Τα Πάντα Όλα
Ενδιαφέρουσα η παρακάτω θεωρία , που έχει τουλάχιστον φιλοσοφική διάθεση και δίνει πραγματικά τροφή για σκέψη.
'' Η θεωρία της άπειρης ή και όχι πληθωρικότητας ''
Υπόθεση: Ο καθένας από εμάς με ότι συμπεριλαμβάνει η οντότητά του, αποτελεί στοιχείο ενός υπερσυνόλου, που περικλείει τα πάντα γνωστά και άγνωστα υλικά ή άυλα, που για απλούστευση ας το ονομάσουμε Σύμπαν.
Συμπέρασμα: Αν οποιοσδήποτε σκεφτεί ή φαντασιωθεί οτιδήποτε, τότε αυτό ή είναι ήδη ένα υπαρκτό στοιχείο του Σύμπαντος ή αυτόματα γίνεται ένα επιπλέον κομμάτι του, έστω και σαν πιθανότητα μελλοντικής ύπαρξης και έτσι το σύμπαν μεγαλώνει σαν σύνολο.
Σημείωση 1: Με την έκφραση οντότητα για τον καθένα από εμάς συμπεριλαμβάνω την ύλη που αποτελεί το σώμα του , την ενέργεια που περικλείει την σκέψη του και οτιδήποτε άλλο τον απαρτίζει, άσχετα αν δεν έχει εντοπιστεί ή ονομαστεί ακόμα.
Σημείωση 2: Με τη λέξη Σύμπαν εννοώ το Όλον, την φανερή ή μη φανερή πραγματικότητα, τα παράλληλα σύμπαντα, τις όποιες διαστάσεις, τις γνωστές και άγνωστες μορφές του πράγματος που ονομάζουμε ύλη. Τα πάντα όλα.
Επεξηγήσεις: Με άλλα λόγια υποθέτοντας, ότι είμαι μέρος ενός υπερσυνόλου γνωστής και άγνωστης πραγματικότητας, δεν μπορώ να σκεφτώ πράγματα εξωπραγματικά, γιατί οι σκέψεις μου είναι στοιχεία του ίδιου υπερσυνόλου.
Έτσι αν σκεφτώ για παράδειγμα ένα δράκο, τότε αυτός αυτόματα ή κάπου υπάρχει ή γεννιέται η πιθανότητα να υπάρξει, κάνοντας πλουσιότερο το Σύμπαν.
Μια στιγμή, θα πείτε κάποιοι από εσάς, το ότι τίποτα δεν έχει μηδενική πιθανότητα να συμβεί, είναι πολλές δεκαετίες γνωστό στις θετικές επιστήμες και έχετε δίκιο, αλλά δε λέω το ίδιο. Ούτε αυτό που σας λέω, σχετίζεται με τη θεωρία, του ότι κάθε φορά που παίρνουμε μια απόφαση, συνυπάρχουν δύο πραγματικότητες και δημιουργούνται παράλληλα σύμπαντα, που στο ένα έχεις στρίψει δεξιά και στον άλλο αριστερά κ.λπ.
Προσέξετε. Η ειδοποιός διαφορά είναι, ότι υποστηρίζω πως η έκφραση ή η απλή σκέψη οποιασδήποτε «κατάστασης», γεννάει αυτόματα την πιθανότητα «υλοποίησης» της με όλα τα συνεπακόλουθα.
Έτσι σύμφωνα με τον τρόπο σκέψης μου κάθε φορά που ονειρευόμαστε, φανταζόμαστε ή προσδοκάμε το απροσδόκητο, εν δυνάμει διευρύνουμε τα όρια της πραγματικότητας.
