Ανακαλύπτοντας τον πραγματικό τρόμο

Ένας σουλτάνος αποφάσισε να ταξιδέψει στην θάλασσα με μερικούς από τους αγαπημένους του αυλικούς. Μπήκαν στο πλοίο για το Ντουμπάι και έπλευσαν έξω στην ανοικτή θάλασσα.
Ωστόσο, μόλις το πλοίο απομακρύνθηκε από τη γη, ένας από τους υπηκόους του , ο οποίος δεν είχε δει ποτέ ξανά τη θάλασσα ,  έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στα βουνά , άρχισε να κατακλύζεται από πανικό.
Καθισμένος στο κατάστρωμα του πλοίου, έκλαιγε, φώναζε και αρνήθηκε να φάει ή να κοιμηθεί. Όλοι προσπάθησαν να τον ηρεμήσουν, λέγοντας ότι το ταξίδι δεν ήταν τόσο επικίνδυνο , αλλά αν και άκουσε τα λόγια τους, δεν είχαν καμία επίδραση στην καρδιά του. Ο σουλτάνος δεν ήξερε τι να κάνει και το ωραίο ταξίδι πάνω στην ήρεμη θάλασσα και κάτω από τους γαλάζιους ουρανούς, έγινε ένα μαρτύριο για τους επιβάτες και το πλήρωμα το ίδιο.
Δύο μέρες πέρασαν, χωρίς κανείς να μπορεί να κοιμηθεί εξαιτίας των κλαμάτων του ανθρώπου. Ο σουλτάνος ήταν έτοιμος να διατάξει το σκάφος να επιστρέψει στο λιμάνι, όταν ένας από τους υπουργούς του, ο οποίος ήταν γνωστός για την σοφία του, ήρθε και του είπε:
– Υψηλότατε, με την άδειά σας, θα είμαι σε θέση να τον ηρεμήσω.
Χωρίς στιγμή δισταγμού, ο σουλτάνος είπε ότι όχι μόνο θα το επιτρέψει, αλλά και ότι θα τον ανταμείψει, αν κατάφερνε να λύσει το πρόβλημα.
Ο σοφός άνθρωπος ζήτησε ο άνθρωπος να ριχτεί στη θάλασσα. Αμέσως, με όρεξη επειδή ο εφιάλτης τους έφτανε στο τέλος του, αρκετά μέλη του πληρώματος άρπαξαν τον άνθρωπο, που αγωνιζόταν να κρατηθεί πάνω στο καράβι και τον πέταξαν μέσα στον ωκεανό.
Ο αυλικός πεταμένος βίαια, βυθίστηκε, κατάπιε άφθονο θαλασσινό νερό, επέστρεψε στην επιφάνεια ουρλιάζοντας πιο δυνατά από ποτέ, βυθίστηκε ξανά και κατάφερε να επιπλεύσει για άλλη μια φορά. Ακριβώς τότε, ο υπουργός διέταξε  να τον τραβήξουν  πίσω επάνω στο πλοίο.
Από τότε κανείς δεν άκουσε ούτε ένα παράπονο από τον αυλικό, ο οποίος πέρασε το υπόλοιπο του ταξιδιού στη σιωπή. Μια φορά μόνο σχολίασε με έναν από τους επιβάτες, πως δεν είχε δει ποτέ κάτι τόσο όμορφο, όσο ο ουρανός και η θάλασσα να αγγίζονται από τον ορίζοντα. Το ταξίδι , που είχε γίνει πριν ένα μαρτύριο για όλους εκείνους επί του πλοίου , έγινε μια ευχάριστη, ειρηνική εμπειρία.
Λίγο πριν επιστρέψουν στο λιμάνι, ο σουλτάνος πήγε να δει τον υπουργό:
– Πώς μάντεψες ότι, ρίχνοντας αυτόν το φτωχό άνθρωπο στη θάλασσα, θα ηρεμούσε;
– Λόγω του γάμου μου , απάντησε ο υπουργός.  Ήμουν πάντα τρομοκρατημένος, ότι θα χάσω τη γυναίκα μου και ήμουν τόσο ζηλιάρης, που ποτέ δεν σταμάτησα να φωνάζω και να ουρλιάζω, σαν εκείνον τον άνθρωπο.
- Έφτασε λοιπόν η μέρα , που η γυναίκα μου  δεν μπορούσε να αντέξει περισσότερο, και με άφησε. Έτσι  γεύτηκα την τρομερή εμπειρία, του να ζω χωρίς αυτήν. Επέστρεψε μόνο, όταν υποσχέθηκα να μην την βασανίσω ποτέ ξανά με τους φόβους μου.
Με τον ίδιο τρόπο, εκείνος ο άνθρωπος δεν είχε ποτέ γευτεί το θαλασσινό νερό και δεν είχε γνωρίσει ποτέ την αγωνία, ενός ανθρώπου που πνίγεται. Όταν το ένιωσε , κατάλαβε πάρα πολύ καλά πόσο θαυμάσια μπορεί να είναι, το να αισθάνεται τις σανίδες του πλοίου κάτω από τα πόδια του.
– Σοφές συμβουλές , σχολίασε ο σουλτάνος.
Μερικοί άνθρωποι μπορούν να αξιολογήσουν αυτό που έχουν, όταν υπομείνουν την εμπειρία της απώλειας.

