Αληθινές Ιστορίες σαν παραμύθια

ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΩΤΗ
Στην δεκαετία του '30 το Σικάγο ανήκε ουσιαστικά στον Αλ Καπόνε. Ο Καπόνε δεν ήταν διάσημος για κάτι ηρωικό, αλλά για την εμπλοκή του σε όλα , από λαθραία ποτά και πορνεία μέχρι το φόνο.
Ο Καπόνε είχε έναν ικανότατο δικηγόρο με παρατσούκλι «Easy Eddie». Οι ικανότητες νομικών ελιγμών του Eddie συνετέλεσαν, ώστε ο Καπόνε να είναι έξω από τη φυλακή.
Για να δείξει την εκτίμησή του, ο Καπόνε τον πλήρωνε πολύ καλά, του παρείχε τεράστιο περιφραγμένο αρχοντικό. Ο Eddie ζούσε τη μεγάλη ζωή της μαφίας του Σικάγου και δεν ενδιαφερότανε για τα άγρια εγκλήματα, που γινόταν γύρω του και τα οποία συγκάλυπτε.
Ωστόσο ο Eddie είχε ένα ευαίσθητο σημείο: Τον γιο του. Του έδινε τα πάντα, ακριβά ρούχα, αυτοκίνητα, καλή εκπαίδευση. Αλλά παρά την εμπλοκή του με το οργανωμένο έγκλημα ο Eddie ήθελε, ο γιος του να είναι καλύτερος άνθρωπος, από ότι ήταν ο ίδιος και προσπάθησε, να του μάθει την αξία του καλού. Παρά τον πλούτο και την επιρροή του όμως, υπήρχαν πράγματα, που δεν θα μπορούσε να δώσει στο γιο του : Ένα καλό όνομα, ένα καλό παράδειγμα.
Έτσι, μια μέρα, ο Easy Eddie πήρε τη μεγάλη απόφαση. Πήγε στις Αρχές και είπε την αλήθεια για τον Αλ Καπόνε, για να καθαρίσει το δικό του όνομα και να προσφέρει στο γιο του ένα παράδειγμα ακεραιότητας. Κατέθεσε εναντίον της Μαφίας, αν και ήξερε ότι το κόστος θα ήταν μεγάλο.
Πράγματι, εντός του έτους (1939), η ζωή του Easy Eddie τελείωσε σε ένα καταιγισμό από σφαίρες σε ένα μοναχικό δρόμο του Σικάγου.
Αλλά στα μάτια του είχε δώσει στο γιο του το μεγαλύτερο δώρο, που είχε να του προσφέρει, στη μεγαλύτερη τιμή, που θα μπορούσε ποτέ να πληρώσει.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ
Ο Butch O'Hare ήταν πιλότος μαχητικού στο Νότιο Ειρηνικό κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Μια μέρα που όλη η μοίρα του είχε σταλεί σε μια αποστολή, συνειδητοποίησε στον αέρα, ότι κάποιος είχε ξεχάσει να γεμίσει τη δεξαμενή καυσίμων του και δεν είχε αρκετά καύσιμα, για να ολοκληρώσει την αποστολή του και να γυρίσει πίσω στο πλοίο του.
Πήρε εντολή να επιστρέψει στο αεροπλανοφόρο. Καθώς επέστρεφε, είδε ότι η μοίρα των ιαπωνικών αεροσκαφών κατευθυνότανε προς τον αμερικανικό στόλο. Τα αμερικάνικα μαχητικά αεροπλάνα ήταν μακριά και όλα τα πλοία ήταν ανυπεράσπιστα.
Χωρίς να σκεφτεί την προσωπική του διάσωση, με κίνδυνο της ζωής του και με λιγοστά καύσιμα, επιτέθηκε στους Ιάπωνες, για να τους αποσπάσει με κάποιο τρόπο από το στόλο. Κατάφερε να καταρρίψει 5 μαχητικά και να αναγκάσει την ιαπωνική μοίρα να αλλάξει κατεύθυνση. (20 Φεβρουαρίου 1942).
Ένα χρόνο αργότερα ο Butch σκοτώθηκε σε αερομαχία στην ηλικία των 29.
Το Σικάγο τίμησε τη μνήμη του ήρωα και έδωσε το όνομά του στο αεροδρόμιο O'Hare. Αν βρεθείτε στο O'Hare International θα δείτε τον ανδριάντα του και το μετάλλιο Τιμής του.
Τι σχέση έχουν μεταξύ τους οι παραπάνω δυο 
ιστορίες ;
Ο Butch O'Hare ήταν ο γιος του δικηγόρου «Easy Eddie»!

