Πως άλλαξα

Ήμουν για χρόνια νευρωσικός, αγχώδης και εγωιστής. Όλοι μου έλεγαν να αλλάξω. Συνεχώς μου επεσήμαναν, πόσο εκνευριστικά τσιτωμένος ήμουν. Δυσανασχετούσα, αν και συμφωνούσα μαζί τους. Ήθελα να αλλάξω, απλά δεν τα κατάφερνα. Δεν έχει σημασία, πόσο σκληρά προσπαθούσα.
Εκείνο που πιο πολύ με πλήγωνε, ήταν ότι ο καλύτερός μου φίλος μου τόνιζε πόσο νευρωσικός ήμουν και επέμενε, ότι μπορώ ν’ αλλάξω. Συμφωνούσα μαζί του και δεν του κρατούσα θυμό. Ένιωθα όμως τόσο ανήμπορος και συγχρόνως παγιδευμένος.
Μια μέρα μου είπε:
«Μην αλλάξεις. Μείνε όπως είσαι. Δεν έχει σημασία αν αλλάξεις ή όχι. Σ’ αγαπώ όπως είσαι! Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, αλλά σ’ αγαπώ!»
Τα λόγια αυτά αντήχησαν σαν μουσική στα αυτιά μου. «Μην αλλάξεις. Μην αλλάξεις. Μην αλλάξεις…. Σ’ αγαπώ!»
Χαλάρωσα και ένιωσα πως ζω! Και ω! του θαύματος των θαυμάτων! Άλλαξα!

Είσαι εκείνο που σκέφτεσαι

- Ποιος είμαι εγώ; ρώτησε ένας νέος τον πνευματικό του δάσκαλο.
- Είσαι εκείνο που σκέφτεσαι! απάντησε ο σοφός. Θα σου το εξηγήσω μια μια ιστορία.
Μια μέρα, από τα τείχη της πόλης, στο ηλιοβασίλεμα βαθιά στον ορίζοντα, φάνηκαν δυο άνθρωποι που αγκαλιαζόντουσαν.
Είναι ο πατέρας και η μητέρα, σκέφτηκε ένα κοριτσάκι.
Είναι δυο εραστές, σκέφτηκε ένας άνδρας τρυφερός.
Είναι δυο φίλοι, που συναντήθηκαν μετά από πολλά χρόνια, σκέφτηκε ένας μοναχικός άνθρωπος.
Είναι δυο έμποροι, που έκλεισαν μια συμφωνία, σκέφτηκε ένας άνθρωπος άπληστος για τα χρήματα.
Είναι ένας άνθρωπος, που αγκαλιάζει τον γιο του που γύρισε από τον πόλεμο, σκέφτηκε μια γυναίκα μεγαλόψυχη.
Είναι μια κόρη, που αγκαλιάζει τον πατέρα της που γύρισε από το ταξίδι, σκέφτηκε ένας πονεμένος άνθρωπος που έχασε την κόρη του.
Είναι δυο ερωτευμένοι, σκέφτηκε μια κοπέλα που ονειρευόταν την αγάπη.
Είναι δυο άνθρωποι, που τσακώνονται μέχρι θανάτου, σκέφτηκε ένας δολοφόνος.
Ποιος ξέρει γιατί αγκαλιάζονται, σκέφτηκε ένας άνθρωπος σκληρόκαρδος.
Κάθε σκέψη, κατέληξε ο σοφός δάσκαλος, αποκαλύπτει αυτό που είσαι. Να παρατηρείς συχνά τις σκέψεις σου, μπορούν να σου αποκαλύψουν περισσότερα πράγματα για τον εαυτό σου παρά οποιοσδήποτε δάσκαλος!

