Μικρές πράξεις αγάπης

Πράξεις αγάπης, κάθε μια από τις οποίες περιέχει τόση ανθρωπιά και τόσα συναισθήματα, που έχουν την δύναμη να μας συγκινήσουν και να μας εμπνεύσουν.

- Ο ανθοπώλης φθάνοντας στις 7 το πρωί στην πόρτα του καταστήματός του, βρίσκει να τον περιμένει ένας στρατιωτικός. Έφευγε για το εξωτερικό για ένα χρόνο. Ο στρατιωτικός είπε στον ανθοπώλη, «συνηθίζω να φέρνω στη γυναίκα μου στο σπίτι ένα μπουκέτο λουλούδια κάθε Παρασκευή και δεν θέλω να την απογοητεύσω όσο θα λείπω, γι’ αυτό σε παρακαλώ στις επόμενες 52 Παρασκευές να παραδίδονται λουλούδια στο γραφείο της γυναίκας μου στην διεύθυνση αυτή. Πες μου τι σου οφείλω, να σου τα δώσω προκαταβολικά!»

- Η γηραιά κυρία είχε αποκαλύψει στον 18χρονο εγγονό της, πως κανείς δεν της είχε ζητήσει, να τον συνοδέψει στον χορό των αποφοίτων της δικής της τάξης, έτσι δεν είχε πάει. Όταν ήρθε ο καιρός να γίνει ο χορός των αποφοίτων της τάξης του εγγονού, αυτός εμφανίστηκε στο σπίτι της γιαγιάς ντυμένος με φράκο και της ζήτησε να τον συνοδεύσει στον δικό του χορό!

- Ο χειρούργος έπρεπε επειγόντως να εγχειρίσει ένα μικρό κοριτσάκι. Χρειάστηκε αίμα ομάδας μηδέν. Ο μοναδικός που είχε ίδια ομάδα αίματος ήταν ο δίδυμος αδερφός της. Ο γιατρός εξήγησε στον αδελφό, πως είναι ζήτημα ζωής και θανάτου και χρειάζεται να γίνει αυτός αιμοδότης για την αδελφή του. Ο μικρός στάθηκε σιωπηλός για λίγο και μετά είπε «Αντίο» στους γονείς του. Αφού έγινε η διαδικασία της λήψης του αίματός του, ο μικρός γύρισε και ρώτησε τον χειρούργο, «Λοιπόν, πότε θα πεθάνω;» Νόμισε ότι έδινε την ζωή του για αυτήν! Ευτυχώς όλα πήγαν κατ’ ευχή.

- Ο 8χρονος γιος αγκαλιάζει την μητέρα του και λέει, «είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου!» Η μητέρα χαμογελάει σαρκαστικά και τού λέει, «Πως το ξέρεις; Δεν έχεις συναντήσει όλες τις μαμάδες του κόσμου.» Ο μικρός σφίγγει με όλη τη δύναμη που έχει την μητέρα του και τής απαντά, «μα τις έχω συναντήσει ήδη, επειδή εσύ είσαι ολόκληρος ο δικός μου κόσμος!»

- Ο ασθενής υποφέρει από σοβαρό Alzheimer. Σπάνια θυμάται το όνομά του, και συχνά ξεχνά που είναι και τι είπε πριν λίγο. Αλλά από κάποιο θαύμα (ή από το θαύμα της αγάπης), όταν έρχεται η γυναίκα του κάθε πρωί την θυμάται. Συνήθως την χαιρετά λέγοντας, «Γεια σου, όμορφη μου Κατερίνα!»

- Ο παππούς πηγαίνει στο σπίτι με την εγγονή και ξαφνικά κάνει μια απότομη στροφή επί τόπου και λέει, «Ξέχασα να πάρω λουλούδια στην γιαγιά. Θα πάρω μερικά από εδώ στην γωνία στο ανθοπωλείο. Ένα λεπτό θα κάνω.» «Τι το σημαντικό είναι σήμερα και πρέπει να της πας λουλούδια;» ρωτάει η εγγονή τον παππού της.» «Κάθε μέρα είναι σημαντική. Αρέσουν τα λουλούδια στην γιαγιά σου. Την κάνουν να έχει το πιο υπέροχο χαμόγελο στα πρόσωπο!»

- Ο 11χρονος πιτσιρικάς μιλάει άπταιστα την νοηματική γλώσσα, επειδή ο καλύτερος φίλος του, που μεγάλωσαν μαζί, είναι κουφός και δεν υπήρχε άλλος τρόπος να επικοινωνήσουν μεταξύ τους!

