Τα μήλα

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας βασιλιάς, που ήταν και πολύ αγαπητός. Κάθε πρωί πήγαινε στην αίθουσα των ακροάσεων του παλατιού του και άκουγε με προσοχή , συγκατάβαση και ενδιαφέρον τα προβλήματα των υπηκόων του και προσπαθούσε να τους συμπαρασταθεί και να τους βοηθήσει να τα αντιμετωπίσουνε. Οι περισσότεροι από αυτούς τού προσέφεραν και ένα δώρο, ο καθένας ανάλογα με τις δυνατότητές του. Πίσω από τον θρόνο του βασιλιά στεκόταν όρθιος ο θησαυροφύλακας, στον οποίο παρέδιδε ο βασιλιάς το δώρο που του προσφερόταν, και αυτός το μετέφερε στο θησαυροφυλάκιο. Κάθε πρωί περνούσε μπροστά από τον βασιλιά και ένας ταπεινός άνθρωπος, ο οποίος όμως δεν ζητούσε τίποτε, παρά μόνο προσέφερε στο βασιλιά ως δώρο ένα μήλο! Ο βασιλιάς αδιάφορος για το ευτελές δώρο το παρέδιδε στον θησαυροφύλακά του και αυτός περιφρονητικά το πετούσε μέσα από ένα φεγγίτη στο υπόγειο. Ο ταπεινός ανθρωπάκος έκανε αυτή τη δουλειά κάθε μέρα, πολλά χρόνια, χωρίς να του δώσει κανείς σημασία. Επάνω στο δέκατο χρόνο, ένα παρόμοιο πρωινό ακροάσεων, παρουσιάστηκε έξαφνα μπροστά στο θρόνο του βασιλιά ο πίθηκός του. Είχε ξεφύγει από τα πίσω διαμερίσματα του παλατιού. Διέκρινε αμέσως το βασιλιά μέσα από το πλήθος των υπηκόων, έτρεξε προς αυτόν και κάθισε στο βραχίονα του θρόνου του. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή πέρασε μπροστά στον βασιλιά ο ταπεινός μας άνθρωπος , παρέδωσε στον άρχοντα του τόπου το καθιερωμένο μήλο και αμέσως εξαφανίστηκε μέσα στο πλήθος. Προτού ο βασιλιάς προλάβει να δώσει το ευτελές δώρο στον θησαυροφύλακά του, το αρπάζει ο πίθηκος και το δαγκώνει για να το φάει. Όμως τα δόντια του προσέκρουσαν σε σκληρό αντικείμενο. Το αντελήφθη ο βασιλιάς, παίρνει το μήλο από το στόμα του πιθήκου και με τα χέρια του το ανοίγει στα δυο. Και τι να δει! Στο κέντρο του μήλου υπήρχε ένα θαυμάσιο διαμάντι! Ρωτάει αμέσως το θησαυροφύλακα, να του πει πού έριχνε τα προηγούμενα μήλα. Συγχρόνως με την απάντηση του θησαυροφύλακα , κατεβαίνουν τρέχοντας και οι δύο στο υπόγειο και συναντούν έναν μεγάλο σωρό από αστραφτερά διαμάντια , ανάκατα με σαπισμένα μήλα!

Κάθε ημέρα της ζωής μας έρχεται προς εμάς ταπεινή και χωρίς να μας ζητήσει τίποτε. Μας προσφέρει σιωπηλά το πολύτιμο δώρο της, που είναι ο χρόνος , για να τον χρησιμοποιήσουμε, όπως εξυπηρετεί και ωφελεί την δική μας ανάπτυξη και ωρίμανση.

Πολλές φορές όμως θεωρούμε το δώρο αυτό ευτελές και το απορρίπτουμε.

Και νομίζουμε πως τα κριτήριά μας είναι χωρίς σφάλμα, επειδή είναι βασιλικά!

Διακοσμούμε το «παλάτι» της ύπαρξής μας με ψευτοείδωλα την ώρα που θησαυρός των απλών φυσικών πραγμάτων, που μας προσφέρει κάθε μέρα της ζωής μας, σαπίζει στα υπόγεια της ψυχής μας. Κι αυτό μπορεί να κρατήσει για πάρα πολλά χρόνια και μόνο ίσως ένα τυχαίο περιστατικό θα μπορούσε, να μας οδηγήσει στην ανακάλυψη αυτού του αυτογνωσιακού θησαυρού.

Οι μετρημένες μέρες της ζωής μας είναι διαμάντια.

Ας μη μας διαφεύγει η τεράστια αξία τους και η μοναδική λάμψη τους!