Το Σύμπαν λοιπόν είναι ήδη άπειρα πληθωρικό σε όλα: Στις διαστάσεις του, χωρικές και άλλες, σε αυτά που συμπεριλαμβάνει και ακόμα στην ίδια τη δυνατότητα να συμπεριλάβει οτιδήποτε, διογκώνοντας την ίδια την πληθωρικότητα του. Φυσικά δεν έχει όρια, γιατί ακόμα και αν είχε τώρα μόλις δήλωσα ότι δεν έχει, εντάσσοντας το στην πιθανή συμπαντική πραγματικότητα και φυσικά μπορώ να δημιουργήσω την πιθανότητα, να έχει όρια. Εγώ είμαι λοιπόν, που με την αισιοδοξία ή την απαισιοδοξία μου δημιουργώ άπειρες εκφάνσεις μίας κατάστασης, που μια χαρά θα μπορούσαν να συνυπάρχουν σε αυτό το χρονοχωρικό συνεχές. Με τη λέξη «αυτό», μόλις δημιούργησα την πιθανότητα για άπειρα χρονοχωρικά συνεχή. Όλα γίνονται, όλα μπορούν να υπάρξουν και να συμβούν, να επαληθευτούν ή να καταρριφθούν. Η Μαρία θα παντρευτεί τον Νίκο, που θα τετραγωνίσει τον κύκλο και το δέκατο τέταρτο παιδί τους θα καταρρίψει τον πρώτο θερμοδυναμικό νόμο στα έντεκά του χρόνια !
Είμαι προφήτης και Θεός μαζί γιατί μόλις έκανα παρέμβαση στην πιθανή εξέλιξη της Ιστορίας; Πόσο πιθανό είναι στο κάτω-κάτω η Μαρία να συναινέσει για δέκατο τέταρτο παιδί;
Προσέξτε, δεν αυτοαναιρούμαι. Δεν μπαίνω σε οποιαδήποτε λογική προσμέτρηση της πιθανότητας, στην οποία αναφέρομαι. Δεν υπονόησα καν ότι αν σκεφτώ ένα δράκο, αυτός θα υλοποιηθεί. Ίσως υπάρχουν κανόνες για τα στοιχεία που μπορούν να προστεθούν και θα διογκώσουν την πληθωρικότητα. Ίσως πρέπει να μαζευτούν πολλοί άνθρωποι, που όλοι μαζί θα σκέφτονται τον δράκο και αθροιστικά όλο αυτό το δυναμικό θα το υλοποιήσει . Ίσως αρκεί κάποιος να το σκεφτεί με ξεχωριστό τρόπο, δεν ξέρω…
Όχι ξέρω. Τις τελευταίες παραγράφους ξέρω ότι τις έγραψα επίτηδες, ξέροντας ότι κάποιοι θα κάνουν τέτοιου είδους συσχετισμούς και προεκτάσεις. Η θεωρία μου το επαναλαμβάνω είναι απλή και αυστηρά προδιαγεγραμμένη:
Είσαι μέλος ενός συνόλου που το ονομάζεις κόσμος, πραγματικότητα, σύμπαν, πολυσύμπαν, υπερσύμπαν. Όλα τα πάντα όλα, δηλαδή. Τότε το δικό σου «όλον» δεν μπορεί να είναι έξω από αυτό. Η ιδιότητά σου αυτή να εμπεριέχεσαι συνεχώς στο «Όλον», σε κάνει ικανό να δημιουργείς την πιθανότητα, να εμπλουτιστεί με νέα στοιχεία ή απλά ανακαλύπτεις» στοιχεία, που είναι έξω από τη δική σου εμπειρία. Έτσι ταΐζεις συνέχεια την υπερπληθωρικότητα. Τίποτα άλλο δεν εννόησα.
Ας προχωρήσουμε παρακάτω. Γιατί ονομάζω τη θεωρία μου άπειρη ή και όχι πληθωρικότητα; Το «ή και όχι» πού κολλάει;
Ας πάμε πίσω στην αρχή δηλαδή στην αρχική υπόθεση:
«Είμαι ένα στοιχείο ενός υπερσυνόλου, που ονομάζεται Σύμπαν»
Και αν ΔΕΝ είμαι στοιχείο, τότε τι θα μπορούσε να είμαι; Νομίζω ότι υπάρχουν μόνο δύο περιπτώσεις:
α) Να είμαι εξωτερικός παρατηρητής του Σύμπαντος ολοκληρωτικά ή εν μέρει. Δηλαδή να είμαι μια ανεξάρτητη οντότητα, ένα άλλο σύνολο, απαρτιζόμενο και από στοιχεία, που είναι ξένα, όχι κοινά δηλαδή με εκείνα του Σύμπαντος.
Τότε όμως αρκεί να ενώσουμε το δικό μου εξωτερικό Σύμπαν με το άλλο και να δημιουργήσουμε ένα νέο Υπερσύμπαν δηλαδή πάλι τα ίδια, η ίδια λογική, η ίδια άπειρη πληθωρικότητα.