Τα 4 στάδια της ζωής σύμφωνα με τον Carl Jung

Αυτά περιγράφουν το ποιοι είμαστε ως άνθρωποι, καθώς και τα κίνητρά μας. Δεν έχουν καθόλου να κάνουν με επιτεύγματα ή ηλικίες.
Ο ίδιος είχε πει:
« Προσεκτικά απροετοίμαστοι, πορευόμαστε προς το «δειλινό» της ζωής. Ακόμη χειρότερα, κάνουμε αυτό το βήμα με την ψευδή προϋπόθεση, ότι οι αλήθειες και τα ιδανικά μας θα συνεχίσουν να μας χρησιμεύουν. Αλλά δεν μπορούμε να ζήσουμε το «δειλινό» της ζωής σύμφωνα με το πρόγραμμα του «πρωινού» της ζωής, επειδή ότι ήταν μεγάλο το πρωί, θα είναι λίγο το βράδυ και ότι το πρωί ήταν αλήθεια, το βράδυ θα έχει γίνει ένα ψέμα».
Ποια είναι τα 4 στάδια της ζωής σύμφωνα με τον Carl Jung
Ο αθλητής
Πρόκειται για μια φάση στη ζωή μας, όπου είμαστε απορροφημένοι από τον εαυτό μας, μας ενδιαφέρει το πώς φαινόμαστε. Κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου μένουμε για ώρες μπροστά σε έναν καθρέφτη, παρατηρώντας την αντανάκλασή μας.
Εδώ αναγνωρίζουμε τις δυνάμεις μας και αρχίζουμε να αναπτύσσουμε τις ανασφάλειές μας. Χρησιμοποιούμε τον φυσικό κόσμο, για να αρχίσουμε να πλάθουμε μια εκδοχή πραγματικότητας. Αφού καταλάβουμε, πώς αντιδρούν σε εμάς οι άλλοι και πώς αυτό μας κάνει να νιώθουμε, τα συναισθήματά μας αρχίζουν να γίνονται προτεραιότητα. Και αυτό οδηγεί στο επόμενο στάδιο.
Ο πολεμιστής
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σε αυτό το στάδιο, η κύρια ασχολία μας είναι να βγούμε έξω και να κυριεύσουμε τον κόσμο, να κάνουμε το καλύτερό μας, να είμαστε οι καλύτεροι και να δρούμε σαν πολεμιστές. Είναι ένα στάδιο, κατά το οποίο σκεφτόμαστε συνεχώς τρόπους να πετύχουμε, βρισκόμαστε σε ένα στάδιο σύγκρισης και ανταγωνισμού, επειδή θεωρούμε, ότι εμείς είμαστε οι θαρραλέοι.
Το στάδιο της δήλωσης
Σε αυτό το στάδιο της ζωής μας συνειδητοποιούμε, ότι αυτό που έχουμε πετύχει μέχρι τώρα δεν είναι αρκετό για να νιώσουμε πλήρεις, για να είμαστε ευτυχισμένοι. Τώρα αναζητούμε τρόπους, να κάνουμε τη διαφορά στον κόσμο, θέλουμε να προσφέρουμε.
Αυτά που μέχρι τώρα κυνηγούσαμε (χρήματα, δύναμη, αγαθά), θα συνεχίσουν να εμφανίζονται στη ζωή μας, αλλά δεν έχουν πια τόση αξία για εμάς όσο πριν. Ξέρουμε, ότι υπάρχει κάτι περισσότερο στη ζωή από αυτά. Τα λαμβάνουμε, τα αποδεχόμαστε και είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτά, αλλά είμαστε και έτοιμοι να τα αφήσουμε οποιαδήποτε στιγμή. Αναζητούμε τρόπους, να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας. Αυτό το στάδιο είναι το στάδιο της προσφοράς.
Το στάδιο του πνεύματος
Σύμφωνα με τον Jung, αυτό είναι και το τελευταίο στάδιο της ζωής μας, ένα στάδιο όπου συνειδητοποιούμε, ότι κανένα από τα προηγούμενα δεν αποκαλύπτει σε εμάς, ποιοι και τι είμαστε. Ο Jung επίσης σημειώνει, ότι δεν φτάνουν όλοι σε αυτό το σημείο προσωπικής ανάπτυξης. Σε αυτό συνειδητοποιούμε, ότι όλα έως εδώ ήταν μέρος ενός ταξιδιού και ότι δεν ήμασταν ο «εαυτός» μας σε όλη τη διάρκειά του. Επίσης, αυτό το ταξίδι «τέσταρε» τα όρια της ανθρώπινης εμπειρίας, τα δικά μας όρια.
Σε αυτό το πνευματικό στάδιο, αρχίζουμε να αναπτυσσόμαστε εσωτερικά ως άνθρωποι. Σταματάμε να εσωτερικεύουμε αρχέτυπα και ξεδιπλώνουμε τον εαυτό μας, γνωρίζοντας ότι πρόκειται για μια εξελισσόμενη έννοια. Η προσωρινότητα είναι ένα στοιχείο, που πια αναγνωρίζουμε στην καθημερινότητά μας.
Ποιο από τα τέσσερα στάδια της ζωής βιώνετε αυτό τον καιρό;