Το παράδειγμα του Μυρμηγκιού

Τα μυρμήγκια έχουν μια καταπληκτική φιλοσοφία, που μπορεί να συνοψισθεί σε τέσσερα μέρη.
Πρώτον, τα μυρμήγκια δεν τα παρατούν ποτέ. Όταν κατευθύνονται κάπου, κι εσείς προσπαθήσετε να τα σταματήσετε, εκείνα ψάχνουν για άλλο δρόμο. Θα σκαρφαλώσουν από πάνω, θα περάσουν από κάτω, θα συνεχίσουν να ψάχνουν για άλλο τρόπο. Ξεκάθαρη φιλοσοφία: να μην τα παρατάς ποτέ στην αναζήτηση ενός δρόμου, που θα σε πάει εκεί, που θέλεις να φτάσεις.
Δεύτερον, τα μυρμήγκια όλο το καλοκαίρι σκέφτονται τον χειμώνα. Γνωρίζουν , ότι το καλοκαίρι δεν θα διαρκέσει για πάντα. Έτσι τα μυρμήγκια συλλέγουν τα χειμερινά τρόφιμά τους στο μέσο του καλοκαιριού.
Ένα παλιό γνωμικό λέει : '' Μη χτίζεις το σπίτι σου στην άμμο το καλοκαίρι ''. Γιατί χρειαζόμαστε αυτή τη συμβουλή; Επειδή είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε μπροστά. Να προβλέπουμε. Το καλοκαίρι, πρέπει να σκεφτόμαστε την καταιγίδα. Καθώς απολαμβάνουμε την άμμο και τον ήλιο, πρέπει να σκεφτόμαστε και τους βράχους.
Το τρίτο μέρος της φιλοσοφίας του μυρμηγκιού είναι, ότι τα μυρμήγκια όλο το χειμώνα σκέφτονται θετικά . Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τα μυρμήγκια υπενθυμίζουν στον εαυτό τους: 

'' Αυτό δεν θα κρατήσει πολύ. Σύντομα θα βγούμε έξω ''. 

Και την πρώτη θερμή ημέρα, τα μυρμήγκια είναι έξω. Όταν ξανάρθει το κρύο, θα γυρίσουν στην τρύπα τους, περιμένοντας να ξαναβγούν όταν πιάσουν οι ζέστες.
Και τώρα, το τελευταίο μέρος της φιλοσοφίας του μυρμηγκιού. Πόσα θα μαζέψει ένα μυρμήγκι κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού για το χειμώνα; Όσα περισσότερα μπορεί. Απίστευτη η φιλοσοφία του 

'' Όσα περισσότερα μπορεί. ''
Πόσο καταπληκτική φιλοσοφία έχουμε μπροστά μας! Τη φιλοσοφία του μυρμηγκιού. Μην τα παρατάτε ποτέ, κοιτάτε μπροστά, μένετε θετικοί και κάνετε πάντα το καλύτερο που μπορείτε.