β) Το Σύμπαν να είμαι εγώ. Όλο το Σύμπαν να είμαι εγώ. Εγώ να είμαι Εσύ, το βουνό το φυτοπλαγκτόν, ο γαλαξίας, η χαρά της Καιτούλας, το κριτικό βλέμμα της Ελενίτσας, η διάχυση των διαστάσεων, το αντινετρίνο, ο Θεός. Εγώ να είμαι τα Πάντα. Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Όλη η αλήθεια και όλο το ψέμα. Να ταυτίζομαι με το Υπερσύνολο. Τι γίνεται τότε; Απειρίζεται το άπειρο ή είμαστε αδιάσπαστοι; Είμαστε, είστε,
είναι … Όλα συνδεδεμένα, όλα ένα. Γιατί όχι; Στο κάτω-κάτω από ένα αδιάστατο σημείο ξεπήδησαν όλα, όπως λέει η θεωρία της Μεγάλης έκρηξης. Αφήστε που είναι πολύ βολικό, γιατί έτσι βρίσκεται βάση για να εξηγηθούν πολλά ανεξήγητα πράγματα, που τα αφήνω στη γόνιμη φαντασία σας.
Μέχρι εδώ πήγαινε η θεωρία μου '' της άπειρης ή και όχι πληθωρικότητας '' στην πρωτόλεια μορφή της εδώ και χρόνια. Ως εδώ είχα αποφασίσει αρχικά να μοιραστώ μαζί σας, γιατί φοβόμουν ότι αν έγραφα κάτι περισσότερο, θα κινδύνευε να χάσει το όποιο αυστηρό περίγραμμα λογικής έχει και να υποβιβαστεί εύκολα σε ευφυολόγημα. Δεν σας κρύβω, ότι με τα χρόνια προχώρησα την αρχική μου σκέψη παρακάτω, συνδέοντας την με άλλες θεωρίες μου όπως η Υπερσημαντικότητα που έχω ήδη δημοσιεύσει.
Σε αναμονή λοιπόν.
Σας πληροφορώ ότι προσωπικά αμφιταλαντεύτηκα πολλές φορές, στο αν η αρχική υπόθεση ισχύει ή όχι. Το να είμαστε κατακερματισμένα στοιχεία ενός όλου, αλλά ικανά να το εμπλουτίσουν, μου έδινε μια καλή διέξοδο στις υπαρξιακές μου αναζητήσεις. Μεγαλώνοντας γονάτισα λίγο συναισθηματικά, όταν κατάλαβα, ότι ποτέ δεν είχα στην πραγματικότητα αγγίξει ούτε αντικείμενο, ούτε άνθρωπο, μια και στην πραγματικότητα η ύλη μας δεν έρχεται ποτέ στην καθημερινή ζωή σε πραγματική επαφή με οποιαδήποτε άλλη ύλη, με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το άγγιγμα. Τέτοιου είδους γνώσεις, αντί να φουντώσουν την υλιστική οπτική των θεωρήσεων μου, με οδήγησαν σε αντίθετα εντελώς μονοπάτια, με αποτέλεσμα να μη με ξενίζει η παραδοξότητα.
Από την άλλη μεριά η προοπτική να είμαι Εγώ τα Πάντα με γέμιζε αισιοδοξία, αφού εκμηδένιζε κάθε είδους ματαιότητα, αλλά από την άλλη μεριά τα ερωτηματικά που γεννούσε, με γέμιζαν με παραπανίσιο άγχος στις αυτοπροσδιοριστικές και ενδοσκοπικές μου προσπάθειες.
Αυτά. Έκανα πραγματικά μεγάλη προσπάθεια να είμαι σαφέστατα ασαφής στην τελευταία αυτή παράγραφο, που ακολούθησε την περιγραφή της θεωρίας μου. Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια ξεκάθαρη βάση, η όλη θεωρία γεννήθηκε στο μυαλό μου, όταν μου έμαθαν την έννοια του συνόλου και η πρωταρχική μου σκέψη ήταν απλή αλλά αυστηρή: Είμαι στοιχείο ενός συνόλου, δεν μπορώ να σκεφτώ έξω από αυτό, αλλά αν μπορώ, τότε του προσθέτω αναγκαστικά νέα στοιχεία. Έτσι απλά και απέριττα και σχεδόν μαθηματικά σε μια εποχή, που δεν είχα προλάβει να «μολυνθώ» ούτε με πολύπλοκες, ούτε με περιττές γνώσεις.
