Ύπαρξη – Ανυπαρξία του Θεού

Εάν μπορούσε κάποιος και αποδείκνυε με την λογική την ύπαρξη του Θεού, ουσιαστικά αυτό που θα αποδείκνυε, θα ήταν η ανυπαρξία του Θεού! Εάν οι συνειδητές του αντιλήψεις, που αποτελούνται από κάποιες γνώσεις, που αποκόμισε στην διάρκεια μερικών δεκαετιών, μπορούσαν να χωρέσουν, να ορίσουν και να κατανοήσουν το Απόλυτο, αυτόματα καθιστά ασήμαντο και λυπητερό το ον, που μπορεί και χωράει μέσα στον τόσο περιορισμένο και ατελή ανθρώπινο νου!
Ας σκεφτούμε τι σημαίνει η λέξη Πίστη. Πίστη είναι η περιοχή του μυστηρίου. Όπου υπάρχουν λογικές αποδείξεις, δεν υπάρχει Πίστη. Εκεί στην θέση της Πίστης μπαίνει η γνώση, η αποκάλυψη αντικαθίσταται με την λογική, τα δόγματα αντικαθίστανται με τους συλλογισμούς, η μεταφυσική αντικαθίσταται με τη φυσική. Στις περιπτώσεις που τα οφθαλμοφανή γεγονότα καταγράφονται ένα προς ένα, η Πίστη δεν συμπεριλαμβάνεται. Στον απόλυτο φιλοσοφικό Σκεπτικισμό, αποδεικνύεται με συλλογισμούς, που φαίνονται λογικοί, η καταγραφή των συνεχόμενων αρνήσεων, μέχρι που στο τέλος η κατάληξη είναι η άρνηση της ίδια της άρνησης!
Η Πίστη έχει αναμφίβολες και αναμφισβήτητες αποδείξεις διαφορετικού χαρακτήρα. Είναι η διαισθητική διείσδυση στον υπέρ λογικό άυλο κόσμο, είναι η επικοινωνία του ανθρώπου, ως περιορισμένης προσωπικότητας, με Τον Θεό, που είναι η Απόλυτη Προσωπικότητα, είναι η πραγματική μυστηριακή εμπειρία, η οποία αποκτιέται από άμεση επαφή με τον πνευματικό κόσμο, είναι η εσωτερική αίσθηση της ψυχής, η υποκειμενική γνώση που θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε και οικεία, με την έννοια της ιδιαίτερης. Εδώ γίνεται κοινωνία με την Θεία Χάρη, που στην γλώσσα της επιστήμης λέγεται, ενέργειες ανωτέρας φύσεως.
Στην κοινωνία με τον Θεό αλλάζει ο ίδιος άνθρωπος, ως υποκείμενο γνώσης και ο πνευματικός του ορίζοντας διευρύνεται αμέτρητα. Χρειάζεται να θυμόμαστε, ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι πιο βαθιά από την λογική του και η γνώση καταλαμβάνει την σφαίρα των συναισθημάτων, όπου η Διάχυτη Αγάπη είναι μια από τις βασικές δυνάμεις κατανοήσεως, που ενώνει το Άπειρο με το περιορισμένο, τον Ζωντανό Θεό με τον άνθρωπο.
Θα μπορούσε κάποιος καλοπροαίρετα να απορήσει, γιατί δεν φανερώνεται ο Θεός στον κόσμο, για να σβήσει οποιεσδήποτε αμφιβολίες σχετικές με την ύπαρξη Του, να Τον βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας, όπως βλέπουμε τον ήλιο ή τα αστέρια. Σίγουρα τότε θα γινότανε φανερή η ύπαρξή Του στον οποιονδήποτε και κάθε αμφισβήτηση του προσώπου Του θα έπαυε μονομιάς να υφίσταται.
