Η δασκάλα
Ένας καθηγητής Πανεπιστημίου στο μάθημα της κοινωνιολογίας ζήτησε από μια ομάδα φοιτητών του, να κάνουν μια εργασία. Συγκεκριμένα τους ζήτησε, να πάρουν συνέντευξη από τουλάχιστον διακόσιους μαθητές ηλικίας από 12 έως 17 ετών, που φοιτούσαν στο γυμνάσιο και στο λύκειο, της περισσότερο φτωχογειτονιάς της πόλης. Τους πρότεινε, να αποφασίσουν οι ίδιοι το ερωτηματολόγιο και τους ζήτησε για τον καθένα από τους μαθητές της φτωχογειτονιάς, που θα έπαιρναν συνέντευξη, να εκτιμήσουν γραπτά, την μελλοντική εργασιακή πορεία του.
Και για τους 200 μαθητές η ομάδα των φοιτητών κατέληξε, πως δεν είχαν καμία πιθανότητα περαιτέρω εξέλιξης!
Τα αποτελέσματα της έρευνας καταχωρήθηκαν στο ανάλογο αρχείο της Πανεπιστημιακής Σχολής.
Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, ένας άλλος καθηγητής κοινωνιολογίας του ίδιου Πανεπιστημίου, έτυχε να ανακαλύψει αυτήν την παλιότερη έρευνα. Ζήτησε από τους δικούς του φοιτητές, να την συνεχίσουν, αναζητώντας τους διακόσιους μαθητές και βρίσκοντας την εργασιακή και γενικότερη εξέλιξή τους.
Οι φοιτητές μπόρεσαν και βρήκαν το συντριπτικό ποσοστό των εφήβων μαθητών, περίπου 180. Σύμφωνα με ότι ανακάλυψαν οι φοιτητές, οι 176 ήταν επιτυχημένοι δικηγόροι, γιατροί και επιχειρηματίες, με βαθμό επιτυχίας μάλιστα πολύ πιο πάνω από τον μέσο όρο!
Έκπληκτος ο καθηγητής από την εξέλιξη αυτή, αποφάσισε να συνεχίσει την έρευνα σε μεγαλύτερο βάθος. Ευτυχώς όλοι αυτοί, που αφορούσε η έρευνα, συνέχισαν να ζουν στην ίδια και σε κοντινές πόλεις. Ήταν εύκολο λοιπόν για τον καθηγητή να επικοινωνήσει με τον καθένα από αυτούς και να τους κάνει μια μοναδική ερώτηση:
«Πού αποδίδεις την επιτυχημένη εργασιακή πορεία σου;»
Σε κάθε περίπτωση, η απάντηση ήταν επενδυμένη με συναίσθημα:
«Σε μια δασκάλα μου στο Δημοτικό!»
Η δασκάλα ζούσε ακόμα, έτσι ο καθηγητής πήγε και τη βρήκε. Ρώτησε την ηλικιωμένη, αλλά με καθαρή σκέψη γυναίκα, ποια ήταν η μαγική συνταγή, που χρησιμοποίησε, για να ανασύρει αυτά τα παιδιά από τα χαμόσπιτα και να τα εκτοξεύσει στα ύψη, που είχαν φτάσει.
Στα μάτια της δασκάλας φάνηκε μια λάμψη και στα χείλη της άνθισε, αχνά, ένα χαμόγελο.
«Είναι πολύ απλό», είπε. «Τα αγάπησα αυτά τα παιδιά».
Και για τους 200 μαθητές η ομάδα των φοιτητών κατέληξε, πως δεν είχαν καμία πιθανότητα περαιτέρω εξέλιξης!
Τα αποτελέσματα της έρευνας καταχωρήθηκαν στο ανάλογο αρχείο της Πανεπιστημιακής Σχολής.
Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, ένας άλλος καθηγητής κοινωνιολογίας του ίδιου Πανεπιστημίου, έτυχε να ανακαλύψει αυτήν την παλιότερη έρευνα. Ζήτησε από τους δικούς του φοιτητές, να την συνεχίσουν, αναζητώντας τους διακόσιους μαθητές και βρίσκοντας την εργασιακή και γενικότερη εξέλιξή τους.
Οι φοιτητές μπόρεσαν και βρήκαν το συντριπτικό ποσοστό των εφήβων μαθητών, περίπου 180. Σύμφωνα με ότι ανακάλυψαν οι φοιτητές, οι 176 ήταν επιτυχημένοι δικηγόροι, γιατροί και επιχειρηματίες, με βαθμό επιτυχίας μάλιστα πολύ πιο πάνω από τον μέσο όρο!
Έκπληκτος ο καθηγητής από την εξέλιξη αυτή, αποφάσισε να συνεχίσει την έρευνα σε μεγαλύτερο βάθος. Ευτυχώς όλοι αυτοί, που αφορούσε η έρευνα, συνέχισαν να ζουν στην ίδια και σε κοντινές πόλεις. Ήταν εύκολο λοιπόν για τον καθηγητή να επικοινωνήσει με τον καθένα από αυτούς και να τους κάνει μια μοναδική ερώτηση:
«Πού αποδίδεις την επιτυχημένη εργασιακή πορεία σου;»
Σε κάθε περίπτωση, η απάντηση ήταν επενδυμένη με συναίσθημα:
«Σε μια δασκάλα μου στο Δημοτικό!»
Η δασκάλα ζούσε ακόμα, έτσι ο καθηγητής πήγε και τη βρήκε. Ρώτησε την ηλικιωμένη, αλλά με καθαρή σκέψη γυναίκα, ποια ήταν η μαγική συνταγή, που χρησιμοποίησε, για να ανασύρει αυτά τα παιδιά από τα χαμόσπιτα και να τα εκτοξεύσει στα ύψη, που είχαν φτάσει.
Στα μάτια της δασκάλας φάνηκε μια λάμψη και στα χείλη της άνθισε, αχνά, ένα χαμόγελο.
«Είναι πολύ απλό», είπε. «Τα αγάπησα αυτά τα παιδιά».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.