- Οι οικείοι βρήκαν πεθαμένο από φυσικά αίτια τον ηλικίας 92 χρονών παππού. Ήταν καθισμένος στην πολυθρόνα της κρεβατοκάμαρας. Στα πόδια του υπήρχαν τρεις φωτογραφίες με την γιαγιά, η οποία είχε πεθάνει πριν δέκα χρόνια. Ήταν η αγάπη της ζωής του και προφανώς το δικό της πρόσωπο ήταν το τελευταίο πράγμα, που ήθελε να δει πριν φύγει!

- Ο 12χρονος Αλέξανδρος μαζί με τη μητέρα του πήγανε μαζί στο γηροκομείο για να δούνε την γιαγιά, η οποία υποφέρει από Alzheimer’s. Συνήθως η μητέρα έρχεται μόνη, αλλά αυτήν την φορά πρότεινε στον Αλέξανδρο να τήν συνοδεύσει κι αυτός δεν είχε αντίρρηση. Μόλις μπήκαν στο γηροκομείο η κοπέλα της ρεσεψιόν χαμογέλασε και είπε, «Γεια σου Αλέξανδρε!» Έκπληκτη η μητέρα γύρισε και ρώτησε τον γιο της» «Πως ξέρει το όνομά σου;» «Α, έρχομαι από εδώ, γυρνώντας από το σχολείο και λέω ένα γεια στην γιαγιά» απάντησε εκείνος!

- Ο παππούς κρατά μια φωτογραφία της γιαγιάς στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι του, όπου αυτός και η γιαγιά γελάνε μαζί σε κάποιο πάρτι του 1960. Η γιαγιά πέθανε από καρκίνο το 1999. Η εγγονή, που ήρθε να δει πως είναι ο παππούς παρατηρεί προσεκτικά την φωτογραφία και βουρκώνει, επειδή θυμάται την γιαγιά. Ο παππούς σηκώνεται από την θέση του, έρχεται κι αγκαλιάζει την εγγονή και τής λέει με ήρεμη φωνή, «Πάντα να θυμάσαι, απλά επειδή κάτι δεν διαρκεί για πάντα, αυτό δεν σημαίνει πως δεν άξιζε!»

- Ο 11χρονος Γιώργος είχε ένα ατύχημα και οι γιατροί τού έδεσαν το κεφάλι με επιδέσμους. Τού είπαν πως θα χρειαστεί να ανεχτεί τους επιδέσμους για μια εβδομάδα στο κεφάλι του. Μόλις γύρισε στο σπίτι και τον είδε ο μικρός του αδελφός, αμέσως βγήκε από το δωμάτιο. Δεν πέρασαν ούτε πέντε λεπτά κι επέστρεψε στον μεγάλο του αδελφό φορώντας γάζες στο κεφάλι του. Η μητέρα εξήγησε στον Γιώργο, πως επέμενε ο αδελφός του να το κάνει αυτό για να μην αισθάνεται ο Γιώργος διαφορετικός!

- Ο Δημήτρης επισκέφτηκε τον 91χρονο παππού (στρατιωτικό γιατρό, βετεράνο κι επιτυχημένο επιχειρηματία) στο νοσοκομείο, όπου ανάρρωνε μετά από μια μικροεπέμβαση, που χρειάστηκε να κάνει. Ο Δημήτρης στην συζήτηση επάνω ρώτησε τον παππού να τού πει, ποια θεωρεί την καλύτερη εμπειρία της ζωής του. Ο παππούς με μια γλυκύτητα στο πρόσωπό του γύρισε και πήρε στα χέρια του τα χέρια της γιαγιάς και είπε, «Μεγαλώνοντας μαζί με την γιαγιά σου!»

Ο μοναδικός υπεύθυνος για όλα

Ένα πρωί, καθώς οι εργαζόμενοι προσέρχονταν στην εταιρεία είδαν στην είσοδο μια ανακοίνωση που έγραφε:

“Χθες απεβίωσε ένας συνάδελφος, που ήταν υπεύθυνος για την υποβάθμιση της εταιρίας και σαμποτάριζε την πρόοδο και την ευημερία σας. Αύριο θα γίνει η κηδεία του στο εκκλησάκι, που υπάρχει στην πίσω αυλή και όποιος θέλει, μπορεί να παρευρεθεί”.