Η απάντηση είναι, πως ο Θεός αποκρύπτει την ύπαρξή Του, για να μην στερήσει στον άνθρωπο την δυνατότητα επιλογής ανάμεσα στην Πίστη και στην Απιστία και να επιτρέψει στον άνθρωπο, να λύσει το υπαρξιακό πρόβλημα αυτόνομα. Αν δεν υπήρχε τέτοια επιλογή, τότε η Πίστη σαν ελεύθερη πράξη της ψυχής δεν θα μπορούσε να υπάρχει και στην θέση της θα έμπαινε το ηθικά αδιάφορο ολοφάνερο. Ο Θεός δεν μας έβαλε μπροστά στο αναπόφευκτο γεγονός της ύπαρξης Του, επειδή θέλει να Τον ψάχνουμε με την ελεύθερή μας βούληση, επειδή θέλει να προσελκυόμαστε σ’ Αυτόν, επειδή θέλει να διψάμε γι’ Αυτόν. Θέλει να είναι η αγάπη της καρδιάς μας και όχι το αποτέλεσμα μιας λογικής μας ανάλυσης.
Ο Θεός μας έδωσε την δυνατότητα της προσωπικής επαφής μαζί Του μέσω της ελεύθερης βούλησης και την έδωσε σε εμάς και μόνο σε εμάς από όλα τα δημιουργήματά του. Αυτή η δυνατότητα προσωπικής επαφής είναι το πιο άξιο και ανώτερο, που μπορεί να υπάρχει ανάμεσα από τον Δημιουργό και το δημιούργημα. Αυτό και μόνο αποδεικνύει, πως ο άνθρωπος δεν είναι ένα απλό προϊόν δημιουργίας του Θεού, όπως είναι όλα τα υπόλοιπα που Αυτός δημιούργησε, αλλά είναι η αντανάκλαση του Θεού στην γη. Αν ο άνθρωπος δεν είχε την ελεύθερη βούληση, τότε δεν θα ήταν εικόνα του Θεού. Χωρίς την ελευθερία δεν υφίσταται η ύπαρξη του καλού, χωρίς την ελευθερία υπάρχει μόνο η αναγκαιότητα. Χωρίς προσωπική ελευθερία δεν υπάρχει αγάπη και χωρίς την πνευματική αγάπη δεν μπορεί να υπάρχει η θέωση, σαν ένωση του ανθρώπου με τον Θεό. Είναι φανερό, ότι ακόμα και ο πιο δυστυχής άνθρωπος δεν θα ήθελε να ανταλλάξει την θέση του με ένα ευτυχισμένο ζώο, το οποίο καθοδηγείται από τα ένστικτα επιβίωσης και μόνο, δίχως να μπορεί να αντιταχθεί στα ένστικτα αυτό.
Φαίνεται ότι η άρνηση της ύπαρξης του Θεού, στην πραγματικότητα είναι κρυφή και βαθιά νοσταλγία για τον Θεό κι αυτοί που αρνούνται την ύπαρξη του Θεού, την αισθάνονται σαν πόνο, αδυνατώντας να καταλάβουνε, από που προέρχεται ο πόνος αυτός. Η καρδιά θρηνεί την μοναξιά της, σαν το μωρό στην κούνια του που θρηνεί, όταν απουσιάζει η ζεστασιά της παρουσίας της μητέρας. Ο νους όμως πετρωμένος μέσα στην υπερηφάνεια του, γοητευμένος από την νεκρή λάμψη του Εωσφόρου, αντιστεκόμενος στην καρδιά την μαλώνει:
- Σώπασε και άσε με στα χέρια του κακού δαίμονα της ζωής μου, δεν θέλω ούτε τον Θεό ούτε καμία άλλη δύναμη, να μ’ εξουσιάζει. Για ποια αιώνια ζωή μου μιλάς; Το μέλλον του σύμπαντος είναι μια μαύρη διαστημική τρύπα, όπου σαν σκιές θα εξαφανιστούν οι κόσμοι και θα εξαφανιστεί η ίδια η ύλη, θα τελειώσει ο χρόνος, αλλά δεν θα έρθει η αιωνιότητα. Θα γίνει η αποκορύφωση του σύμπαντος, που είναι το μέγα Τίποτα!

