Κάποιος που θα καταλαβαίνει

Πήγε κάποτε ένας πιτσιρίκος να αγοράσει ένα σκυλάκι από petshop. Μπαίνει, λοιπόν, στο μαγαζί και ρωτάει τον ιδιοκτήτη πόσο στοιχίζει ένα κουταβάκι.
« 100 ευρώ » του λέει εκείνος.
« Τι κρίμα, » λέει ο μικρός « δεν έχω τόσα χρήματα. »
Ψάχνει τις τσέπες του και βλέπει ότι έχει 7,58 ευρώ.
« Έχω μόνο τόσα, » λέει. «Μπορώ με αυτά να δω τουλάχιστον τα κουτάβια και να τα χαϊδέψω λιγάκι;» 
Ο καταστηματάρχης το σκέφτεται λίγο, σφυρίζει, και τα κουτάβια έρχονται τρέχοντας κοντά του. Ένα από τα κουτάβια κούτσαινε λίγο και ήρθε τελευταίο στην παρέα. Μόλις το είδε ο μικρός, είπε:
« Αυτό θέλω να αγοράσω! »
« Μα, αυτό είναι ανάπηρο ξέρεις και δε θα μπορέσει ποτέ να παίξει μαζί σου όπως τα άλλα, » του λέει ο ιδιοκτήτης. « Εγώ δε σου συνιστώ να πάρεις αυτό, διάλεξε κανένα άλλο. »
« Όχι, » λέει ο μικρός. « Εγώ αυτό θα αγοράσω, όταν μαζέψω τα χρήματα. »
Αφού με τα πολλά ο καταστηματάρχης βλέπει ότι ο μικρός δεν αλλάζει γνώμη, του λέει:
« Εντάξει, μπορείς να πάρεις αυτό το κουτάβι δωρεάν, δε θέλω χρήματα. » 
Έξαλλος ο μικρός τού αποκρίνεται:
« Όχι, αυτό το κουτάβι αξίζει τα ίδια χρήματα με τα άλλα, έχει την ίδια αξία. » 
Βγάζει, λοιπόν, τα 7,58 ευρώ που είχε πάνω του, τα δίνει στον κύριο και του λέει:
« Τα υπόλοιπα θα σου τα δίνω ένα ευρώ την ημέρα, ώσπου να σε ξεχρεώσω. »
Ο καταστηματάρχης δεν κατάλαβε την εμμονή του μικρού να αγοράσει ένα ανάπηρο ζώο και τότε ο μικρός σηκώνει το παντελόνι του και δείχνει το πόδι του που ήταν τεχνητό (πρόσθετο μεταλλικό) και λέει:
« Δε χρειάζομαι ένα σκύλο να τρέχει, γιατί και εγώ δεν μπορώ να τρέξω βλέπετε και νομίζω, ότι ο σκύλος χρειάζεται κάποιον, που θα τον καταλαβαίνει! »