Αρχικά όλοι στενοχωρήθηκαν, που απεβίωσε κάποιος συνάδελφός τους, αλλά στη συνέχεια άρχισαν να αναρωτιούνται, ποιος ήταν αυτός ο συνάδελφος που σαμποτάριζε τους ίδιους και την εταιρία στην ανάπτυξή της. Την επόμενη ημέρα η προσέλευση στο εκκλησάκι ήταν τόσο μεγάλη, που χρειάστηκαν οι άνδρες της ασφάλειας να βάλουν τα πράγματα σε κάποια τάξη. Όσο περνούσε η ώρα τόσο και περισσότεροι εργαζόμενοι συγκεντρωνόταν στο εκκλησάκι, γιατί ήθελαν να δουν και να μάθουν, ποιος ήταν αυτός, που σαμποτάριζε τους ίδιους αλλά και την εταιρία. Όλοι είχαν την ίδια σκέψη: “Ποιος είναι αυτός που μας έκανε τόσο κακό; Τουλάχιστον ευτυχώς πέθανε!”

Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να ανοίξει το φέρετρο και ένας – ένας πλησίαζαν να δουν τελικά ποιος ήταν. Μόλις έφταναν στο φέρετρο, έμεναν με το στόμα ανοιχτό. Στέκονταν αμήχανοι για λίγο, σιωπηλοί και με έκδηλη την αμηχανία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους. Είχαν μια κέρινη έκφραση, λες και κάποιος είχε αγγίξει τα βαθύτερο σημείο της ψυχής τους. Μέσα στο φέρετρο υπήρχε ένας καθρέφτης και ο καθένας έβλεπε το πρόσωπό του.

Δίπλα στον καθρέφτη υπήρχε και μια μικρή ταμπέλα επάνω στην οποία έγραφε:

“Υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος που μπορεί να περιορίσει την ανάπτυξη σου: Αυτός είναι ΕΣΥ.”

Μόνο εσύ μπορείς να φέρεις την μεγάλη επανάσταση στη ζωή σου. Μόνο εσύ μπορείς να επηρεάσεις την πορεία σου, την χαρά σου, την επιτυχία σου. Η ζωή σου δεν θα αλλάξει αν αλλάξει το αφεντικό σου, οι φίλοι σου, η οικογένειά σου, η/ο σύντροφος σου. Ακόμα και ολόκληρη η εταιρεία να αλλάξει, η ζωή σου θα αλλάξει, μόνο όταν ΕΣΥ αλλάξεις. Όταν ξεπεράσεις τα όρια σου και όταν κατανοήσεις, ότι μόνο εσύ είσαι υπεύθυνος για τις πράξεις σου. “Η πιο σημαντική σχέση είναι η σχέση, που έχεις εσύ με τον ίδιο σου τον εαυτό.”

Ο κόσμος είναι σαν τον καθρέφτη: Αντανακλά πίσω στον καθένα τις σκέψεις αλλά και τις πράξεις του. Ο κόσμος και η πραγματικότητα για τον καθένα, είναι σαν τον καθρέφτη στο φέρετρο, που συμβολίζει τον θάνατο όσων δεν μπορούν να οραματιστούν και να δημιουργήσουν τη χαρά και την πρόοδο τους. Είναι η ποιότητα της αλλαγής που θα κάνεις και η οποία είναι αυτή, που θα κάνει την διαφορά.

Η δασκάλα μαθηματικών

Κάθε Παρασκευή απόγευμα, η δασκάλα των μαθηματικών ζητά από τους μαθητές της, να βγάλουν ένα κομμάτι χαρτί και να γράψουν τα ονόματα τεσσάρων παιδιών, με τα οποία θα ήθελαν να κάτσουν μαζί την επόμενη εβδομάδα. Τα παιδιά ξέρουν, ότι αυτές τους οι επιθυμίες μπορεί να πραγματοποιηθούν μπορεί όμως και όχι. Ζητάει επίσης από τα παιδιά να ονομάσουν έναν μαθητή, που πιστεύουν ότι ήταν εξαιρετικός «πολίτης» της τάξης. Οι ψήφοι τους παραδίδονται σε αυτήν κατ’ ιδίαν.

Και κάθε Παρασκευή απόγευμα, αφού οι μαθητές πάνε σπίτι, η δασκάλα βγάζει αυτά τα χαρτιά, τα τοποθετεί μπροστά της και τα μελετά. Ψάχνει για μοτίβα.