Μοιρασιά από τον Θεό

Η Χρυσούλα κατά το μεσημεράκι όταν έφθανε η ώρα του φαγητού, μάζευε γύρω τα μικρά της. Έκαναν όλοι μαζί το σταυρό τους, έλεγαν το «Πάτερ ημών» και άρχιζαν να τρώνε, ότι καλό βρισκότανε κάθε φορά.
Κάποια φορά η Χρυσούλα έβγαλε από το ταγάρι της ένα καλοζυμωμένο καρβέλι, κοίταξε τα παιδιά της στα μάτια και είπε :
- Αυτό το καρβέλι είναι δικό σας! Πως θέλετε, παιδιά μου να σας το μοιράσω το ψωμί, σαν Θεός ή σαν άνθρωπος;
Εκείνα με μια φωνή απάντησαν:
- Μαμά, σαν Θεός!
Τα παιδιά γνώριζαν πολύ καλά από τα λόγια της μητέρας τους, ότι ο Θεός είναι Πατέρας καλοκάγαθος, που όλα τα μοιράζει δίκαια και ήθελαν να απολαύσουν τη δίκαιη μοιρασιά του Θεού. Πήρε λοιπόν το καρβέλι η μάννα, το σταύρωσε, το ασπάστηκε με ευλάβεια και άρχισε μετά να κόβει με το χέρι της και να δίνει στο καθένα το μερίδιό του. Τα μικρά πεινασμένα άρπαξαν με λαχτάρα το ψωμάκι και έβαλαν την πρώτη μπουκιά κιόλας στο στόμα. Όμως η μάννα φρόντισε, ν’ αφήσει εκείνη την ημέρα περίσσευμα το μισό καρβέλι.
Τα μικρά τρώγοντας λοξοκοιτούσαν το ένα το άλλο, αν κρατούσαν όλα ίσου μεγέθους μερίδα. Είδαν μετά τη μητέρα τους που καλοδίπλωσε πίσω τους το υπόλοιπο μισό καρβέλι και το έβαλε βιαστικά πάλι μέσα στο ταγάρι. Και εκείνα απορημένα ρώτησαν:
- Μαμά, γιατί μας στέρησες τη δίκαιη μοιρασιά; Εμείς σου είπαμε να μας μοιράσεις το ψωμί σαν Θεός, όχι σαν άνθρωπος, επειδή πιστεύουμε, πως ο Θεός είναι περισσότερο δίκαιος από τον άνθρωπο!
- Καλά μου παιδιά, σαν Θεός σας το μοίρασα. Ο Θεός φροντίζει για όλα τα παιδιά του κόσμου, ακόμη και για εκείνα, που δεν έχουν να φάνε. Το υπόλοιπο καρβέλι ο Θεός δεν σας το μοίρασε, επειδή θέλει να το πάμε στα φτωχά παιδάκια!
Έκπληκτα άκουσαν τα μικρά το μεγάλο μάθημα για την αγάπη. Και έτρεξαν αμέσως με χαρά να βοηθήσουν, να μοιραστεί το υπόλοιπο ψωμί στα παιδάκια του χωριού, που δεν είχαν να φάνε.
Από τότε πολλές φορές έκαναν το ίδιο. Και όταν μεγάλωσαν και έκαναν τις δικές τους οικογένειες, δεν σταμάτησαν να το πραγματοποιούν!

Ντοστογιέφσκι

Να ’σαι είκοσι δύο χρονών και να είσαι θανατοποινίτης! Να περιμένεις να σε κρεμάσουν! Η ζωή μπροστά γεμάτη ομορφιά και νιάτα και εσένα να θέλουν να σε σκοτώσουν;
Και γιατί τέλος πάντων; Γιατί θέλησες να υπάρχει ισότητα και σωστό στην κοινωνία! Να μην υπάρχουν αφεντάδες και δούλοι. Να είμαστε όλοι ίσοι. Και να είναι όλα ίσια. Όχι στραβά κι ανάποδα.
Και να έχεις κι αυτές τις κυρούλες εδώ τώρα στο τρένο, που σε πάει στην εξορία! Τσιμπούρια:
– Πάρε αδερφέ ένα Ευαγγέλιο.
Δώρο στο δίνουν! Να τις προσβάλλεις; Ρίξτο στην τσέπη, πες ευχαριστώ και φύγε. Αυτό και κάνεις. Φεύγοντας όμως, έμεινες μόνος σου στην φυλακή! Εσύ πολιτικός κατάδικος θανατοποινίτης και οι άλλοι ποινικοί κατάδικοι κάθε καρυδιάς καρύδι. Εδώ καταλαβαίνεις στο πετσί σου την μοναξιά του πλήθους. Εδώ ζεις το ότι, την αποξένωση δεν την δημιουργούν τα χιλιόμετρα, αλλά η διάθεση. Ότι ο άνθρωπος γίνεται δικός σου, όταν έχετε το ίδιο περιεχόμενο καρδιάς, όχι την ίδια στέγη. Ότι η ζωή και στα είκοσι, γεμάτη νιάτα κι ομορφιά, είναι ανυπόφορη χωρίς αγάπη.
Τα καταλαβαίνεις, θυμώνεις και καπνίζεις! Για να καθαρίσεις το τσιμπούκι σου, κόβεις σελίδες από το Ευαγγέλιο! Έτσι κι αλλιώς άχρηστο σου φαίνεται. Παπαδοκουβέντες!! Χα-χα! Να που σε κάτι φάνηκε χρήσιμο το δώρο των γυναικών!
Περνούν οι μέρες και συ έχεις σκίσει όλο το κατά Ματθαίον και κατά Μάρκον καθώς και δεκατέσσερα κεφάλαια από τον Λουκά. Έχεις πλαντάξει. Μονοτονία, προσμονή θανάτου, τσιγάρο και μαυρίλα. Βαριεστημένος αφόρητα: «Δε διαβάζω να δω τι λέει;» σκέφτεσαι και το ανοίγεις.
Κι «ανοίγει» η ζωή σου!
Ένας πατέρας που δεν ρωτάει, γιατί το έκανες. Μια αγκαλιά που ανοίγει, πριν της το ζητήσεις. Μια αγάπη χωρίς όρους και όρια. Μια θυσία που βλέπει με στοργή τον άλλον.
Το δεκαπέντε κεφάλαιο του κατά Λουκάν είναι η ιστορία του άσωτου υιού ή μάλλον του εύσπλαχνου πατέρα. Το ότι είμαι άσωτος, το ξέρω. Αξία έχει που μαθαίνω, ότι Αυτός δεν είναι αστυνόμος της ζωής μου, αλλά πατέρας που με αγαπά.
Αλλάζουν όλα. Αποχτούν νόημα. Τελειώνει η ορφάνια. Δεν τρέχω και ζω τζάμπα! Η ζωή γίνεται όμορφη, όχι μόνο από τα νιάτα (υπήρχαν και πριν), αλλά κι από το νόημα που απόχτησε. Σε λίγο θα μας πεις:
- Ο άνθρωπος δεν θέλει μονάχα να ζει μα θέλει και να ξέρει γιατί ζει!

