Στον κήπο του Βασιλιά

Τo μόνο που μπορείς να γίνεις, είναι ο καλύτερος εαυτός σου
Ο Βασιλιάς πάει στον κήπο του και βλέπει πως τα δέντρα, οι θάμνοι και τα λουλούδια του ξεραίνονται.
Η Βελανιδιά λέει πως ξεραίνεται, γιατί δε μπορεί να είναι τόσο ψηλή όσο το Πεύκο. Γυρίζει προς το Πεύκο και το βλέπει πεσμένο κάτω, γιατί δε μπορεί να κάνει σταφύλια όπως το Αμπέλι. Και το Αμπέλι ξεράθηκε, γιατί δεν έκανε λουλούδια σαν την Τριανταφυλλιά. Βλέπει την Τριανταφυλλιά να κλαίει, γιατί δεν είναι γερή και δυνατή σαν τη Βελανιδιά.
Και ξάφνου, βλέπει ένα φυτό, τη Φρέζια *, γεμάτη άνθη και πιο δροσερή από ποτέ. Τη ρωτάει ο Βασιλιάς:
«Πως γίνεται και αναπτύσσεσαι τόσο καλά μέσα σ’ αυτόν τον μαραμένο και θλιβερό κήπο;» 
Το λουλούδι του απαντάει :
«Δεν ξέρω. Ίσως γιατί υπέθετα πάντα ότι, όταν με φύτεψες, ήθελες φρέζιες.
Αν ήθελες στη θέση μου Βελανιδιά ή Τριανταφυλλιά, θα είχες φυτέψει Βελανιδιά ή Τριανταφυλλιά. Εκείνη τη στιγμή είπα μέσα μου : Θα προσπαθήσω να είμαι Φρέζια, όσο μπορώ καλύτερα!»
Το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε σε εμάς τους ίδιους, στους ανθρώπους μας και στην κοινωνία γενικότερα, είναι να είμαστε η φωτεινότερη εκδοχή του εαυτού μας και να τιμάμε την μοναδικότητά μας..! Και να μην ξεχνάμε, πως ακόμη και τα μπουμπούκια είναι λουλούδια, που θέλουν απλά το χρόνο τους.

* Η φρέζια είναι ένα από τα ομορφότερα εποχιακά φυτά του χειμώνα. Έχει πολύχρωμα άνθη και όμορφο άρωμα.

Tα τρία είδη των ανθρώπων

Μια φορά, στον βασιλιά της Ινδίας, έστειλαν ως δώρο τρία μικρά αγαλματάκια ανθρώπων από χρυσό και μια επιστολή. Η επιστολή έλεγε, ότι το κάθε αγαλματάκι κάτι συμβολίζει και ότι έχουν διαφορετική τιμή.
Ο βασιλιάς φώναξε τους συμβούλους του και τους διέταξε να βρουν τον συμβολισμό. 
Πολύ καιρό οι σοφοί μελετούσαν τα αγαλματάκια. Τα ζύγισαν, τα μέτρησαν, βρήκαν τον βαθμό του χρυσού, αλλά δεν κατάφεραν να βρουν ούτε εξωτερικές, ούτε εσωτερικές διαφορές. Στο τέλος, όλοι οι σύμβουλοι αναγνώρισαν την αδυναμία τους να λύσουν το πρόβλημα εκτός από έναν, που δεν εγκατέλειψε τις προσπάθειές του.
Τελικά ο επίμονος σύμβουλος του βασιλιά βρήκε κάτι πολύ μικροσκοπικές τρύπες στα αυτιά και των τριών αγαλματιδίων και βάζοντας ένα πολύ λεπτό χρυσό σύρμα στο αυτί του πρώτου αγαλματίδιου, το σύρμα βγήκε από το άλλο αυτί. Στο δεύτερο αγαλματάκι το σύρμα βγήκε από το στόμα, ενώ στο τρίτο από τον αφαλό. Ο σοφός σύμβουλος σκέφτηκε λίγο και μετά είπε:
– Η λύση βρέθηκε.
Το πρώτο αγαλματάκι συμβολίζει τον άνθρωπο, στο ένα αυτί του οποίου μπαίνουν τα λόγια και από το άλλο βγαίνουν.
Το δεύτερο δείχνει τον άνθρωπο, ο οποίος ακούει κάτι και άκριτα αμέσως σπεύδει να το πει σε άλλους, χωρίς να επεξεργαστεί την ουσία και την έννοια όσων άκουσε.
Το τρίτο δείχνει τον άνθρωπο, που αυτό που μπαίνει στα αυτιά του , προχωράει και φθάνει στην καρδιά του. Αυτό το αγαλματάκι είναι το πιο πολύτιμο.

