Λίγο πιο βαθιά, πιο βαθιά.

( Μια ιστορία του Osho )

Ένας άνθρωπος, χωρίς οικογένεια, για να ζήσει, δούλευε σκληρά, κόβοντας ξύλα στο δάσος, τα οποία τα πουλούσε. Τα χρήματα που έπαιρνε ίσα που του έφταναν, για να επιβιώσει.
Κάθε μέρα στο δάσος περνούσε από έναν μυστικιστή που καθόταν κάτω από ένα δένδρο. Και όπως συμβαίνει στην ανατολική παράδοση, άγγιζε τα πόδια του μυστικιστή, έπαιρνε την ευλογία του. και πήγαινε στη δουλειά του.
Ο μυστικιστής άρχισε να λυπάται τον άνδρα. Μια μέρα είπε:
- Αν πας λίγο πιο βαθιά μέσα στο δάσος, μπορείς να βρεις ένα ορυχείο χαλκού. Και μόνο η δουλειά μιας ημέρας, βγάζοντας τον χαλκό, θα είναι αρκετή, για να εξασφαλίσεις φαγητό για επτά ημέρες. Έχε την περιέργεια και προχώρησε λίγο πιο μέσα στο δάσος.
Ο άνδρας γνωρίζοντας πως ο μυστικιστής ήταν πάντα κάτω από το δένδρο, ήταν επιφυλακτικός στο να πιστέψει την πληροφορία της ύπαρξης του ορυχείου χαλκού. Τελικά όμως περίεργος προχώρησε μέσα στο δάσος, βρήκε το ορυχείο, δούλεψε για μια μέρα και τον χαλκό που έβγαλε, τον πούλησε κι εξασφάλισε τροφή για επτά μέρες.
Ξεκουράστηκε και μετά από μια βδομάδα όταν επέστρεψε, έδειχνε λίγο καλύτερα, πιο υγιής, λίγο πιο νέος. Άγγιξε τα πόδια του μυστικιστή και είπε:
- Αυτή τη φορά αγγίζω τα πόδια σου όχι μόνο λόγω παράδοσης, αλλά επειδή είμαι πραγματικά ευγνώμων για την αποκάλυψη του ορυχείου σε εμένα!
- Αν πας λίγο πιο βαθιά στο δάσος, θα βρεις ένα ορυχείο ασημιού. Η δουλειά μιας ημέρας θα είναι αρκετή ώστε να σου εξασφαλίσει φαγητό για έναν μήνα, του είπε ο μυστικιστής.
Ο μυστικιστής είχε αποδειχτεί σωστός την πρώτη φορά και ο άνδρας είχε λιγότερες επιφυλάξεις, σε σχέση με αυτό, που του αποκάλυψε. Πήγε λίγο πιο βαθιά, και βρήκε ένα ορυχείο ασημιού. Μάζεψε λίγο ασήμι, και ήταν στα αλήθεια αρκετό, ώστε να του εξασφαλίσει φαγητό για έναν μήνα.
Μετά από έναν μήνα ήρθε και έπεσε στα πόδια του μυστικιστή και είπε:
- Είμαι πραγματικά ευγνώμων και λυπάμαι που υπήρξαν στιγμές, που αμφισβήτησα την ορθότητα, όσων μου είπες.
- Ακόμη δεν με έχεις καταλάβει. Πήγαινε λίγο πιο βαθιά στο δάσος, του είπε πάλι ο μυστικιστής.
- Για ποιο λόγο; Με δουλειά μιας ημέρας εξασφαλίζω πολυτελή ζωή ενός μήνα!
- Δεν ξέρεις τι είναι η πολυτέλεια. Προχώρησε λίγο πιο πέρα και θα βρεις ένα χρυσωρυχείο, τον προέτρεψε ο μυστικιστής..
Ο ξυλοκόπος προχώρησε πιο βαθιά στο δάσος και πραγματικά βρήκε το χρυσωρυχείο. Με το χρυσάφι που έβγαλε με δουλειά μιας μέρας, εξασφάλιζε την διαβίωσή του για έναν ολόκληρο χρόνο!
Όταν ο πρώην ξυλοκόπος ήρθε στον μυστικιστή μετά από έναν χρόνο, έμοιαζε με έναν τελείως διαφορετικό άνθρωπο, όμορφα ρούχα, όμορφα παπούτσια και σίγουρα φαινόταν πιο νέος και πιο υγιής. Ο μυστικιστής χρειάστηκε λίγη ώρα για να αναγνωρίσει, πως αυτός ήταν ο γέρο-ξυλοκόπος. Είπε:
- Λοιπόν, τα πράγματα πηγαίνουν καλά;
- Πηγαίνουν τρομερά καλά, απάντησε ο άνδρας, αλλά χθες το βράδυ σκέφτηκα, πως ίσως να υπάρχει κάτι ακόμη πιο πολύτιμο βαθύτερα μέσα στο δάσος.
- Τώρα, επιτέλους, κατάφερα να φτάσω στην καρδιά σου, είπε ο μυστικιστής. Τώρα έχεις ελπίδα, τώρα έχεις ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον. Ναι, υπάρχει κάτι πιο βαθιά στο δάσος, ένα αδαμαντωρυχείο!.
- Μα γιατί δεν το είπες από την αρχή, ώστε να μη χάσω τον χρόνο μου με τον χαλκό, το ασήμι και τον χρυσό;
- Δεν θα με είχες πιστέψει, δεν θα με είχες εμπιστευτεί, είπε ο μυστικιστής. Δεν θα είχες πάει αν σου έλεγα για διαμάντια. Έπρεπε να σε οδηγήσω σιγά-σιγά. Τώρα ήρθες από μόνος σου να με ρωτήσεις και αυτό είναι καλό σημάδι, επειδή δείχνει, πως παρά το γεγονός ότι ζεις πολυτελέστατα, δεν είσαι ικανοποιημένος, ευχαριστημένος.