Το σβησμένο κερί

Ήταν ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που ήταν πολλά χρόνια μαζί και αγαπούσε πάρα πολύ ο ένας τον άλλον!
Δυστυχώς μια μέρα το κορίτσι πέθανε! Το αγόρι δεν μπορούσε να το πιστέψει, τα δάκρυά του δεν σταματούσαν να πέφτουν ούτε λεπτό!
Την αγαπούσε όσο τίποτα! Ήταν πάντα θλιμμένος και έκλαιγε συνεχώς! Οι φίλοι του τον συμπαθούσαν πολύ και δεν ήθελαν να τον βλέπουν να κλαίει!
Μια μέρα το αγόρι είδε ένα όνειρο:
Ονειρεύτηκε την κοπέλα του στον ουρανό, μαζί με άλλες πολλές κοπέλες, ντυμένες στα λευκά!
Παρατήρησε όμως, ότι όλες οι κοπέλες κρατούσαν στα χέρια τους από ένα αναμμένο κερί, ενώ το κερί της κοπέλας του ήταν σβησμένο!
Τότε πήγε κοντά της και την ρώτησε:
- Όλες οι κοπέλες έχουν από ένα αναμμένο κερί, εσένα το κερί σου γιατί είναι σβηστό;
Τον πλησίασε το κορίτσι και του είπε:
- Σε παρακαλώ σταμάτα να κλαις, μόλις ανάβω το δικό μου το κερί, τα δάκρυά σου το σβήνουν!

