Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος

Γυρνώντας στο σπίτι ένα βράδυ, καθώς η γυναίκα μου σέρβιρε το φαγητό, της έπιασα δειλά – δειλά το χέρι και της είπα:
« Έχω κάτι να σου πω. »
Καθίσαμε στο τραπέζι. Παρατήρησα και πάλι τον πόνο που ήταν ζωγραφισμένος στα μάτια της, στο πρόσωπό της, όπως συνέβαινε συχνά τον τελευταίο καιρό. Βρήκα το θάρρος και της είπα με ήρεμο τρόπο.
« Θέλω διαζύγιο. Θέλω να χωρίσουμε. »
Εκείνη δεν φάνηκε να ενοχλήθηκε από τα λόγια μου, απλά με ρώτησε:
« Γιατί; »
Απέφυγα να απαντήσω, γεγονός που την έκανε να θυμώσει. Πέταξε μακριά τα μαχαιροπίρουνα και μου είπε :
« Δεν είσαι άνθρωπος εσύ, δεν είσαι άνδρας. »
Εκείνο το βράδυ, δεν μιλούσαμε ο ένας στον άλλο. Εκείνη έκλαιγε συνεχώς. Καταλάβαινα, ότι ήθελε να μάθει τι είχε συμβεί, ώστε να θέλω να διαλύσω το γάμο μας.
« Είμαι ερωτευμένος με άλλη. Η καρδιά μου είναι δοσμένη πλέον στη Τζένη, τη γραμματέα μου. »
Με βαθιά αίσθηση ενοχής, άρχισα να συντάσσω μια δήλωση για το μοίρασμα της κινητής και ακίνητης περιουσίας μας. Έτσι έγραψα, ότι της παραχωρώ το σπίτι μας, το αυτοκίνητό μας και το 30% των μετοχών της εταιρείας μου.
Έριξε μια γρήγορη ματιά στη δήλωση και μετά την έσκισε σε πολλά–πολλά μικρά κομματάκια.
« Φτάνει πια, » μου φώναξε δυνατά, σχεδόν ουρλιάζοντας.
Η σκέψη του χωρισμού μας, η οποία μου είχε γίνει έμμονη ιδέα για αρκετές εβδομάδες, φάνηκε να ξεκαθαρίζει τώρα, να έχει πάρει το δρόμο της.
Την επόμενη μέρα, γύρισα πολύ αργά στο σπίτι και βρήκα τη σύζυγό μου καθισμένη στο τραπέζι της κουζίνας, με ένα χαρτί μπροστά της, να γράφει κάτι. Δεν πεινούσα, ήμουν και κουρασμένος και πήγα κατευθείαν για ύπνο.
Το πρωί μου παρουσίασε τους δικούς της όρους για το διαζύγιο. Δεν απαιτούσε τίποτα υλικό από μένα, ούτε σπίτια, ούτε αυτοκίνητα ούτε χρήματα. Το μόνο που ζητούσε, ήταν περιθώριο ενός μήνα για την κατάθεση της αίτησης διαζυγίου. Στο διάστημα αυτού του μήνα, ζήτησε να ζήσουμε όσο γίνεται πιο ήρεμα και φυσιολογικά σαν ζευγάρι.
Ο λόγος ήταν απλός. Ο γιος μας έδινε εξετάσεις για το πανεπιστήμιο και ένας χωρισμός των γονιών, του θα ήταν πλήγμα γι’ αυτόν με δυσάρεστες συνέπειες στην προσπάθειά του για επιτυχία.
Βρήκα το αίτημά της λογικό και για χάρη του γιου μας, το δέχτηκα.
Όμως δεν σταμάτησε εκεί. Είχε και κάτι άλλο να μου πει. Ήθελε λέει, κάθε μέρα στο διάστημα του ενός μήνα που απέμενε μέχρι το χωρισμό μας, να τη σηκώνω κάθε πρωί στην αγκαλιά μου, από την κρεβατοκάμαρα μέχρι την εξώπορτα, πριν φύγω για τη δουλειά μου.
« Είσαι τρελή; » της φώναξα άγρια. 
