Η μοναξιά δίχως τον φίλο
Δυο φίλοι , μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα , κάθονταν στο καφενείο και κάπνιζαν ναργιλέ.
- Πόσο μεγάλη ευτυχία είναι να έχεις δυο γυναίκες! έλεγε ο ένας.
Με έμπνευση μιλούσε για τις απίστευτες συγκινήσεις και ηδονές, που βίωνε στην σχέση αυτή , επαινώντας με θαυμασμό τα δυο λουλούδια του, που έχουν τόσο διαφορετικό άρωμα !
" Ο φίλος μου γνωρίζει το Παράδεισο πάνω στη γη, σκεφτόταν ο άλλος, γιατί όμως εγώ να είμαι στερημένος απ' αυτή τη χαρά; "
Μετά από λίγο καιρό κι αυτός πήρε δεύτερη γυναίκα. Όμως, όταν την πρώτη νύχτα την επισκέφθηκε, για να εκπληρώσει τα συζυγικά του καθήκοντα, εκείνη με αγανάκτηση τον απέρριψε:
- Φύγε απ' εδώ! Να πας στην πρώτη σου γυναίκα. Εγώ δε θέλω να είμαι η ρεζέρβα του αυτοκινήτου σου.
Έκπληκτος και προσβεβλημένος, πήγε να βρει παρηγοριά στην πρώτη γυναίκα του.
- Δεν έχεις εδώ θέση, φώναξε η σύζυγός του με θυμό και οργή, πήρες δεύτερη γυναίκα, επομένως δε μ' αγαπάς. Πήγαινε στην νέα γυναίκα σου!
Στενοχωρημένος λοιπόν ο δεύτερος φίλος, πήγε στο τζαμί, για να βρει παρηγοριά στην προσευχή. Μόλις άρχισε να απευθύνει τα παράπονά του στον Αλλάχ, άκουσε πίσω του ένα ελαφρό βήξιμο. Γύρισε και με έκπληξη είδε τον φίλο του, που μερικές μέρες πριν του περιέγραφε την ευτυχία, του να έχει κάποιος δυο γυναίκες.
- Τι κάνεις εδώ; τον ρώτησε με απορία.
- Οι γυναίκες μου δε μ' αφήνουν να τους πλησιάσω, εδώ και πολλούς μήνες.
- Μα τότε γιατί μου έλεγες, πόσο καλά περνάς με τις δυο σου γυναίκες;
- Συγνώμη! Ένιωθα τέτοια μοναξιά μέσα σ' αυτό το τέμενος και ήθελα να έχω δίπλα τον φίλο μου.
