Ο ζητιάνος κι ο θεολόγος

Κάποιος θεολόγος ακατάπαυστα παρακαλούσε το Θεό, να του φανερώσει κάποιον άνθρωπο, που θα μπορούσε να του δείξει τον πιο σίγουρο δρόμο για τη Βασιλεία των Ουρανών.
Κάποια μέρα, στο αποκορύφωμα της προσευχής άκουσε μια φωνή:
– Πήγαινε και έξω από την Εκκλησία θα βρεις τον άνθρωπο που ζητάς.
Πηγαίνει λοιπόν ο θεολόγος βιαστικά στην Εκκλησία, όπου βρίσκει ένα γέρο ζητιάνο με κουρελιασμένα ρούχα και πληγωμένα γόνατα:
– Καλό και ευτυχισμένο πρωινό, γέροντα.
– Ποτέ δεν είχα κακό και δυστυχισμένο πρωινό.
Αμήχανα ο θεολόγος προσπαθεί να συνεχίσει:
– Εύχομαι ο Θεός να σου δίνει κάθε αγαθό!
– Πάντοτε ο Θεός μου δίνει, ότι αγαθό χρειάζομαι.
Φανερά παραξενεμένος τώρα ο θεολόγος λέει στον γέρο ζητιάνο:
– Τι συμβαίνει με σένα, γέροντα; Εγώ σου δίνω ευχές κι εσύ φαίνεται πως κακοκαρδίζεσαι!
– Σε ευχαριστώ για τις ευχές σου, αλλά δεν αισθάνομαι πως είμαι δυστυχής, παρά το γεγονός ότι φαίνεται, πως δεν μου περισσεύουν τα υλικά αγαθά . Ζω σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Για ότι θέλησε ο Θεός να μου δώσει, ποτέ δεν δυσανασχέτησα και επιλέγω να είμαι ευγνώμων και ευχαριστημένος!
– Από που ήλθες εσύ, γέροντα, εδώ;
– Από τον Θεό.
– Και που Τον συνάντησες;
– Εκεί που Τον άφησα, στην αγαθή θέληση.
– Ποιος είσαι, γέροντα και που ανήκεις;
– Όποιος κι αν είμαι, είμαι ικανοποιημένος με την κατάστασή μου, γιατί βασιλιάς είναι αυτός, που κυβερνά και διευθύνει τον εαυτό του, προσπαθώντας να ακολουθήσει, όχι το δικό του θέλημα, αλλά το θέλημα του Θεού!
Ο θεολόγος αποδέχθηκε τελικά, πως ο δρόμος του ζητιάνου ήταν ο μόνος σίγουρος για τον Ουρανό, δηλαδή η τελεία παράδοση στο θέλημα τού Θεού!