Όμορφα και τρυφερά αποφθέγματα για τη μητέρα

1. «Η αγάπη της μητέρας είναι ευλογία και ειρήνη. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις να την αποκτήσεις, ούτε να την αξίζεις» – Έριχ Φρομ

2. «Ο Θεός δεν μπορούσε να βρίσκεται παντού και γι’ αυτό έφτιαξε τις μητέρες» – Rudyard Kipling

3. «Η δυνατή μητέρα δεν λέει στο μικρό της, Γιε μου, μείνε αδύναμος ώστε οι λύκοι να σε πιάσουν. Λέει, σκλήρυνε, αυτή είναι η πραγματικότητα στην οποία ζούμε» – Lauryn Hill

4. «Μπορείς να επιχρυσώσεις τον χρυσό, αλλά ποιος μπορεί να κάνει μια μητέρα πιο όμορφη;» – Mahatma Gandhi

5. «Η καρδιά της μητέρας είναι μια βαθιά άβυσσος, στο κάτω μέρος της οποίας θα βρείτε πάντα τη συγχώρεση» – Honore de Balzac

6. «Όλα όσα είμαι ή ελπίζω να γίνω, τα οφείλω στη μητέρα μου» – Abraham Lincoln

7. «Μόνο οι μητέρες σκέφτονται πραγματικά το μέλλον, γιατί του δίνουν ζωή μέσω των παιδιών τους» – Maxim Gorky

8. «Η πρώτη δασκάλα ενός παιδιού είναι η μητέρα του» – Peng Liyuan

9. «Κάθε γυναίκα καταλήγει να είναι σαν τη μητέρα της. Αυτό είναι η τραγωδία της. Κανένας άντρας δεν καταλήγει σαν τη μητέρα του. Αυτή είναι η δική του τραγωδία» – Οscar Wilde

10. «O θυμός της μάνας είναι σαν το ανοιξιάτικο χιόνι: πέφτει πολύ αλλά λιώνει γρήγορα» – Ρώσικη παροιμία

Χτίζετε γέφυρες ή φράκτες;