Ποιον δεν θέλει κανείς να έχει διπλανό;

Ποιος δεν ξέρει καν ποιον να ζητήσει για διπλανό;

Ποιος περνάει απαρατήρητος και δεν προτείνεται ποτέ;

Ποιος είχε πολλούς φίλους την προηγούμενη βδομάδα και κανέναν αυτή τη βδομάδα;

Βλέπετε, η δασκάλα δεν ψάχνει καινούργιο διάγραμμα θέσεων ή «εξαιρετικούς πολίτες». Η δασκάλα ψάχνει για μοναχικά παιδιά. Ψάχνει για παιδιά, που δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν με άλλα παιδιά. Εντοπίζει τα μικρά εκείνα, που περνούν απαρατήρητα στην κοινωνική ζωή της τάξης. Ανακαλύπτει ποιων τα προτερήματα περνούν απαρατήρητα από τους συμμαθητές τους. Και εντοπίζει -αμέσως- ποιος διαπράττει και ποιος υφίσταται τη σχολική βία (bullying).

Αυτή η υπέροχη γυναίκα γνωρίζει, πως τα παιδιά που δεν τα προσέχει κανείς, κάποια στιγμή θα κάνουν οτιδήποτε, μόνο και μόνο για να τα προσέξουν. Γνωρίζει πως η βία ξεκινάει με την έλλειψη επικοινωνίας. Όλη η εξωτερική βία ξεκινά ως εσωτερική μοναξιά.

Κι αυτό που μαθαίνει αυτή η μαθηματικός, όταν ζητά από τους μαθητές της, να βγάλουν ένα κομμάτι χαρτί και να γράψουν τα ονόματα τεσσάρων παιδιών, με τα οποία θα ήθελαν να κάτσουν μαζί την επόμενη εβδομάδα, είναι κάτι που ήδη γνώριζε. Τα πάντα, ακόμα κι η αγάπη και η αίσθηση του να ανήκεις κάπου, έχουν ένα μοτίβο. Και βρίσκει αυτά τα μοτίβα μέσα από αυτές τις λίστες, σπάει τους κώδικες της προβληματικής επικοινωνίας και δίνει στα μοναχικά παιδιά την βοήθεια που χρειάζονται.

Τι ωραίος τρόπος να περνάς την ζωή σου, ψάχνοντας μοτίβα αγάπης και μοναξιάς, να παρεμβαίνεις κάθε μέρα και να αλλάζεις την τροχιά του κόσμου μας!

Ποτέ μη λες ποτέ

Ένας μαθητής αποτελούσε τον εφιάλτη των καθηγητών με τη συμπεριφορά του μέσα στην τάξη. Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί δυσκολευόντουσαν να διαχειριστούν τις αντιδράσεις του, κάτι που έκανε την προσαρμογή του στο σχολικό πλαίσιο ακόμα πιο δύσκολη.

Ένας καθηγητής είχε έντονα αμφιθυμικά συναισθήματα προς αυτόν, ενώ δηλαδή τον αγαπούσε, παράλληλα αμφέβαλλε για εκείνον και θύμωνε μαζί του και άλλες φορές τον λυπόταν, επειδή του θύμιζε τον εαυτό του στον παρορμητικό τρόπο, που εξέφραζε τα συναισθήματά του στο παρελθόν, όταν ήταν και εκείνος μαθητής.

Στις αντιδράσεις του όμως, παρόλο που διψούσε για αποδοχή, συνάντησε την έλλειψη εμπιστοσύνης και κατανόησης από τους δικούς του εκπαιδευτικούς και αυτά τα αισθάνθηκε ως απόρριψη, οπότε τα βήματα του παρέμειναν ανασφαλή σε όλους τους τομείς της ζωής του. Παρότι, λοιπόν, αγαπούσε αυτόν τον νέο άνθρωπο, ανησυχούσε για κείνον φανερά, αμφιβάλλοντας στην ιδέα πως θα τα καταφέρει. Πρόβαλε το δικό του αίσθημα απαξίωσης σε εκείνον, πιστεύοντας πως, όπως δεν τα κατάφερε εκείνος, έτσι και το μέλλον του μαθητή θα ήταν αρνητικά προδιαγεγραμμένο.

