Ο αιμοβόρος Σουλτάνος

Μία φορά ήτανε ένας σουλτάνος αιμοβόρος και τον καταριότανε όλος ο κόσμος. Τη νύχτα έβαζε παλιά ρούχα και γύριζε μέσα στα σοκάκια και στα μαγαζιά, για να δει τι έλεγε ο κόσμος γι’ αυτόν. Από παντού άκουγε κατάρες και βλαστήμιες. Μα δεν απελπιζότανε.
Δυο-τρία χρόνια έβγαινε στη βόλτα, μα δεν άκουσε μήτε έναν άνθρωπο να πει καλόν λόγο για τον σουλτάνο. Απάνω στα τρία χρόνια, εκεί που περπατούσε ένα βράδυ σ΄ έναν δρόμο, μια γριά, πολύ γριά, τον γνώρισε, κι είπε: 

« Πολυχρονεμένε μου σουλτάνε, μέρες να κόβει ο Αλλάχ από μένα, χρόνια να σου τις δίνει. »
Ο σουλτάνος παραξενεύτηκε, πως βρέθηκε άνθρωπος να τον ευχηθεί και ρώτησε τη γριά, τι καλό είχε δει από αυτόν και τον ευχότανε. Κι η γριά του είπε:
« Εγώ θα σου πω την αλήθεια και δεν με μέλει αν με σκοτώσεις, γιατί είμαι γριά . Εγώ πρόλαβα τρεις σουλτάνους, τον παππού σου, τον πατέρα σου κι εσένα. » 

« Λοιπόν, » της λέγει ο σουλτάνος « τι άνθρωπος ήτανε ο παππούς μου; »
« Ο παππούς σου, » λέγει η γριά « ήτανε κακός άνθρωπος. Κρέμαγε, παλούκωνε, έσφαζε. »
« Κι ο πατέρας μου; » τη ρωτά ο σουλτάνος.
« Ο πατέρας σου ήτανε χειρότερος από τον παππού σου, » λέγει η γριά.
« Κι εγώ; » τη ρωτά ο σουλτάνος, 

« τι άνθρωπος είμαι;»

« Εσύ είσαι πιο παλιάνθρωπος από τον πατέρα σου. »
« Και τότε, γιατί με πολυχρονίζεις; » τη ρωτά πάλι ο σουλτάνος.
« Σε πολυχρονίζω, επειδή ο πατέρας σου ήτανε χειρότερος από τον παππού σου κι εσύ χειρότερος από τον πατέρα σου. Παρακαλώ τον Θεό να σε πολυχρονίζει, γιατί αυτός που θα ’ρθει ύστερα από σένα, θα είναι ακόμα χειρότερος! »

Το άρρωστο άλογο και το γουρούνι

Υπήρχε κάποτε ένας πολύ πλούσιος αγρότης, που είχε μια μεγάλη φάρμα. Ο αγρότης αυτός ήταν συλλέκτης αλόγων. Σε ολόκληρή του τη ζωή συγκέντρωνε στη φάρμα του άλογα από ολόκληρο τον κόσμο. Του έλλειπε λοιπόν μια συγκεκριμένη σπάνια ράτσα αλόγου, για να ολοκληρώσει τη συλλογή του.
Μια μέρα ανακάλυψε, ότι στην γειτονική πόλη υπήρχε η συγκεκριμένη ράτσα. Έτσι προτείνοντας στον ιδιοκτήτη του αλόγου μια γενναία προσφορά, κατάφερε να τον πείσει, να του το πουλήσει. Το σπάνιο αυτό απόκτημα ολοκλήρωνε και τη συλλογή μιας ζωής!
Ένα μήνα αργότερα, το άλογο αυτό αρρώστησε και ο αγρότης κάλεσε επειγόντως τον κτηνίατρο, ο οποίος αφού το εξέτασε είπε:
'' Το άλογο έχει ένα μικρόβιο. Πρέπει να πάρει αυτή την αντιβίωση για τρεις μέρες. Θα επιστρέψω την τρίτη μέρα και αν δεν είναι καλύτερα, θα αναγκαστούμε να του κάνουμε ευθανασία.''
Ο αγρότης ήταν φοβερά δυστυχισμένος. Σε κοντινή απόσταση, το γουρούνι άκουγε προσεκτικά τη συνομιλία τους. Την επόμενη μέρα οι εργάτες της φάρμας έδωσαν το φάρμακο στο άλογο και φύγανε. Το γουρούνι πλησίασε το άρρωστο ζώο και του είπε:
'' Προσπάθησε φίλε μου. Βρες τη δύναμη να σηκωθείς, αλλιώς θα σε βάλλουν σε μόνιμο ύπνο! ''
Τη δεύτερη μέρα επίσης του έδωσαν το φάρμακο και έφυγαν. Το γουρούνι ξαναγύρισε και είπε:
'' Φιλαράκο σήκω πάνω, αλλιώς θα πεθάνεις! Έλα, θα σε βοηθήσω εγώ να σταθείς στα πόδια σου. Πάμε!!! Ένα, δύο, τρία…'' τίποτα.
Την τρίτη ημέρα του έδωσαν το φάρμακο παρουσία του κτηνιάτρου, ο οποίος με λύπη είπε:
'' Δυστυχώς θα πρέπει να το θανατώσουμε αύριο. Διαφορετικά το μικρόβιο μπορεί να εξαπλωθεί και να μολύνει όλα τα άλλα άλογα. ''
Όταν έφυγαν, το γουρούνι πλησίασε το άλογο και είπε: 
'' Άκουσε φίλε μου, ή τώρα ή ποτέ! Σήκω πάνω. Σήηηηηκω! Έλα κουράγιο! Έεεεεεεελα! Σήκω! ΣΗΚΩ! Αυτό είναι, σιγά-σιγά. Βάλε τα δυνατά σου. Πάμε, ένα, δύο, τρία…. ΠΑΜΕ! Μπράβο! Φανταστικά! Τώρα πιο γρήγορα, ΕΛΑ. Τα πας υπέροχα! Τρέξε! Τρέχα πιο γρήγορα. Ναι, ΝΑΙ! Τα κατάφερες. Είσαι πρωταθλητής! ''
Εκείνη τη στιγμή ο ιδιοκτήτης της φάρμας επέστρεφε λυπημένος. Βλέποντας έκπληκτος το άλογο να καλπάζει στο λιβάδι, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τη χαρά του και άρχισε να φωνάζει:
'' Έγινε θαύμα! Το άλογό μου θεραπεύτηκε. Το άλογό μου έγινε καλά. Αυτό αξίζει πραγματικά να το γιορτάσουμε. Ετοιμάστε ένα πλούσιο τραπέζι. Ας σφάξουμε το γουρούνι! ''
Μήπως αυτό δε κάνουμε πολλές φορές κι εμείς οι ίδιοι στη ζωή μας; Το γουρούνι είναι ο θεμέλιος λίθος της επιτυχίας σ’ αυτό το παραμύθι. Θα μπορούσε για μας, να συμβολίζει έναν πιστό σύντροφο, που μας υποστηρίζει συνεχώς. Έναν καλό φίλο, που βρίσκεται πάντα κοντά μας, όταν τον έχουμε ανάγκη. Έναν αληθινό δάσκαλο, που μας καθοδηγεί με αγάπη.
Μα εμείς '' σφάζουμε '' το γουρούνι! Τον σύντροφό μας, τον φίλο μας, τον δάσκαλο μας. Τον σφάζουμε, γιατί νοιαζόμαστε μόνο για τις φιλοδοξίες μας, την απληστία μας, τη ζήλια μας, την επιτυχία στη δουλειά μας, την υψηλότερη αμοιβή μας, για να πάρουμε μεγαλύτερο σπίτι, καλύτερο αυτοκίνητο κ.λ.π. Τον σφάζουμε, γιατί όπως ο αγρότης, δεν έχουμε την επίγνωση, ότι ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας μας οφείλεται σ’ αυτόν τον αφανή ήρωα.

