Στην αίθουσα αναμονής αεροδρομίου

Μια νεαρή κυρία περίμενε την πτήση της στην αίθουσα αναμονής ενός μεγάλου αερολιμένα. Επειδή έπρεπε να περιμένει πολλές ώρες, αποφάσισε να αγοράσει ένα βιβλίο, για να περάσει η ώρα. Αγόρασε επίσης κι ένα πακέτο μπισκότα.
Κάθισε σε μια πολυθρόνα, στην αίθουσα αναμονής του αερολιμένα, για να διαβάσει με ησυχία. Ένας άνδρας καθόταν στην διπλανή πολυθρόνα και διάβαζε ένα περιοδικό.
Όταν η νεαρή γυναίκα πήρε το πρώτο μπισκότο από το τραπεζάκι μπροστά στην πολυθρόνα, ο άνδρας πήρε κι αυτός άλλο ένα. Αισθάνθηκε ενοχλημένη, αλλά δεν είπε τίποτα.
Για κάθε μπισκότο που έπαιρνε, ο άνδρας έπαιρνε κι αυτός άλλο ένα.
Αυτό την εξαγρίωνε, αλλά δεν θέλησε να κάνει σκηνή.
Όταν έμεινε μόνο ένα μπισκότο, σκέφτηκε, για να δούμε τι θα κάνει αυτός ο ανάγωγος κλεφτράκος τώρα.
Τότε, ο άνδρας, παίρνει το τελευταίο μπισκότο, το κόβει στη μέση, δίνοντας της το ένα μισό, χαρίζοντάς την ένα πλατύ χαμόγελο! Η κίνηση αυτή του άνδρα εξαγρίωσε πραγματικά την νεαρή κυρία. Για να δώσει λοιπόν τόπο στην οργή, σηκώθηκε απότομα, πήρε το βιβλίο της, τα πράγματά της και όρμησε στην αίθουσα επιβίβασης.
Όταν κάθισε στο κάθισμά της, μέσα στο αεροπλάνο, έψαξε την τσάντα της για να πάρει τα γυαλιά της, και, προς μεγάλη της έκπληξη, το πακέτο με τα μπισκότα της ήταν εκεί, άθικτο, κλειστό! Συνειδητοποίησε εκείνη τη στιγμή, ότι έκανε λάθος. Είχε ξεχάσει, ότι τα μπισκότα της δεν τα είχε βγάλει από την τσάντα της.
Αισθάνθηκε τόσο ντροπιασμένη! Ο άνδρας είχε μοιραστεί τα μπισκότα του μ’ αυτήν, χωρίς κανένα συναίσθημα θυμού ή πίκρας, ενώ αυτή ήταν πολύ θυμωμένη, σκεπτόμενη ότι μοιραζόταν τα μπισκότα της με αυτόν. Και τώρα δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να τον ξαναδεί, να του εξηγήσει, να του ζητήσει συγγνώμη, να τον ευχαριστήσει, που της επέτρεψε να μοιραστεί τα μπισκότα μαζί του!
Υπάρχουν τέσσερα πράγματα, που δεν μπορούμε να πάρουμε πίσω:
Την πέτρα, αφού την ρίξουμε, τα λόγια, αφού τα πούμε, τις ευκαιρίες, που δεν εκμεταλλευτήκαμε και τον χρόνο, που έχουμε αφήσει πίσω μας!