Μετά από χρόνια λοιπόν, όταν ο εκπαιδευτικός αντιμετώπιζε πολύ σοβαρά συναισθηματικά προβλήματα, που τον εγκλώβιζαν ολοένα και περισσότερο, μετά από παρότρυνση των φίλων του παρακινήθηκε να πάει στο θέατρο. Εκεί έμεινε εμβρόντητος, γιατί ο μαθητής που εκείνος θεώρησε στο παρελθόν ότι θα αποτύχαινε στη ζωή του, ήταν ο πρωταγωνιστής της παράστασης και πολύ επιτυχημένος στην καριέρα του. Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, τον έκανε να γελάσει μετά από μια μεγάλη περίοδο θλίψης.

Συγκινημένος κατευθύνθηκε στα καμαρίνια για να συγχαρεί τον επιτυχημένο ηθοποιό, όπου εκείνος, όταν τον είδε, εξέφρασε ένθερμα τη χαρά του με τα εξής λόγια:

- Πρέπει να σας ευχαριστήσω, γιατί χάρη σε σας έγινα ηθοποιός.

Ο εκπαιδευτικός χωρίς να καταλαβαίνει τι εννοεί, τον κοιτούσε σιωπηλός, νομίζοντας πως κάνει κάποιο λάθος και τον μπερδεύει με άλλον, ώσπου πήρε πάλι τον λόγο ο «πάλαι πότε» μαθητής του και του είπε:

- Να, σας έβλεπα τόσο δυστυχισμένο, όταν προσπαθούσατε να με επαναφέρετε στη τάξη και τόσο θλιμμένο, που δεν καταφέρνατε να το πραγματοποιήσετε, που έβαλα στόχο της ζωής μου, να κάνω τους ανθρώπους να γελάνε, για να μην είναι τόσο δυστυχισμένοι όσο εσείς. Έβαλα, λοιπόν, στοίχημα με τον εαυτό μου ότι θα τα καταφέρω, ενώ μέσα μου, όταν το έλεγα αυτό, είχα ως σύμβολο αναφοράς ένα πρόσωπο, εσάς, στον οποίο απευθυνόμουν.

Ποτέ δεν γνωρίζουμε πως, πότε και με ποιο τρόπο θα παιχτεί η τελευταία πράξη!

Ο λόγος του Προέδρου

Η οικονομία έμπαινε σε φάση ύφεσης και στο Διοικητικό Συμβούλιο μιας πολυεθνικής εταιρείας γινόταν συζήτηση για τα μέτρα, που χρειαζόταν να παρθούν, για την αντιμετώπισή της. Ο αρμόδιος υπεύθυνος στην εισήγησή του ανέφερε, πως η πρόταση των επικεφαλής των θυγατρικών από 42 χώρες αφορούσε περικοπές προσωπικού, 15.000 υπάλληλοι παγκοσμίως!

Ο κάθε Αντιπρόεδρος έκανε τις δικές του προτάσεις. Ο Πρόεδρος όμως του Διοικητικού Συμβουλίου δεν μιλούσε. Αφού ολοκληρώθηκε η παρουσίαση, ξαφνικά ο Πρόεδρος ζήτησε την άδεια να μιλήσει.

«Ο υπεύθυνος για την καθαριότητα όταν περνά την πόρτα του εργοστάσιου στο τέλος της εργασίας του, είναι σύζυγος, είναι πατέρας παιδιών, έχει ευθύνες για την συντήρηση της οικογένειάς του κι όταν επιστρέφει στο σπίτι, κοιτάζει με υπερηφάνεια αυτά που δημιούργησε και αν και μπορεί να φαίνονται στα δικά μας μάτια αμελητέα, γι’ αυτόν είναι αρκετά.

Αποφασίζουμε σήμερα να τον διώξουμε. Να χάσει την δουλειά του, να πάει σπίτι άνεργος με μια επιταγή δυο μηνών. Τι θα πει στα παιδιά του; Τι θα πει στην γυναίκα του, πώς να τους εξηγήσει, ότι από αύριο χάνει την δουλειά του, χάνει την αξιοπρέπειά του; Κι εάν σε τρεις μήνες δεν έχει βρει δουλειά, δύσκολα θα μπορέσει να συντηρήσει την οικογένειά του κι αυτή μπορεί να διαλυθεί. Δεν μπορώ να βάλω την υπογραφή μου σε ένα σχέδιο, που καταδικάζει την ζωή και την ύπαρξη τόσων ανθρώπων. Αλλά την ίδια στιγμή από την άλλη μεριά, έχω και υποχρέωση στους μετόχους μας, που μου εμπιστεύτηκαν τις οικονομίες τους και εάν δεν κάνω κάτι, τα συνταξιοδοτικά ταμεία δεν θα έχουν χρήματα για την καταβολή των συντάξεων. Οι απολύσεις που όλοι μου προτείνετε, μειώνουν τα ετήσια έξοδα κατά 135 εκατομμύρια δολάρια. Έκανα ένα απλό υπολογισμό και προτείνω το εξής σχέδιο, Ελάττωση των δικών μου απολαβών κατά 75%, ελάττωση των απολαβών όλων των αντιπρόεδρων κατά 50%, ελάττωση μισθού γενικών διευθυντών κατά 40%, ανάλογη μείωση μισθού υψηλόμισθων στελεχών και ούτω καθεξής. Καμία απόλυση. Θέλω τους αριθμούς σε μια ώρα».