Δεν έδωσα συνέχεια όμως και υποχώρησα. Συμφώνησα στην απαίτηση της, σκεφτόμενος ότι ένας μήνας είναι, θα περάσει.
Με τη γυναίκα μου βέβαια, για μεγάλο χρονικό διάστημα πριν τα γεγονότα αυτά, είχαμε προβλήματα. Είχαμε απομακρυνθεί σαν ζευγάρι και δεν είχαμε καμιά σωματική επαφή. Το είχε καταλάβει και ο γιος μας.
Έτσι, όταν μας είδε την πρώτη μέρα εφαρμογής της συμφωνίας μας, να την κουβαλώ στην αγκαλιά μου, έμεινε έκπληκτος. Αλλά και η δική μας συμπεριφορά φαινόταν αδέξια.
Με ακούμπησε απαλά στον ώμο και ψιθύρισε:
« Μπαμπά κρατάς τη μαμά στην αγκαλιά σου; »
Προχωρώντας προς την εξώπορτα, η γυναίκα μου κλείνοντας τα μάτια της, μου ψιθύρισε:
« Μην του πεις τίποτα για το διαζύγιο. »
Κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου και προχώρησα.
Τις επόμενες, η διαδρομή αυτή, με τη γυναίκα μου στην αγκαλιά, μου φαινόταν πιο άνετη. Αυτή ακουμπούσε για λίγο το κεφάλι της πάνω στο στήθος μου. Συνειδητοποίησα, ότι δεν είχα κοιτάξει προσεκτικά το πρόσωπο αυτής τη γυναίκας για μεγάλο χρονικό διάστημα. Υπήρχαν λεπτές ρυτίδες στο πρόσωπό της, τα μαλλιά της είχαν αρχίσει να γκριζάρουν. Ο γάμος μας είχε αφήσει πάνω της τα σημάδια του.
Όσο περνούσαν οι μέρες, κατάλαβα ότι το αίσθημα της οικειότητας, αναπτυσσόταν ακόμη περισσότερο. Δεν ήθελα να πω στην ερωμένη μου, την Τζένη, αυτό που άρχισα να αισθάνομαι ξανά για τη γυναίκα μου.
Ένα πρωί, η σύζυγός μου δυσκολευόταν να βρει κατάλληλα ρούχα για να φορέσει, επειδή όλα τα φορέματά της έπεφταν μεγάλα επάνω της. Συνειδητοποίησα, ότι είχε αδυνατίσει πάρα πολύ. Γι’ αυτό ίσως μπορώ και την μεταφέρω τόσο εύκολα, σκέφτηκα.
Ξαφνικά μου έπιασε το χέρι. Φαινόταν τόσο πονεμένη και θλιμμένη. Μηχανικά, άπλωσα το χέρι μου και της χάιδεψα το κεφάλι.
Τη στιγμή εκείνη εμφανίστηκε ο γιος μας. « Μπαμπά, άντε, ήρθε η ώρα να μεταφέρεις τη μαμά έξω » μου είπε. Είχε πλέον συνηθίσει στην εικόνα αυτή καθημερινά.
Η σύζυγός μου έκανε νόημα στο γιο μας να έρθει πιο κοντά. Τον αγκάλιασε σφιχτά και τον φιλούσε. Στη συνέχεια, την πήρα στην αγκαλιά μου για τη συνηθισμένη διαδρομή, από το υπνοδωμάτιο, στην εξώπορτα. Αυτή πέρασε τα χέρια της στο λαιμό μου και σφίχτηκε γερά πάνω μου, όπως την πρώτη μέρα του γάμου μας.
Με στενοχωρούσε όμως που την έβλεπα τόσο αδύνατη.
Την τελευταία ημέρα του μήνα, πριν την κατάθεση της αίτησης διαζυγίου, όταν την κράτησα για τελευταία φορά στην αγκαλιά μου για τη συνηθισμένη διαδρομή, ένοιωθα να είχα καταρρεύσει. Την κρατούσα σφικτά στην αγκαλιά μου και με μάτια βουρκωμένα, απολογήθηκα πως δεν είχα συνειδητοποιήσει, ότι η ζωή μας είχε καταντήσει έτσι, χωρίς οικειότητα, μια σχέση ίδια με αυτή δύο ξένων.
