Οι δύο όψεις του ίδιου κόσμου

Αν ρωτούσες μια μύγα, αν έχει δει κανένα λουλούδι στα μέρη που συχνάζει, θα απαντούσε ως εξής: 
'' Δεν έχω δει κανένα λουλούδι. Αλλά από την άλλη δεν υπάρχουν και πολλά ωραία πράγματα στον βούρκο.''
Το περισσότερο που μπορείτε να ακούσετε από την μύγα είναι ιστορίες σκουπιδιών, αφού έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής, ψάχνοντας μέσα στα σκουπίδια.
Αν, όμως, ρωτήσετε μια μέλισσα, αν έχει δει καθόλου βρωμιά στο περιβάλλον της, θα απαντούσε το εξής: 
'' Βρωμιά; Όχι δεν έχω δει καθόλου βρωμιά πουθενά. Το μόνο που έχω δει εδώ τριγύρω, είναι όμορφα αρώματα λουλουδιών. ''
Πάντα θα υπάρχουν εκείνοι, που μόλις μπαίνουν σε ένα λιβάδι που ανθίζει, θα βρουν το πιο απαίσιο μέρος και θα καθίσουν να κολυμπούν στον βούρκο για πάντα. Αλλά, υπάρχουν και αυτοί, που θα ψάξουν για μια μικρή όμορφη γωνία, ακόμα και μέσα σε έναν βούρκο και θα περάσουν τον χρόνο τους στην πνευματική τροφή, που τους προσφέρει το μέρος.
Στην ζωή παίρνουμε, μόνο αυτό που ψάχνουμε.

Ο γιος και ο γέρος πατέρας του στο εστιατόριο

Ένας γιος πήρε τον γέρο πατέρα του και πήγαν σε ένα πολύ σικ εστιατόριο για δείπνο. Ο πατέρας ήταν πολύ γέρος και αδύναμος. Καθώς έτρωγε, τα φαγητά του έπεφταν και λέρωναν το πουκάμισο και το παντελόνι του. Οι γύρω συνδαιτυμόνες τους έβλεπαν με αποστροφή, ενώ ο γιος του συνέχιζε να τρώει απόλυτα ήρεμος.
Αφού τελείωσε το φαγητό του, ο γιος του τον πήρε στην τουαλέτα και καθάρισε τα υπολείμματα τροφίμων, του καθάρισε τους λεκέδες, του χτένισε τα μαλλιά και του διόρθωσε τα γυαλιά του. Όταν βγήκαν από την τουαλέτα, όλο το εστιατόριο κοίταζε τον γιο και δεν μπορούσε να κατανοήσει, πως ένας τόσο νέος μπορούσε να φέρεται έτσι και να εκτίθεται σε ένα τέτοιο κοινό.
Ο γιος πήρε αγκαζέ τον πατέρα του και στράφηκε προς την έξοδο. Εκείνη την στιγμή ένας γέρος μεταξύ των συνδαιτυμόνων φώναξε τον γιο και τον ρώτησε,
'' Δεν νομίζετε ότι έχετε αφήσει κάτι πίσω;''
Ο γιος απάντησε:
'' Όχι, κύριε, δεν έχω αφήσει κάτι. ''
Ο γέρος συνέχισε :
'' Ναι, έχετε! Αφήσατε ένα μάθημα για κάθε γιο και μία ελπίδα για κάθε πατέρα. ''
Σε ολόκληρο το εστιατόριο έπεσε βουβαμάρα.