Οι δύο όψεις του ίδιου κόσμου

Αν ρωτούσες μια μύγα, αν έχει δει κανένα λουλούδι στα μέρη που συχνάζει, θα απαντούσε ως εξής: 
'' Δεν έχω δει κανένα λουλούδι. Αλλά από την άλλη δεν υπάρχουν και πολλά ωραία πράγματα στον βούρκο.''
Το περισσότερο που μπορείτε να ακούσετε από την μύγα είναι ιστορίες σκουπιδιών, αφού έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής, ψάχνοντας μέσα στα σκουπίδια.
Αν, όμως, ρωτήσετε μια μέλισσα, αν έχει δει καθόλου βρωμιά στο περιβάλλον της, θα απαντούσε το εξής: 
'' Βρωμιά; Όχι δεν έχω δει καθόλου βρωμιά πουθενά. Το μόνο που έχω δει εδώ τριγύρω, είναι όμορφα αρώματα λουλουδιών. ''
Πάντα θα υπάρχουν εκείνοι, που μόλις μπαίνουν σε ένα λιβάδι που ανθίζει, θα βρουν το πιο απαίσιο μέρος και θα καθίσουν να κολυμπούν στον βούρκο για πάντα. Αλλά, υπάρχουν και αυτοί, που θα ψάξουν για μια μικρή όμορφη γωνία, ακόμα και μέσα σε έναν βούρκο και θα περάσουν τον χρόνο τους στην πνευματική τροφή, που τους προσφέρει το μέρος.
Στην ζωή παίρνουμε, μόνο αυτό που ψάχνουμε.

Ο γιος και ο γέρος πατέρας του στο εστιατόριο

Ένας γιος πήρε τον γέρο πατέρα του και πήγαν σε ένα πολύ σικ εστιατόριο για δείπνο. Ο πατέρας ήταν πολύ γέρος και αδύναμος. Καθώς έτρωγε, τα φαγητά του έπεφταν και λέρωναν το πουκάμισο και το παντελόνι του. Οι γύρω συνδαιτυμόνες τους έβλεπαν με αποστροφή, ενώ ο γιος του συνέχιζε να τρώει απόλυτα ήρεμος.
Αφού τελείωσε το φαγητό του, ο γιος του τον πήρε στην τουαλέτα και καθάρισε τα υπολείμματα τροφίμων, του καθάρισε τους λεκέδες, του χτένισε τα μαλλιά και του διόρθωσε τα γυαλιά του. Όταν βγήκαν από την τουαλέτα, όλο το εστιατόριο κοίταζε τον γιο και δεν μπορούσε να κατανοήσει, πως ένας τόσο νέος μπορούσε να φέρεται έτσι και να εκτίθεται σε ένα τέτοιο κοινό.
Ο γιος πήρε αγκαζέ τον πατέρα του και στράφηκε προς την έξοδο. Εκείνη την στιγμή ένας γέρος μεταξύ των συνδαιτυμόνων φώναξε τον γιο και τον ρώτησε,
'' Δεν νομίζετε ότι έχετε αφήσει κάτι πίσω;''
Ο γιος απάντησε:
'' Όχι, κύριε, δεν έχω αφήσει κάτι. ''
Ο γέρος συνέχισε :
'' Ναι, έχετε! Αφήσατε ένα μάθημα για κάθε γιο και μία ελπίδα για κάθε πατέρα. ''
Σε ολόκληρο το εστιατόριο έπεσε βουβαμάρα.