'' Η θεωρία της άπειρης ή και όχι πληθωρικότητας ''
Υπόθεση: Ο καθένας από εμάς με ότι συμπεριλαμβάνει η οντότητά του, αποτελεί στοιχείο ενός υπερσυνόλου, που περικλείει τα πάντα γνωστά και άγνωστα υλικά ή άυλα, που για απλούστευση ας το ονομάσουμε Σύμπαν.
Συμπέρασμα: Αν οποιοσδήποτε σκεφτεί ή φαντασιωθεί οτιδήποτε, τότε αυτό ή είναι ήδη ένα υπαρκτό στοιχείο του Σύμπαντος ή αυτόματα γίνεται ένα επιπλέον κομμάτι του, έστω και σαν πιθανότητα μελλοντικής ύπαρξης και έτσι το σύμπαν μεγαλώνει σαν σύνολο.
Σημείωση 1: Με την έκφραση οντότητα για τον καθένα από εμάς συμπεριλαμβάνω την ύλη που αποτελεί το σώμα του , την ενέργεια που περικλείει την σκέψη του και οτιδήποτε άλλο τον απαρτίζει, άσχετα αν δεν έχει εντοπιστεί ή ονομαστεί ακόμα.
Σημείωση 2: Με τη λέξη Σύμπαν εννοώ το Όλον, την φανερή ή μη φανερή πραγματικότητα, τα παράλληλα σύμπαντα, τις όποιες διαστάσεις, τις γνωστές και άγνωστες μορφές του πράγματος που ονομάζουμε ύλη. Τα πάντα όλα.
Επεξηγήσεις: Με άλλα λόγια υποθέτοντας, ότι είμαι μέρος ενός υπερσυνόλου γνωστής και άγνωστης πραγματικότητας, δεν μπορώ να σκεφτώ πράγματα εξωπραγματικά, γιατί οι σκέψεις μου είναι στοιχεία του ίδιου υπερσυνόλου.
Έτσι αν σκεφτώ για παράδειγμα ένα δράκο, τότε αυτός αυτόματα ή κάπου υπάρχει ή γεννιέται η πιθανότητα να υπάρξει, κάνοντας πλουσιότερο το Σύμπαν.
Μια στιγμή, θα πείτε κάποιοι από εσάς, το ότι τίποτα δεν έχει μηδενική πιθανότητα να συμβεί, είναι πολλές δεκαετίες γνωστό στις θετικές επιστήμες και έχετε δίκιο, αλλά δε λέω το ίδιο. Ούτε αυτό που σας λέω, σχετίζεται με τη θεωρία, του ότι κάθε φορά που παίρνουμε μια απόφαση, συνυπάρχουν δύο πραγματικότητες και δημιουργούνται παράλληλα σύμπαντα, που στο ένα έχεις στρίψει δεξιά και στον άλλο αριστερά κ.λπ.
Προσέξετε. Η ειδοποιός διαφορά είναι, ότι υποστηρίζω πως η έκφραση ή η απλή σκέψη οποιασδήποτε «κατάστασης», γεννάει αυτόματα την πιθανότητα «υλοποίησης» της με όλα τα συνεπακόλουθα.
Έτσι σύμφωνα με τον τρόπο σκέψης μου κάθε φορά που ονειρευόμαστε, φανταζόμαστε ή προσδοκάμε το απροσδόκητο, εν δυνάμει διευρύνουμε τα όρια της πραγματικότητας.
Το Σύμπαν λοιπόν είναι ήδη άπειρα πληθωρικό σε όλα: Στις διαστάσεις του, χωρικές και άλλες, σε αυτά που συμπεριλαμβάνει και ακόμα στην ίδια τη δυνατότητα να συμπεριλάβει οτιδήποτε, διογκώνοντας την ίδια την πληθωρικότητα του. Φυσικά δεν έχει όρια, γιατί ακόμα και αν είχε τώρα μόλις δήλωσα ότι δεν έχει, εντάσσοντας το στην πιθανή συμπαντική πραγματικότητα και φυσικά μπορώ να δημιουργήσω την πιθανότητα, να έχει όρια. Εγώ είμαι λοιπόν, που με την αισιοδοξία ή την απαισιοδοξία μου δημιουργώ άπειρες εκφάνσεις μίας κατάστασης, που μια χαρά θα μπορούσαν να συνυπάρχουν σε αυτό το χρονοχωρικό συνεχές. Με τη λέξη «αυτό», μόλις δημιούργησα την πιθανότητα για άπειρα χρονοχωρικά συνεχή. Όλα γίνονται, όλα μπορούν να υπάρξουν και να συμβούν, να επαληθευτούν ή να καταρριφθούν. Η Μαρία θα παντρευτεί τον Νίκο, που θα τετραγωνίσει τον κύκλο και το δέκατο τέταρτο παιδί τους θα καταρρίψει τον πρώτο θερμοδυναμικό νόμο στα έντεκά του χρόνια !