Αγώνας τοξοβολίας

Ένας νεαρός πρωταθλητής τοξοβολίας, προκάλεσε σε αγώνα έναν δάσκαλο Ζεν, που ήταν γνωστός για τις ικανότητές του στην τοξοβολία.
Ο πρωταθλητής έκανε αρχικά επίδειξη ικανοτήτων, χτυπώντας από μεγάλη απόσταση το κέντρο ενός στόχου και μετά χωρίζοντας στα δύο το πρώτο βέλος με ένα δεύτερο.
« Ορίστε! » είπε μετά στον δάσκαλο « για να δούμε, εάν μπορείς να με συναγωνιστείς σε κάτι ανάλογο! »
Ατάραχος ο δάσκαλος δεν επεχείρησε να στοχεύσει οτιδήποτε , παρά ζήτησε από τον νεαρό, να τον ακολουθήσει στο βουνό. Περίεργος ο νεαρός, ακολούθησε τον δάσκαλο, μέχρι που έφτασαν μπροστά σε ένα βαθύ γκρεμό , που τις δύο του πλευρές συνέδεε μια αμφιβόλου ασφάλειας παλιά σχοινένια γέφυρα.
Ήρεμα ο δάσκαλος ανέβηκε στην γέφυρα και προχώρησε μέχρι τα μισά της διαδρομής, έχοντας ακριβώς από κάτω του το τεράστιο χάσμα. Εκεί σταμάτησε, τράβηξε το τόξο του, στόχευσε ένα μακρινό δέντρο και έριξε το βέλος, πετυχαίνοντας τον στόχο. Ήρεμα πάλι επέστρεψε εκεί που στεκότανε ο νεαρός και του είπε :
« Σειρά σου. »
Τρομαγμένος ο νεαρός, αφού κοίταξε πρώτα την άβυσσο από κάτω τους και μετά την ετοιμόρροπη γέφυρα, αρνήθηκε να προσπαθήσει.
« Είσαι πολύ ικανός με το τόξο, » του είπε ο δάσκαλος
« μα δεν ελέγχεις τον νου, που ελευθερώνει την βολή. »

Ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου

Ήμουν στον μανάβη της γειτονειάς.
Αγοράζοντας πατάτες πρόσεξα ένα αγοράκι λεπτεπίλεπτο, ντυμένο φτωχικά αλλά καθαρό, να κοιτάει με λαχτάρα το πανέρι με τα φρέσκα φασολάκια.
Είχα ήδη πληρώσει τις πατάτες, αλλά βλέποντας τα φασολάκια , σταμάτησα στο πανέρι και άθελά μου άκουσα τη συζήτηση του κου Μύλλερ (μανάβης) και του Μπάρι (το φτωχό αγοράκι).
'' Γεια σου Μπάρι, πως είσαι σήμερα; ''
'' Καλά κε Μύλλερ, μόλις θαύμαζα τα φασολάκια σας, φαίνονται πολύ νόστιμα. ''
'' Όντως, είναι. Πώς είναι η μητέρα σου; ''
'' Καλά, κάθε μέρα καλύτερα. ''
'' Ωραία, τι μπορώ να κάνω για σένα; ''
'' Τίποτα κύριε, απλώς κοίταζα και θαύμαζα τα φασολάκια σας. ''
'' Θα ήθελες κάποια για το σπίτι; ''
'' Όχι κύριε , δεν έχω λεφτά για να πληρώσω. ''
'' Τι το αξιόλογο θα μπορούσες να μου δώσεις 
έναντι; ''
'' Το μόνο που έχω είναι αυτή η πολύτιμη μπίλια, μπορείτε να τη δείτε. ''
'' Είναι γνήσια; Για να δω. ''
'' Ορίστε δείτε κύριε, είναι πολύ καλής ποιότητας. ''
'' Μάλιστα, το βλέπω. Μόνο που αυτή είναι μπλε και εγώ ψάχνω για μια σε έντονο κόκκινο χρώμα. Μήπως έχεις σπίτι σου καμιά τέτοια; ''
'' Έχω μια αλλά δεν είναι πολύ έντονο κόκκινο.''
'' Να σου πω τι θα κάνουμε. Πάρε αυτή τη σακούλα με φασολάκια και όταν περάσεις ξανά από δω, μου δείχνεις τη μπίλια. ''
'' Βεβαίως κύριε Μύλλερ. Ευχαριστώ πολύ. ''
Η κυρία Μύλλερ, που με εξυπηρετούσε, χαμογέλασε.
'' Έχουμε άλλα 2 τέτοια αγοράκια στη γειτονιά μας. Βρίσκονται σε πολύ δεινή κατάσταση. Ο άντρας μου τρελαίνεται να ''παζαρεύει'' μαζί τους μια για φασολάκια, την άλλη για μήλα ή ντομάτες ή ότι άλλο έχει στο μανάβικο.
Μόλις έρχονται με τη κόκκινη μπίλια τους και έρχονται πάντα, ο Τζιμ, ο άντρας μου, αποφασίζει ότι τελικά δε θέλει κόκκινη και τους στέλνει σπίτι με μια καινούργια σακούλα λαχανικά, γυρεύοντας να του φέρουν μια πράσινη, κίτρινη ή μπλε μπίλια την επόμενη φορά. ''
Έφυγα από το κατάστημα με ένα χαμόγελο στη ψυχή,
μαγεμένος απ' αυτόν τον άνθρωπο.
Μετά από λίγο καιρό μετακόμισα στο Κολοράντο, αλλά ποτέ δεν ξέχασα αυτή την ιστορία, τον μανάβη, τα αγοράκια και τις αγοροπωλησίες τους.
Μετά από αρκετά χρόνια βρέθηκα ξανά στη παλιά μου γειτονιά. Μόλις είχε πεθάνει ο κύριος Μύλλερ. Το βράδυ βρέθηκα με φίλους στην κηδεία.
Μπροστά μου ήταν 3 νεαροί, ο ένας φορούσε στρατιωτική στολή, οι άλλοι 2 ήταν καλοντυμένοι.
Φαινόντουσαν πραγματικοί κύριοι.
Πλησίασαν την Κα Μύλλερ, όρθια, ήρεμη και χαμογελαστή δίπλα στο φέρετρο, τη φίλησαν στο μάγουλο, της δώσανε ένα χάδι και είπαν μερικές κουβέντες, πλησιάζοντας το φέρετρο.
Τώρα, που δεν μπορούσε πια να αλλάζει γνώμη για το χρώμα της μπίλιας ο κύριος Μύλλερ, ήρθαν να ξεπληρώσουν το χρέος τους, τα 3 αγοράκια που είχα γνωρίσει τότε, βάζοντας ο καθένας μια μπίλια στο κρύο χέρι του.
Ο κύριος Μύλλερ έφυγε σαν ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου.