Τα κρεμμύδια και ο χρυσός

Κάποτε, ζούσε ένας άνθρωπος που ονομαζόταν Σαούλ ο Ιδεαλιστής, ο οποίος αγαπούσε τα ταξίδια και την περιπέτεια.
Μια μέρα, ένας περιπλανώμενος ιερέας του μίλησε για μια χώρα, στην οποία δεν υπήρχαν κρεμμύδια.
«Δεν υπάρχουν κρεμμύδια;» αναφώνησε ο Σαούλ. «Πώς μπορούν να απολαμβάνουν το φαγητό τους χωρίς κρεμμύδια; Θα πάω εκεί και θα τους μάθω αυτό το υπέροχο λαχανικό».
Έτσι, χωρίς δεύτερη σκέψη, αγόρασε κρεμμύδια και ξεκίνησε με το άλογό του το ταξίδι του. Όταν έφτασε στη χώρα για την οποία του είχε μιλήσει ο ιερέας, πήγε αμέσως στο αυτοκρατορικό παλάτι, όπου έγινε δεκτός από τον ίδιο τον αυτοκράτορα.
« Αυτοκράτορα, σας φέρνω ένα καινούριο λαχανικό, το οποίο έχει τη μοναδική ικανότητα να ενισχύει τη γεύση κάθε τροφής. Ακόμα και μόνο του όμως, αποτελεί λιχουδιά για τους ειδήμονες. Σας προκαλώ να το δοκιμάσετε. »
« Θα το δοκιμάσω, » είπε ο αυτοκράτορας. «Σε προειδοποιώ όμως, αν αυτό το παράξενο λαχανικό είναι βλαβερό, θα χάσεις το κεφάλι σου. »
Έτσι λοιπόν, το δείπνο όπου σερβιρίστηκαν τα κρεμμύδια μετατράπηκε σε επίσημη εκδήλωση και όλοι οι αριστοκράτες και οι ευγενείς της αυτοκρατορίας ήταν προσκεκλημένοι.
Ο Σαούλ είχε δοκιμάσει προηγουμένως όλα τα πιάτα. Ύστερα, οι επισκέπτες και στο τέλος ο αυτοκράτορας δοκίμασαν τα φαγητά και όλοι έμειναν ενθουσιασμένοι.
Οι πάντες επαίνεσαν τη μυρωδιά, τη γεύση και τους χυμούς του κρεμμυδιού. Ο αυτοκράτορας ζήτησε από τον Σαούλ όλο το φορτίο και του έδωσε το βάρος του σε χρυσό. Όταν ο Σαούλ επέστρεψε στη χώρα του, μια επιτροπή από επιφανείς πολίτες τον υποδέχτηκαν πανηγυρικά και τον συνεχάρησαν για την επιτυχία του. Για ώρες, ο Σαούλ εξιστορούσε το μεγαλείο και τη μεγαλοπρέπεια, που είχε δει σε αυτή τη μακρινή χώρα, όπου ο χρυσός άξιζε λιγότερο απ’ ότι τα κρεμμύδια.
Τότε ο Κόλμποζνικ, ο οποίος είχε επίσης πρωτοποριακές ιδέες, επηρεασμένος από τις ιστορίες του Σαούλ, σκέφτηκε μια ιδέα, που θα μπορούσε να του αποφέρει ακόμα μεγαλύτερα κέρδη. Το σκόρδο! Αυτό δεν ήταν μόνο πιο πολύτιμο, αλλά πολύ πιο νόστιμο και αρωματικό! Γιατί λοιπόν να μην έπαιρνε μερικές σακούλες να τις πάει σε αυτή τη μακρινή χώρα; Αν έδωσαν στον Σαούλ χρυσό για τα κρεμμύδια, ίσως σε αυτόν να έδιναν διαμάντια για το σκόρδο. 
Έτσι ο Κόλμποζνικ ξεκίνησε το ταξίδι του παίρνοντας μαζί του 5 σακούλες με σκόρδα. Όπως ο Σαούλ, έγινε δεκτός στο αυτοκρατορικό παλάτι. Και όπως ακριβώς το περίμενε, οι κάτοικοι εκεί θεώρησαν τα σκόρδα ακόμα πιο πολύτιμα από τα κρεμμύδια.
Ο αυτοκράτορας συζήτησε με τους συμβούλους του πολλές ώρες για την ανταμοιβή, που έπρεπε να δώσουν στον επισκέπτη τους. Κατά τη γνώμη τους, ο χρυσός δεν ήταν αρκετός για μια τέτοια νόστιμη τροφή, η οποία μπορούσε να ευχαριστήσει ακόμη και τον ίδιο τον Θεό και τους αγγέλους του. Γι’ αυτό, αποφάσισαν να τον ανταμείψουν, με το πιο πολύτιμο πράγμα που διέθεταν.
Έτσι λοιπόν, ο Κόλμποζνικ επέστρεψε στην πατρίδα του, κουβαλώντας μαζί του 5 σακούλες με κρεμμύδια.

