Έκθεση μαθητή Δημοτικού

« Θεέ μου, απόψε σου ζητάω κάτι, που το θέλω πάρα πολύ. Θέλω να με κάνεις τηλεόραση! Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης, που είναι στο σπίτι μου. Να έχω το δικό μου χώρο. Να έχω την οικογένειά μου γύρω από μένα.
Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω. Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής και να με ακούνε οι άλλοι χωρίς διακοπές ή ερωτήσεις.
Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα, που έχει η τηλεόραση όταν δε λειτουργεί. Όταν είμαι τηλεόραση, θα έχω την παρέα του πατέρα μου, όταν έρχεται στο σπίτι από τη δουλειά, ακόμα κι αν είναι κουρασμένος.
Και θέλω τη μαμά μου να με προσέχει, όταν είναι λυπημένη και στενοχωρημένη, αντί να με αγνοεί!
Θέλω τ' αδέλφια μου να μαλώνουν, για το ποιος θα περνάει ώρες μαζί μου.
Θέλω να νοιώθω, ότι η οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη πότε-πότε, μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα.
Α! Και το τελευταίο, κάνε με έτσι, ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους.
Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο να γίνω σαν μια τηλεόραση! »
Δάκρυα ήρθαν στα μάτια της δασκάλας, καθώς βαθμολογούσε την έκθεση.
Εκείνη τη στιγμή ο σύζυγός της μπήκε στο σπίτι και βλέποντας την δακρυσμένη, την ρώτησε τι συμβαίνει.
Αυτή απάντησε:
« Διάβασε αυτή την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου. »
Ο σύζυγος αφού την διάβασε προσεκτικά είπε:
« Το καημένο το παιδί. Τι αδιάφοροι γονείς είναι αυτοί! »
Τότε η δασκάλα τον κοίταξε και είπε:
« Αυτή η έκθεση είναι του γιου μας ! »