Τα μάτια του πατέρα

Ένας μικρός έφηβος, ζούσε μόνος του με τον πατέρα του και οι δυο τους είχαν μια πολύ ιδιαίτερη σχέση. Του άρεσε το ποδόσφαιρο, ο πατέρας του πίστευε στην ικανότητα του γιου του και πάντα τον ενθάρρυνε. Αν και ο γιος του ήταν συνέχεια στον πάγκο, ο πατέρας του ήταν πάντα στις κερκίδες και ζητωκραύγαζε. Ποτέ δεν έχασε παιχνίδι.
Το νεαρό αγόρι, ήταν το μικρότερο στην ομάδα του Λυκείου, όπου φοιτούσε. Ο στοργικός πατέρας τον στήριζε, αλλά του είχε καταστήσει με σαφήνεια, ότι αν ο ίδιος δεν ήθελε να συνεχίσει το ποδόσφαιρο, να σταματήσει. Όμως, το νεαρό αγόρι, αγαπούσε το ποδόσφαιρο και ήθελε να συνεχίσει. Ήταν αποφασισμένος να βάζει τα δυνατά του σε κάθε προπόνηση και ίσως θα του δινόταν η ευκαιρία, να γίνει βασικός στην ομάδα. Ήταν πάντα συνεπής στις προπονήσεις του, προσπαθούσε να βελτιώνεται, αν και ήταν επί τέσσερα χρόνια στον πάγκο της ομάδας του Λυκείου. Πιστός ο πατέρας του, ήταν πάντα κοντά στο γιο του, στις κερκίδες, όταν είχε αγώνα, για συμπαράσταση.
Όταν ο νεαρός άνδρας πήγε στο κολέγιο, αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του ως ποδοσφαιριστής στην ομάδα του κολεγίου. Όλοι έβλεπαν, ότι δεν ήταν κάτι το σπουδαίο, αλλά ο προπονητής τον κράτησε στην ομάδα. Ο λόγος; Έδινε και την ψυχή του στην προπόνηση και είχε μια απίστευτη ομαδικότητα στο παιχνίδι του.
Ευχαριστήθηκε τόσο πολύ που ήταν μέλος αυτής της ομάδας, που έσπευσε να τηλεφωνήσει αμέσως στον πατέρα του, για να του το αναγγείλει. Ο πατέρας του μοιράστηκε τον ενθουσιασμό του και αμέσως έτρεξε να αγοράσει εισιτήριο διαρκείας για όλα τα παιχνίδια του κολεγίου. Ο νεαρός ήταν πάντα συνεπής και πρόθυμος στις προπονήσεις, αλλά ποτέ δεν έπαιξε σε επίσημο αγώνα της ομάδας του.
Πλησίαζαν οι ημέρες του τελευταίου αγώνα του πρωταθλήματος κι αν κέρδιζε η ομάδα, θα ήταν πρωταθλήτρια για τη χρονιά αυτή. Μια μέρα φτάνοντας στο γήπεδο για προπόνηση, ο προπονητής του φώναξε και του έδωσε ένα τηλεγράφημα. Ο νεαρός το διάβασε και έμεινε αποσβολωμένος. Ξεροκατάπιε και μουρμούρισε στον προπονητή,
'' Ο πατέρας μου πέθανε σήμερα το πρωί. Σας πειράζει αν δεν προπονηθώ σήμερα; ''
Ο προπονητής τον αγκάλιασε απαλά στον ώμο του και του είπε :
'' Πάρε άδεια για την υπόλοιπη εβδομάδα αγόρι μου. Και δεν χρειάζεται, να έρθεις καν στο παιχνίδι της Κυριακής. ''
Η ώρα του μεγάλου παιχνιδιού είχε φθάσει και τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Στο ημίχρονο η ομάδα έχανε 1-0. Στα αποδυτήρια υπήρχε μουρμούρα και κατήφεια από παίκτες και προπονητή. Ξαφνικά αντικρίζουν το νεαρό αγόρι μπροστά τους, αμίλητο και σοβαρό, να βάζει την ποδοσφαιρική στολή του. Έμειναν άφωνοι, με το γεγονός ότι ο συμπαίκτης τους, γύρισε τόσο γρήγορα πίσω, μετά το θάνατο του πατέρα του.
'' Κόουτς σε παρακαλώ άφησέ με να παίξω. Είμαι έτοιμος και αποφασισμένος. '' είπε ο νεαρός. 
Ο προπονητής προσποιήθηκε ότι δεν τον άκουσε. Ήθελε τους καλύτερους παίκτες σ΄ αυτό το κρίσιμο ματς. Αλλά ο νεαρός επέμεινε και εν τέλει ο προπονητής τον λυπήθηκε και του έδωσε την άδεια.
'' Εντάξει, '' είπε. '' Μπορείς να παίξεις. ''
Το δεύτερο ημίχρονο άρχισε. Προπονητής, παίκτες και θεατές, δεν πίστευαν στα μάτια τους. Αυτό το άγνωστο και άσημο μέχρι χθες αγόρι, το οποίο ποτέ δεν είχε παίξει σε κανονικό αγώνα, έκανε τα πάντα σωστά. Η αντίπαλη ομάδα δεν μπορούσε να τον σταματήσει. Έτρεχε πάνω κάτω, έκανε επιθέσεις, μοίραζε πάσες, αμυνόταν σωστά, σαν ένας ολοκληρωμένος παικταράς. Η απόδοση της ομάδα του άρχισε να ανεβαίνει κατακόρυφα.
Σύντομα το σκορ έγινε 1-1 με δικό του γκολ και αργότερα η ομάδα προηγήθηκε 2-1 πάλι με δικό του γκολ. Απέμεναν λίγα δευτερόλεπτα, για να λήξει το ματς. Επικίνδυνη επίθεση για τους αντιπάλους. Η ομάδα κινδυνεύει να ισοφαριστεί. Όμως το αγόρι είναι πανταχού παρών. Σώζει την ομάδα του, αποκρούοντας την μπάλα πάνω στη γραμμή.
Ο αγώνας τελειώνει. Η ομάδα είναι πρωταθλήτρια. Ξέφρενοι πανηγυρισμοί. Παίκτες και προπονητής κάνουν το γύρο του θριάμβου. Σηκώνουν τον '' ήρωα '' συμπαίκτη τους, πάνω στα χέρια τους. Τέτοια κατάσταση δεν την είχε ξαναζήσει.
Μετά από λίγο, στα αποδυτήρια, επικρατούσε το ίδιο κλίμα. Χαρές, τραγούδια, πανηγυρισμοί για την κατάκτηση του τίτλου. Μόνο το μικρό αγόρι καθόταν σε μια γωνιά μόνος κι αμίλητος.
Ο προπονητής το παρατήρησε και πήγε κοντά του.
'' Τι έπαθες παιδί μου; '' του είπε. '' Δεν είναι μια φανταστική μέρα σήμερα; Τι έχεις, πες μου. ''
Ο νεαρός άνδρας κοίταξε τον προπονητή με δάκρυα στα μάτια και του είπε: 
'' Το γνωρίζετε , πως ο μπαμπάς μου πέθανε. Δεν ξέρατε όμως , ότι ήταν τυφλός. ''
Ξεροκατάπιε και με ένα θλιμμένο χαμόγελο συνέχισε.
'' Ο μπαμπάς μου ερχόταν σε όλα τα παιχνίδια. Δεν έβλεπε τίποτα, αλλά σήμερα ήταν η πρώτη φορά, που θα μπορούσε από κει ψηλά να με δει να παίζω και ήθελα να του δείξω, τι μπορώ να κάνω! ''

