Διάλογος βασιλιά με σοφό

Ένας βασιλιάς μιλούσε με έναν σοφό:
- Τι φωτίζει τον άνθρωπο;
- Ο ήλιος, βασιλιά μου, απάντησε ο σοφός.
- Μετά τη δύση του ηλίου, τι φωτίζει τον άνθρωπο;
- Το φεγγάρι.
- Όταν η νύκτα είναι αφέγγαρη;
- Τότε η φλόγα του λυχναριού είναι το φως.
- Αν σβήσει η φλόγα του λυχναριού, τότε τι είναι το φως;
- Η ομιλία. Ο άνθρωπος, πάει εκεί που ακούγεται φωνή, ακόμη κι αν εκεί είναι τόσο σκοτεινά , που δεν μπορεί να δει ούτε το ίδιο του το χέρι
- Αν όμως βασιλεύει η σιωπή, τότε τι αποτελεί φως για τον άνθρωπο; Τι μένει για τον άνθρωπο μέσα σε απόλυτο σκοτάδι και απόλυτη σιγή, όταν η μοναδική του παρέα είναι ο εαυτός του;
- Τότε το μοναδικό στήριγμα-φως και πηγή ζωής για τον άνθρωπο είναι η εσωτερική δύναμη, η ικανότητα να μη φοβάται τη μοναξιά. Ο πιο δυνατός άνθρωπος είναι εκείνος, που αντέχει την μοναξιά, νιώθει την απουσία των άλλων ανθρώπων , αλλά δεν του λείπουνε!