Οι τέσσερις εποχές

Το λαϊκό παραμύθι «Οι τέσσερις εποχές» αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου, που είχε τέσσερις γιους και ήθελε να τους μάθει, να μην κρίνουν τα πράγματα επιπόλαια. Με αυτόν τον σκοπό, και έναν-έναν, τους έστειλε να επισκεφτούν μια αχλαδιά, που βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση.
Ο πρώτος γιος έφυγε τον χειμώνα, ο δεύτερος την άνοιξη, ο τρίτος το καλοκαίρι και ο μικρότερος γιος το φθινόπωρο.
Όταν επέστρεψε ο τελευταίος από τους γιους του, ο άντρας τους κάλεσε όλους μαζί και τους ζήτησε, να περιγράψουν τι είχαν δει.
Ο πρώτος γιος ανέφερε, ότι το δέντρο ήταν φρικτό, γερμένο και στραβό.
Ο δεύτερος είπε, πως όχι, ήταν πηγμένο στα πράσινα μπουμπούκια και γεμάτο υποσχέσεις.
Ο τρίτος γιος δε συμφώνησε και δήλωσε, ότι ήταν φορτωμένο λουλούδια, ότι είχε ένα πολύ γλυκό άρωμα και ότι φαινόταν πολύ όμορφο, πράγματι, ήταν κατά τη γνώμη του, ότι πιο χαριτωμένο είχε δει ποτέ.
Ο τελευταίος από τους γιους διαφοροποιήθηκε από τους προηγούμενους και διαβεβαίωσε, ότι η αχλαδιά ήταν ώριμη και μαραινόταν από τόσον καρπό, γεμάτη ζωή και ικανοποίηση.
Τότε ο άντρας εξήγησε στους γιους του, ότι όλοι είχαν δίκιο, γιατί είχαν δει μόνο μια φάση της ζωής του δέντρου ο καθένας.
Είπε και στους τέσσερις, ότι δεν πρέπει να κρίνουν ένα δέντρο ή έναν άνθρωπο  βλέποντας τον μόνο σε κάποια περίοδο της ζωής του και ότι η ουσία αυτού που ήταν, δηλαδή η ευχαρίστηση, η αγαλλίαση και η αγάπη που έρχεται με τη ζωή, μπορεί να μετρηθεί μόνο στο τέλος, όταν όλες οι εποχές έχουν ήδη περάσει.
Εξ άλλου ως γνωστόν ο σοφός Σόλωνας είπε στον Κροίσο :
« Μηδένα προ του τέλους μακάριζε ! »