Σηκώθηκε και έφυγε κι όπως έφευγε, είπε με ένα ειρωνικό χαμόγελο: «Κρίμα που θα παίζετε γκολφ μόνο τρεις φορές αντί για έξι φορές, παιδιά!».

Η εταιρεία ξεπέρασε την θύελλα χωρίς να κάνει καμία απόλυση προσωπικού. Σε τρία χρόνια η τιμή της μετοχής υπερπολλαπλασιάστηκε, σε σχέση με την τιμή που είχε πριν την έναρξη της οικονομικής ύφεσης. Επιπλέον η εταιρεία στο διάστημα αυτό εμφάνισε και 27 διπλώματα ευρεσιτεχνίας από απλούς εργάτες.

Όλος ο κόσμος έπινε νερό στο όνομά του πρόεδρου! Δέκα χρόνια μετά, στο τραπέζι που τού παρέθεσαν τα στελέχη της εταιρείας με την ευκαιρία της συνταξιοδότησής του, όπου παραβρέθηκαν άτομα από όλο τον κόσμο, τού ζήτησαν να αναφέρει στον αποχαιρετιστήριο λόγο του, γιατί επέλεξε αυτήν την λύση, για να αντιμετωπίσει την ύφεση, χωρίς να προβεί σε απολύσεις, αλλά και χωρίς να ζημιώσει τους μετόχους.

Η απάντηση ήταν:

«Ακούστε, μπορεί να είχε και συναισθηματικές ρίζες η απόφαση αυτή. Αλλά δεν χωρούν συναισθήματα σε τέτοιες αποφάσεις. Απλώς βρήκα μια λύση, που απαντούσε και στη λογική και στο συναίσθημα. Ήμαστε σε 42 χώρες, από τις οποίες οι 38 είναι φτωχές. Θα κατέστρεφα ολόκληρες μικρές κοινωνίες, διότι όπως ξέρετε τα εργοστάσια μας είναι σε κωμοπόλεις. Εάν το έκανα, όπως μου είχατε προτείνει, είναι αυτονόητο ότι θα έφερνα ανθρώπους στην απόγνωση. Και κανείς, μα κανείς, δεν ξέρει τι μπορεί να κάνει ένας απελπισμένος άνθρωπος. Η πιθανότητα ακόμα και να έκαιγαν το εργοστάσιο ήταν μεγάλη. Ενώ εσείς που ήσασταν δίπλα μου και όλο το μισθό να σας έπαιρνα, δεν θα κάνατε τίποτα, γιατί πιστεύετε ότι είστε μέσα στο ΣΥΣΤΗΜΑ και άνθρωποι που αισθάνονται κομμάτι του συστήματος, δεν κάνουν επαναστάσεις. Να θυμάστε, ότι η πραγματική καταστροφή έρχεται, όταν ο κόσμος αισθάνεται αποκλεισμένος από το σύστημα, νιώθει αδικία και δεν έχει καμία ελπίδα. Τότε είναι έτοιμος για όλα, και εργοστάσια καίει».

Η πόρτα της καρδιάς

Ένας ζωγράφος σχεδίασε έναν πίνακα. Τον ονόμασε «Η πόρτα της καρδιάς».

Στην έκθεσή του ένας από τους προσκεκλημένους παρατήρησε :

- Aπό την πόρτα λείπει το χερούλι.

