Η σωστή ερμηνεία των σημαδιών

Ήταν μια φορά ένας άνθρωπος, ο οποίος προσευχόταν θερμά κάθε μέρα, να του δώσει ο Θεός τη δύναμη, να κατανοήσει το νόημα της ζωής αλλά και να το ασκήσει ο ίδιος παραδειγματικά.
Ένα βράδυ ονειρεύτηκε, ότι πήγε σε ένα δάσος και εκεί ανακάλυψε όλες τις απαντήσεις στις ερωτήσεις του. Έτσι, την επόμενη μέρα, βάλθηκε να οδοιπορήσει πραγματικά μέχρι το γειτονικό δάσος του χωριού του, για να αναζητήσει την Αλήθεια.
Σύντομα έφτασε σε ένα ξέφωτο, όπου παρατήρησε κάτι περίεργο, να σέρνεται κοντά στα βράχια. Κρύφτηκε λοιπόν πίσω από κάτι μεγάλους θάμνους, για να δει τι συμβαίνει. Το ζώο που σερνόταν στο έδαφος, δεν ήταν άλλο από μια αλεπού χωρίς πόδια. Ο άνθρωπος έμεινε έκπληκτος. Μας πως είναι δυνατόν, ένα πλάσμα χωρίς πόδια να επιβιώνει σε έναν τόσο άγριο κόσμο; Έπρεπε να το ανακαλύψει. Έτσι κάθισε αναπαυτικά και περίμενε εκεί μέχρι το σούρουπο.
Όταν το φως του ήλιου άρχισε να εξασθενεί, ο άνθρωπος είδε ένα ιδιαίτερα ασυνήθιστο θέαμα. Μέσα απ’ το δάσος ξεπρόβαλε ένα γιγάντιο λιοντάρι, κρατώντας σφιχτά στα σαγόνια του μια γενναιόδωρη μερίδα κρέατος. Πλησίασε την αλεπού χωρίς πόδια στο ξέφωτο και απόθεσε μπροστά της το κομμάτι με το κρέας.
Ο άνθρωπος γύρισε στο σπίτι του και έμεινε όλη τη νύχτα ξάγρυπνος στο κρεβάτι του, προσπαθώντας να αποσυμβολίσει το νόημα αυτού που είδε, για να ανακαλύψει την αλήθεια.
Τελικά, ύστερα από μεγάλο στοχασμό και γύρω στο ξημέρωμα κατέληξε στο εξής συμπέρασμα:
« Το μόνο που έχω να κάνω, είναι να δείξω απόλυτη εμπιστοσύνη στο σχέδιο του Μεγάλου Δημιουργού και εκείνος θα μου προσφέρει στα πόδια μου, ότι κι αν έχω ανάγκη. Το μόνο που χρειάζεται λοιπόν, είναι να παραδοθώ. Αυτό είναι το νόημα τη εικόνας, που είδα στο δάσος. Η απόλυτη παράδοση! »
Κάποιες μέρες αργότερα, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του και σχεδόν ετοιμοθάνατος από την έλλειψη τροφής και νερού, ο ίδιος άνθρωπός δέχτηκε άξαφνα ένα ισχυρό αφυπνιστικό χαστούκι. Ο πόνος ήταν δυνατός αλλά και η τρομάρα του μεγάλη, αφού δεν μπόρεσε να καταλάβει ποιος τον χαστούκισε. Ήταν τότε που άκουσε μια αυστηρή φωνή από έναν άλλο κόσμο, να του λέει αποδοκιμαστικά :
« Βρε πανηλίθιε, όλο το νόημα αυτού που είδες
κρύβεται στο λιοντάρι, όχι στην αλεπού. Γίνε σαν το λιοντάρι ! Υποστήριζε τους ανήμπορους »

« Δεκάραν κανενός μη τρως
Κακόν μη εφτάς καμμίαν
Να βοηθάς τ΄ανήμπορους
Σην ψυς μη βάλτς κακίαν »

Ποιοι σαμποτάρουν την εφαρμογή οραμάτων

Αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, όχι όπως είναι πραγματικά, αλλά σε σχέση με αυτό που είμαστε εμείς. Συνεπώς, όταν ένα όραμα παρεμποδίζεται, αυτό οφείλεται συνήθως σε πρόβλημα των ανθρώπων. Υπάρχουν δέκα κατηγορίες ανθρώπων, οι οποίοι εμποδίζουν την εφαρμογή ενός οράματος.

1. ΗΓΕΤΕΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΩΝ

Τα πάντα είναι θέμα ηγεσίας. Το απόφθεγμα αυτό βεβαίως ισχύει και στη μετάδοση του οράματος. Ένας ηγέτης περιορισμένων δυνατοτήτων, είτε δεν έχει όραμα είτε δεν έχει την ικανότητα, να το μεταδώσει αποτελεσματικά.
Ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας είπε κάποτε: '' Αν κάνεις μεγάλα πράγματα, προσελκύεις μεγάλους άνδρες. Αν κάνεις μικρά πράγματα, προσελκύεις μικρούς άνδρες. Οι μικροί άνθρωποι συνήθως προκαλούν προβλήματα. '' Κατόπιν σταμάτησε, κούνησε με θλίψη το κεφάλι του, και πρόσθεσε: 
'' Αντιμετωπίζουμε τεράστιο πρόβλημα. ''

2. ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ

Ο Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω είπε, '' Κάποιοι αντιλαμβάνονται τα πράγματα, όπως είναι και αναρωτιούνται ‘Γιατί;’ [στερεότυπη σκέψη]. Εγώ ονειρεύομαι τα πράγματα, όπως δεν υπήρξαν ποτέ και αναρωτιέμαι ‘Γιατί όχι;’ [δημιουργική σκέψη]. ''
Ο Τσάρλυ Μπράουν δείχνει τα χέρια του στη φίλη του τη Λούσυ και λέει, '' Αυτά είναι τα χέρια, που ίσως κάποια μέρα πετύχουν μεγάλα πράγματα. Αυτά είναι τα χέρια, που μπορεί κάποια μέρα να φτιάξουν αριστουργήματα! Μπορεί να χτίσουν τεράστιες γέφυρες, ή να θεραπεύσουν τους ασθενείς, ή να βάλουν φοβερά καλάθια, ή να γράψουν σπαραξικάρδια μυθιστορήματα! Αυτά είναι τα χέρια, που μπορεί μια μέρα να αλλάξουν τη μοίρα της ανθρωπότητας! ''
Η Λούσυ, που πάντοτε αντιλαμβάνεται τα πράγματα όπως είναι, απαντάει, '' Έχουν μαρμελάδα πάνω 
τους. ''

3. ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΙ

Πολλά οράματα δεν υλοποιούνται εξαιτίας μονοκόμματων, δογματικών ανθρώπων. Για να είναι κανείς απόλυτα βέβαιος για κάτι, πρέπει ή να γνωρίζει τα πάντα ή να αγνοεί τα πάντα σχετικά με αυτό. Τις περισσότερες φορές, ο δογματικός δε γνωρίζει τίποτε αλλά συνηθίζει να έχει άποψη. Για παράδειγμα, '' Ότι μπορούσε να εφευρεθεί, έχει ήδη εφευρεθεί. '' Πρόκειται για λόγια του Charles Η. Duell, διευθυντή του Οργανισμού Ευρεσιτεχνιών των ΗΠΑ, το 1899! Φυσικά, ο Duell δεν υπήρξε ο μόνος. Ο Πρόεδρος Grover Cleveland δήλωσε κάποτε (το 1905) ότι,'' οι λογικές και υπεύθυνες γυναίκες δε θέλουν να ψηφίζουν. '' Μετά, ήταν ο Robert Miliken, ο οποίος τιμήθηκε με Νόμπελ φυσικής, που δήλωσε το 1923, 
'' Δεν υπάρχει περίπτωση να δαμάσει ποτέ ο άνθρωπος τη δύναμη του ατόμου. '' Ο Λόρδος Κέλβιν, πρόεδρος της Βρετανικής Βασιλικής Εταιρείας (πρόκειται για επιστημονικό οργανισμό), δήλωσε το 1885, '' Είναι αδύνατον να κατασκευαστούν ιπτάμενες μηχανές βαρύτερες από τον αέρα. ''

4. ΜΟΝΙΜΑ ΧΑΜΕΝΟΙ

Πολλοί άνθρωποι αναλογίζονται τις αποτυχίες του παρελθόντος και φοβούνται τον κίνδυνο, που εμπεριέχει η επιδίωξη κάποιου οράματος. Η γνώμη τους είναι ότι, '' Αν δεν πετύχεις με την πρώτη φορά, κατάστρεψε όλα τα στοιχεία, που μαρτυρούν ότι προσπάθησες. '' Καταστρέφουν επίσης και τις προσπάθειες όλων των άλλων, να προσπαθήσουν πάλι.

5. ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΠΑΝΑΠΑΥΟΝΤΑΙ

Οι άνθρωποι επιζητούν την άνεση, τη σιγουριά, και την ασφάλεια στη ζωή τους. Την άνεση ακολουθεί κατά πόδας η μακαριότητα, τη σιγουριά η ανία, και την ασφάλεια η έλλειψη οράματος. Η φωλιά είναι το κατάλληλο μέρος για έναν κοκκινολαίμη, όσο είναι ακόμη αυγό. Δεν είναι όμως κατάλληλη για τον κοκκινολαίμη, όταν αποκτήσει φτερά. Είναι ωραίο μέρος για να σκάσεις από το αυγό, όχι όμως και για να πετάξεις. Πάντοτε είναι θλιβερό, να μη θέλουν οι άνθρωποι, να εγκαταλείψουν τις φωλιές της ζωής τους.
Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Leadership, η Lynn Anderson περιγράφει αυτό που συμβαίνει, όταν οι άνθρωποι χάσουν το όραμά τους. Μια ομάδα ταξιδιωτών έφτασε στις ακτές της Αμερικής πριν 370 χρόνια. Οπλισμένοι με όραμα και θάρρος, είχαν έλθει, να εγκατασταθούν στη νέα ήπειρο. Τον πρώτο χρόνο ίδρυσαν μια πόλη. Το δεύτερο χρόνο, εξέλεξαν το δημοτικό συμβούλιο. Τον τρίτο, η κυβέρνηση πρότεινε να κατασκευάσουν ένα δρόμο, που οδηγούσε πέντε μίλια δυτικά σε ακατοίκητη και ανεξερεύνητη περιοχή. Τον τέταρτο όμως χρόνο, οι άνθρωποι κατήγγειλαν το δημοτικό συμβούλιο με πρόφαση, πως ένας τέτοιος δρόμος μέσα στο δάσος ήταν σπατάλη των δημοσίων πόρων. Για κάποιο λόγο, εκείνοι οι προοδευτικοί άνθρωποι είχαν πάψει να οραματίζονται. Κάποτε κατάφεραν να οραματιστούν μια ζωή πέρα από τον ωκεανό και τώρα δεν μπορούσαν να δουν πέντε μίλια μακριά τους!

6. ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Οι Βρετανοί ήταν πάντοτε οπαδοί του συντηρητισμού. Ο John F. Parker, στο βιβλίο του Roll Call διηγείται την ιστορία ενός υπαλλήλου ο οποίος, για περισσότερα από είκοσι χρόνια, χωρίς να υπάρχει εμφανής λόγος, στεκόταν στη βάση μιας σκάλας, που οδηγούσε στη Βουλή των Κοινοτήτων. Τελικά, κάποιος εξέτασε την περίπτωση και ανακάλυψε, πως τη θέση αυτή κατείχαν άτομα από την οικογένεια του υπαλλήλου εδώ και τρεις γενιές. Διαπιστώθηκε πως ξεκίνησαν, όταν η σκάλα βάφτηκε και ο παππούς του σημερινού υπαλλήλου ανέλαβε να προειδοποιεί τους ανθρώπους, να μην πατήσουν πάνω στην υγρή μπογιά.
Κάποιος Βρετανός δημοσιογράφος, όταν πληροφορήθηκε την περίπτωση, σχολίασε, '' Η μπογιά είναι πια παρελθόν, όχι όμως και η θέση. ''

7. ΟΣΟΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ

Μερικοί άνθρωποι αισθάνονται πάντοτε άβολα, όταν πρέπει να ξεχωρίσουν από το πλήθος. Θέλουν να ανήκουν σε μια ομάδα και όχι να αποτελούν εξαίρεση. Οι άνθρωποι αυτοί θα υιοθετήσουν ένα όραμα, μόνον όταν το έχει ήδη κάνει η πλειοψηφία. Ποτέ δεν πρωτοστατούν.
Οι αληθινοί ηγέτες ανήκουν πάντα στη μειοψηφία, γιατί η σκέψη τους έχει προχωρήσει πέρα από τις πεποιθήσεις της τρέχουσας πλειοψηφίας. Ακόμη και όταν η πλειοψηφία τούς φτάσει, οι ηγέτες θα έχουν ήδη προοδεύσει περισσότερο και έτσι, κάθε φορά, θα ανήκουν στη μειοψηφία.

8. ΟΙ ΕΝΤΟΠΙΣΤΕΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ

Μερικοί άνθρωποι ανακαλύπτουν ένα πρόβλημα σε κάθε λύση. Συνήθως, τα εμπόδια είναι αυτά που βλέπεις, όταν πάψεις να κοιτάζεις το στόχο. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός, ότι κάποιοι θεωρούν σημάδι ωριμότητας την ικανότητα, να διακρίνει κανείς προβλήματα. Δεν είναι όμως. Είναι σημάδι ανθρώπου χωρίς όραμα. Οι άνθρωποι αυτοί ματαιώνουν υπέροχα οράματα, παρουσιάζοντας προβλήματα, που δεν επιδέχονται λύση.
Ο Καρδινάλιος John Henry Newman είπε ότι τίποτε δε θα γινόταν ποτέ, αν ο καθένας περίμενε μέχρι να γίνει τόσο καλός σε αυτό που επιχειρεί, ώστε κανείς να μη βρει ποτέ κάποιο ψεγάδι.