Μια φορά κι έναν καιρό μάλωσαν δύο αδέλφια, που ζούσαν σε γειτονικές φάρμες. Η διένεξη ξεκίνησε από μια μικρή παρεξήγηση, εξελίχθηκε σε μια σημαντική διαφορά και τελικά κατέληξε σε ολοκληρωτική διακοπή των σχέσεων μεταξύ τους.
Ένα πρωί κάποιος χτύπησε την πόρτα του μεγαλύτερου αδελφού. Εκείνος άνοιξε και αντίκρισε έναν άνθρωπο με την εργαλειοθήκη ενός ξυλουργού.
'' Ψάχνω για δουλειά λίγων ημερών '' είπε. '' Ίσως έχετε ανάγκη για κάποιες μικροεργασίες και θα μπορούσα να σας φανώ χρήσιμος. '''' Πράγματι '' αναφώνησε ο μεγαλύτερος αδελφός. '' Έχω μια δουλειά για σένα. Κοίταξε σε εκείνο τον κολπίσκο στο απέναντι αγρόκτημα. Αυτός είναι ο γείτονάς μου. Στην πραγματικότητα, είναι ο μικρότερος αδερφός μου. Μέχρι την περασμένη εβδομάδα υπήρχε ένα χωράφι ανάμεσα μας. Όμως, έσκαψε με την μπουλντόζα του μέχρι το ανάχωμα του ποταμού και τώρα υπάρχει ένα ποταμάκι ανάμεσα μας. Λοιπόν, μπορεί να κατάφερε να μ’ εκνευρίσει, αλλά εγώ θα κάνω κάτι χειρότερο. Βλέπεις αυτή τον σωρό με ξύλα στο στάβλο; Θέλω να φτιάξεις ένα ψηλό φράχτη. Δεν θέλω να ξαναδώ το πρόσωπο του.''
Ο ξυλουργός απάντησε: 
'' Νομίζω ότι καταλαβαίνω την κατάσταση. Πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω και ότι στο τέλος θα ευχαριστηθείς με τη δουλειά μου .''
Ο μεγαλύτερος αδελφός έπρεπε να πάει στην πόλη γα να τελειώσει κάποιες δουλειές. Έτσι, βοήθησε τον ξυλουργό να μεταφέρει τα ξύλα και έφυγε για την πόλη.
Ο ξυλουργός εργάστηκε σκληρά κατά τη διάρκεια της μέρας. Λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, όταν ο γεωργός επέστρεψε, ο ξυλουργός είχε μόλις τελειώσει τη δουλειά του.
Τα μάτια του αγρότη γούρλωσαν από αυτό που αντίκρισε. Δεν είχε κατασκευαστεί ο φράχτης, που είχε ζητήσει. Αντί για τον φράχτη υπήρχε μια γέφυρα, από την μια μεριά του ρέματος μέχρι την άλλη.
Εκείνη την ώρα είδε από την άλλη μεριά της γέφυρας να έρχεται προς το μέρος του ο γείτονας, ο νεώτερος αδελφός του. Όταν τον πλησίασε, άπλωσε τα χέρια του και αναφώνησε:'' Είσαι ο καλύτερος αδελφός που θα μπορούσα να είχα. Μετά από όλα όσα έχω κάνει και έχω πει εναντίον σου, έχτισες μια γέφυρα ανάμεσα μας.''
Τα δύο αδέλφια αγκαλιάστηκαν, μετανιωμένα για ότι είχε συμβεί ανάμεσα τους. Γύρισαν και είδαν τον ξυλουργό να σηκώνει την εργαλειοθήκη και να την κρεμάει στον ώμο του.'' Όχι, μην φεύγεις, περίμενε! Μείνε λίγες ημέρες. Έχω κι άλλες εργασίες για σένα '' , είπε ο μεγαλύτερος αδελφός.'' Θα ήθελα πολύ να μείνω,'' είπε ο ξυλουργός, ''αλλά έχω να χτίσω κι άλλες γέφυρες.''

Γιατί δεν φανερώνεται ο Θεός στον κόσμο

– Γιατί δεν φανερώνεται ο Θεός στον κόσμο, για να σβήσει οποιεσδήποτε αμφιβολίες σχετικές με την ύπαρξη Του, για να Τον βλέπουμε σαν τον ήλιο ή τα αστέρια; Θα είχαν εξαφανιστεί πολλά προβλήματα και η ζωή θα ήταν πιο απλή.
– Ο Θεός κρύβει το πρόσωπό Του στα νέφη, για να μην στερήσει στον άνθρωπο την δυνατότητα επιλογής ανάμεσα στην πίστη και απιστία και να επιτρέψει στον άνθρωπο, να λύσει το υπαρξιακό πρόβλημα αυτόνομα. Αν δεν υπήρχε τέτοια επιλογή, τότε η πίστη σαν ελεύθερη πράξη της ψυχής δεν θα μπορούσε να υπάρχει και στην θέση της θα έμπαινε το ηθικά αδιάφορο ολοφάνερο.
Ο Θεός δεν μας έβαλε μπροστά στο αναπόφευκτο γεγονός της ύπαρξης Του. Ήθελε να είναι ο εσωτερικός παράγοντας της ανθρώπινης ψυχής. Θέλει να Τον ψάχνουμε με την ελεύθερή μας βούληση, να προσελκυόμαστε σ’ Αυτόν, να διψάμε γι’ Αυτόν. Θέλει να είναι η αγάπη της καρδιάς μας και όχι το αποτέλεσμα μιας λογικής μας ανάλυσης.
Ο Θεός μας έδωσε την δυνατότητα της προσωπικής επαφής μαζί Του , το πιο άξιο και ανώτερο που μπορεί να υπάρχει ανάμεσα από τον Δημιουργό και το δημιούργημα.
Την σχέση του Θεού με το κόσμο μπορούμε να δούμε σαν την σχέση του μάστορα και του προϊόντος. Αλλά ο άνθρωπος δεν είναι προϊόν, είναι η αντανάκλαση του Θεού στην γη. Αν ο άνθρωπος δεν είχε την ελεύθερη βούληση, τότε δεν θα ήταν εικόνα του Θεού. Χωρίς την ελευθερία δεν υφίσταται η ύπαρξη του καλού, υπάρχει αναγκαιότητα. Χωρίς προσωπική ελευθερία δεν υπάρχει αγάπη και χωρίς την πνευματική αγάπη δεν μπορεί να υπάρχει η θέωση σαν ένωση του ανθρώπου με τον Θεό.