Τα κρεμμύδια και ο χρυσός

Κάποτε, ζούσε ένας άνθρωπος που ονομαζόταν Σαούλ ο Ιδεαλιστής, ο οποίος αγαπούσε τα ταξίδια και την περιπέτεια.
Μια μέρα, ένας περιπλανώμενος ιερέας του μίλησε για μια χώρα, στην οποία δεν υπήρχαν κρεμμύδια.
«Δεν υπάρχουν κρεμμύδια;» αναφώνησε ο Σαούλ. «Πώς μπορούν να απολαμβάνουν το φαγητό τους χωρίς κρεμμύδια; Θα πάω εκεί και θα τους μάθω αυτό το υπέροχο λαχανικό».
Έτσι, χωρίς δεύτερη σκέψη, αγόρασε κρεμμύδια και ξεκίνησε με το άλογό του το ταξίδι του. Όταν έφτασε στη χώρα για την οποία του είχε μιλήσει ο ιερέας, πήγε αμέσως στο αυτοκρατορικό παλάτι, όπου έγινε δεκτός από τον ίδιο τον αυτοκράτορα.
« Αυτοκράτορα, σας φέρνω ένα καινούριο λαχανικό, το οποίο έχει τη μοναδική ικανότητα να ενισχύει τη γεύση κάθε τροφής. Ακόμα και μόνο του όμως, αποτελεί λιχουδιά για τους ειδήμονες. Σας προκαλώ να το δοκιμάσετε. »
« Θα το δοκιμάσω, » είπε ο αυτοκράτορας. «Σε προειδοποιώ όμως, αν αυτό το παράξενο λαχανικό είναι βλαβερό, θα χάσεις το κεφάλι σου. »
Έτσι λοιπόν, το δείπνο όπου σερβιρίστηκαν τα κρεμμύδια μετατράπηκε σε επίσημη εκδήλωση και όλοι οι αριστοκράτες και οι ευγενείς της αυτοκρατορίας ήταν προσκεκλημένοι.
Ο Σαούλ είχε δοκιμάσει προηγουμένως όλα τα πιάτα. Ύστερα, οι επισκέπτες και στο τέλος ο αυτοκράτορας δοκίμασαν τα φαγητά και όλοι έμειναν ενθουσιασμένοι.
Οι πάντες επαίνεσαν τη μυρωδιά, τη γεύση και τους χυμούς του κρεμμυδιού. Ο αυτοκράτορας ζήτησε από τον Σαούλ όλο το φορτίο και του έδωσε το βάρος του σε χρυσό. Όταν ο Σαούλ επέστρεψε στη χώρα του, μια επιτροπή από επιφανείς πολίτες τον υποδέχτηκαν πανηγυρικά και τον συνεχάρησαν για την επιτυχία του. Για ώρες, ο Σαούλ εξιστορούσε το μεγαλείο και τη μεγαλοπρέπεια, που είχε δει σε αυτή τη μακρινή χώρα, όπου ο χρυσός άξιζε λιγότερο απ’ ότι τα κρεμμύδια.
Τότε ο Κόλμποζνικ, ο οποίος είχε επίσης πρωτοποριακές ιδέες, επηρεασμένος από τις ιστορίες του Σαούλ, σκέφτηκε μια ιδέα, που θα μπορούσε να του αποφέρει ακόμα μεγαλύτερα κέρδη. Το σκόρδο! Αυτό δεν ήταν μόνο πιο πολύτιμο, αλλά πολύ πιο νόστιμο και αρωματικό! Γιατί λοιπόν να μην έπαιρνε μερικές σακούλες να τις πάει σε αυτή τη μακρινή χώρα; Αν έδωσαν στον Σαούλ χρυσό για τα κρεμμύδια, ίσως σε αυτόν να έδιναν διαμάντια για το σκόρδο. 
Έτσι ο Κόλμποζνικ ξεκίνησε το ταξίδι του παίρνοντας μαζί του 5 σακούλες με σκόρδα. Όπως ο Σαούλ, έγινε δεκτός στο αυτοκρατορικό παλάτι. Και όπως ακριβώς το περίμενε, οι κάτοικοι εκεί θεώρησαν τα σκόρδα ακόμα πιο πολύτιμα από τα κρεμμύδια.
Ο αυτοκράτορας συζήτησε με τους συμβούλους του πολλές ώρες για την ανταμοιβή, που έπρεπε να δώσουν στον επισκέπτη τους. Κατά τη γνώμη τους, ο χρυσός δεν ήταν αρκετός για μια τέτοια νόστιμη τροφή, η οποία μπορούσε να ευχαριστήσει ακόμη και τον ίδιο τον Θεό και τους αγγέλους του. Γι’ αυτό, αποφάσισαν να τον ανταμείψουν, με το πιο πολύτιμο πράγμα που διέθεταν.
Έτσι λοιπόν, ο Κόλμποζνικ επέστρεψε στην πατρίδα του, κουβαλώντας μαζί του 5 σακούλες με κρεμμύδια.