9. ΟΙ ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΚΟΙ

Οι άνθρωποι που ζουν μόνο για τον εαυτό τους έχουν πολύ μικρή εμβέλεια. Επίσης, ποτέ δεν καταφέρνουν πολλά. Οι μεγάλοι στόχοι επιτυγχάνονται μόνο με τη συντονισμένη προσπάθεια πολλών. Τα εγωκεντρικά άτομα είναι καταστροφείς οραμάτων.

10. ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Κάποιοι άνθρωποι διαθέτουν το ταλέντο να πατούν πάντοτε λάθος πλήκτρα. Ακόμη και από το καλύτερο μουσικό όργανο, μόνο τον ήχο της παραφωνίας μπορούν να προκαλέσουν. Όλα τα τραγούδια τους παίζονται σε ελάσσονα κλίμακα. Παντού μεταδίδουν τη νότα της απαισιοδοξίας. Όλοι οι πίνακές τους είναι σκοτεινοί. Οι προοπτικές τους είναι πάντοτε δυσοίωνες, οι καιροί είναι πάντοτε κακοί και τα οικονομικά πηγαίνουν άσχημα. Όλα πάνω τους μοιάζουν να συρρικνώνονται. Τίποτε στη ζωή τους δεν εξαπλώνεται και δε μεγαλώνει.
Οι άνθρωποι αυτοί μοιάζουν με τον άνδρα που, μαζί με πολύ κόσμο στον ποταμό Χάντσον, παρακολουθούσε τον πρώτο απόπλου ατμοπλοίου. Διαρκώς μουρμούριζε, '' Δε θα τα καταφέρουν να το ξεκινήσουν. Δε θα τα καταφέρουν να το ξεκινήσουν. '' Τα κατάφεραν όμως. Ο ατμός βγήκε από το φουγάρο και το πλοίο ξεκίνησε. Αμέσως, ο ίδιος άντρας άλλαξε τροπάριο, '' Δε θα τα καταφέρουν να το σταματήσουν. Δε θα τα καταφέρουν να το σταματήσουν. ''
Η παρακάτω κινέζικη παροιμία είναι από τις περισσότερο χαρακτηριστικές, '' Ο άνθρωπος που λέει ‘αυτό δε γίνεται’, δεν πρέπει να απασχολεί, εκείνον που το κάνει. ''