Πούλησε τη ψυχή του στο διάβολο

Οι Άλπεις, ένα τεράστιο εμπόδιο στη μέση της Ευρώπης, επί αιώνες εμπόδιζαν τη μεταφορά ανθρώπων και αγαθών μεταξύ Βορρά και Νότου. Ξανά και ξανά οι περιπετειώδεις άνθρωποι προσπαθούσαν να τις ανεβούν και να τις διασχίσουν. 
Το πιο ελπιδοφόρο πέρασμα ήταν το Γκότχαρτ που βρίσκεται στο κέντρο των Άλπεων, μεταξύ των ελβετικών καντονιών Ούρι και Τιτσίνο. Αλλά στη μέση υπήρχε το άγριο, βαθύ φαράγγι Σέλενεν, που οδηγεί από τα βόρεια στο πέρασμα. Πώς να ξεπεραστεί αυτή η τεράστια ρωγμή της γης; Η απάντηση ήταν η κατασκευή της αποκαλούμενης γέφυρας του διαβόλου τον 13ο αιώνα.
Ξανά και ξανά οι κάτοικοι του Ούρι προσπαθούσαν να τη χτίσουν. Τέλος, ο επικεφαλής της τοπικής κοινότητας, ο «Landammann», αναφώνησε απελπισμένα στην τοπική διάλεκτο: 
« Επιτέλους, ας χτίσει τη γέφυρα ο ίδιος ο 
διάβολος! ». 
Μόλις ακούστηκαν αυτά τα λόγια, μπροστά στους αποσβολωμένους χωρικούς εμφανίστηκε ο διάβολος και πρότεινε μια συμφωνία , ήθελε πολύ να χτίσει τη γέφυρα, αλλά με έναν όρο: Η ψυχή του πρώτου που θα την περνούσε, να παραδοθεί σ’ αυτόν στον διάβολο.
Οι χωρικοί όμως σκαρφίστηκαν κάτι πονηρό. Αφού ο διάβολος έχτισε τη γέφυρα, έβαλαν μια κατσίκα να περάσει τη γέφυρα. Τότε ο διάβολος, διάβολος από τη φύση του, άρπαξε μια θεόρατη πέτρα, έτοιμος να σπάσει τη γέφυρα. Τότε βρέθηκε μπροστά μια ευσεβής γυναίκα, που σκάλισε έναν σταυρό πάνω την πέτρα. Η σύγχυση του διαβόλου μπροστά σ’ αυτό το θεϊκό σύμβολο τον έκανε να πετάξει την πέτρα, η οποία πέρασε ξυστά από τη γέφυρα, κύλησε στο φαράγγι του Σέλενεν και στάθηκε μετά το χωριό Γκέσενεν. Εκεί μπορείτε να τη δείτε και σήμερα , τη λένε « η πέτρα του διαβόλου »
Οι κάτοικοι του Ούρι πούλησαν την ψυχή τους, αλλά τη γλίτωσαν με αμυχές και με το μεγάλο κέρδος μιας επαναστατικής γέφυρας.
Παρόμοιους μύθους συναντάμε σε όλους τους πολιτισμούς , αλλά οι περισσότεροι δεν είναι τόσο ήπιοι.
Στο μυθιστόρημα του Όσκαρ Ουάιλντ το Πορτρέτο τον Ντόριαν Γκρέν ο ήρωας πουλάει την ψυχή του στον διάβολο, προκειμένου να παραμείνει αιώνια νέος και ωραίος, στο μεταξύ γερνάει το πορτρέτο του. Ο Γκρέυ γίνεται ένας έκλυτος αμαρτωλός, το πορτρέτο του γίνεται ένας θλιβερός γέρος. Ώσπου δεν μπορεί πια να το αντέξει, καταστρέφει το πορτρέτο και αυτοκτονεί.
Ακόμα πιο περίφημη είναι η συμφωνία με τον διάβολο του αλχημιστή Γιόχαν Γκέοργκ Φάουστ. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Φάουστ πούλησε την ψυχή του, για να αποκτήσει όλες τις γνώσεις του κόσμου και να γνωρίσει όλες τις απολαύσεις, ακόμα και τις πιο εξεζητημένες. Ο Γκαίτε έκανε τον μύθο κλασικό αριστούργημα, που έγινε μέρος της παιδείας  στις γερμανόφωνες χώρες.
Τι σημαίνει πουλάει την ψυχή του; Προφανώς, σε όλες τις εποχές και σε όλους τους πολιτισμούς, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που είναι ταμπού: Που απαγορεύεται να γίνουν αντικείμενο οικονομικών συναλλαγών, συμφωνιών, εμπορίου. Υπάρχουν πράγματα ιερά, χωρίς τίμημα.