Φροντίδα μου είναι ο εαυτός μου

Η άμεση φροντίδα μου είναι ο εαυτός μου, όχι η κοινωνία
Η κοινωνία είναι, ότι είναι ο άνθρωπος. Ανάλογα με το πώς είναι η σχέση του ενός με τον άλλο, είναι και η δομή της κοινωνίας μιας χώρας.
Δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε μια ειρηνική κοινωνία που να έχει νοημοσύνη, αν το άτομο είναι αδιάλλακτο, βάναυσο και ανταγωνιστικό. Αν από κάθε άνθρωπο λείπει η ευγένεια, η στοργή, η φροντίδα στη σχέση του με τους άλλους, δεν μπορεί παρά να δημιουργεί σύγκρουση, ανταγωνισμό και σύγχυση.
Η κοινωνία είναι επέκταση των ανθρώπων, η κοινωνία είναι προβολή του εαυτού μας. Μέχρι να το συλλάβουμε αυτό, να κατανοήσουμε βαθιά τον εαυτό μας και να τον αλλάξουμε ριζικά, η αλλαγή απλώς του έξω δεν θα δημιουργήσει ειρήνη στον κόσμο, ούτε θα φέρει αυτή την ηρεμία και τη γαλήνη, που είναι απαραίτητες για ευτυχισμένες σχέσεις σε μια κοινωνία.
Ας μη σκεφτόμαστε λοιπόν ν' αλλάξουμε το περιβάλλον. Αυτό θα συμβεί και πρέπει να συμβεί, αν ολόκληρη η προσοχή μας κατευθύνεται στη μεταμόρφωση του ατόμου, του εαυτού μας και της σχέσης μας με τον άλλο.
Προσωπικά νιώθω ότι ο κόσμος είναι ο εαυτός μου και πως ότι κάνω δημιουργεί είτε ειρήνη είτε θλίψη στον κόσμο, που είναι ο εαυτός μου  και όσο δεν καταλαβαίνω τον εαυτό μου, δεν μπορώ να φέρω ειρήνη στον κόσμο.
Η άμεση λοιπόν φροντίδα μου είναι ο εαυτός μου, όχι εγωιστικά, όχι απλώς ν' αλλάξω τον εαυτό μου για να αποκτήσω μεγαλύτερη ευτυχία, μεγαλύτερες απολαύσεις, μεγαλύτερες επιτυχίες, αλλά γιατί όσο δεν καταλαβαίνω τον εαυτό μου, θα ζω μέσα στον πόνο και στη θλίψη και δεν θα μπορώ ν' ανακαλύψω μια διαρκή ειρήνη και ευτυχία.

Το τελευταίο φύλλο

Η Ιωάννα ήταν μια νεαρή γυναίκα, που αρρώστησε από πνευμονία και βρισκόταν πολύ κοντά στο θάνατο. Έξω ακριβώς από το παράθυρο του δωματίου της υπήρχε ένα αμπέλι. Η Ιωάννα παρατηρούσε καθημερινά τα φύλλα του, που έπεφταν. Πίστευε, ότι όταν πέσει και το τελευταίο φύλλο, θα έχει φτάσει κι η ώρα να πεθάνει κι αυτή. Όμως η καλύτερη φίλη της, η Ελένη, η οποία έμενε μαζί της, προσπαθούσε να τη πείσει, να σταματήσει να σκέφτεται τόσο απαισιόδοξα.
Στην ίδια πολυκατοικία ζούσε και ο Ζήσης, ένας ηλικιωμένος κύριος, αποτυχημένος καλλιτέχνης. Ισχυριζόταν συνεχώς, ότι σύντομα θα ζωγραφίσει έναν πίνακα αριστούργημα, όμως ακόμα δεν τον είχε καν ξεκινήσει. Η Ελένη επισκέφτηκε τον Ζήση και τον ενημέρωσε, πως η Ιωάννα είναι άρρωστη κι ότι χάνει σιγά-σιγά την επιθυμία για ζωή. Του φανέρωσε κι ότι η Ιωάννα πιστεύει, πως μόλις πέσει από το αμπέλι και το τελευταίο φύλλο, θα πεθάνει. Ο Ζήσης χαρακτήρισε αυτό τον ισχυρισμό σαν ανοησία, όμως παρόλα αυτά πήγε να επισκεφθεί τη Ιωάννα και να δει το αμπέλι.
Την επόμενη νύχτα ξέσπασε μια μεγάλη καταιγίδα, ο άνεμος λυσσομανούσε και οι σταγόνες της βροχής χτυπούσαν ανελέητα το παράθυρο. Η Ελένη έκλεισε τις κουρτίνες κι είπε στην Ιωάννα να κοιμηθεί. Στο αμπέλι είχε πια μείνει μόνο ένα φύλλο. Αν κι η Ιωάννα επέμενε να  αφήσει τις κουρτίνες ανοιχτές, η Ελένη επέμενε να τις κλείσουν, αφού δεν ήθελε να δει η Ιωάννα την πτώση του τελευταίου φύλλου. Το πρωί αμέσως η Ιωάννα ξανάνοιξε τις κουρτίνες κι έψαχνε με το βλέμμα της το αμπέλι, για να βεβαιωθεί ότι είχαν πέσει πια όλα τα φύλλα, όμως παρόλα αυτά αυτό το τελευταίο  που απέμεινε , ήταν ακόμη εκεί!
Παρόλο που η Ιωάννα εντυπωσιάστηκε από το γεγονός, συνέχισε να πιστεύει, ότι θα πέσει το φύλλο μέσα στη μέρα. Αλλά αυτό δεν συνέβη. Και δεν έπεσε ούτε τη νύχτα , αλλά ούτε και την επόμενη ημέρα. Η Ιωάννα άρχισε πια να πιστεύει, ότι το φύλλο παρέμενε εκεί, για να της δείξει πόσο λάθος έκανε, να θέλει να πεθάνει. Άρχισε να ανακτά την επιθυμία της να ζήσει, κάτι που είχε άμεσα θετικό αντίκτυπο στην υγεία της.
" Έχω κάτι να σου ανακοινώσω '', της είπε η Ελένη εκείνο το απόγευμα. " Ο κ. Ζήσης πέθανε σήμερα από πνευμονία στο νοσοκομείο. Ήταν πολύ άρρωστος τις τελευταίες δύο ημέρες. Ο επιστάτης του τον βρήκε χθες το πρωί στο δωμάτιό του πεσμένο κάτω, αβοήθητο, με δυνατούς πόνους. Τα παπούτσια και τα ρούχα του ήταν υγρά και παγωμένα.
Δεν μπορούσαν να φανταστούν τι είχε γίνει εκείνη τη φοβερή νύχτα που είχε ξεσπάσει η μεγάλη καταιγίδα. Στη συνέχεια όμως βρήκαν ένα φανάρι, που ήταν ακόμα αναμμένο, μια σκάλα, μερικές βούρτσες πεταμένες από δω κι από κει, και μια παλέτα ζωγραφικής με πράσινα και κίτρινα χρώματα.
Για κοίταξε, έξω από το παράθυρο αυτό το τελευταίο φύλλο του αμπελιού. Δεν αναρωτιέσαι, γιατί δεν κουνιέται, όταν φυσάει ο άνεμος; Αχ, καλή μου, αυτό είναι το αριστούργημα του κ. Ζήση. Το ζωγράφισε εκείνο το βράδυ, που έπεσε το τελευταίο φύλλο. "