Μπάιρον Κέιτι

- Όσο πιστεύεις, ότι η πηγή των προβλημάτων σου βρίσκεται "εκεί έξω" και ότι κάποιος άλλος είναι υπεύθυνος για τη δυστυχία σου, δεν υπάρχει ελπίδα να αλλάξεις.
- Δεν περιμένω από εσένα, να με αγαπήσεις. Αυτό είναι δική μου δουλειά.
- Οι σκέψεις είναι ανώδυνες, εκτός και αν τις πιστεύεις.
- Δεν είναι οι σκέψεις, που μας κάνουν να υποφέρουμε. Η ταύτισή μας με τις σκέψεις δημιουργεί όλα τα δεινά.
- Αγαπάω τα πράγματα έτσι όπως είναι, όχι επειδή είμαι ένα πνευματικό άτομο, αλλά επειδή όταν αντιστέκομαι, στην πραγματικότητα υποφέρω.
- Αυτά που έχω, είναι αυτά που χρειάζομαι και αυτά που χρειάζομαι, είναι ακριβώς αυτά που έχω αυτή τη στιγμή.
- Μην πιστεύεις, ότι σκέφτεσαι.
- Κάθε φορά που ψάχνουμε να βρούμε έξω από εμάς κάτι, που ήδη έχουμε, αλλά αγνοούμε ότι το έχουμε, χτίζουμε μια φυλακή για τον εαυτό μας.
- Όταν κατηγορείς κάποιον άλλο για την κατάστασή σου, αποδυναμώνεσαι. Η δύναμη για να αλλάξεις βρίσκεται, στο να αναλάβεις την ευθύνη, γι' αυτά που βιώνεις στο παρόν.
- Όταν κάποιος σε μειώνει ή σε προσβάλλει και εσύ συνειδητοποιείς, ότι τον αγαπάς με όλη σου την καρδιά, τότε ξέρεις, ότι έχεις εκπληρώσει τον ανώτερο σκοπό σου.
- Όταν βάζεις το χέρι σου στη φωτιά, πρέπει να σου πει κάποιος άλλος να το πάρεις από εκεί; Ή μήπως πρέπει, να σκεφτείς για να το τραβήξεις; Όχι. Η κίνηση γίνεται από μόνη της. Το ίδιο συμβαίνει και όταν αναγνωρίζεις μία σκέψη, που σου προκαλεί πόνο. Απλώς απομακρύνεσαι από αυτή τη σκέψη.
- Το να ψάχνεις την αγάπη έξω από εσένα, σε εμποδίζει να δεις ότι ήδη την έχεις , ότι ήδη είσαι η αγάπη.
- Το θαύμα της αγάπης εμφανίζεται με την παρουσία του ανερμήνευτου παρόντος. Αν είσαι απορροφημένος από τις σκέψεις σου, χάνεις την πραγματική ζωή.
- Όταν σταματάς να αντιστέκεσαι στη ζωή, οι πράξεις σου γίνονται εύκολα, άφοβα, με καλοσύνη και με ροή.
- Δεν προσκολλόμαστε σε αντικείμενα ή ανθρώπους. Προσκολλόμαστε σε έννοιες και ερμηνείες, που πιστεύουμε ότι λένε την αλήθεια, γιατί δεν τις έχουμε εξετάσει ποτέ.
Η Μπάιρον Κέιτι είναι Αμερικανίδα συγγραφέας.