Είχα πάρει την απόφασή μου. Πήγα στο γραφείο μου και ανοίγοντας το γραφείο μου αντίκρισα την ερωμένη μου.
« Συγγνώμη Τζένη, μετάνιωσα. Δεν θέλω πια να πάρω διαζύγιο. »
Εκείνη με κοίταξε, κατάπληκτη και στη συνέχεια άγγιξε το μέτωπό μου.
« Μήπως έχεις πυρετό; » μου είπε.
Έπιασα το χέρι της και το κατέβασα από το μέτωπό μου.
« Λυπάμαι, Τζένη, » της είπα. « Δεν θέλω να χωρίσω με τη γυναίκα μου. Ο γάμος μας ήταν βαρετός, όχι γιατί δεν αγαπούσαμε ο ένας τον άλλο, αλλά γιατί ποτέ δεν εκτίμησα τις λεπτομέρειες της ζωής, τα μικρά πράγματα που μπορούν να σε κάνουν ευτυχισμένο. Αποφάσισα ότι θα είμαι μαζί με τη γυναίκα μου, μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος. »
Η Τζένη φούντωσε, μου έδωσε ένα δυνατό χαστούκι και στη συνέχεια άνοιξε τη πόρτα και έφυγε ξεσπώντας σε κλάματα.
Έφυγα τρέχοντας από το γραφείο. Μπήκα στο αμάξι για να επιστρέψω στο σπίτι. Σταμάτησα σ’ ένα ανθοπωλείο και αγόρασα ένα μπουκέτο λουλούδια για τη γυναίκα μου. Η πωλήτρια με ρώτησε, τι να γράψει στην κάρτα. Χαμογέλασα και πήρα την κάρτα, να την γράψω μόνος μου.
« Θα σε μεταφέρω στην αγκαλιά μου από την κρεβατοκάμαρα στην εξώπορτα, μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος ! »
Έφτασα στο σπίτι χαρούμενος, με τα λουλούδια στο χέρι. Φώναξα τη γυναίκα μου, να της τα προσφέρω. Δεν απάντησε. Μπήκα στο υπνοδωμάτιο και είδα, αυτό που δεν περίμενα ποτέ. Τη γυναίκα μου νεκρή πάνω στο κρεβάτι μας.
Η γυναίκα μου όπως εκ των υστέρων διαπίστωσα, αγωνιζόταν μόνη της, να καταπολεμήσει τον καρκίνο για αρκετούς μήνες. Ήμουν τόσο απασχολημένος και κολλημένος με την ερωμένη μου, που δεν είχα αντιληφθεί τίποτα.
Ήξερε ότι θα πεθάνει σύντομα και ήθελε να με διαφυλάξει από την αρνητική συμπεριφορά του γιου μας εναντίον μου, σε περίπτωση που εξ αιτίας μου θα παίρναμε διαζύγιο. Τουλάχιστον τώρα, στα μάτια του παιδιού μας θα μείνω ως ένας τρυφερός σύζυγος.
Οι μικρές λεπτομέρειες της ζωής είναι αυτές, που πραγματικά έχουν σημασία σε μια σχέση. Δεν υπάρχουν στη ζωή, μόνο τα σπίτια, τα αυτοκίνητα, και τα χρήματα. Αυτά δημιουργούν ένα περιβάλλον ευνοϊκό για την ευτυχία, αλλά δεν μπορούν από μόνα τους, να χαρίσουν την ευτυχία.
Γι’ αυτό λοιπόν, βρείτε χρόνο να ασχοληθείτε, να γνωρίσετε βαθιά το σύντροφό σας. Ανακαλύψτε τα κοινά σας σημεία και εκείνα τα απλά πράγματα που έχουν αξία και θα δημιουργήσουν την οικειότητα μεταξύ σας. Τότε πολύ πιθανόν θα έχετε μια ευτυχισμένη συμβίωση, ένα ευτυχισμένο γάμο.