Η τιμωρία για την παράβαση των Νόμων

Ζούσε ολόκληρη η οικογένεια κάπου 30 ψυχές, από τον 80χρονο παππού μέχρι και τα δισέγγονα, στον περιφραγμένο με ψηλή μάντρα χώρο, όπου κατέβαινε για τον χειμώνα.
– Παππού, ρώτησε ένα βράδυ ο δεκαοχτάχρονος εγγονός, ο Θεός μας τιμωρεί, αν ξεφύγουμε από τον νόμο του;
– Πήγαινε παιδί μου, φέρε ξύλα για την φωτιά και θα τα πούμε μετά.
Το παιδί τυλίχτηκε στη χοντρή κάπα του και βγήκε για να φέρει ξύλα. Όμως ξαφνικά άκουσε ένα γρύλλισμα και κατάλαβε πως κάποιο αγρίμι βρίσκεται κοντά στη μάντρα. Χωρίς να το σκεφτεί, άρπαξε από την αποθήκη ένα όπλο και όρμησε να σκοτώσει το αγρίμι.
Ήδη είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και κυνηγώντας το ζώο ήταν σίγουρος, ότι θα το έπιανε. Όμως το αγρίμι ξεμάκραινε, η νύχτα έπεφτε πια για καλά και είχε ήδη μπει στο μεγάλο σκοτεινό δάσος. Άρχισε να φοβάται. Τι έπρεπε να κάνει; Μέχρι τότε δεν τον έπαιρναν οι μεγάλοι μαζί τους για κυνήγι , αλλά ήξερε ότι κυνηγούσανε στο δάσος μόνο την ημέρα.
Ξαφνικά άκουσε πολλά περισσότερα γρυλίσματα. Το ζώο τον είχε παρασύρει και τώρα ολόκληρη η αγέλη τον είχε κυκλώσει. Το άλογο αφήνιασε και τον έριξε κάτω. Αρπάζοντας το όπλο του, πυροβόλησε μέσα στη νύχτα, όμως τα θηρία παρόλο που για λίγο σάστισαν, κινήθηκαν απειλητικά προς το μέρος του .
Φοβισμένος άρπαξε ένα κλαδί και ανέβηκε σε ένα δέντρο. Η νύχτα προχωρούσε παγερή και αυτός σκεφτόταν πια τον σίγουρο θάνατο, ξυλιασμένος πάνω στο δέντρο.
Ξαφνικά μακριά στην κοιλάδα άκουσε τον ήχο κυνηγετικού βούκινου. Τον έψαχναν! Όμως δεν μπορούσε να απαντήσει, γιατί δεν είχε πάρει μαζί του το δικό του βούκινο.
Τελικά στάθηκε τυχερός επειδή μετά από πολλή ώρα τον βρήκαν και τον μετέφεραν στο σπίτι. Όταν πια συνήλθε, ρώτησε τον παππού:
– Ποια θα είναι η τιμωρία μου, που παρέβηκα τους νόμους της οικογένειας και ξεμάκρυνα μοναχός μου και μπήκα νύκτα στο σκοτεινό δάσος ;
Ο παππούς χαμογέλασε και είπε:
– Τιμωρία είναι όλη αυτή η ταλαιπωρία, που πέρασες. Ρώτησες αν μας τιμωρεί ο Θεός , όταν παραβαίνουμε τους Νόμους Του. Ο Θεός ρίχνει τις ακτίνες της αγάπης Του σε όλη την γη αδιάκοπα. Όταν εμείς λοιπόν από πείσμα επιλέγουμε να σταθούμε σε σκιά για να αποφύγουμε αυτές τις ακτίνες , ταλαιπωρούμαστε και την ταλαιπωρία μας αυτή την θεωρούμε τιμωρία από τον Θεό.

