Το άγαλμα του Δαυίδ στη Φλωρεντία

Ο Μιχαήλ-Άγγελος μόλις είχε φτιάξει ένα νέο αριστούργημα πέντε μέτρων, τον Δαυίδ, αλλά ο ηγεμόνας της Φλωρεντίας θεώρησε, πως η μύτη του αγάλματος ήταν μεγάλη και ζήτησε από τον καλλιτέχνη να την μικρύνει!
Ο Μιχαήλ-Άγγελος θεώρησε παράλογη την απαίτηση, αλλά γνώριζε πολύ καλά, πως αν δεν υπάκουε, ίσως ο ηγεμόνας τον έδιωχνε από την πόλη. Από την μια μεριά ο καλλιτεχνικός εγωισμός του γλύπτη δεν συμφωνούσε με την υπόδειξη, από την άλλη μεριά όμως ήξερε, πως ο διωγμός του από την πόλη θα τον διέσυρε και θα ατίμαζε το όνομά του!
Η αδυναμία του να αποφασίσει, στενοχωρούσε τον Μιχαήλ-Άγγελο και επηρέαζε την σωματική υγεία. Η καρδιά του χτυπούσε γρήγορα, παλλόταν σαν αγριοκάτσικο που χοροπηδούσε. Ένιωθε να την τσιμπάνε μυριάδες μικρές μέλισσες. Παρά το γεγονός πως στο τζάκι φούντωνε η φωτιά, αυτός έτρεμε από το κρύο. Οι ιατροί που τον είχαν δει πριν λίγο, δεν βρήκαν κάτι κι έφυγαν χωρίς να του προσφέρουν ανακούφιση. Φοβόταν πολύ ότι είχε αρρωστήσει. Σκεφτόταν έναν νεαρό ιατρό, που βγαίνοντας από το δωμάτιο, του είχε ψιθυρίσει:
- Νομίζω ότι είστε μπερδεμένος άρχοντά μου και νομίζω πως ότι νιώθετε, ο φόβος το γεννά. Το μυαλό άρχοντά μου, φτιάχνει τις σκέψεις του για να αμυνθεί, σαν κύκλους από τείχη, τον έναν μέσα στον άλλον. Εσείς πολεμάτε το εξωτερικό τείχος, που είναι ο φόβος για την υγεία σας. Όμως αυτός άρχισε, όταν σας ζήτησαν να κάνετε κάτι, που δεν θέλετε να κάνετε. Ενώ πρέπει πρώτα να γκρεμίσετε το εσωτερικό τείχος, πως δεν είναι ντροπή, αν δεν κάνετε αυτό, που σας ζητά ο ηγεμόνας. Εσείς φτιάξατε τον Δαυίδ, όπως μπορούσατε πιο όμορφο. Ο ηγεμόνας θα μπορούσε να σας ζητήσει να χαμηλώσετε το ύψος του, εσείς όμως τότε δεν θα μπορούσατε να το κάνετε, ακόμη και να το θέλατε. Τώρα όμως καταλαβαίνετε, πως δεν μπορείτε να προφασιστείτε αδυναμία, οπότε ο ηγεμόνας θα αντιληφθεί την πρόθεσή σας να μην του κάνετε το χατίρι και για τον λόγο αυτόν θα σας διώξει από την Φλωρεντία. Ο φόβος της ντροπής μήπως σας διώξει από την Φλωρεντία, γεννά τα συμπτώματα του σώματος σας!
Το μεσημέρι της επόμενης μέρας ο Μιχαήλ-Άγγελος βγήκε μπροστά στο πολύβουο πλήθος και τον ηγεμόνα, σκαρφάλωσε την σκάλα, που οδηγούσε στο κεφάλι του πανύψηλου αγάλματος, για να μικρύνει την αποκαλούμενη μεγάλη μύτη του. Κάτι κρατούσε στο χέρι του, μα κανείς δεν κατάλαβε τι. Άρχισε να σμιλεύει το πρόσωπο του Δαυίδ, μα υποκρινόταν ότι το άγγιζε. Στην ουσία, άφηνε να πέφτει πάνω στον ηγεμόνα αυτό, που είχε ανεβάσει μαζί του για να τον ξεγελάσει, ένα σακούλι μαρμαρόσκονη. Μετά από κάποια λεπτά κατέβηκε, και ό άρχοντας κοίταξε με ικανοποίηση το γλυπτό:
- Πραγματικά, είπε ο ηγεμόνας χαμογελώντας, τώρα η μύτη του δείχνει πολύ πιο σωστή!
Ο Μιχαήλ-Άγγελος χαμογέλασε κι αυτός με ικανοποίηση.
Το ανθρώπινο μυαλό από την παιδική ηλικία, αποθηκεύει κανόνες ηθικής, τους οποίους μαθαίνουμε από τους γονείς μας. Αυτοί αφορούν, το τί είναι «σωστό» ως ηθική αξία, στη ζωή και στην συμπεριφορά μας γενικότερα.
Με βάση το πόσο ανταποκρινόμαστε σε αυτούς τους κανόνες, μετράμε εν μέρει και την αξία του εαυτού μας. Αν για παράδειγμα δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε σε κάποια υποχρέωση, τους παραβιάζουμε και το μυαλό μας μπορεί να νιώσει τύψεις και ενοχές, επειδή βιώνει την παραβίαση σαν εσωτερική απειλή κατά της καλής εικόνας, που θέλουμε να έχουμε για τον εαυτό μας.
Έτσι μπορεί να νιώθουμε έντονο άγχος, χωρίς να ξέρουμε το γιατί, καθώς αυτοί οι ηθικοί κανόνες είναι στην πλειοψηφία τους αποθηκευμένοι στο μη συνειδητό κομμάτι του μυαλού μας και είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθούμε, ποιον ηθικό κανόνα μας παραβιάσαμε. Το έντονο άγχος δημιουργεί και ψυχοσωματικά συμπτώματα, με τα οποία καταπιάνεται η σκέψη μας, καθώς το άγχος για την υγεία, είναι πιο απλό για το μυαλό μας, να ασχοληθεί μαζί του, από το να επανεξετάσει αξίες βαθιά θεμελιωμένες.