Ο ξυλοκόπος προχώρησε ακόμη πιο βαθιά στο δάσος, ανακάλυψε το αδαμαντωρυχείο κι επιστρέφοντας στον μυστικιστή, άγγιξε τα πόδια του και του είπε:
- Ίσως είναι η τελευταία φορά που αγγίζω τα πόδια σου, επειδή μάλλον δεν πρόκειται να έρθω σε σένα άλλη φορά. Αυτά τα διαμάντια μου φτάνουν για να ζήσω πλούσια κι άνετα όλη μου τη ζωή!
Ο μυστικιστής είπε:
- Πίστεψέ με πως υπάρχει κάτι ακόμη καλύτερο από τα διαμάντια, ακόμη περισσότερο βαθιά στο δάσος. Μπορείς να έρθεις, τουλάχιστον ακόμη μια φορά να με δεις και θα σου αποκαλύψω και θα σου δώσω αυτό που υπάρχει, χωρίς να χρειαστεί να πας εσύ στο δάσος!
Ο ξυλοκόπος απομακρύνθηκε. Εκείνο το βράδυ όμως δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι, σκεπτόμενος αυτά που του είπε ο μυστικιστής. Παρά το γεγονός πως πλέον είχε τα μέσα, για να περάσει όλη του την ζωή με πλούτη, τον έκαιγε η περιέργεια για αυτό που του υποσχέθηκε να του αποκαλύψει ο μυστικιστής.
Μόλις ξημέρωσε η επόμενη ημέρα ήρθε. Ο μυστικιστής καθόταν με τα μάτια του κλειστά, αυτό γινόταν για πρώτη φορά. Ο ξυλοκόπος άγγιξε τα πόδια του, αλλά ο μυστικιστής έμοιαζε με άγαλμα. Δεν κουνήθηκε, δεν έλαβε την ευγνωμοσύνη του, δεν τον ευλόγησε!
Ο ξυλοκόπος ταρακούνησε τον μυστικιστή.
- Τι συμβαίνει, υποσχέθηκες πως θα μου αποκάλυπτες, κάτι που βρίσκεται πιο πέρα.
- Αυτό σου δείχνω. Πέρα από τα διαμάντια βρίσκεται το ίδιο σου το είναι, λίγο πιο πέρα. Αν δεν ανακαλύψεις το ορυχείο του είναι σου, δεν έχεις βρει τίποτε!
Ο ξυλοκόπος είπε:
- Τώρα καταλαβαίνω γιατί κάθεσαι πάντα εδώ, κάτω από αυτό το δένδρο, χωρίς να ασχολείσαι ποτέ με διαμάντια. Τώρα θα καθίσω δίπλα σου κάτω από αυτό το δένδρο, μέχρι να βρω αυτό το ορυχείο, για το οποίο μιλάς. Είναι πολύ δύσκολο να πηγαίνω λίγο πιο βαθιά, λίγο πιο βαθιά μέσα μου. Ήταν πολύ εύκολο να προχωράω λίγο πιο βαθιά μέσα στο δάσος, αλλά τώρα αλλάζεις όλη την κατεύθυνση.
Ενώ ο ξυλοκόπος καθόταν σιωπηλά στο δάσος μαζί με τον μυστικιστή και διαποτιζόταν με την παρουσία του, τη σιωπή του, τη στοργικότητά του πέρασε όλη η ημέρα και όταν ο ήλιος έδυε ο άνδρας σάστισε. Άνοιξε τα μάτια του. Είπε:
- Έπρεπε να μου το είχες πει νωρίτερα όταν περνούσα από εδώ. Για χρόνια έκοβα ξύλα, κουβαλούσα το φορτίο στους ώμους μου και εσύ απλά καθόσουν εδώ και απολάμβανες αυτήν την εσωτερική αίσθηση, αυτήν την εσωτερική χαρά, και δεν μου το έλεγες!
- Δεν θα με είχες ακούσει. Πρώτα χρειάζονται τα διαμάντια.Τα διαμάντια χρειάζονται για να μπορείς να ικανοποιείς τις ανάγκες του σώματος και του πνεύματος, επειδή χωρίς υλικά αγαθά αδυνατείς να καλύψεις τις ανάγκες σου. Τώρα μπορείς να πας σπίτι, επειδή αντιλήφθηκες πως το ορυχείο των θησαυρών σου βρίσκεται μέσα σου. Απλά να θυμάσαι ένα πράγμα, να προχωράς συνεχώς, μη σταματήσεις ποτέ. Δεν υπάρχει τέρμα, επειδή κάθε τέρμα είναι θάνατος!
Ίσως να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε κάτι καλύτερο από εκείνο, που έχουν ονειρευτεί όλες οι ουτοπίες του κόσμου, αλλά η ουτοπία θα υπάρχει πάντα στον ορίζοντα, ο οποίος μοιάζει να βρίσκεται τόσο κοντά, ώστε θα μπορούσαμε να φτάσουμε αυτή τη στιγμή, μέσα στην επόμενη ώρα, στο σημείο που η γη αγγίζει τον ουρανό. Αλλά καθώς πλησιάζουμε τον ορίζοντα, ο ορίζοντας συνεχώς απομακρύνεται, η απόσταση ανάμεσα σε εμάς και τον ορίζοντα παραμένει πάντα η ίδια.
Και αυτό είναι όλο το μυστικό της ανάπτυξης και της εξέλιξης!