Ωστόσο, για έναν οικονομολόγο δεν υπάρχει τίποτα χωρίς τίμημα. Τα ιερά πράγματα είναι απλούστατα «υπερβολικά υπερτιμημένα», λέει, τα πάντα μπορούν να αγοραστούν και να πουληθούν.
Αυτό κάνει τόσο ελκυστικές τις ιστορίες όπως '' Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας '' του Φρίντριχ Ντύρρενματ. Στο έργο του Ντύρρενματ η Κλαιρ Τσαχανασσιάν προσφέρει ένα δισεκατομμύριο ελβετικά φράγκα στους κατοίκους ενός φτωχού χωριού, για να σκοτώσουν έναν πρώην εραστή της  και το καταφέρνει.
Αναρωτηθείτε το εξής: Υπάρχουν ιερά πράγματα στη ζωή σας, που ποτέ δεν θα πουλούσατε ακόμα και για ένα δισεκατομμύριο; Φυσικά, η ζωή σας, η ζωή των αγαπημένων σας, τα μέλη της ευρύτερης οικογένειας, τους φίλους σας, ίσως κάθε ανθρώπινη ζωή.
Την υγεία σας θα την ανταλλάσσατε με ένα δισεκατομμύριο; Θα ήσασταν έτοιμος να προσβληθείτε από μια ασθένεια, λευχαιμία ή κατάθλιψη, ας πούμε;
Θα πουλούσατε τις απόψεις σας; Οι απόψεις σας έχουν τιμή; Ορισμένοι πολιτικοί πουλάνε τις ψήφους τους στις εταιρείες με τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό. Θα εξετάζατε ένα τέτοιο ενδεχόμενο αν το επίπεδο διαβίωσής σας ήταν πολύ χαμηλό; Τον χρόνο σας; Την προσοχή σας; Τις αρχές σας; Υπάρχουν κάποιες, που δεν θα τις πετούσατε ποτέ, όσα δισεκατομμύρια κι αν σας έδιναν;
Σίγουρα δεν υπάρχει έλλειψη προσφορών στη ζωή σας. Στο βιβλίο του What Money Can’t Buy ο καθηγητής του Χάρβαρντ Μάικλ Σάντελ δείχνει πώς τα τελευταία πενήντα χρόνια η «συμφωνία» διεισδύει σε όλο και περισσότερους τομείς της ζωής.Τα πράγματα, που στο παρελθόν δεν ήταν διαπραγματεύσιμα τώρα είναι. Για παράδειγμα, μια γυναίκα δέχτηκε να κάνει τατουάζ στο κούτελο το λογότυπο μιας επιχείρησης για 10.000 δολάρια, προκειμένου να πληρώσει για το σχολείο του γιους της . Ενώ η πράξη είναι εθελοντική αγγίζει κάτι, που δεν πρέπει να υποβαθμίζεται σε φορέα διαφημίσεων. Επίσης, οι τράπεζες επενδύουν σε ασφάλειες ζωής για συνταξιούχους: Όσο πιο γρήγορα πεθαίνουν αυτοί οι άνθρωποι, τόσο περισσότερα χρήματα βγάζουν οι τράπεζες. Εκατοντάδες τέτοια παραδείγματα δείχνουν, ότι η χρηματική οικονομία επεκτείνεται και επιτίθεται σε περιοχές, που ήταν κάποτε ιερές. Δεν μπορείτε να περιμένετε από τον νομοθέτη, να σταματήσει αυτόν τον παραλογισμό της οικονομικής τακτικής. Εναπόκειται σ’ εσάς να αποκρούστε τις επιθέσεις στον δικό σας κύκλο αξιοπρέπειας.
Ορίστε λοιπόν ξεκάθαρα τον κύκλο της αξιοπρέπειάς σας. Μη μολύνεστε από τον οικονομικό ιό, που προσπαθεί να εισέλθει στο ανοσοποιητικό αξιακό σας σύστημα. Τα πράγματα, που εμπίπτουν στον κύκλο της αξιοπρέπειας, δεν είναι ποτέ διαπραγματεύσιμα, ανεξάρτητα από το πόσα χρήματα μπορείτε να εισπράξετε. Οτιδήποτε άλλο θα ήταν συμφωνία με τον διάβολο , από την οποία σπανίως θα γλιτώσετε χωρίς απώλειες, όπως οι χωρικοί με τη γέφυρα του διαβόλου !

