Το δώρο στον ξυλουργό

Ένας ηλικιωμένος ξυλουργός κόντευε να βγει στη σύνταξη και είπε στο αφεντικό του τα σχέδια του, για να φύγει και να ζήσει πιο ξεκούραστα μαζί με τη γυναίκα του. Βέβαια δεν θα συνέχιζε να βγάζει τόσα λεφτά, όμως έπρεπε να βγει στη σύνταξη. Θα τα κατάφερναν.
Ο εργοδότης του στεναχωρήθηκε, που θα έφευγε ένας τόσο καλός μάστορας. Ζήτησε από τον ξυλουργό σαν αποχαιρετιστήρια χάρη, να του χτίσει ένα τελευταίο σπίτι , πριν συνταξιοδοτηθεί.
Ο ξυλουργός είπε ναι, όμως όσο περνούσε ο καιρός δεν ήταν δύσκολο να παρατηρήσει κάποιος, πως δεν δούλευε με όλη του τη καρδιά. Χρησιμοποιούσε υλικά κατώτερης ποιότητας και έκανε επιπόλαιη δουλειά. Ήταν ο χειρότερος τρόπος για να τελειώσει μια καριέρα, που ήταν γεμάτη αφοσίωση και επιτυχίες.
Όταν ο ξυλουργός τελείωσε το έργο, ήρθε ο εργοδότης του για να επιθεωρήσει το σπίτι. Έδωσε το κλειδί της εισόδου στον ξυλουργό και του είπε:
« Αυτό το σπίτι είναι δικό σου, ένα δώρο από μένα για σένα. »
Ο ξυλουργός έμεινε άναυδος!
Τι κρίμα!
Αν ήξερε πως έχτιζε το δικό του σπίτι, θα το είχε κάνει εντελώς διαφορετικά.
Το ίδιο συμβαίνει και με μας. Χτίζουμε τη ζωή μας, μέρα με την μέρα, πολύ συχνά μη κάνοντας το καλύτερο μας σε αυτό που κτίζουμε και μετά μένουμε εμβρόντητοι, όταν αντιλαμβανόμαστε, ότι πρέπει να κατοικήσουμε στο σπίτι που κτίσαμε.
Αν μπορούσαμε να το κάνουμε ξανά, θα το χτίζαμε εντελώς διαφορετικά. Να όμως που δεν μπορούμε, να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω !
Εμείς είμαστε ο ξυλουργός στη ζωή μας. Κάθε μέρα βάζουμε μια πρόκα, τοποθετούμε άλλη μια τάβλα, ή ορθώνουμε ένα τοίχο.
Οι προθέσεις και οι επιλογές που κάνουμε σήμερα, χτίζουν το αυριανό μας «σπίτι»…
Γι’ αυτό ας προσπαθήσουμε να χτίζουμε με σοφία κάνοντας το καλύτερο, που μας επιτρέπει ο εαυτός μας και οι συνθήκες να κάνουμε !