Το σπουργιτάκι

Το σπουργιτάκι
Το μικρό σπουργιτάκι κάθε φορά που ακούει την βροντή της θύελλας, ξαπλώνει στη γη και σηκώνει τα μικροσκοπικά ποδαράκια του προς τον ουρανό.
– Γιατί το κάνεις αυτό, το ρώτησε μια φορά η αλεπού.
– Για να προστατέψω τη γη, που τόσα ζωντανά πλάσματα βρίσκονται πάνω της, απάντησε το σπουργιτάκι. Σηκώνω τα μικρά μου πόδια, για να συγκρατήσω τον ουρανό, σε περίπτωση που φανούμε άτυχοι και ο ουρανός πέσει επάνω μας!
– Τα καχεκτικά ποδαράκια σου να συγκρατήσουν τον απέραντο ουρανό, με απορία και ειρωνεία ρώτησε η αλεπού.
– Ο καθένας εδώ κάτω στη γη χρειάζεται να συγκρατήσει το δικό του κομμάτι του ουρανού, απάντησε το σπουργιτάκι!

Τα κελιά των μοναχών

Μπήκε κάποιος νεαρός μοναχός σε ένα κελί, που ήταν καθαρό, περιποιημένο, αρχοντικό και επίσημο.
- Όπως είναι η καρδιά του γέροντα που μένει εδώ, έτσι είναι και το κελί του, μονολόγησε ο νεαρός μοναχός.
Στη συνέχεια ο ίδιος μοναχός πήγε στο κελί κάποιου άλλου μοναχού, που ήταν ακατάστατο, αραχνιασμένο και άνω–κάτω.
- Ο γέροντας που μένει εδώ, είναι άκρως πνευματικός, ασχολείται συνέχεια με την ψυχή του και δεν έχει καθόλου καιρό, για να μεριμνήσει για τα γήινα, μονολόγησε ο νεαρός μοναχός.
Ήταν αγαθός αυτός ο νεαρός μοναχός και σε όλα γύρω του έβλεπε την ομορφιά και το καλό.
Ότι είσαι, αυτό βλέπεις, ότι αναζητάς, αυτό βρίσκεις!

Ο μαθητής και η πεταλούδα

Ένας μαθητής αποφάσισε να προκαλέσει τον δάσκαλο του. Έτσι σκέφτηκε να του στήσει μια παγίδα. Έπιασε μια πεταλούδα και την κράτησε στη χούφτα του!
Προχώρησε προς τον δάσκαλο, με σκοπό να τον ρωτήσει, για να του πει, αν αυτό που είχε στο χέρι του, ήταν ζωντανό ή νεκρό. Αν λοιπόν ο δάσκαλος του έλεγε, πως είναι ζωντανό, ο μαθητής θα έσφιγγε την παλάμη του και θα πέθαινε η πεταλούδα, σε διαφορετική περίπτωση, που ο δάσκαλος θα έλεγε πως ήταν νεκρό, ο μαθητής θα απελευθέρωνε στην πεταλούδα, μπροστά στον δάσκαλο!
Όταν έφτασε δίπλα στον δάσκαλο , μπροστά στους υπόλοιπους μαθητές, έκρυψε το χέρι του πίσω από την πλάτη του και ρώτησε:
- Δάσκαλε, τι έχω στο χέρι μου;
- Την ψυχή σου έχεις παιδί μου, απάντησε ατάραχος ο δάσκαλος.
Ο μαθητής προβληματίστηκε για λίγο σκεπτόμενος την απάντηση. Κατέληξε ότι ο δάσκαλος είχε δίκιο. Η πεταλούδα ήταν μια ψυχή, που θα μπορούσε να είναι και δική του. Ωστόσο, συνέχισε:
- Και είναι ζωντανή η ψυχή μου δάσκαλε ή όχι;
Ο δάσκαλος τον κοίταξε με καλοσύνη στα μάτια και του είπε χαμογελαστά:
- Από το χέρι σου εξαρτάται.
Πολλά μπορεί να συμβαίνουν στον κόσμο έξω από εμάς. Τίποτα απ’ όλα αυτά όμως δεν μπορεί, να επηρεάσει την ψυχή μας, παρά μόνο εάν το επιτρέψουμε εμείς οι ίδιοι!