Ποιος είναι ο αφελής 

Καθημερινά ο Ναστραντίν ζητιάνευε στην κεντρική αγορά της πόλης. Οι άνθρωποι τον περιέπαιζαν,  γιατί τον θεωρούσαν αφελή. Του πρότειναν πάντα δύο κέρματα∙ το ένα ήταν δεκαπλάσιας αξίας από το άλλο κι εκείνος διάλεγε πάντοτε το μικρότερο. Η ιστορία αυτή έκανε το γύρο της περιοχής .
Μέρα με τη μέρα κατέφθαναν ομάδες ανδρών και γυναικών να τον δουν και να διασκεδάσουν μαζί του, περιγελώντας τον , δίνοντάς του δύο κέρματα . Όπως πάντα, ο Ναστραντίν διάλεγε το μικρότερο!
Κάποια μέρα ένας γενναιόδωρος και ευαίσθητος άνδρας αγανάκτησε, να βλέπει τον Ναστραντίν να γίνεται περίγελως του πλήθους. Τον πήρε παράμερα και του είπε:
« Ναστραντίν, όταν οι άνθρωποι σου προσφέρουν δύο κέρματα, να διαλέγεις το μεγαλύτερο. Θα κερδίζεις περισσότερα και δεν θα σε θεωρούν αφελή. »
« Φίλε μου, αυτό ακούγεται σαν καλή συμβουλή, » είπε ο Ναστραντίν, « αλλά αν επέλεγα το μεγαλύτερο κέρμα, οι άνθρωποι θα έπαυαν να έρχονται καραβάνια και να μου ζητούν, να διαλέξω ποιο κέρμα θα πάρω. Νιώθουν την ανάγκη να πιστεύουν, ότι είμαι πιο αφελής από αυτούς! Δεν έχεις ιδέα, πόσα χρήματα έχω μαζέψει με το κόλπο αυτό! Δεν είναι λάθος να φαίνεσαι αφελής, όταν πράγματι είσαι έξυπνος.»