Η κλίμακα της πνευματικής προόδου

Ο νεαρός μοναχός άρχισε να παίρνει μαθήματα κοντά στον Δάσκαλο.
Μετά από τρία χρόνια προσπάθησε και κατάφερε, οι σκέψεις του μυαλού του για το αληθινό και το ψεύτικο , να μην επηρεάζουν την καρδιά του και σταμάτησε να μιλάει για ωφέλιμο και άχρηστο. Τότε για πρώτη φορά ο Δάσκαλος γύρισε και του έριξε ένα βλέμμα.
Πέρασαν άλλα πέντε χρόνια και μέσα στην καρδιά του μοναχού γεννήθηκαν καινούριες αντιλήψεις για την αλήθεια και το ψέμα και με άλλη γλώσσα μίλησε για το ωφέλιμο και άχρηστο. Μόνο τότε ο Δάσκαλος του φάνηκε, πως τον κοίταξε και του χαμογέλασε.
Πέρασαν άλλα επτά χρόνια και η ελεύθερη καρδιά του μοναχού ήδη δεν σκεφτόταν, ούτε για την αλήθεια, ούτε για το ψέμα και η γλώσσα του δεν είχε διάθεση, για να μιλήσει για το ωφέλιμο και άχρηστο. Τότε ο Δάσκαλος κάλεσε τον νεαρό μοναχό, να καθίσει δίπλα του.

Πέρασαν άλλα εννέα χρόνια και η καρδιά του μοναχού έχασε την ικανότητα να σκέφτεται και η γλώσσα του έχασε την ικανότητα να μιλάει, ήδη δεν γνώριζε, που διαφέρει η αλήθεια από το ψέμα ή που διαφέρει το ωφέλιμο από το άχρηστο. Επιπλέον αδυνατούσε, να διαχωρίσει το εσωτερικό από το εξωτερικό.

Τότε ο μοναχός αντιλήφθηκε, πως οι πέντε αισθήσεις του έγιναν ένα, η όραση έγινε όμοια με την ακοή, η ακοή με την όσφρηση, η όσφρηση με τη γεύση. Η σκέψη συμπυκνώθηκε και έγινε ένα με το σώμα και το σώμα έγινε ελαφρό σαν τη σκέψη.
Και τότε ο μοναχός ένιωσε, πως κατάλαβε τους Νόμους της Φύσης!