Ο μαγικός σπόρος σιναπιού

Υπάρχει μια παλιά κινέζικη ιστορία για μια γυναίκα, που έχασε τον μοναχογιό της. Θλιμμένη καθώς ήταν, επισκέφτηκε έναν σοφό και τον ρώτησε: 
« Με ποιες προσευχές και ποια μαγικά ξόρκια μπορείς να φέρεις τον γιο μου ξανά στη ζωή; »
Εκείνος, αντί να τη διώξει ή να έρθει σε αντιπαράθεση μαζί της, της είπε: 
« Θέλω να μου φέρεις έναν σπόρο σιναπιού από κάποιο σπίτι, που δεν έχει γνωρίσει ποτέ τη θλίψη. Ύστερα, θα τον χρησιμοποιήσουμε, για να διώξουμε τη θλίψη από τη ζωή σου.»
Η γυναίκα έφυγε κι άρχισε αμέσως, να αναζητά τον μαγικό σπόρο.
Πρώτα βρέθηκε μπροστά σε ένα υπέροχο αρχοντικό, χτύπησε την πόρτα και ρώτησε: 
« Ψάχνω για ένα σπίτι, που δεν γνώρισε ποτέ θλίψη. Μήπως είναι αυτό το μέρος που αναζητώ; Έχει πολύ μεγάλη σημασία για μένα ».
Οι άνθρωποι που ζούσαν εκεί της απάντησαν, ότι είχε έρθει σίγουρα στο λάθος μέρος κι άρχισαν να της εξιστορούν όλα τα τραγικά γεγονότα, που τους είχαν συμβεί πρόσφατα.
Τότε η γυναίκα σκέφτηκε: 
« Ποιος θα μπορούσε να παρηγορήσει αυτούς τους άτυχους ανθρώπους περισσότερο από εμένα, που έζησα μια τέτοια τραγωδία; »
Έτσι έμεινε μαζί τους, για να τους συμπαρασταθεί. Στη συνέχεια, άρχισε πάλι να αναζητά ένα σπίτι, που δεν είχε γνωρίσει ποτέ θλίψη. Αλλά όπου και να γύρισε, ανακάλυπτε ιστορίες θλίψης και δυστυχίας.
Η γυναίκα αφοσιώθηκε τόσο πολύ, στο να βοηθά τους άλλους να αντιμετωπίσουν τη λύπη τους, που τελικά ξέχασε τη δική της. 
Αργότερα κατάλαβε, ότι το ταξίδι της αναζήτησης του μαγικού σπόρου ήταν εκείνο, που τελικά έδιωξε τη θλίψη της.

Όλοι είναι σημαντικοί

Όταν ο Μαρκ φοιτούσε στο κολέγιο, ο καθηγητής του έδωσε σε όλους τους φοιτητές ένα τεστ. Ο Μαρκ ήταν συνειδητοποιημένος φοιτητής και απάντησε γρήγορα στις ερωτήσεις, μέχρι που διάβασε την τελευταία: «Ποιο είναι το μικρό όνομα της καθαρίστριας της σχολής;»
Ο Μαρκ σκέφτηκε, ότι μάλλον επρόκειτο για κάποιο είδος αστείου. Είχε δει τη συγκεκριμένη γυναίκα πολλές φορές. Ήταν γύρω στα 50, ψηλή και μελαχρινή, αλλά πώς θα ήταν δυνατόν να ξέρει το όνομά της; Παρέδωσε λοιπόν το τεστ, αφήνοντας την τελευταία ερώτηση κενή.
Λίγο πριν τελειώσει το μάθημα, ένας φοιτητής ρώτησε τον καθηγητή αν η τελευταία ερώτηση θα μετρούσε στον τελικό βαθμό του τεστ. 
«Φυσικά,» απάντησε εκείνος. «Στην καριέρα σας, θα συναντήσετε πολλούς ανθρώπους. Όλοι είναι σημαντικοί. Ο καθένας από αυτούς αξίζει την προσοχή και τη φροντίδα σας, ακόμα και αν το μόνο που θα κάνετε, είναι να τους χαμογελάσετε και να τους χαιρετήσετε. »
Ο Mark δεν ξέχασε ποτέ εκείνο το μάθημα. Έμαθε επίσης, ότι το όνομα της καθαρίστριας ήταν Ντόροθι.