Ο μαγικός σπόρος σιναπιού

Υπάρχει μια παλιά κινέζικη ιστορία για μια γυναίκα, που έχασε τον μοναχογιό της. Θλιμμένη καθώς ήταν, επισκέφτηκε έναν σοφό και τον ρώτησε: 
« Με ποιες προσευχές και ποια μαγικά ξόρκια μπορείς να φέρεις τον γιο μου ξανά στη ζωή; »
Εκείνος, αντί να τη διώξει ή να έρθει σε αντιπαράθεση μαζί της, της είπε: 
« Θέλω να μου φέρεις έναν σπόρο σιναπιού από κάποιο σπίτι, που δεν έχει γνωρίσει ποτέ τη θλίψη. Ύστερα, θα τον χρησιμοποιήσουμε, για να διώξουμε τη θλίψη από τη ζωή σου.»
Η γυναίκα έφυγε κι άρχισε αμέσως, να αναζητά τον μαγικό σπόρο.
Πρώτα βρέθηκε μπροστά σε ένα υπέροχο αρχοντικό, χτύπησε την πόρτα και ρώτησε: 
« Ψάχνω για ένα σπίτι, που δεν γνώρισε ποτέ θλίψη. Μήπως είναι αυτό το μέρος που αναζητώ; Έχει πολύ μεγάλη σημασία για μένα ».
Οι άνθρωποι που ζούσαν εκεί της απάντησαν, ότι είχε έρθει σίγουρα στο λάθος μέρος κι άρχισαν να της εξιστορούν όλα τα τραγικά γεγονότα, που τους είχαν συμβεί πρόσφατα.
Τότε η γυναίκα σκέφτηκε: 
« Ποιος θα μπορούσε να παρηγορήσει αυτούς τους άτυχους ανθρώπους περισσότερο από εμένα, που έζησα μια τέτοια τραγωδία; »
Έτσι έμεινε μαζί τους, για να τους συμπαρασταθεί. Στη συνέχεια, άρχισε πάλι να αναζητά ένα σπίτι, που δεν είχε γνωρίσει ποτέ θλίψη. Αλλά όπου και να γύρισε, ανακάλυπτε ιστορίες θλίψης και δυστυχίας.
Η γυναίκα αφοσιώθηκε τόσο πολύ, στο να βοηθά τους άλλους να αντιμετωπίσουν τη λύπη τους, που τελικά ξέχασε τη δική της. 
Αργότερα κατάλαβε, ότι το ταξίδι της αναζήτησης του μαγικού σπόρου ήταν εκείνο, που τελικά έδιωξε τη θλίψη της.

Όλοι είναι σημαντικοί

Όταν ο Μαρκ φοιτούσε στο κολέγιο, ο καθηγητής του έδωσε σε όλους τους φοιτητές ένα τεστ. Ο Μαρκ ήταν συνειδητοποιημένος φοιτητής και απάντησε γρήγορα στις ερωτήσεις, μέχρι που διάβασε την τελευταία: «Ποιο είναι το μικρό όνομα της καθαρίστριας της σχολής;»
Ο Μαρκ σκέφτηκε, ότι μάλλον επρόκειτο για κάποιο είδος αστείου. Είχε δει τη συγκεκριμένη γυναίκα πολλές φορές. Ήταν γύρω στα 50, ψηλή και μελαχρινή, αλλά πώς θα ήταν δυνατόν να ξέρει το όνομά της; Παρέδωσε λοιπόν το τεστ, αφήνοντας την τελευταία ερώτηση κενή.
Λίγο πριν τελειώσει το μάθημα, ένας φοιτητής ρώτησε τον καθηγητή αν η τελευταία ερώτηση θα μετρούσε στον τελικό βαθμό του τεστ. 
«Φυσικά,» απάντησε εκείνος. «Στην καριέρα σας, θα συναντήσετε πολλούς ανθρώπους. Όλοι είναι σημαντικοί. Ο καθένας από αυτούς αξίζει την προσοχή και τη φροντίδα σας, ακόμα και αν το μόνο που θα κάνετε, είναι να τους χαμογελάσετε και να τους χαιρετήσετε. »
Ο Mark δεν ξέχασε ποτέ εκείνο το μάθημα. Έμαθε επίσης, ότι το όνομα της καθαρίστριας ήταν Ντόροθι.