Τα μικρά ελαφάκια

Τα θηλυκά ελάφια αφήνουν τα μικρά τους μόνα για
πολλές ώρες. Πολλές φορές οι περαστικοί βρίσκουν τα ελαφάκια εγκαταλελειμμένα και νομίζουν, ότι χρειάζονται βοήθεια. Εάν τα πλησιάσουν, αυτά δεν αντιδρούν, ακόμη κι αν τ’ αγγίζουν. Γι’ αυτό πολλοί νομίζουν, πως τα μικρά ελαφάκια είναι πληγωμένα!
Στην πραγματικότητα όμως, μένουν τα μικρά ελαφάκια ακίνητα στο έδαφος από ένστικτο, μέχρι να επιστρέψει η μητέρα τους, για να τα φροντίσει.
Όσο είναι μικρά, τα ελαφάκια δεν έχουν δεν έχουν δική τους μυρωδιά, είναι άοσμα. Έτσι δεν μπορούν να τα μυρίσουν τα άγρια ζώα, ώστε να τα επιτεθούν.
Η μητέρα ελαφίνα όμως έχει μυρωδιά, που μπορεί να προσελκύσει τα άγρια ζώα. Για τον λόγο αυτό, επιλέγει να μένει μακριά από τα μικρά της, για δική τους προστασία και όχι επειδή θέλει, να τα εγκαταλείψει. Τα θηλυκά ελάφια είναι πολύ καλές μητέρες. Επιτηρούν πάντα τα μικρά τους από απόσταση!
Γνωρίζουν οι μητέρες ελαφίνες από ένστικτο, πως, αν αγαπάς κάτι, καμιά φορά χρειάζεται να το αφήσεις, χωρίς όμως να το εγκαταλείψεις!

Μέχρι ο θάνατος να μας χωρίσει

Ήταν πρωί, περίπου 8:30, όταν ένας ηλικιωμένος περίπου 80 χρονών, με ράμματα στον αντίχειρά του, έφτασε στο νοσοκομείο. Είπε ότι ήταν βιαστικός, και ότι είχε ένα άλλο ραντεβού στις 9:00.
Η νοσοκόμα που τον ανέλαβε, τον έβαλε να καθίσει κάπου,
Γνωρίζοντας, ότι θα έπαιρνε πάνω από μια ώρα, για να τον δει κάποιος γιατρός. Τον είδε να κοιτάει επίμονα το ρολόι του και επειδή δεν ήταν και πολύ απασχολημένη, αποφάσισε να δει τη πληγή του. Μετά από προσεκτική εξέταση, σιγουρεύτηκε πως η πληγή στον αντίχειρα είχε επουλωθεί και έτσι ενημέρωσε τους γιατρούς, για να αφαιρέσουν τα ράμματα.
Μετά την επέμβαση για την αφαίρεση των ραμμάτων, ρώτησε η νοσοκόμα τον ηλικιωμένο κύριο, για ποιο λόγο ήταν τόσο βιαστικός και που ήταν το ραντεβού του.
Ο ηλικιωμένος απάντησε πως το ραντεβού του ήταν στο γηροκομείο, όπου βρισκότανε η γυναίκα του, για να πάρει πρωινό μαζί της. Κάθε μέρα ακριβώς στις 9:00 συνήθιζε να επισκέπτεται την γυναίκα του, για να πάρουν μαζί πρωινό. Συνεχίζοντας, ενημέρωσε την νοσοκόμα, πως επειδή η γυναίκα του ήταν θύμα της άνοιας, χρειαζότανε την φροντίδα του γηροκομείου, επειδή λόγω της επιβάρυνσης της υγείας της, αδυνατούσε να εξυπηρετήσει τον εαυτό της!
- Σε ποιο στάδιο είναι η άνοιά της, μπορεί να επικοινωνήσει με το περιβάλλον, σας θυμάται εσάς, όταν σας συναντάει, ρώτησε, όσο μπορούσε περισσότερο διακριτικά η νοσοκόμα τον ηλικιωμένο κύριο.
- Δυστυχώς, απάντησε ο ηλικιωμένος κύριος, τα τελευταία πέντε χρόνια η σύζυγός μου δεν μπορεί να αναγνωρίσει κανέναν από την οικογένειά μας, ούτε εμένα, ούτε τα παιδιά μας, ούτε τα εγγόνια μας!
- Και γιατί συνεχίζετε να πηγαίνετε κάθε πρωί, αφού δεν ξέρει η γυναίκα σας ποιος είστε, με απορία ρώτησε η νοσοκόμα.
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε, χάιδεψε το χέρι της νοσοκόμας
και είπε:
- Δεν με γνωρίζει αυτή, αλλά εγώ εξακολουθώ να ξέρω, ποια είναι!