Ο έξυπνος άνθρωπος λύνει το πρόβλημα. Ο σοφός το αποφεύγει

Η σοφία είναι μια πρακτική ικανότητα. Είναι ένα μέτρο της ικανότητας, με την οποία πλοηγούμαστε στη ζωή. Μόλις καταλάβουμε, ότι είναι πιο εύκολο να αποφύγουμε σχεδόν όλες τις δυσκολίες, παρά να τις αντιμετωπίσουμε, έρχεται στο φως αυτός ο απλός ορισμός: «Σοφία είναι η πρόληψη».
Φανταστείτε δύο κινηματογραφικά σενάρια Α και Β. Στην ταινία Α ένα πλοίο προσκρούει σε παγόβουνο. Το πλοίο βυθίζεται. Με υποδειγματικό, ανιδιοτελή, σπαρακτικό τρόπο, ο καπετάνιος διασώζει όλους τους επιβάτες. Είναι ο τελευταίος που εγκαταλείπει το πλοίο μπαίνοντας σε σωσίβια λέμβο , λίγα μόλις λεπτά προτού το σκάφος βυθιστεί. Στην ταινία Β ο πλοίαρχος καταφέρνει να παρακάμψει το παγόβουνο. Ποιο σενάριο Θα σας έκανε να πάτε στον κινηματογράφο; Το Α, είναι λογικό. Τι θα προτιμούσατε αν ήσασταν στο πλοίο; Εξίσου σαφές, το Β.
Υποθέστε, ότι το παράδειγμα είναι πραγματικό. Τι θα συνέβαινε στη συνέχεια; Ο καπετάνιος στο Α θα εμφανιζόταν στην τηλεόραση, ίσως μάλιστα να υπέγραφε κάποιο χρυσό συμβόλαιο για να γράψει βιβλίο, θα έβαζε στην ντουλάπα τη στολή του ναυτικού και θα γινόταν δημόσιο πρόσωπο. Η πατρίδα του θα έδινε το όνομά του σε κάποιο δρόμο και τα παιδιά του θα αισθάνονταν για πρώτη φορά υπερηφάνεια για τον πατέρα τους. Ο καπετάνιος στο Β θα παρέμενε άσημος και μέχρι τη συνταξιοδότησή του θα παρέκαμπτε εμπόδια : «Αν υπάρχει μια επικίνδυνη δίνη καλό είναι να την αποφύγετε σε απόσταση διακοσίων μέτρων, όχι έξι μέτρων». Αν και ο Β αποδεικνύεται καλύτερος καπετάνιος, ο Α γίνεται διάσημος. Ο λόγος; Οι επιτυχίες που σημειώνουμε μέσω της πρόληψης (δηλαδή αποφεύγοντας τις αποτυχίες) είναι αόρατες για τον έξω κόσμο.
Υπερεκτιμάμε συστηματικά τον ρόλο επιτυχημένων στρατηγών, πολιτικών, χειρουργών στα επείγοντα και θεραπευτών, υποτιμώντας τον ρόλο των ανθρώπων, που προστατεύουν την κοινωνία και τα άτομα από τις καταστροφές, Αυτοί είναι οι αληθινοί ήρωες, οι αληθινοί σοφοί: ικανοί οικογενειακοί γιατροί, καλοί δάσκαλοι, λογικοί νομοθέτες και διπλωμάτες.
Η πρόληψη δεν χρειάζεται μόνο γνώση, χρειάζεται και φαντασία, κάτι αρκετά παρεξηγημένο. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν, ότι η φαντασία είναι η περιπλάνηση του μυαλού πάνω από ένα ποτηράκι κρασί. Αλλά δεν γεννιούνται έτσι οι ιδέες. Φαντασία σημαίνει να βάζουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται τις πιθανότητες και τις συνέπειες από το Α μέχρι το Ω. Η φαντασία είναι εξαντλητική εργασία.
Ας σκεφτούμε μια φορά την εβδομάδα για 15 λεπτά τους κινδύνους, που πιθανώς μας απειλούν. Ύστερα ας ξεχάσουμε το θέμα και ας ζήσουμε χαρούμενα και ξέγνοιαστα για την υπόλοιπη εβδομάδα. Ας φανταστούμε, για παράδειγμα, ότι ο γάμος μας διαλύεται, ότι ξαφνικά χρεοκοπούμε ή παθαίνουμε καρδιακή προσβολή. Στη συνέχεια ας αναλύσουμε «προς τα πίσω» πώς συνέβη η (φανταστική) καταστροφή μέχρι τις πρωταρχικές αιτίες. Το τελικό βήμα: Ας προσπαθήσουμε να εξαλείψουμε τα πιθανά αίτια, έτσι ώστε το πρόβλημα να μη συμβεί.
Εννοείται ότι, ακόμα κι αν τα κάνουμε όλα αυτά τακτικά και ευσυνείδητα, θα παραβλέψουμε κινδύνους και θα πάρουμε λανθασμένες αποφάσεις. Μπορούμε να μετριάσουμε αυτές τις αναπόφευκτες καταστροφές αντιμετωπίζοντας την πραγματικότητα και τα ζητήματα αμέσως, χωρίς χρονοτριβή. Όσα όμως είναι προβλέψιμα, μπορούν να αποφευχθούν ευκολότερα, από το να επιλυθούν, όταν προκύψουν.
Σοφία είναι η πρόληψη. Δυστυχώς, επειδή είναι αόρατη, δεν μπορούμε να την επιδείξουμε, όμως η επίδειξη, η καυχησιά, δεν βοηθάει στην καλή ζωή.