Η σωστή ερμηνεία των σημαδιών

Ήταν μια φορά ένας άνθρωπος, ο οποίος προσευχόταν θερμά κάθε μέρα, να του δώσει ο Θεός τη δύναμη, να κατανοήσει το νόημα της ζωής αλλά και να το ασκήσει ο ίδιος παραδειγματικά.
Ένα βράδυ ονειρεύτηκε, ότι πήγε σε ένα δάσος και εκεί ανακάλυψε όλες τις απαντήσεις στις ερωτήσεις του. Έτσι, την επόμενη μέρα, βάλθηκε να οδοιπορήσει πραγματικά μέχρι το γειτονικό δάσος του χωριού του, για να αναζητήσει την Αλήθεια.
Σύντομα έφτασε σε ένα ξέφωτο, όπου παρατήρησε κάτι περίεργο, να σέρνεται κοντά στα βράχια. Κρύφτηκε λοιπόν πίσω από κάτι μεγάλους θάμνους, για να δει τι συμβαίνει. Το ζώο που σερνόταν στο έδαφος, δεν ήταν άλλο από μια αλεπού χωρίς πόδια. Ο άνθρωπος έμεινε έκπληκτος. Μας πως είναι δυνατόν, ένα πλάσμα χωρίς πόδια να επιβιώνει σε έναν τόσο άγριο κόσμο; Έπρεπε να το ανακαλύψει. Έτσι κάθισε αναπαυτικά και περίμενε εκεί μέχρι το σούρουπο.
Όταν το φως του ήλιου άρχισε να εξασθενεί, ο άνθρωπος είδε ένα ιδιαίτερα ασυνήθιστο θέαμα. Μέσα απ’ το δάσος ξεπρόβαλε ένα γιγάντιο λιοντάρι, κρατώντας σφιχτά στα σαγόνια του μια γενναιόδωρη μερίδα κρέατος. Πλησίασε την αλεπού χωρίς πόδια στο ξέφωτο και απόθεσε μπροστά της το κομμάτι με το κρέας.
Ο άνθρωπος γύρισε στο σπίτι του και έμεινε όλη τη νύχτα ξάγρυπνος στο κρεβάτι του, προσπαθώντας να αποσυμβολίσει το νόημα αυτού που είδε, για να ανακαλύψει την αλήθεια.
Τελικά, ύστερα από μεγάλο στοχασμό και γύρω στο ξημέρωμα κατέληξε στο εξής συμπέρασμα:
« Το μόνο που έχω να κάνω, είναι να δείξω απόλυτη εμπιστοσύνη στο σχέδιο του Μεγάλου Δημιουργού και εκείνος θα μου προσφέρει στα πόδια μου, ότι κι αν έχω ανάγκη. Το μόνο που χρειάζεται λοιπόν, είναι να παραδοθώ. Αυτό είναι το νόημα τη εικόνας, που είδα στο δάσος. Η απόλυτη παράδοση! »
Κάποιες μέρες αργότερα, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του και σχεδόν ετοιμοθάνατος από την έλλειψη τροφής και νερού, ο ίδιος άνθρωπός δέχτηκε άξαφνα ένα ισχυρό αφυπνιστικό χαστούκι. Ο πόνος ήταν δυνατός αλλά και η τρομάρα του μεγάλη, αφού δεν μπόρεσε να καταλάβει ποιος τον χαστούκισε. Ήταν τότε που άκουσε μια αυστηρή φωνή από έναν άλλο κόσμο, να του λέει αποδοκιμαστικά :
« Βρε πανηλίθιε, όλο το νόημα αυτού που είδες
κρύβεται στο λιοντάρι, όχι στην αλεπού. Γίνε σαν το λιοντάρι ! Υποστήριζε τους ανήμπορους »

« Δεκάραν κανενός μη τρως
Κακόν μη εφτάς καμμίαν
Να βοηθάς τ΄ανήμπορους
Σην ψυς μη βάλτς κακίαν »

Ποιοι σαμποτάρουν την εφαρμογή οραμάτων

Αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, όχι όπως είναι πραγματικά, αλλά σε σχέση με αυτό που είμαστε εμείς. Συνεπώς, όταν ένα όραμα παρεμποδίζεται, αυτό οφείλεται συνήθως σε πρόβλημα των ανθρώπων. Υπάρχουν δέκα κατηγορίες ανθρώπων, οι οποίοι εμποδίζουν την εφαρμογή ενός οράματος.

1. ΗΓΕΤΕΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΩΝ

Τα πάντα είναι θέμα ηγεσίας. Το απόφθεγμα αυτό βεβαίως ισχύει και στη μετάδοση του οράματος. Ένας ηγέτης περιορισμένων δυνατοτήτων, είτε δεν έχει όραμα είτε δεν έχει την ικανότητα, να το μεταδώσει αποτελεσματικά.
Ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας είπε κάποτε: '' Αν κάνεις μεγάλα πράγματα, προσελκύεις μεγάλους άνδρες. Αν κάνεις μικρά πράγματα, προσελκύεις μικρούς άνδρες. Οι μικροί άνθρωποι συνήθως προκαλούν προβλήματα. '' Κατόπιν σταμάτησε, κούνησε με θλίψη το κεφάλι του, και πρόσθεσε: 
'' Αντιμετωπίζουμε τεράστιο πρόβλημα. ''

2. ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ

Ο Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω είπε, '' Κάποιοι αντιλαμβάνονται τα πράγματα, όπως είναι και αναρωτιούνται ‘Γιατί;’ [στερεότυπη σκέψη]. Εγώ ονειρεύομαι τα πράγματα, όπως δεν υπήρξαν ποτέ και αναρωτιέμαι ‘Γιατί όχι;’ [δημιουργική σκέψη]. ''
Ο Τσάρλυ Μπράουν δείχνει τα χέρια του στη φίλη του τη Λούσυ και λέει, '' Αυτά είναι τα χέρια, που ίσως κάποια μέρα πετύχουν μεγάλα πράγματα. Αυτά είναι τα χέρια, που μπορεί κάποια μέρα να φτιάξουν αριστουργήματα! Μπορεί να χτίσουν τεράστιες γέφυρες, ή να θεραπεύσουν τους ασθενείς, ή να βάλουν φοβερά καλάθια, ή να γράψουν σπαραξικάρδια μυθιστορήματα! Αυτά είναι τα χέρια, που μπορεί μια μέρα να αλλάξουν τη μοίρα της ανθρωπότητας! ''
Η Λούσυ, που πάντοτε αντιλαμβάνεται τα πράγματα όπως είναι, απαντάει, '' Έχουν μαρμελάδα πάνω 
τους. ''

3. ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΙ

Πολλά οράματα δεν υλοποιούνται εξαιτίας μονοκόμματων, δογματικών ανθρώπων. Για να είναι κανείς απόλυτα βέβαιος για κάτι, πρέπει ή να γνωρίζει τα πάντα ή να αγνοεί τα πάντα σχετικά με αυτό. Τις περισσότερες φορές, ο δογματικός δε γνωρίζει τίποτε αλλά συνηθίζει να έχει άποψη. Για παράδειγμα, '' Ότι μπορούσε να εφευρεθεί, έχει ήδη εφευρεθεί. '' Πρόκειται για λόγια του Charles Η. Duell, διευθυντή του Οργανισμού Ευρεσιτεχνιών των ΗΠΑ, το 1899! Φυσικά, ο Duell δεν υπήρξε ο μόνος. Ο Πρόεδρος Grover Cleveland δήλωσε κάποτε (το 1905) ότι,'' οι λογικές και υπεύθυνες γυναίκες δε θέλουν να ψηφίζουν. '' Μετά, ήταν ο Robert Miliken, ο οποίος τιμήθηκε με Νόμπελ φυσικής, που δήλωσε το 1923, 
'' Δεν υπάρχει περίπτωση να δαμάσει ποτέ ο άνθρωπος τη δύναμη του ατόμου. '' Ο Λόρδος Κέλβιν, πρόεδρος της Βρετανικής Βασιλικής Εταιρείας (πρόκειται για επιστημονικό οργανισμό), δήλωσε το 1885, '' Είναι αδύνατον να κατασκευαστούν ιπτάμενες μηχανές βαρύτερες από τον αέρα. ''

4. ΜΟΝΙΜΑ ΧΑΜΕΝΟΙ

Πολλοί άνθρωποι αναλογίζονται τις αποτυχίες του παρελθόντος και φοβούνται τον κίνδυνο, που εμπεριέχει η επιδίωξη κάποιου οράματος. Η γνώμη τους είναι ότι, '' Αν δεν πετύχεις με την πρώτη φορά, κατάστρεψε όλα τα στοιχεία, που μαρτυρούν ότι προσπάθησες. '' Καταστρέφουν επίσης και τις προσπάθειες όλων των άλλων, να προσπαθήσουν πάλι.

5. ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΠΑΝΑΠΑΥΟΝΤΑΙ

Οι άνθρωποι επιζητούν την άνεση, τη σιγουριά, και την ασφάλεια στη ζωή τους. Την άνεση ακολουθεί κατά πόδας η μακαριότητα, τη σιγουριά η ανία, και την ασφάλεια η έλλειψη οράματος. Η φωλιά είναι το κατάλληλο μέρος για έναν κοκκινολαίμη, όσο είναι ακόμη αυγό. Δεν είναι όμως κατάλληλη για τον κοκκινολαίμη, όταν αποκτήσει φτερά. Είναι ωραίο μέρος για να σκάσεις από το αυγό, όχι όμως και για να πετάξεις. Πάντοτε είναι θλιβερό, να μη θέλουν οι άνθρωποι, να εγκαταλείψουν τις φωλιές της ζωής τους.
Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Leadership, η Lynn Anderson περιγράφει αυτό που συμβαίνει, όταν οι άνθρωποι χάσουν το όραμά τους. Μια ομάδα ταξιδιωτών έφτασε στις ακτές της Αμερικής πριν 370 χρόνια. Οπλισμένοι με όραμα και θάρρος, είχαν έλθει, να εγκατασταθούν στη νέα ήπειρο. Τον πρώτο χρόνο ίδρυσαν μια πόλη. Το δεύτερο χρόνο, εξέλεξαν το δημοτικό συμβούλιο. Τον τρίτο, η κυβέρνηση πρότεινε να κατασκευάσουν ένα δρόμο, που οδηγούσε πέντε μίλια δυτικά σε ακατοίκητη και ανεξερεύνητη περιοχή. Τον τέταρτο όμως χρόνο, οι άνθρωποι κατήγγειλαν το δημοτικό συμβούλιο με πρόφαση, πως ένας τέτοιος δρόμος μέσα στο δάσος ήταν σπατάλη των δημοσίων πόρων. Για κάποιο λόγο, εκείνοι οι προοδευτικοί άνθρωποι είχαν πάψει να οραματίζονται. Κάποτε κατάφεραν να οραματιστούν μια ζωή πέρα από τον ωκεανό και τώρα δεν μπορούσαν να δουν πέντε μίλια μακριά τους!

6. ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Οι Βρετανοί ήταν πάντοτε οπαδοί του συντηρητισμού. Ο John F. Parker, στο βιβλίο του Roll Call διηγείται την ιστορία ενός υπαλλήλου ο οποίος, για περισσότερα από είκοσι χρόνια, χωρίς να υπάρχει εμφανής λόγος, στεκόταν στη βάση μιας σκάλας, που οδηγούσε στη Βουλή των Κοινοτήτων. Τελικά, κάποιος εξέτασε την περίπτωση και ανακάλυψε, πως τη θέση αυτή κατείχαν άτομα από την οικογένεια του υπαλλήλου εδώ και τρεις γενιές. Διαπιστώθηκε πως ξεκίνησαν, όταν η σκάλα βάφτηκε και ο παππούς του σημερινού υπαλλήλου ανέλαβε να προειδοποιεί τους ανθρώπους, να μην πατήσουν πάνω στην υγρή μπογιά.
Κάποιος Βρετανός δημοσιογράφος, όταν πληροφορήθηκε την περίπτωση, σχολίασε, '' Η μπογιά είναι πια παρελθόν, όχι όμως και η θέση. ''

7. ΟΣΟΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ

Μερικοί άνθρωποι αισθάνονται πάντοτε άβολα, όταν πρέπει να ξεχωρίσουν από το πλήθος. Θέλουν να ανήκουν σε μια ομάδα και όχι να αποτελούν εξαίρεση. Οι άνθρωποι αυτοί θα υιοθετήσουν ένα όραμα, μόνον όταν το έχει ήδη κάνει η πλειοψηφία. Ποτέ δεν πρωτοστατούν.
Οι αληθινοί ηγέτες ανήκουν πάντα στη μειοψηφία, γιατί η σκέψη τους έχει προχωρήσει πέρα από τις πεποιθήσεις της τρέχουσας πλειοψηφίας. Ακόμη και όταν η πλειοψηφία τούς φτάσει, οι ηγέτες θα έχουν ήδη προοδεύσει περισσότερο και έτσι, κάθε φορά, θα ανήκουν στη μειοψηφία.

8. ΟΙ ΕΝΤΟΠΙΣΤΕΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ

Μερικοί άνθρωποι ανακαλύπτουν ένα πρόβλημα σε κάθε λύση. Συνήθως, τα εμπόδια είναι αυτά που βλέπεις, όταν πάψεις να κοιτάζεις το στόχο. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός, ότι κάποιοι θεωρούν σημάδι ωριμότητας την ικανότητα, να διακρίνει κανείς προβλήματα. Δεν είναι όμως. Είναι σημάδι ανθρώπου χωρίς όραμα. Οι άνθρωποι αυτοί ματαιώνουν υπέροχα οράματα, παρουσιάζοντας προβλήματα, που δεν επιδέχονται λύση.
Ο Καρδινάλιος John Henry Newman είπε ότι τίποτε δε θα γινόταν ποτέ, αν ο καθένας περίμενε μέχρι να γίνει τόσο καλός σε αυτό που επιχειρεί, ώστε κανείς να μη βρει ποτέ κάποιο ψεγάδι.

9. ΟΙ ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΚΟΙ

Οι άνθρωποι που ζουν μόνο για τον εαυτό τους έχουν πολύ μικρή εμβέλεια. Επίσης, ποτέ δεν καταφέρνουν πολλά. Οι μεγάλοι στόχοι επιτυγχάνονται μόνο με τη συντονισμένη προσπάθεια πολλών. Τα εγωκεντρικά άτομα είναι καταστροφείς οραμάτων.

10. ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Κάποιοι άνθρωποι διαθέτουν το ταλέντο να πατούν πάντοτε λάθος πλήκτρα. Ακόμη και από το καλύτερο μουσικό όργανο, μόνο τον ήχο της παραφωνίας μπορούν να προκαλέσουν. Όλα τα τραγούδια τους παίζονται σε ελάσσονα κλίμακα. Παντού μεταδίδουν τη νότα της απαισιοδοξίας. Όλοι οι πίνακές τους είναι σκοτεινοί. Οι προοπτικές τους είναι πάντοτε δυσοίωνες, οι καιροί είναι πάντοτε κακοί και τα οικονομικά πηγαίνουν άσχημα. Όλα πάνω τους μοιάζουν να συρρικνώνονται. Τίποτε στη ζωή τους δεν εξαπλώνεται και δε μεγαλώνει.
Οι άνθρωποι αυτοί μοιάζουν με τον άνδρα που, μαζί με πολύ κόσμο στον ποταμό Χάντσον, παρακολουθούσε τον πρώτο απόπλου ατμοπλοίου. Διαρκώς μουρμούριζε, '' Δε θα τα καταφέρουν να το ξεκινήσουν. Δε θα τα καταφέρουν να το ξεκινήσουν. '' Τα κατάφεραν όμως. Ο ατμός βγήκε από το φουγάρο και το πλοίο ξεκίνησε. Αμέσως, ο ίδιος άντρας άλλαξε τροπάριο, '' Δε θα τα καταφέρουν να το σταματήσουν. Δε θα τα καταφέρουν να το σταματήσουν. ''
Η παρακάτω κινέζικη παροιμία είναι από τις περισσότερο χαρακτηριστικές, '' Ο άνθρωπος που λέει ‘αυτό δε γίνεται’, δεν πρέπει να απασχολεί, εκείνον που το κάνει. ''