Κόλαση και Παράδεισος

Ένας πολεμοχαρής Σαμουράϊ κάποτε προκάλεσε ένα δάσκαλο του Ζεν, να του εξηγήσει την έννοια του Παράδεισου και της Κόλασης. Όμως, ο μοναχός του απάντησε με περιφρόνηση.
- Δεν είσαι παρά ένας τιποτένιος, δεν μπορώ να χάνω τον καιρό μου με σένα και τους ομοίους σου!
Με θιγμένο εγωισμό ο Σαμουράϊ τράβηξε οργισμένος το σπαθί του από το θηκάρι και ακουμπώντας το στον λαιμό του μοναχού, ούρλιαξε.
- Θα μπορούσα να σε σκοτώσω γι αυτήν σου την αναίδεια.
- Αυτό, είπε ήρεμα ο μοναχός, μοιάζει να είναι η Κόλαση!
Ξαφνιασμένος κι αναγνωρίζοντας πόσο αλήθεια ήταν αυτό, που του έλεγε ο Δάσκαλος, σχετικά με την οργή που τον είχε κυριέψει , ο Σαμουράϊ ηρέμησε , έκρυψε το σπαθί στο θηκάρι και υποκλίθηκε, ευχαριστώντας τον μοναχό, για την βαθιά γνώση, που μοιράστηκε μαζί του.
- Κι αυτό, συνέχισε ο μοναχός, μοιάζει να είναι ο Παράδεισος!
Η αιφνίδια συνειδητοποίηση από τον Σαμουράϊ της ίδιας του της ταραχής δείχνει την καίρια διαφορά, ανάμεσα στο να καταλαμβάνεσαι από ένα συναίσθημα και στο να αντιλαμβάνεσαι, ότι παρασύρεσαι από αυτό.
Η ρήση του Σωκράτη για την ανάγκη αυτογνωσίας, γνώριζε τον εαυτό σου, εκφράζει αυτόν ακριβώς τον θεμέλιο λίθο της συναισθηματικής νοημοσύνης. Να αντιλαμβάνεσαι δηλαδή τα συναισθήματά σου, μόλις γεννηθούν μέσα σου, να τα αναγνωρίζεις, χωρίς να τα κρίνεις, αλλά και χωρίς να επιτρέπεις σε αυτά, να υπαγορεύουν την συμπεριφορά και τις πράξεις σου.

Η σακούλα με τις πατάτες

Μια μέρα στην τάξη έγινε κουβέντα, για το πόσο απαραίτητο είναι, να μην κρατάμε θυμό μέσα μας, αλλά να κοιτάμε, πως θα απαλλαγούμε από αυτόν. Ο δάσκαλος ζήτησε από τους μαθητές, να το δούνε αυτό πρακτικά.
- Αύριο, είχε πει, να φέρετε όλοι στο σχολείο μια πλαστική σακούλα και ένα μικρό σακί με πατάτες. Οι μαθητές τον κοίταξαν έκπληκτοι, αλλά γνώριζαν, πως ποτέ δεν αστειευότανε με τέτοια θέμα. Έτσι την άλλη μέρα ο καθένας μαθητής έφερε στην τάξη, ότι είχε ζητήσει ο δάσκαλος.
Τότε εκείνος είπε:
- Κάθε φορά που τσακώνεστε με κάποιον κι αποφασίζετε, να μην τον συγχωρέσετε, να παίρνετε μια πατάτα, να γράφετε πάνω της το όνομα εκείνου και την ημερομηνία και να την βάζετε μέσα στην πλαστική σακούλα.
Δεν πέρασε πολύς καιρός, που μερικές σακούλες εμφανώς φαινότανε, να έχουν βαρύνει και αρκετές άρχισαν να μυρίζουν άσχημα. Κάποιες πατάτες είχαν αρχίσει να σαπίζουν!
Επιπλέον ο δάσκαλος ζήτησε από τους μαθητές, την πλαστική σακούλα με τις πατάτες να την κουβαλάνε συνεχώς μαζί τους, όπου κι αν πηγαίνανε, στον δρόμο, στο λεωφορείο, στο σχολείο, στα ψώνια, παντού. Με αυτό τον τρόπο ήθελε να δείξει, ότι δεν πρέπει να ξεχνάει κάποιος το βάρος που κουβαλάει, όταν δεν συγχωρεί, να έχει την επίγνωση κάθε στιγμή. Οι πατάτες που άρχισαν να σαπίζουν, σηματοδοτούσαν τον αρνητισμό και τον πόνο, που αναπτύσσονται μέσα στην ψυχή, αυτού που επιλέγει, να μη συγχωρέσει.
Αυτοί που δεν συγχωρούν, ίσως το κάνουν επειδή θεωρούν, πως η συγχώρεσή τους είναι ένα δώρο προς αυτόν που τους πλήγωσε και αρνούνται να του το προσφέρουν! Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική, διότι το να συγχωρέσει κάποιος, είναι ένα δώρο που το κάνει στον ίδιο του τον εαυτό, επειδή με τον τρόπο αυτόν απαλλάσσεται από ένα περιττό βάρος.
Την επόμενη φορά λοιπόν, που θα θεωρήσουμε πολύ δύσκολο, το να συγχωρέσουμε κάποιον, ας θυμηθούμε να ελέγξουμε, μήπως η σακούλα μας παραβάρυνε και η άσχημη μυρωδιά της μας ακολουθεί παντού!