Οι δυο Βεδουίνοι

Κάποτε ζούσαν στην έρημο δυο Βεδουίνοι, ο Νάμπεκ κι ο Ντάγκαρ, που ήταν αχώριστοι φίλοι.
Ο Νάμπεκ είχε ένα άλογο, που όμοιό του δεν υπήρχε. Ο Ντάγκαρ θαύμαζε το άλογο του φίλου του, όμως μέρα με τη μέρα άρχισε να το θέλει όλο και περισσότερο, που έφτασε να το βλέπει ακόμη και στον ύπνο του!
Είπε λοιπόν στο φίλο του, ότι θα πλήρωνε όσο-όσο για να το αποκτήσει. Ο Νάμπεκ όμως αρνήθηκε λέγοντας, πως δε θα πουλούσε ποτέ το αγαπημένο του άλογο για κανένα τίμημα.
Μη μπορώντας ο Ντάγκαρ να το βγάλει από το μυαλό του, αποφάσισε να κάνει το άλογο δικό του με άλλο τρόπο. Μια μέρα ντύθηκε ζητιάνος και κάθισε σε ένα σημείο του δρόμου, απ’ όπου ήξερε ότι κάθε μέρα περνούσε ο φίλος του καβάλα στο περίφημο άλογο.
Πράγματι μόλις πλησίασε ο Νάμπεκ, ο Ντάγκαρ με αλλαγμένη και αδύναμη φωνή ζήτησε βοήθεια λέγοντας, ότι είναι ένας διψασμένος και νηστικός φτωχός άνθρωπος. Ο Νάμπεκ, που δεν αναγνώρισε τον φίλο του, θέλοντας να βοηθήσει τον άνδρα που υπέφερε, τον ανέβασε στη σέλα του αλόγου και ξεκίνησε να τον πάει στη σκηνή του, ώστε εκεί να τον φροντίσει.
Μόλις όμως ο Ντάγκαρ βρέθηκε πάνω στο άλογο, έριξε με μια δυνατή σπρωξιά κάτω τον Νάμπεκ και ξεκινώντας να καλπάζει, φώναξε στο φίλο του:
« Δεν είμαι ζητιάνος! Είμαι ο Ντάγκαρ και δε θα πάρεις ποτέ πίσω το άλογό σου! »
Ο Νάμπεκ χωρίς να κάνει βήμα, είπε στον Ντάγκαρ:
« Φίλε μου το μόνο που σου ζητώ, είναι να σταματήσεις για ένα λεπτό και να με αφήσεις, να σου πω κάτι. »
Ο Ντάγκαρ βλέποντας, ότι δεν υπήρχε περίπτωση ο Νάμπεκ να τον φτάσει περπατώντας, σταμάτησε για να ακούσει.
« Συγχαρητήρια! » είπε στον κλέφτη ο Νάμπεκ. « Ο Θεός επέτρεψε, να γίνεις πια ο ιδιοκτήτης αυτού του αλόγου. Όμως για ένα πράγμα σε παρακαλώ, να μην πεις ποτέ σε κανέναν, πως το απέκτησες! »
« Γιατί; » Ρώτησε απορημένος ο Ντάγκαρ.
« Γιατί αν οι άνθρωποι μάθουν τον τρόπο με τον οποίο με εξαπάτησες, δεν θα σταματήσουν ποτέ ξανά στη μέση της ερήμου, για να βοηθήσουν έναν άνθρωπο, που ζητά απεγνωσμένος φαγητό και νερό. Θα φοβούνται να τον πλησιάσουν και θα τον αφήσουν να πεθάνει. Αν η ιστορία αυτή μαθευτεί, το αποτέλεσμα θα είναι, ότι στο εξής πολλοί άνθρωποι θα υποφέρουν σε όλο τον κόσμο. »
Ο Ντάγκαρ έμεινε σκεπτικός για λίγο, ακούγοντας αυτά τα λόγια. Τελικά κατέβηκε από το άλογο και το επέστρεψε στον Νάμπεκ μετανιωμένος. Η φιλεύσπλαχνη καρδιά του Νάμπεκ τον συγχώρεσε αμέσως για το λάθος του και συμφιλιωμένοι οι δυο παλιοί φίλοι επέστρεψαν στις σκηνές τους. Η αγάπη νίκησε τον φθόνο.
Ελεήμων καρδιά έχει ο άνθρωπος που αναγνωρίζει, ότι τα πάντα αλληλοσυνδέονται με ένα αόρατο δίχτυ σε έναν ατέρμονο ιερό χορό και έτσι φλέγεται από αγάπη για ολόκληρη την κτίση, χωρίς να ξεχωρίζει το κάθε κτίσμα από τον εαυτό του. Εργάζεται δε αφιλοκερδώς για την μείωση του ανθρώπινου πόνου και την ανύψωση της συλλογικής συνειδητότητας.

Έχε επίγνωση

Όταν οι άνθρωποι ρωτούσαν τον Βούδα, '' τι θα πρέπει να κάνω για να μην είμαι θυμωμένος ή τι θα πρέπει να κάνω για να μην είμαι άπληστος ή τι θα πρέπει να κάνω ή να μην κάνω για να μην έχω τέτοια εμμονή με το σεξ ή το φαγητό; '' η απάντησή του ήταν πάντοτε η ίδια: Έχε επίγνωση.
Φέρε επίγνωση στη ζωή σου.
Ο μαθητής του, ο Ανάντα, ακούγοντας ξανά και ξανά κάθε είδους ανθρώπους, με διαφορετικά προβλήματα και τη συνταγή του γιατρού να παραμένει ίδια, μπερδεύτηκε και ρώτησε τον Βούδα: 
'' Οι άνθρωποι φέρνουν κάθε είδους αρρώστιες. Άλλος φέρνει απληστία, άλλος φέρνει το σεξ, άλλος φέρνει το φαγητό, άλλος φέρνει κάτι άλλο. Η συνταγή σου όμως παραμένει πάντοτε ίδια! ''
Και ο Βούδας είπε: 
'' Οι αρρώστιες τους είναι διαφορετικές, όπως ακριβώς οι άνθρωποι ονειρεύονται διαφορετικά όνειρα. Αν δύο χιλιάδες άνθρωποι κοιμούνται, θα έχουν δύο χιλιάδες όνειρα. Αν όμως έρθεις σ’ εμένα και με ρωτήσεις πώς να απαλλαγείς από αυτό το όνειρο, το φάρμακο παραμένει το ίδιο: Ξύπνα!
Δεν πρόκειται να είναι κάτι διαφορετικό. Μπορείς να το ονομάσεις εγρήγορση, μπορείς να το ονομάσεις επίγνωση, μπορείς να το ονομάσεις παρατήρηση, μπορείς να το ονομάσεις ενθύμηση, μπορείς να το ονομάσεις διαύγεια, μπορείς να το ονομάσεις διαλογισμό.
Αυτά είναι διαφορετικά ονόματα για το ίδιο φάρμακο.