Ο ζωγράφος εξήγησε:

-Είναι γιατί η πόρτα της καρδιάς ανοίγει μόνο από μέσα

Έγραφε ο αγαπημένος ποιητής Ρουμί, προχωρώντας ακόμη παραπέρα την παραπάνω σκέψη :

«Ακούω πως υπάρχει μια πόρτα που ανοίγει, από την μία καρδιά στην άλλη. Αλλά αν δεν υπάρχει τοίχος, πώς μπορεί να υπάρχει πόρτα;»

Ποιος έβαλε την πόρτα; Ποιος έχτισε τους τοίχους γύρω μας και μας περιόρισε; Ο φόβος. Ποιος φόβος; Ο φόβος ότι κινδυνεύουμε. Ο φόβος να ανοιχτούμε. Ο φόβος να αισθανθούμε. Ο φόβος ότι αν αγαπήσουμε θα γίνουμε ευάλωτοι και μπορεί να πληγωθούμε. Και πράγματι έτσι είναι. Πολλές φορές θα πληγωθούμε. Δεν υπάρχει όμως άλλος δρόμος που να οδηγεί στην ευτυχία.

Όπως λέει ο Όσκαρ Ουάϊλντ :

«Μια ζωή χωρίς αγάπη είναι σαν ανήλιαγος κήπος με μαραμένα λουλούδια. Η συναίσθηση ότι αγαπάς και αγαπιέσαι φέρνει μια ζεστασιά κι έναν πλούτο στη ζωή, που τίποτε άλλο δεν μπορεί να φέρει»

Ο Ιησούς Χριστός είπε:

«Ιδού, στέκομαι στην πόρτα και χτυπάω, αν κάποιος ακούσει τη φωνή μου και ανοίξει την πόρτα , θα μπω στο σπίτι του και θα δειπνήσω μαζί του και αυτός μαζί μου».

Ο Ιησούς χτυπά ευγενικά και αφήνει σ' εμάς να επιλέξουμε αν ανοίξουμε ή όχι την πόρτα της καρδιάς μας και να τον προσκαλέσουμε μέσα. Η πόρτα της καρδιάς του ανθρώπου έχει το χερούλι στο εσωτερικό, γιατί η απόφαση να ανοίξει την πόρτα για τον Ιησού εξαρτάται από αυτόν. Όταν κάποιος ανοίγει την πόρτα, μπαίνει ο Ιησούς Χριστός και όταν μπαίνει, όλα αλλάζουν. Βάζει τη ζωή μας σε τάξη, τις σχέσεις μας, το γάμο μας, ότι είναι σε αταξία μπαίνει σε τάξη εξαιτίας του.

Όταν ο Ιησούς Χριστός έρχεται στη ζωή μας, στην καρδιά μας, κάνει τα πάντα καινούργια. Αλλά ακριβώς όπως σε αυτήν την εικόνα που ζωγράφισε ένας διάσημος καλλιτέχνης, το πόμολο της πόρτας βρίσκεται από μέσα. Κανένας,, ούτε καν ο Ιησούς, μπορεί να ανοίξει την πόρτα. Μόνο εμείς μπορούμε να την ανοίξουμε, γιατί το πόμολο είναι από την δική μας την πλευρά. Και όταν ανοίγουμε την πόρτα στον Ιησού, κάτι νέο εκρήγνυται μέσα μας, κάτι διαφορετικό.

Ίσως ακούμε τον Κύριο να χτυπά την πόρτα μας. Ίσως αυτές τις τελευταίες μέρες, εμφανίστηκαν τρομερές καταστάσεις, που μας δημιούργησαν την ανάγκη να ανοίξουμε την πόρτα στον Ιησού, να τρέξουμε στην αγκαλιά Του. Μακριά από τον Ιησού, η ζωή δεν έχει νόημα. Μακριά από τον Ιησού, η ζωή δεν είναι ζωή.

Ο άνθρωπος που με το γέλιο

θεραπεύτηκε

Πρόκειται για την ιστορία ενός άντρα που ονομάζεται Νόρμαν Κούζινς, ο οποίος θεράπευσε τον εαυτό από μια ανίατη ασθένεια, χρησιμοποιώντας απλά την θετική σκέψη και το γέλιο. Η ιστορία του είναι τεκμηριωμένη στο βιβλίο του, που μετέπειτα γυρίστηκε και ταινία, με τίτλο «Ανατομία μιας ασθένειας».

Πριν από πολλά χρόνια, ο Νόρμαν Κούζινς διαγνώστηκε ότι πάσχει από μια ανίατη ασθένεια. Οι γιατροί του είπαν ότι έχει μόνο έξι μήνες ζωής και ότι το ποσοστό ανάρρωσης του ήταν μόνο 1 προς 500!

