Τα ψέματα που μια μάνα μόνο λέει

Σίγουρα η αγάπη που νιώθει μία μάνα για το παιδί της, δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο είδος αγάπης. Παρά τις όποιες δυσκολίες και τα εμπόδια, οι μανάδες πάντα καταφέρνουν να βάλουν πρώτα τα παιδιά τους, ακόμη και αν οι ίδιες καταλήξουν ''τελευταίες''.
'' Η ιστορία ξεκίνησε όταν ήμουν παιδί. Η οικογένειά μου ήταν πολύ φτωχή και ποτέ δεν είχαμε αρκετό φαγητό. Η μητέρα μου πάντα μου έδινε το δικό της πιάτο κι έλεγε:
- Φάε αυτό το ρύζι γιε μου, εγώ δεν πεινάω!
Αυτό ήταν το πρώτο ψέμα της μητέρας μου.
Καθώς μεγάλωνα, η μητέρα μου περνούσε τον ελεύθερο χρόνο της, ψαρεύοντας σε ένα ποτάμι. Έτσι με τα ψάρια που έπιανε, μπορούσε να μου προσφέρει ένα καλύτερο φαγητό, για να έχω καλύτερη σωματική ανάπτυξή και υγεία. Καθώς έτρωγα, κάθονταν δίπλα μου και έτρωγε και αυτή, ότι κρέας έμενε στα αποφάγια μου στα ψαροκόκαλα. Όταν της πρόσφερα από το φαγητό μου, έλεγε:
- Φάε το φαγητό σου γιε μου, δεν μου αρέσουν εμένα τα ψάρια! Αυτό ήταν το δεύτερο ψέμα.
Αργότερα για να μπορέσω να σπουδάσω, έψαξε και βρήκε μία δεύτερη δουλειά. Ανακύκλωνε παλιά κουτιά από χαρτόνι και αυτό της έδινε κάποια επιπλέον χρήματα, για να καλύψουμε τις ανάγκες μας. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ ξύπνησα και την βρήκα με ένα μικρό κερί να δουλεύει ακόμη. Της είπα να έρθει για ύπνο, αλλά μου απάντησε, πως δεν είναι κουρασμένη!
Αυτό ήταν το τρίτο της ψέμα.
Όταν έφτασαν οι τελικές εξετάσεις, ζήτησε άδεια από τη δουλειά της, για να με συνοδεύσει. Με περίμενε μέσα στη ζέστη για ώρες και όταν τελείωσα, ήρθε κοντά μου και μου προσέφερε ένα μπουκάλι κρύο νερό. Την είδα κουρασμένη και εξαντλημένη και της πρότεινα, να το πιει εκείνη ή ακόμη και να το μοιραστούμε. Η απάντησή της ήταν:
- Δεν διψάω γιε μου, πιες το εσύ να δροσιστείς!
Αυτό ήταν το τέταρτο ψέμα της μητέρας μου.
Μετά το θάνατο του πατέρα μου, η μητέρα μου έπρεπε να βρει τρόπο, να καλύψει τις ανάγκες μας. Η κατάσταση της οικογένειάς μας χειροτέρευε και δυστυχώς όλα τα βάρη περνούσαν από πάνω της. Κάποιοι γείτονες της έλεγαν, ότι πρέπει να παντρευτεί ξανά και να φτιάξει τη ζωή της από την αρχή. Αυτή όμως απαντούσε καλοσυνάτα:
- Δεν είμαι εγώ για τέτοια, είμαι μεγάλη γυναίκα με παιδί και δεν χρειάζομαι δεύτερο άντρα!
Αυτό ήταν το πέμπτο ψέμα της μητέρας μου.
Αφού τελείωσα τις σπουδές μου και έπιασα δουλειά, ήταν ώρα για τη μητέρα μου να ξεκουραστεί, αλλά δεν τον δέχτηκε. Πήγαινε κάθε μέρα στη λαϊκή αγορά και πουλούσε κάποια λαχανικά, για να καλύπτει τις δικές της ανάγκες. Εγώ δούλευα μακρυά και κάθε μήνα με το που έπαιρνα το μισθό μου, της ετοίμαζα ένα δέμα με τρόφιμα και διάφορα καλούδια, της έβαζα και ένα φάκελο με λεφτά και της τα έστελνα. Αυτή όμως τις περισσότερες φορές, κρατούσε τα πάντα εκτός από τα λεφτά. Με την πρώτη ευκαιρία μου τα έστελνε πίσω και μου έγραφε:
- Αγόρι μου δεν χρειάζομαι χρήματα, δόξα τον Θεό έχω αρκετά, για να ζήσω. Κράτησε τα εσύ, που είσαι νέος και έχεις ανάγκες! Αυτό ήταν το έκτο της ψέμα.
Μετά από λίγα χρόνια δουλειάς, συγχρόνως με μεταπτυχιακές σπουδές, μία μεγάλη εταιρεία εμφανίστηκε στο δρόμο μου, η οποία με προσέλαβε με πολύ καλό μισθό και μου χρηματοδότησε το διδακτορικό, που πάντα ονειρευόμουν. Τότε γύρισα και είπα στη μητέρα μου, ότι η τύχη μας χαμογέλασε. Της ζήτησα να έρθει μαζί μου, να σταματήσει να δουλεύει και επιτέλους, να απολαύσει και αυτή κάποιες όμορφες στιγμές στην ζωή της. Εκείνη όμως μου είπε:
- Άσε με γιε μου στον τόπο μου, εγώ είμαι μια χαρά, κοίτα να κάνεις εσύ τη ζωή σου καλύτερη και μην κοιτάς εμένα!
Αυτό ήταν το έβδομο ψέμα που μου είπε.
Στα γεράματά της απέκτησε την κακιά αρρώστια στο στομάχι. Σε εμένα όμως δεν είπε τίποτα. Μία μέρα όμως αποφάσισα να πάω την δω, χωρίς να την προειδοποιήσω. Όταν μπήκα στο σπίτι αμέσως κατάλαβα, ότι κάτι δεν πάει καλά. Γερασμένη και εξασθενημένη καθόταν στο κρεβάτι, προσπαθούσε να γελάσει, αλλά φαινόταν, ότι υπέφερε από πόνους.
Καθώς με κοιτούσε, με έπιασαν τα κλάματα, δεν άντεξα.Τότε μου έπιασε τρυφερά το χέρι, το κράτησε μέσα στο δικό της προστατευτικά, όπως έκανε, όταν μικρός κάναμε περιπάτους και μου είπε ψιθυριστά με γλυκιά φωνή :
- Γιε μου μην κλαις και μην στεναχωριέσαι, εγώ είμαι μια χαρά! Εκείνη τη στιγμή έγειρε και έκλεισε τα μάτια της για τελευταία φορά.
Αυτό ήταν το τελευταίο ψέμα της! ''