Ο σουφιστής Δάσκαλος

Σε μια πόλη της Ανατολής κάλεσαν κάποιον μεγάλο δάσκαλο της σουφιστικής παράδοσης, για να μιλήσει.
Ο Δάσκαλος κανόνισε τη διάλεξη για τις δύο το μεσημέρι και η προσέλευση του κόσμου ήταν μεγάλη. Πουλήθηκαν και οι χίλιες θέσεις και έμειναν εκτός περισσότερα από εξακόσια άτομα, που θα παρακολουθούσαν την ομιλία μέσω κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης.
Στις δύο ακριβώς μπήκε ο βοηθός του Δασκάλου και ανακοίνωσε , πως για λόγους ανωτέρας βίας η διάλεξη θα καθυστερούσε. Μερικοί σηκώθηκαν αγανακτισμένοι, ζήτησαν να τους επιστραφούν τα χρήματα και αποχώρησαν. Όμως παρέμειναν πολλοί ακόμη μέσα κι έξω από την αίθουσα.
Στις τέσσερις το απόγευμα ο σουφιστής Δάσκαλος δεν είχε ακόμη κάνει την εμφάνισή του και οι άνθρωποι σιγά-σιγά έφευγαν, παίρνοντας πίσω τα χρήματά τους. Άλλωστε πλησίαζε η προκαθορισμένη ώρα λήξης της διάλεξης και είχε έρθει η στιγμή, που υπολογίζανε να γυρίσουν στα σπίτια τους. Όταν χτύπησε έξι, οι περίπου χίλιοι εφτακόσιοι αρχικοί ακροατές είχαν μειωθεί σε λιγότερους από εκατό.
Εκείνη τη στιγμή μπήκε ο Δάσκαλος μέσα στην αίθουσα. Φαινόταν τελείως μεθυσμένος και άρχισε να λέει αστειάκια σε μια όμορφη κοπέλα, που καθόταν στην πρώτη σειρά.
Αφού πέρασε η πρώτη έκπληξη, οι ακροατές άρχισαν να αγανακτούν. Πως ήταν δυνατόν, αφού περίμεναν τέσσερις ώρες συνέχεια, να φέρεται έτσι αυτός ο άνθρωπος; Ακούστηκαν ορισμένα μουρμουρητά αποδοκιμασίας, αλλά ο σουφιστής Δάσκαλος δεν τους έδωσε καμιά σημασία. Συνέχισε να φωνάζει, ότι η κοπέλα ήταν σέξι και την κάλεσε να ταξιδέψει μαζί του στη Γαλλία.
Αφού βλαστήμησε όσους διαμαρτύρονταν, ο Δάσκαλος επιχείρησε να σηκωθεί και έπεσε βαρύς στο πάτωμα. Εξοργισμένοι οι ακροατές αποφάσισαν να φύγουν, λέγοντας ότι όλα αυτά ήταν αγυρτείες και ότι θα απευθύνονταν στις εφημερίδες, για να καταγγείλουν αυτό το εξευτελιστικό θέαμα.
Εννέα άνθρωποι έμειναν στην αίθουσα. Μόλις οι αγανακτισμένοι εγκατέλειψαν το χώρο, ο Δάσκαλος σηκώθηκε μεταμορφωμένος. Ήταν νηφάλιος, τα μάτια του έλαμπαν και απέπνεε έναν αέρα αξιοπρέπειας και σοφίας.
'' Εσείς που βρίσκεστε εδώ, είστε αυτοί που πρέπει να με ακούσουν, '' είπε. '' Περάσατε επιτυχώς τις δυο πιο δύσκολες δοκιμασίες στο δρόμο του πνεύματος, την υπομονή για να περιμένετε τη σωστή στιγμή και το θάρρος να μην απογοητεύεστε, από αυτό που βρήκατε. Εσάς θα διδάξω. ''
Και ο Δάσκαλος μοιράστηκε μαζί τους μερικές σουφιστικές τεχνικές.

