Οι κύκνοι και το μικρό πουλάκι

Μια φορά το φθινόπωρο ένα μικρό πουλάκι είδε ένα μεγάλο σμήνος κύκνων, που προσγειώθηκε στην λίμνη δίπλα στο λιβάδι. Τα μεγαλοπρεπή κομψά λευκά πουλιά προσγειώθηκαν για να τραφούν και να ξεκουραστούν πριν τη μεγάλη μετανάστευση στις νότιες περιοχές.

Το μικρό πουλάκι θαυμάζοντας αυτά τα μεγάλα πουλιά, πλησίασε και με δειλία ρώτησε τον αρχηγό του σμήνους.
– Συγνώμη, για που πετάτε;
– Στο νότο για χειμερινή διαμονή, είπε ο αρχηγός προσεκτικά κοιτάζοντας το μικρό πουλάκι.
Το μικρό πουλάκι με ζήλια κοίταξε τον κύκνο και με πικρία είπε:
– Εσείς πετάτε εκεί που έχει τροφή και ζέστη, ενώ εγώ αυτόν το χειμώνα θα παγώσω από το κρύο και την πείνα.
Ο κύκνος σκέφτηκε για μια στιγμή μετά κοίταξε το μικρό πουλάκι και είπε:
– Έλα μαζί μας μικρούλη, αφού έχεις φτερά να πετάξεις!
Το μικρό πουλάκι αναστατώθηκε και χτυπώντας με τα μικρά φτερά του τιτίβισε:
– Τι λέτε κύριε! Ο νότος είναι μακριά! Εσείς έχετε μεγάλα και δυνατά φτερά και με αυτά αγγίζετε τα σύννεφα, ενώ εγώ το μικρό πουλάκι θα εξασθενήσω και θα πέσω νεκρός.
Ο αρχηγός μίλησε με τα υπόλοιπα πουλιά του σμήνους και απάντησε στο μικρό πουλάκι :
– Έλα μαζί μας! Θα χώνεσαι μέσα στο θερμό πούπουλό μου και θα φτάσεις στο νότο. Εκεί έχει ζέστη και τροφή!
Το μικρό πουλάκι με ανησυχία τιτίβισε:
– Και αν το σμήνος θα θέλει να ξεκουραστεί και προσγειωθεί για να τραφεί και εγώ θα είμαι νυσταγμένος και κοιμηθώ  και με ξεχάσετε στον ξένο τόπο, τότε τι θα γίνει με μένα ; Αφού είμαι μικρό πουλάκι, θα πεθαίνω από την πείνα.
Ο αρχηγός κούνησε το κεφάλι του και θυμωμένα είπε:
– Όλο αντιρρήσεις είσαι . Ξεφορτώσου μας !
Το μικρό πουλάκι πετάχτηκε στο πλάι και με πικρία είπε:
– Ωχ! Το ήξερα, πως όλα έτσι θα τελείωναν !
Το σμήνος ήδη ξέχασε το μικρό πουλί και ήταν έτοιμο για το μακρινό ταξίδι. Και σε λίγο το σμήνος σηκώθηκε στον ουρανό και εξαφανίστηκε στα επουράνια.
Αλλά το μικρό ωχρό πουλάκι ακόμη απορημένο παραπονιόταν :
– Γιατί αυτά τα περήφανα και όμορφα πουλιά με πρόσβαλαν έτσι ;