Ο έξυπνος άνθρωπος λύνει το πρόβλημα. Ο σοφός το αποφεύγει

Η σοφία είναι μια πρακτική ικανότητα. Είναι ένα μέτρο της ικανότητας, με την οποία πλοηγούμαστε στη ζωή. Μόλις καταλάβουμε, ότι είναι πιο εύκολο να αποφύγουμε σχεδόν όλες τις δυσκολίες, παρά να τις αντιμετωπίσουμε, έρχεται στο φως αυτός ο απλός ορισμός: «Σοφία είναι η πρόληψη».
Φανταστείτε δύο κινηματογραφικά σενάρια Α και Β. Στην ταινία Α ένα πλοίο προσκρούει σε παγόβουνο. Το πλοίο βυθίζεται. Με υποδειγματικό, ανιδιοτελή, σπαρακτικό τρόπο, ο καπετάνιος διασώζει όλους τους επιβάτες. Είναι ο τελευταίος που εγκαταλείπει το πλοίο μπαίνοντας σε σωσίβια λέμβο , λίγα μόλις λεπτά προτού το σκάφος βυθιστεί. Στην ταινία Β ο πλοίαρχος καταφέρνει να παρακάμψει το παγόβουνο. Ποιο σενάριο Θα σας έκανε να πάτε στον κινηματογράφο; Το Α, είναι λογικό. Τι θα προτιμούσατε αν ήσασταν στο πλοίο; Εξίσου σαφές, το Β.
Υποθέστε, ότι το παράδειγμα είναι πραγματικό. Τι θα συνέβαινε στη συνέχεια; Ο καπετάνιος στο Α θα εμφανιζόταν στην τηλεόραση, ίσως μάλιστα να υπέγραφε κάποιο χρυσό συμβόλαιο για να γράψει βιβλίο, θα έβαζε στην ντουλάπα τη στολή του ναυτικού και θα γινόταν δημόσιο πρόσωπο. Η πατρίδα του θα έδινε το όνομά του σε κάποιο δρόμο και τα παιδιά του θα αισθάνονταν για πρώτη φορά υπερηφάνεια για τον πατέρα τους. Ο καπετάνιος στο Β θα παρέμενε άσημος και μέχρι τη συνταξιοδότησή του θα παρέκαμπτε εμπόδια : «Αν υπάρχει μια επικίνδυνη δίνη καλό είναι να την αποφύγετε σε απόσταση διακοσίων μέτρων, όχι έξι μέτρων». Αν και ο Β αποδεικνύεται καλύτερος καπετάνιος, ο Α γίνεται διάσημος. Ο λόγος; Οι επιτυχίες που σημειώνουμε μέσω της πρόληψης (δηλαδή αποφεύγοντας τις αποτυχίες) είναι αόρατες για τον έξω κόσμο.
Υπερεκτιμάμε συστηματικά τον ρόλο επιτυχημένων στρατηγών, πολιτικών, χειρουργών στα επείγοντα και θεραπευτών, υποτιμώντας τον ρόλο των ανθρώπων, που προστατεύουν την κοινωνία και τα άτομα από τις καταστροφές, Αυτοί είναι οι αληθινοί ήρωες, οι αληθινοί σοφοί: ικανοί οικογενειακοί γιατροί, καλοί δάσκαλοι, λογικοί νομοθέτες και διπλωμάτες.
Η πρόληψη δεν χρειάζεται μόνο γνώση, χρειάζεται και φαντασία, κάτι αρκετά παρεξηγημένο. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν, ότι η φαντασία είναι η περιπλάνηση του μυαλού πάνω από ένα ποτηράκι κρασί. Αλλά δεν γεννιούνται έτσι οι ιδέες. Φαντασία σημαίνει να βάζουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται τις πιθανότητες και τις συνέπειες από το Α μέχρι το Ω. Η φαντασία είναι εξαντλητική εργασία.
Ας σκεφτούμε μια φορά την εβδομάδα για 15 λεπτά τους κινδύνους, που πιθανώς μας απειλούν. Ύστερα ας ξεχάσουμε το θέμα και ας ζήσουμε χαρούμενα και ξέγνοιαστα για την υπόλοιπη εβδομάδα. Ας φανταστούμε, για παράδειγμα, ότι ο γάμος μας διαλύεται, ότι ξαφνικά χρεοκοπούμε ή παθαίνουμε καρδιακή προσβολή. Στη συνέχεια ας αναλύσουμε «προς τα πίσω» πώς συνέβη η (φανταστική) καταστροφή μέχρι τις πρωταρχικές αιτίες. Το τελικό βήμα: Ας προσπαθήσουμε να εξαλείψουμε τα πιθανά αίτια, έτσι ώστε το πρόβλημα να μη συμβεί.
Εννοείται ότι, ακόμα κι αν τα κάνουμε όλα αυτά τακτικά και ευσυνείδητα, θα παραβλέψουμε κινδύνους και θα πάρουμε λανθασμένες αποφάσεις. Μπορούμε να μετριάσουμε αυτές τις αναπόφευκτες καταστροφές αντιμετωπίζοντας την πραγματικότητα και τα ζητήματα αμέσως, χωρίς χρονοτριβή. Όσα όμως είναι προβλέψιμα, μπορούν να αποφευχθούν ευκολότερα, από το να επιλυθούν, όταν προκύψουν.
Σοφία είναι η πρόληψη. Δυστυχώς, επειδή είναι αόρατη, δεν μπορούμε να την επιδείξουμε, όμως η επίδειξη, η καυχησιά, δεν βοηθάει στην καλή ζωή.