Αυτός που αρνήθηκε τη βοήθεια

Μια πόλη καταστράφηκε από πλημμύρα. Ένας άντρας κατέφυγε στον πρώτο όροφο του σπιτιού του, το οποίο είχε περικυκλωθεί από τα νερά. Τον πλησίασαν κάποιοι άνθρωποι πάνω σε μια βάρκα και του πρότειναν, να τον πάρουν μαζί τους. Εκείνος αρνήθηκε λέγοντας:
- Όχι! Έχω εμπιστοσύνη στο Θεό! Δε θα επιτρέψει να παρασύρουν τα νερά το σπίτι μου! Φύγετε!
Οι άλλοι έφυγαν. Τα νερά ανέβηκαν κι άλλο, τόσο πολύ ώστε ο άντρας κατέφυγε στη στέγη του σπιτιού του.
Τότε πλησίασε ένα ελικόπτερο, έριξε ένα σκοινί και κάποιοι άντρες έκαναν νόημα στον απομονωμένο, να πιάσει το σκοινί, για να τον τραβήξουν πάνω. Εκείνος πάλι αρνήθηκε:
– Όχι, είπε, Έχω εμπιστοσύνη στο Θεό! Δε θα αφήσει, να πάνε χαμένες οι προσευχές μου!
Το ελικόπτερο έφυγε. Το νερό ανέβηκε κι άλλο, κάλυψε το σπίτι και παρέσυρε τον άντρα, που πνίγηκε τελικά.
Όταν παρουσιάστηκε στο Θεό, του είπε καταπικραμένος:
- Γιατί άφησες να καταστραφεί το σπίτι μου και εγώ να χάσω τη ζωή μου; Εγώ που προσευχόμουν ασταμάτητα! Γιατί δεν ήρθες, να με βοηθήσεις;
- Τι είναι αυτά που μου λες; του είπε τότε ο Θεός. Πως λες, πως δεν σε βοήθησα . Πρώτα σου έστειλα βάρκα και μετά ελικόπτερο!

Είναι όλα μοιραία ;

Κάποτε κάποιος ρώτησε έναν σοφό:
-Λέγεται, ότι η μοίρα του κάθε ανθρώπου είναι προκαθορισμένη. Είναι αυτό σωστό ;
Ο σοφός άνδρας απάντησε :
-Υπάρχουν αρκετοί , που το πιστεύουν αυτό. Πιστεύουν δηλαδή, πως οι καταστάσεις στην ζωή είναι αναπόφευκτες και εμείς οι υπόλοιποι υποκύπτουμε σε αυτούς τους ανθρώπους, που τις έχουν δημιουργήσει. Προφανώς αυτοί οι τελευταίοι, που δημιουργούν ανάλογες καταστάσεις, δεν πιστεύουν στο πεπρωμένο και έχουν τον ρόλο να φτιάχνουν την μοίρα των άλλων.
Τότε αυτός που τον ρώτησε, σχολίασε με 
σκεπτικισμό :
-Τότε ο Θεός, πως θα τα γνώρισε όλα εκ των προτέρων, αν το μέλλον δεν είναι προδιαγραμμένο;
Αυτός που σχολίασε , κοίταξε με ύφος νικητή των σοφό , θεωρώντας πως με την ερώτησή του αυτή , τον έχει αποστομώσει.
Τότε ο σοφός απλά σήκωσε τα χέρια του και είπε :
- Δεν γνωρίζω τι κάνει ο Θεός, δεν με εξουσιοδότησε να σου απαντήσω από μέρους του. Αν ήμουν όμως στην θέση του, θα βαριόμουν εξαιρετικά, αν τα ήξερα όλα εκ των προτέρων. Θα προτιμούσα να έφτιαχνα έναν κόσμο, που θα με ψυχαγωγούσε ατέλειωτα και δεν θα γνώριζα, ποια θα ήταν η επόμενη κίνηση.