Η Επιθυμία του Ναυαγού

Πρόθεση , Πίστη , Επιτυχία

Θεολογικοί Καυγάδες

Μια φορά σε κάποια ιρλανδική πόλη λογομαχούσαν πάνω στα θεολογικά θέματα ένας πάστορας, ένας καθολικός ιερέας και ένας ραβίνος. Ξαφνικά μπροστά τους εμφανίστηκε ένας Άγγελος και είπε:
– Ο Θεός στέλνει σε σας την ευλογία του και σας υπόσχεται να πραγματοποιήσει, ότι ο καθένας σας εύχεται , προκειμένου να έρθει η ειρήνη στο νησί σας.
Ο πάστορας είπε:
– Ας εξαφανιστούν από το νησί μας οι καθολικοί και θα έχουμε αιώνια ειρήνη.
Ο καθολικός ιερέας ζήτησε:
– Ας φύγουν από την ιερή ιρλανδική γη οι προτεστάντες. Αυτό μόνο μπορεί να φέρει την ειρήνη.
Ο ραβίνος σιωπούσε και τότε ο Άγγελος τον ρώτησε:
– Εσύ ραβίνε δεν έχεις κάποια επιθυμία, ώστε να κυριαρχήσει στο νησί η ειρήνη;
– Όχι! απάντησε ο ραβίνος, ας εκτελέσει ο Θεός τις αιτήσεις των δυο αυτών τζέντλεμαν κι εγώ θα είμαι ικανοποιημένος !

Στα χαρακώματα

Η ανταμοιβή για την εγκράτεια

Έναν καιρό ζούσε ένας ασκητής, που ήταν παρθένος. Κήρυξε πόλεμο στο σεξουαλικό πάθος μέσα του και στους άλλους και τήρησε την παρθενία του μέχρι το τέλος της ζωής του.
Όταν ο ασκητής πέθανε , ο μοναδικός πιστός του μαθητής δεν άντεξε το θάνατο του Δασκάλου του και πέθανε κι αυτός!
Όταν ο μαθητής βρέθηκε στον άλλο κόσμο, δεν πίστευε στα μάτια του, είδε τον αγαπημένο του δάσκαλο να κάθεται και πάνω στα γόνατά του να βρίσκεται μια πολύ όμορφη γυναίκα !
Σιγά-σιγά άρχισε να καταλαβαίνει, πως ο δάσκαλός του ανταμείβεται για την σεξουαλική του εγκράτεια στη γη. Το σοκ πέρασε και ο μαθητής πλησίασε τον δάσκαλό του και του είπε:
– Αγαπητέ δάσκαλε, τώρα ξέρω πως ο Θεός είναι δίκαιος, αφού τώρα στον παράδεισο, εσείς παίρνετε την ανταμοιβή σας για την εγκράτειά σας πάνω στη γη.
Εκνευρισμένος τότε του φώναξε ο δάσκαλος:
– Βλάκα! Εδώ δεν είναι ο παράδεισος και εγώ δεν παίρνω καμία ανταμοιβή, αυτό που βλέπουν τα μάτια σου είναι η τιμωρία της πόρνης για τη ζωή, που έζησε στη γη !

Ο Βοσκός και ο Καιρός

Μη φυλακίζεις ότι αγαπάς

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα πουλί. Στολισμένο με δυο τέλειες φτερούγες με λαμπερό, χρωματιστό και υπέροχο φτέρωμα. Ήταν δηλαδή ένα ζώο, φτιαγμένο για να πετάει ελεύθερο και να αιωρείται στον ουρανό, δίνοντας χαρά, σε όποιον το παρατηρούσε.
Μια μέρα μια γυναίκα είδε το πουλί και το ερωτεύτηκε.
Έμεινε να κοιτάζει το πέταγμά του με το στόμα ανοιχτό από τη σαστιμάρα, με την καρδιά της να γοργοχτυπάει και τα μάτια της να λάμπουν από συγκίνηση.
Την κάλεσε να πετάξει μαζί του και ταξίδεψαν μαζί στον ουρανό μέσα σε απόλυτη αρμονία. Η γυναίκα θαύμαζε, υμνούσε και λάτρευε το πουλί.
Αλλά τότε σκέφτηκε :
« Μπορεί να θέλει, να γνωρίσει μακρινά βουνά! »
Και η γυναίκα αισθάνθηκε φόβο. Φόβο μην το ξανανιώσει πια αυτό με άλλο πουλί. Και αισθάνθηκε φθόνο, φθόνο για την ικανότητα του πουλιού να πετάει. Και αισθάνθηκε μοναξιά. Και σκέφτηκε :
« Θα στήσω παγίδα. Την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί το πουλί, δεν θα ξαναφύγει. »
Το πουλί που ήταν κι αυτό ερωτευμένο, επέστρεψε την επόμενη μέρα, έπεσε στην παγίδα και κλείστηκε στο κλουβί.
Κάθε μέρα η γυναίκα κοιτούσε το πουλί. Ήταν το αντικείμενο του πάθους της και το έδειχνε στις φίλες της που σχολίαζαν :
« Μα εσύ τα έχεις όλα! »
Όμως άρχισε να γίνεται μια παράξενη μεταμόρφωση. Αφού έγινε δικό της το πουλί και δεν χρειαζόταν πια να το κατακτήσει, έχανε το ενδιαφέρον της γι΄αυτό. Το πουλί χωρίς να μπορεί να πετάξει και να εκφράζει το νόημα της ζωής του, πήρε να μαραζώνει, να χάνει την λάμψη του, να ασχημαίνει και η γυναίκα δεν του έδινε πλέον την προσοχή της, μόνο το τάιζε και φρόντιζε το κλουβί του.
Μια ωραία μέρα το πουλί πέθανε. Η γυναίκα λυπήθηκε πολύ και το σκεφτόταν συνέχεια. Αλλά δε το θυμόταν να ήταν μέσα στο κλουβί, αλλά θυμόταν μόνο τη μέρα, που το είδε πρώτη φορά, να πετάει ευχαριστημένο μέσα στα σύννεφα!
Αν παρατηρούσε τον εαυτό της, θα ανακάλυπτε, ότι αυτό που τη συγκινούσε τόσο πολύ στο πουλί, ήταν η ελευθερία του, η ενέργεια που εξέπεμπαν οι φτερούγες του, όχι το ίδιο του το σώμα.
Χωρίς το πουλί και η δική της ζωή έχασε το νόημα της και ο θάνατος ήρθε να χτυπήσει την πόρτα της.
« Γιατί ήρθες ; » ρώτησε το θάνατο. 
« Για να μπορέσεις να ξαναπετάξεις μαζί του στα ουράνια, » αποκρίθηκε ο θάνατος. « Αν δεν το είχες φυλακίσει στο κλουβί και το άφηνες ελεύθερο να πετάει και πάντα να επιστρέφει σε εσένα, θα το αγαπούσες και θα το θαύμαζες περισσότερο. Τώρα όμως χρειάζεσαι εμένα, για να μπορέσεις να το ξαναδείς! »