Οι δυο Βεδουίνοι

Κάποτε ζούσαν στην έρημο δυο Βεδουίνοι, ο Νάμπεκ κι ο Ντάγκαρ, που ήταν αχώριστοι φίλοι.
Ο Νάμπεκ είχε ένα άλογο, που όμοιό του δεν υπήρχε. Ο Ντάγκαρ θαύμαζε το άλογο του φίλου του, όμως μέρα με τη μέρα άρχισε να το θέλει όλο και περισσότερο, που έφτασε να το βλέπει ακόμη και στον ύπνο του!
Είπε λοιπόν στο φίλο του, ότι θα πλήρωνε όσο-όσο για να το αποκτήσει. Ο Νάμπεκ όμως αρνήθηκε λέγοντας, πως δε θα πουλούσε ποτέ το αγαπημένο του άλογο για κανένα τίμημα.
Μη μπορώντας ο Ντάγκαρ να το βγάλει από το μυαλό του, αποφάσισε να κάνει το άλογο δικό του με άλλο τρόπο. Μια μέρα ντύθηκε ζητιάνος και κάθισε σε ένα σημείο του δρόμου, απ’ όπου ήξερε ότι κάθε μέρα περνούσε ο φίλος του καβάλα στο περίφημο άλογο.
Πράγματι μόλις πλησίασε ο Νάμπεκ, ο Ντάγκαρ με αλλαγμένη και αδύναμη φωνή ζήτησε βοήθεια λέγοντας, ότι είναι ένας διψασμένος και νηστικός φτωχός άνθρωπος. Ο Νάμπεκ, που δεν αναγνώρισε τον φίλο του, θέλοντας να βοηθήσει τον άνδρα που υπέφερε, τον ανέβασε στη σέλα του αλόγου και ξεκίνησε να τον πάει στη σκηνή του, ώστε εκεί να τον φροντίσει.
Μόλις όμως ο Ντάγκαρ βρέθηκε πάνω στο άλογο, έριξε με μια δυνατή σπρωξιά κάτω τον Νάμπεκ και ξεκινώντας να καλπάζει, φώναξε στο φίλο του:
« Δεν είμαι ζητιάνος! Είμαι ο Ντάγκαρ και δε θα πάρεις ποτέ πίσω το άλογό σου! »
Ο Νάμπεκ χωρίς να κάνει βήμα, είπε στον Ντάγκαρ:
« Φίλε μου το μόνο που σου ζητώ, είναι να σταματήσεις για ένα λεπτό και να με αφήσεις, να σου πω κάτι. »
Ο Ντάγκαρ βλέποντας, ότι δεν υπήρχε περίπτωση ο Νάμπεκ να τον φτάσει περπατώντας, σταμάτησε για να ακούσει.
« Συγχαρητήρια! » είπε στον κλέφτη ο Νάμπεκ. « Ο Θεός επέτρεψε, να γίνεις πια ο ιδιοκτήτης αυτού του αλόγου. Όμως για ένα πράγμα σε παρακαλώ, να μην πεις ποτέ σε κανέναν, πως το απέκτησες! »
« Γιατί; » Ρώτησε απορημένος ο Ντάγκαρ.
« Γιατί αν οι άνθρωποι μάθουν τον τρόπο με τον οποίο με εξαπάτησες, δεν θα σταματήσουν ποτέ ξανά στη μέση της ερήμου, για να βοηθήσουν έναν άνθρωπο, που ζητά απεγνωσμένος φαγητό και νερό. Θα φοβούνται να τον πλησιάσουν και θα τον αφήσουν να πεθάνει. Αν η ιστορία αυτή μαθευτεί, το αποτέλεσμα θα είναι, ότι στο εξής πολλοί άνθρωποι θα υποφέρουν σε όλο τον κόσμο. »
Ο Ντάγκαρ έμεινε σκεπτικός για λίγο, ακούγοντας αυτά τα λόγια. Τελικά κατέβηκε από το άλογο και το επέστρεψε στον Νάμπεκ μετανιωμένος. Η φιλεύσπλαχνη καρδιά του Νάμπεκ τον συγχώρεσε αμέσως για το λάθος του και συμφιλιωμένοι οι δυο παλιοί φίλοι επέστρεψαν στις σκηνές τους. Η αγάπη νίκησε τον φθόνο.
Ελεήμων καρδιά έχει ο άνθρωπος που αναγνωρίζει, ότι τα πάντα αλληλοσυνδέονται με ένα αόρατο δίχτυ σε έναν ατέρμονο ιερό χορό και έτσι φλέγεται από αγάπη για ολόκληρη την κτίση, χωρίς να ξεχωρίζει το κάθε κτίσμα από τον εαυτό του. Εργάζεται δε αφιλοκερδώς για την μείωση του ανθρώπινου πόνου και την ανύψωση της συλλογικής συνειδητότητας.