Είμαι προφήτης και Θεός μαζί γιατί μόλις έκανα παρέμβαση στην πιθανή εξέλιξη της Ιστορίας; Πόσο πιθανό είναι στο κάτω-κάτω η Μαρία να συναινέσει για δέκατο τέταρτο παιδί;
Προσέξτε, δεν αυτοαναιρούμαι. Δεν μπαίνω σε οποιαδήποτε λογική προσμέτρηση της πιθανότητας, στην οποία αναφέρομαι. Δεν υπονόησα καν ότι αν σκεφτώ ένα δράκο, αυτός θα υλοποιηθεί. Ίσως υπάρχουν κανόνες για τα στοιχεία που μπορούν να προστεθούν και θα διογκώσουν την πληθωρικότητα. Ίσως πρέπει να μαζευτούν πολλοί άνθρωποι, που όλοι μαζί θα σκέφτονται τον δράκο και αθροιστικά όλο αυτό το δυναμικό θα το υλοποιήσει . Ίσως αρκεί κάποιος να το σκεφτεί με ξεχωριστό τρόπο, δεν ξέρω…
Όχι ξέρω. Τις τελευταίες παραγράφους ξέρω ότι τις έγραψα επίτηδες, ξέροντας ότι κάποιοι θα κάνουν τέτοιου είδους συσχετισμούς και προεκτάσεις. Η θεωρία μου το επαναλαμβάνω είναι απλή και αυστηρά προδιαγεγραμμένη:
Είσαι μέλος ενός συνόλου που το ονομάζεις κόσμος, πραγματικότητα, σύμπαν, πολυσύμπαν, υπερσύμπαν. Όλα τα πάντα όλα, δηλαδή. Τότε το δικό σου «όλον» δεν μπορεί να είναι έξω από αυτό. Η ιδιότητά σου αυτή να εμπεριέχεσαι συνεχώς στο «Όλον», σε κάνει ικανό να δημιουργείς την πιθανότητα, να εμπλουτιστεί με νέα στοιχεία ή απλά ανακαλύπτεις» στοιχεία, που είναι έξω από τη δική σου εμπειρία. Έτσι ταΐζεις συνέχεια την υπερπληθωρικότητα. Τίποτα άλλο δεν εννόησα.
Ας προχωρήσουμε παρακάτω. Γιατί ονομάζω τη θεωρία μου άπειρη ή και όχι πληθωρικότητα; Το «ή και όχι» πού κολλάει;
Ας πάμε πίσω στην αρχή δηλαδή στην αρχική υπόθεση:
«Είμαι ένα στοιχείο ενός υπερσυνόλου, που ονομάζεται Σύμπαν»
Και αν ΔΕΝ είμαι στοιχείο, τότε τι θα μπορούσε να είμαι; Νομίζω ότι υπάρχουν μόνο δύο περιπτώσεις:
α) Να είμαι εξωτερικός παρατηρητής του Σύμπαντος ολοκληρωτικά ή εν μέρει. Δηλαδή να είμαι μια ανεξάρτητη οντότητα, ένα άλλο σύνολο, απαρτιζόμενο και από στοιχεία, που είναι ξένα, όχι κοινά δηλαδή με εκείνα του Σύμπαντος.
Τότε όμως αρκεί να ενώσουμε το δικό μου εξωτερικό Σύμπαν με το άλλο και να δημιουργήσουμε ένα νέο Υπερσύμπαν δηλαδή πάλι τα ίδια, η ίδια λογική, η ίδια άπειρη πληθωρικότητα.