Ο παπάς κι ο ταξιτζής

Ήταν κάποτε σε ένα χωριό δυο άνδρες με το ίδιο όνομα. Τους έλεγαν Χοακίν Γκονζάλες. Ο ένας ήταν ο παπάς της ενορίας και ο άλλος ήταν ταξιτζής. Έτσι το ήθελε η μοίρα, να πεθάνουν και οι δύο την ίδια μέρα. Και πάνε στον ουρανό, όπου τους περιμένει ο Άγιος Πέτρος.
« Το όνομά σου; » ρωτάει τον πρώτο ο Άγιος Πέτρος.
« Χοακίν Γκονζάλες. »
« Ο παπάς; »
« Όχι, όχι, ο ταξιτζής. »
Ο Άγιος Πέτρος συμβουλεύεται τις σημειώσεις του και του λέει:
« Ωραία, έχεις κερδίσει τον παράδεισο. Σου ανήκουν αυτοί οι χιτώνες, που είναι φτιαγμένοι με χρυσή κλωστή κι αυτή η πλατινένια ράβδος, η στολισμένη με ρουμπίνια. Μπορείς να περάσεις μέσα. »
« Ευχαριστώ, ευχαριστώ, » λέει ο ταξιτζής.
Περνάνε και δυο-τρεις άλλοι, ώσπου έρχεται η σειρά του παπά.
« Το όνομά σου; »
« Χοακίν Γκονζάλες. »
« Ο παπάς. »
« Μάλιστα. »
« Πολύ καλά, τέκνο μου. Έχεις κερδίσει τον παράδεισο. Σου ανήκει αυτός ο λινός χιτώνας κι αυτό το ξύλινο ραβδί, το διακοσμημένο με γρανίτη. »
Λέει ο παπάς:
« Συγγνώμη, δεν είναι ότι κάνω διακρίσεις, αλλά πρέπει να έχει γίνει κάποιο λάθος. Εγώ είμαι ο Χοακίν Γκονζάλες, ο παπάς! »
« Ναι, τέκνο μου, κέρδισες τον παράδεισο, σου ανήκει ο λινός χιτώνας. »
« Όχι, δεν είναι δυνατόν! Τον γνωρίζω τον άλλο κύριο. Δούλευε ταξιτζής, ζούσε στο χωριό μου και ήταν σκέτη συμφορά! Ανέβαινε στα πεζοδρόμια, τρακάριζε κάθε μέρα, μια φορά έπεσε πάνω σε ένα σπίτι, οδηγούσε απαίσια, έριχνε κάτω τα φανάρια, παρέσυρε τα πάντα στο δρόμο του. Κι εγώ πέρασα εβδομήντα πέντε χρόνια από τη ζωή μου, κηρύττοντας κάθε Κυριακή στην ενορία μου. Πως γίνεται, να δίνεται σ’ εκείνον τον χιτώνα με τη χρυσή κλωστή και την πλατινένια ράβδο και σ’ εμένα αυτό εδώ; Πρέπει να έχει γίνει λάθος! »
« Όχι, δεν υπάρχει κανένα λάθος, » λέει ο Άγιος Πέτρος. « Απλώς, κι εμείς εδώ στον ουρανό συνηθίσαμε να κάνουμε μια αποτίμηση, όπως κάνετε κι εσείς στη γήινη ζωή σας. »
« Πως; Δεν καταλαβαίνω. »
« Φυσικά, τώρα λειτουργούμε με βάση τα αποτελέσματα. Κοίτα, θα σου εξηγήσω τι έγινε στη δική σου περίπτωση και θα το καταλάβεις αμέσως: Τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια, κάθε φορά που έκανες κήρυγμα, ο κόσμος κοιμόταν, ενώ κάθε φορά που εκείνος οδηγούσε το ταξί, ο κόσμος προσευχόταν. Αποτελέσματα!!! Κατάλαβες τώρα; »
Η αποτίμηση της ζωής με βάση τα αποτελέσματα είναι μια θέση υπερβολικά ασήμαντη, για να την πάρουμε στα σοβαρά.
Δίνοντας προτεραιότητα στο αποτέλεσμα μπορώ, αν είμαι τυχερός, να κατακτήσω στιγμές δόξας.
Δίνοντας προτεραιότητα στο σχέδιο και κάνοντάς το δρόμο, μπορώ να ανταλλάξω αυτές τις ένδοξες στιγμές με την ευτυχία!
Η αποτίμηση της ζωής γίνεται με βάση τη διαδρομή , όχι με το που έφτασε κανείς.
Η αποτίμηση της ζωής γίνεται με βάση το πέρασμα μου , όχι με τα πόσα κατάφερα να μαζέψω στο δρόμο.
Τα πόσα μάζεψα είναι θέμα ματαιοδοξίας , να ευχαριστήσω τη μαμά, να γίνω κάποιος, να διακριθώ.
Κι αυτός δεν είναι ο δρόμος.
Ο δρόμος δεν είναι να ικανοποιήσουμε, όσους θα ήθελαν να γίνουμε τούτο ή το άλλο.
Αν αποβλέπουμε μόνο στο αποτέλεσμα, δεν πρόκειται να καταφέρουμε σχεδόν τίποτα.
Η επιδίωξη του αποτελέσματος και μόνο, δεν έχει νόημα. Κρίνοντας από το αποτέλεσμα, φτάνει κανείς σε λάθος συμπεράσματα για την πραγματικότητα.
Ο δρόμος δείχνει την κατεύθυνση.
Και η κατεύθυνση είναι κάτι πολύ σπουδαιότερο από το αποτέλεσμα.