Ο Νόρμαν μετά από το πρώτο σοκ, συνειδητοποίησε ότι το άγχος, η κατάθλιψη και ο θυμός που είχε στη ζωή του συνέβαλαν στην επιδείνωση της ασθένειας του. Σκέφτηκε επίσης, ότι όλα αυτά τα άσχημα συναισθήματα ίσως στην πραγματικότητα να ήταν και η βασική αιτία της εμφάνισης της ασθένειας του.

Αναρωτήθηκε, «αν η ασθένεια μου μπορεί να προκλήθηκε από την αρνητικότητα, γιατί να μην μπορεί με τον ίδιο τρόπο η θετικότητα να δημιουργήσει ευεξία;»

Αποφάσισε λοιπόν να πραγματοποιήσει ένα πείραμα, με πειραματόζωο τον ίδιο του τον εαυτό.

Το γέλιο έγινε η καθημερινή του δραστηριότητα. Πήγε να δει όλες τις κωμωδίες που μπόρεσε να βρει: Κίτον, Τσάπλιν, Φίλντς.

Άρχισε να διαβάζει μόνο αστείες ιστορίες και χαρούμενες ειδήσεις. Επικοινώνησε με όλους τους φίλους του και τους ζήτησε να του μεταφέρουν οτιδήποτε τους είχε συμβεί ή είχαν ακούσει που τους προκάλεσε γέλιο.

Πριν ξεκινήσει το παράξενο πείραμα του, οι αβάσταχτοι πόνοι που τον ταλαιπωρούσαν λόγω της ασθένειάς του, δεν τον άφηναν να κοιμηθεί τις νύχτες. Γελώντας για 10 λεπτά συνεχόμενα την ημέρα όμως, κατόρθωσε να βρει ανακούφιση στους πόνους του και να καταφέρει επιτέλους να κοιμηθεί.

Το αποτέλεσμα τελικά του πειράματος του: Ο Νόρμαν κατάφερε να διαψεύσει τους γιατρούς του, να ξεπεράσει την ασθένειά του και να ζήσει ευτυχισμένα, υγιέστατα και παραγωγικά χρόνια.

Όλη η ιστορία του Νόρμαν περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια στο βιβλίο του με τίτλο «Ανατομία μιας ασθένειας», μέσα από το οποίο αποδίδει το θαύμα της ανάρρωσης του στην αγάπη της οικογένειας του και στο χαμόγελο!

Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι το γέλιο είναι χάσιμο χρόνου. Ότι πρόκειται για μια πολυτέλεια, μια επιπολαιότητα, κάτι που πρέπει να επιδίδεται κανείς μόνο περιστασιακά.

Τίποτα δεν μπορεί να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Το γέλιο είναι καθοριστικό για την ισορροπία μας, την ευημερία μας και την ζωντάνια μας. Αν δεν νιώθουμε καλά, το γέλιο θα μας βοηθήσει να νιώσουμε καλύτερα. Αν νιώθουμε καλά, το γέλιο θα μας βοηθήσει να παραμείνουμε χαρούμενοι.

Μετά από το πρωτοποριακό πείραμα του Κούζινς, ακολούθησαν επιστημονικές μελέτες οι οποίες απέδειξαν ότι το γέλιο έχει θεραπευτική επίδραση στο σώμα, στο μυαλό και στα συναισθήματα του κάθε ανθρώπου.

Έτσι, ακόμη και αν δεν μας αρέσει να γελάμε συχνά, ας θεωρήσουμε, ότι από ιατρικής άποψης είναι απαραίτητο και ας γελάμε με την πρώτη ευκαιρία.

Ας χρησιμοποιήσουμε ότι μας κάνει να γελάσουμε, ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, βιβλία, κινούμενα σχέδια, ανέκδοτα.

Ας δίνουμε στον εαυτό μας την άδεια να γελάσει ελεύθερα – δυνατά και φωναχτά – όποτε κάτι μας φαίνεται αστείο. Οι άνθρωποι γύρω μας μπορεί να θεωρήσουν ότι είμαστε παράξενοι, αλλά αργά ή γρήγορα θα συμμετάσχουν, ακόμα κι αν δεν γνωρίζουν τον λόγο που μας προκάλεσε γέλιο.

Ορισμένες ασθένειες μπορεί να είναι μεταδοτικές αλλά τίποτα δεν είναι πιο μεταδοτικό από το γέλιο!

Περισσότερα εδώ:

https://en.wikipedia.org/wiki/Norman_Cousins