β) Το Σύμπαν να είμαι εγώ. Όλο το Σύμπαν να είμαι εγώ. Εγώ να είμαι Εσύ, το βουνό το φυτοπλαγκτόν, ο γαλαξίας, η χαρά της Καιτούλας, το κριτικό βλέμμα της Ελενίτσας, η διάχυση των διαστάσεων, το αντινετρίνο, ο Θεός. Εγώ να είμαι τα Πάντα. Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Όλη η αλήθεια και όλο το ψέμα. Να ταυτίζομαι με το Υπερσύνολο. Τι γίνεται τότε; Απειρίζεται το άπειρο ή είμαστε αδιάσπαστοι; Είμαστε, είστε,
είναι … Όλα συνδεδεμένα, όλα ένα. Γιατί όχι; Στο κάτω-κάτω από ένα αδιάστατο σημείο ξεπήδησαν όλα, όπως λέει η θεωρία της Μεγάλης έκρηξης. Αφήστε που είναι πολύ βολικό, γιατί έτσι βρίσκεται βάση για να εξηγηθούν πολλά ανεξήγητα πράγματα, που τα αφήνω στη γόνιμη φαντασία σας.
Μέχρι εδώ πήγαινε η θεωρία μου '' της άπειρης ή και όχι πληθωρικότητας '' στην πρωτόλεια μορφή της εδώ και χρόνια. Ως εδώ είχα αποφασίσει αρχικά να μοιραστώ μαζί σας, γιατί φοβόμουν ότι αν έγραφα κάτι περισσότερο, θα κινδύνευε να χάσει το όποιο αυστηρό περίγραμμα λογικής έχει και να υποβιβαστεί εύκολα σε ευφυολόγημα. Δεν σας κρύβω, ότι με τα χρόνια προχώρησα την αρχική μου σκέψη παρακάτω, συνδέοντας την με άλλες θεωρίες μου όπως η Υπερσημαντικότητα που έχω ήδη δημοσιεύσει.
Σε αναμονή λοιπόν.
Σας πληροφορώ ότι προσωπικά αμφιταλαντεύτηκα πολλές φορές, στο αν η αρχική υπόθεση ισχύει ή όχι. Το να είμαστε κατακερματισμένα στοιχεία ενός όλου, αλλά ικανά να το εμπλουτίσουν, μου έδινε μια καλή διέξοδο στις υπαρξιακές μου αναζητήσεις. Μεγαλώνοντας γονάτισα λίγο συναισθηματικά, όταν κατάλαβα, ότι ποτέ δεν είχα στην πραγματικότητα αγγίξει ούτε αντικείμενο, ούτε άνθρωπο, μια και στην πραγματικότητα η ύλη μας δεν έρχεται ποτέ στην καθημερινή ζωή σε πραγματική επαφή με οποιαδήποτε άλλη ύλη, με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το άγγιγμα. Τέτοιου είδους γνώσεις, αντί να φουντώσουν την υλιστική οπτική των θεωρήσεων μου, με οδήγησαν σε αντίθετα εντελώς μονοπάτια, με αποτέλεσμα να μη με ξενίζει η παραδοξότητα.
Από την άλλη μεριά η προοπτική να είμαι Εγώ τα Πάντα με γέμιζε αισιοδοξία, αφού εκμηδένιζε κάθε είδους ματαιότητα, αλλά από την άλλη μεριά τα ερωτηματικά που γεννούσε, με γέμιζαν με παραπανίσιο άγχος στις αυτοπροσδιοριστικές και ενδοσκοπικές μου προσπάθειες.
Αυτά. Έκανα πραγματικά μεγάλη προσπάθεια να είμαι σαφέστατα ασαφής στην τελευταία αυτή παράγραφο, που ακολούθησε την περιγραφή της θεωρίας μου. Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια ξεκάθαρη βάση, η όλη θεωρία γεννήθηκε στο μυαλό μου, όταν μου έμαθαν την έννοια του συνόλου και η πρωταρχική μου σκέψη ήταν απλή αλλά αυστηρή: Είμαι στοιχείο ενός συνόλου, δεν μπορώ να σκεφτώ έξω από αυτό, αλλά αν μπορώ, τότε του προσθέτω αναγκαστικά νέα στοιχεία. Έτσι απλά και απέριττα και σχεδόν μαθηματικά σε μια εποχή, που δεν είχα προλάβει να «μολυνθώ» ούτε με πολύπλοκες, ούτε με περιττές γνώσεις.
