Μοιρασιά από τον Θεό

Η Χρυσούλα κατά το μεσημεράκι όταν έφθανε η ώρα του φαγητού, μάζευε γύρω τα μικρά της. Έκαναν όλοι μαζί το σταυρό τους, έλεγαν το «Πάτερ ημών» και άρχιζαν να τρώνε, ότι καλό βρισκότανε κάθε φορά.
Κάποια φορά η Χρυσούλα έβγαλε από το ταγάρι της ένα καλοζυμωμένο καρβέλι, κοίταξε τα παιδιά της στα μάτια και είπε :
- Αυτό το καρβέλι είναι δικό σας! Πως θέλετε, παιδιά μου να σας το μοιράσω το ψωμί, σαν Θεός ή σαν άνθρωπος;
Εκείνα με μια φωνή απάντησαν:
- Μαμά, σαν Θεός!
Τα παιδιά γνώριζαν πολύ καλά από τα λόγια της μητέρας τους, ότι ο Θεός είναι Πατέρας καλοκάγαθος, που όλα τα μοιράζει δίκαια και ήθελαν να απολαύσουν τη δίκαιη μοιρασιά του Θεού. Πήρε λοιπόν το καρβέλι η μάννα, το σταύρωσε, το ασπάστηκε με ευλάβεια και άρχισε μετά να κόβει με το χέρι της και να δίνει στο καθένα το μερίδιό του. Τα μικρά πεινασμένα άρπαξαν με λαχτάρα το ψωμάκι και έβαλαν την πρώτη μπουκιά κιόλας στο στόμα. Όμως η μάννα φρόντισε, ν’ αφήσει εκείνη την ημέρα περίσσευμα το μισό καρβέλι.
Τα μικρά τρώγοντας λοξοκοιτούσαν το ένα το άλλο, αν κρατούσαν όλα ίσου μεγέθους μερίδα. Είδαν μετά τη μητέρα τους που καλοδίπλωσε πίσω τους το υπόλοιπο μισό καρβέλι και το έβαλε βιαστικά πάλι μέσα στο ταγάρι. Και εκείνα απορημένα ρώτησαν:
- Μαμά, γιατί μας στέρησες τη δίκαιη μοιρασιά; Εμείς σου είπαμε να μας μοιράσεις το ψωμί σαν Θεός, όχι σαν άνθρωπος, επειδή πιστεύουμε, πως ο Θεός είναι περισσότερο δίκαιος από τον άνθρωπο!
- Καλά μου παιδιά, σαν Θεός σας το μοίρασα. Ο Θεός φροντίζει για όλα τα παιδιά του κόσμου, ακόμη και για εκείνα, που δεν έχουν να φάνε. Το υπόλοιπο καρβέλι ο Θεός δεν σας το μοίρασε, επειδή θέλει να το πάμε στα φτωχά παιδάκια!
Έκπληκτα άκουσαν τα μικρά το μεγάλο μάθημα για την αγάπη. Και έτρεξαν αμέσως με χαρά να βοηθήσουν, να μοιραστεί το υπόλοιπο ψωμί στα παιδάκια του χωριού, που δεν είχαν να φάνε.
Από τότε πολλές φορές έκαναν το ίδιο. Και όταν μεγάλωσαν και έκαναν τις δικές τους οικογένειες, δεν σταμάτησαν να το πραγματοποιούν!