Το πρόβλημα με τις πικραλίδες

Κάποτε υπήρχε ένας άνθρωπος, που ένιωθε πολύ υπερήφανος για τα παρτέρια με το γκαζόν του, μέχρι τη στιγμή που φύτρωσαν εκεί πικραλίδες. Έτσι εφάρμοσε κάθε μέθοδο που γνώριζε, προκειμένου να απαλλαγεί από αυτές. Και πάλι όμως δεν κατάφερε να τις ξεφορτωθεί.
Τελικά αποφάσισε να στείλει επιστολή στο Υπουργείο Γεωργίας, μέσα στην οποία απαριθμούσε όλες τις μεθόδους, που είχε δοκιμάσει. Κλείνοντας την επιστολή του, τους ζητούσε να του βρουν μια λύση.
Ύστερα από ένα σύντομο χρονικό διάστημα, του απάντησαν το εξής:
« Σας προτείνουμε να τις αφήσετε και να μάθετε να τις αγαπάτε ».
Κάποιες φορές η ζωή μας φέρνει φαινομενικά ανεπιθύμητες καταστάσεις στη ζωή μας. Κι εμείς οφείλουμε να κάνουμε, ότι καλύτερο μπορούμε, για να απαλλαγούμε από αυτές. Όταν όμως έχουμε κάνει, ότι είναι εφικτό, τότε το μόνο που μένει, είναι να αποδεχτούμε την καινούργια κατάσταση και να προσαρμοστούμε. Η μη αποδοχή οδηγεί σε έναν διαρκή πόλεμο με τον εαυτό μας και  ο μόνος χαμένος από τον πόλεμο αυτό είμαστε πάλι εμείς.
Ας μετατρέψουμε τις δυσκολίες της ζωής σε ευκαιρίες…

Πως θα θέλατε να σας θυμούνται;

Πώς θα θέλατε να σας θυμούνται οι άλλοι άνθρωποι;
Πριν από περίπου εκατό χρόνια, ένας άντρας διαβάζοντας την πρωινή του εφημερίδα, με έκπληξη και φρίκη είδε το όνομά του στη στήλη αναγγελίας κηδειών.
Οι εφημερίδες είχαν δημοσιεύσει τον θάνατό του κατά λάθος. Αρχικά έπαθε σοκ κι αναρωτιόταν, αν ζούσε ή αν όντως είχε πεθάνει. Αφού ανέκτησε την ψυχραιμία του, η δεύτερη σκέψη του ήταν να ανακαλύψει, τι έλεγαν οι άλλοι άνθρωποι γι’ αυτόν.
Κάτω από την αναγγελία θανάτου του έγραφε: «Ο βασιλιάς του δυναμίτη πέθανε» και «Ήταν ο έμπορος του θανάτου». Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο εφευρέτης του δυναμίτη και όταν διάβασε τις λέξεις «έμπορος του θανάτου», αναρωτήθηκε, αν όντως έτσι ήθελε να μείνει στην ιστορία.
Συνειδητοποίησε ποια ήταν τα πραγματικά του συναισθήματα και αποφάσισε, ότι δεν ήταν αυτός ο τρόπος, που ήθελε να τον θυμούνται. Από εκείνη την ημέρα λοιπόν άρχισε να δραστηριοποιείται στο όνομα της ειρήνης.
Ο άντρας αυτός ήταν ο Alfred Nobel και όλοι τον θυμούνται σήμερα από το σημαντικό βραβείο Νόμπελ.