Γίνε λίμνη

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας σοφός γέροντας δάσκαλος.
Είχε βαρεθεί να ακούει τον μαθητή του να παραπονιέται συνεχώς, έτσι μια μέρα αποφάσισε να τον στείλει, να του φέρει λίγο αλάτι.
Όταν εκείνος γύρισε πίσω, ο δάσκαλός του είπε να ρίξει μια γερή δόση σε ένα ποτήρι και μετά να το πιει.
- Τι γεύση έχει;
- Αλμυρή, είπε ο μαθητής.
Τότε ο δάσκαλος είπε στο νεαρό να πάρει μια χούφτα αλάτι και μετά να το ρίξει στην κοντινότερη λίμνη. Ο μαθητής έκανε, ότι του είπε. Αμέσως μετά ο δάσκαλος του είπε, να πάρει με το ποτήρι νερό από την λίμνη και να δοκιμάσει τη γεύση του:
- Έχει γεύση φρεσκάδας το νερό από τη λίμνη, απάντησε ο μαθητής.
- Το αλάτι το ένιωσες καθόλου;
- Όχι απάντησε ο μαθητής.
Ο δάσκαλος έπιασε τα χέρια του μαθητή και είπε:
- Ο πόνος στη ζωή είναι καθαρό αλάτι. Η ποσότητα του πόνου παραμένει η ίδια. Όμως η ποσότητα της αλμύρας που δοκιμάζουμε, εξαρτάται κάθε φορά από το δοχείο εκείνο, μέσα στο οποίο βάζουμε τον πόνο. Έτσι, το μόνο πράγμα, που έχεις να κάνεις όταν υποφέρεις, είναι να διευρύνεις την αίσθηση των πραγμάτων. Πάψε να είσαι σαν το ποτήρι. Γίνε σαν την λίμνη!
Όλοι έχουμε την τάση να πιστεύουμε, ότι ο δικός μας πόνος πονάει πιο πολύ. Κι όταν πονάμε γινόμαστε ακόμα περισσότερο το κέντρο του κόσμου. Και το αποτέλεσμα; Ο πόνος αυξάνεται, διότι είναι γνωστό, πως σε ότι εστιαζόμαστε δε συρρικνώνεται, αλλά μεγεθύνεται. Όσο μικρότερο το ποτήρι, τόσο μεγαλύτερος ο πόνος. Όσο πιο κοντινή η απόσταση από όπου τον βιώνουμε, τόσο πιο απέραντος μοιάζει!
Αν όμως βυθίσουμε τον πόνο μας στη απύθμενη λίμνη του πανανθρώπινου πόνου και μετά κοιτάξουμε τη λίμνη από το απέναντι βουνό, θα συνεχίσει να έχει την ίδια ένταση, την ίδια σημαντικότητα και το ίδιο βάθος;
Ας δοκιμάσουμε μήπως μπορούμε να υιοθετήσουμε αυτήν την θεώρηση, την επόμενη φορά που κάτι μας πληγώσει και μας τραυματίσει!