Η τέχνη της τοξοβολίας

Κάποιος γιόγκι ήταν δάσκαλος της τοξοβολίας.
Ένα πρωί κάλεσε τον πιο αγαπημένο του μαθητή, να παρακολουθήσει μια επίδειξη του ταλέντου του. Αυτός, παρά το γεγονός ότι είχε ξαναδεί κάτι το ανάλογο πάνω από εκατό φορές, αποφάσισε να υπακούσει το δάσκαλό του.
Πήγαν στο δάσος, που γειτόνευε με το μοναστήρι. Καθώς έφταναν μπροστά σε μια ωραία βελανιδιά, ο γιόγκι έκοψε ένα από τα λουλούδια, που φορούσε γύρω από το λαιμό του και το ακούμπησε σε ένα κλαδί. Μετά άνοιξε τη φαρέτρα κι έβγαλε τρία αντικείμενα: το υπέροχο τόξο του από ακριβό ξύλο, ένα βέλος κι ένα μαντήλι λευκό, κεντημένο με λουλούδια πασχαλιάς.
Ο γιόγκι πήρε ύστερα θέση εκατό βήματα μακριά από τη βελανιδιά, όπου είχε αφήσει το λουλούδι. Απέναντι από το στόχο, ζήτησε από το μαθητή του να του δέσει τα μάτια με το κεντημένο μαντήλι. Το παιδί έκανε, ότι τον διέταξε ο δάσκαλος.
– Πόσες φορές με έχεις δει να εξασκώ το ευγενικό και αρχαίο άθλημα της τοξοβολίας; ρώτησε ο γιόγκι.
– Κάθε μέρα, απάντησε το παιδί. Και σας έχω δει, να πετυχαίνετε ένα τριαντάφυλλο από απόσταση τριακοσίων βημάτων.
Ο γιόγκι έχοντας δεμένα τα μάτια, πήρε την κατάλληλη θέση, τέντωσε το τόξο με όλη του τη δύναμη , σημαδεύοντας το λουλούδι, που βρισκόταν σε ένα από τα κλαδιά της βελανιδιάς  και έριξε. Το βέλος έσκισε τον αέρα, κάνοντας ένα οξύ σφύριγμα και χωρίς ούτε να αγγίξει το δέντρο, έφυγε μακριά.
– Το άγγιξα; ρώτησε ο γιόγκι βγάζοντας το μαντήλι, που του σκέπαζε τα μάτια.
– Αποτύχατε και με μεγάλη διαφορά, απάντησε το παιδί. Νόμιζα, ότι θα μου δείχνατε τις μαγικές σας ικανότητες, που θα επέτρεπαν να πετύχετε το στόχο με τη δύναμη της αυτοσυγκέντρωσης, ακόμη και με κλειστά μάτια.
– Σου έδωσα το πιο ουσιαστικό μάθημα σχετικά με τη δύναμη της σκέψης, απάντησε ο γιόγκι. Όταν επιθυμείς κάτι, συγκεντρώσου απλά σε αυτό. Κανείς δεν μπορεί να επιτύχει ένα στόχο, που δεν τον βλέπει.