Ένα βήμα την φορά

Μια φορά κι έναν καιρό μια γυναίκα, που είχε μπει ήδη στην έκτη δεκαετία της ζωής της, παρατήρησε, πως πέρασε όλη της τη ζωή σε μια μικρή πόλη και ποτέ δεν εκπλήρωσε το όνειρό της, που ήταν να ταξιδέψει και να δει τον κόσμο.
Μια μέρα αποφάσισε, πως τώρα ήρθε η ώρα. Πούλησε όλα της τα υπάρχοντα και κράτησε μόνο λίγα πράγματα, τα οποία χρειαζόταν να έχει μαζί της. Τα έβαλε σε ένα σακίδιο και ξεκίνησε το ταξίδι της.
Τις πρώτες μέρες όλα ήταν υπέροχα και έβλεπε τα πάντα με δέος και θαυμασμό. Επιτέλους ζούσε τη ζωή, που ήθελε!
Όμως μετά από λίγες εβδομάδες άρχισε να την καταβάλλει μια περίεργη αίσθηση. Ένιωθε χαμένη και της έλειπε η παλιά της ζωή. Καθώς τα πόδια της άρχισαν να πληγιάζουν και να βαραίνουν σε κάθε της βήμα, η διάθεσή της χειροτέρευε. Κάποια στιγμή σταμάτησε να περπατάει, έβγαλε το σακίδιο από την πλάτη, έπεσε στο έδαφος και άρχισε να κλαίει. Όλα εκείνα που κάποτε φάνταζαν όμορφα τώρα τις προκαλούσαν δυστυχία, δυσφορία και ταλαιπωρία. «Δεν έχω τίποτε. Δε μου έμεινε τίποτε. Έχασα τα πάντα», έλεγε και ξαναέλεγε δυνατά στον εαυτό της. Τελείως τυχαία πίσω από έναν θάμνο ήταν ξαπλωμένος ένας μοναχός, που φημιζόταν για τις σοφές του κουβέντες και για τη βοήθεια, που πρόσφερε στους ανθρώπους. Βλέποντας τη γυναίκα να φωνάζει και να κλαίει, αποφάσισε ότι χρειάζεται να τη βοηθήσει. Σηκώθηκε, έτρεξε προς το μέρος της, άρπαξε το σακίδιό της και άρχισε να τρέχει. Έκπληκτη και τρομαγμένη η γυναίκα παρατήρησε το σκηνικό και άρχισε να φωνάζει και να κλαίει ακόμη πιο δυνατά. «Στο σακίδιο ήταν όλα μου τα υπάρχοντα. Και τώρα πράγματι δεν έχω τίποτε. Έχασα ότι είχα και δεν είχα».
Μετά από δέκα λεπτά η γυναίκα μάζεψε τις δυνάμεις τις και ξεκίνησε να περπατάει. Στο μεταξύ ο μοναχός πέρασε μέσα από ένα μονοπάτι, βγήκε ξανά στο δρόμο και άφησε το σακίδιο λίγα μέτρα πιο πέρα από το σημείο, που καθόταν νωρίτερα η γυναίκα. Όταν η γυναίκα κατάφερε, μέσα από τα δακρυσμένα της μάτια να διακρίνει το σακίδιο, η χαρά της ήταν απερίγραπτη. Αυτά που νόμιζε ότι έχασε μια για πάντα, ήταν τώρα ακριβώς μπροστά στα μάτια της. Ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό της. Κοίταξε στον ουρανό και είπε: «Σε ευχαριστώ. Είμαι τόσο ευγνώμων. Τώρα σίγουρα έχω όλα όσα χρειάζομαι, για να συνεχίσω».
Να θυμόμαστε πάντα, πως κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας σε αυτόν τον πλανήτη, θα υπάρξουν στιγμές, όπου αναπόφευκτα θα απογοητευτούμε και θα αποθαρρυνθούμε. Εκείνες τις στιγμές μπορεί να μας φαίνεται, ότι έχουμε χάσει τα πάντα και ότι κανείς δεν υπάρχει, που να μπορεί να μας εμπνεύσει και να μας παρακινήσει να προχωρήσουμε, για να συναντήσουμε τα όνειρά μας. Αλλά όπως η γυναίκα στην ιστορία, όλοι μας έχουμε ένα σακίδιο γεμάτο προμήθειες, το οποίο μπορεί να είναι οι φίλοι μας, η οικογένειά μας, ο/η σύντροφος μας, άνθρωποι που θαυμάζουμε κτλ.
Όταν αισθανόμαστε αποκαρδιωμένοι, είναι καλό να αναγνωρίσουμε και να εκτιμήσουμε το σακίδιο με τις προμήθειες που έχουμε, το εξωτερικό δίκτυο υποστήριξης, πριν μας το πάρουν, για να καταλάβουμε, ότι αυτό που είχαμε ήταν πολύτιμο. Μπορούμε να βουτήξουμε στην καρδιά μας και στο νου μας, το εσωτερικό δίκτυο υποστήριξης και να δούμε την απεριόριστη δύναμη, που έχουμε για να σηκωθούμε και να προχωρήσουμε, ακόμη κι αν πιστεύουμε, ότι την έχουμε χάσει.
Όποια κι αν είναι η κατάσταση, πάντα είχαμε και πάντα έχουμε αυτό που χρειάζεται, για να κάνουμε το επόμενο βήμα. Όπως είπε, πάνω κάτω, κι ο Επίκουρος: «Μη απαξιώνεις αυτά που έχεις, επειδή επιθυμείς όσα δεν έχεις. Να θυμάσαι, πως αυτά που έχεις σήμερα, κάποτε ήταν αυτά που ήλπιζες να έχεις».
Ας συνεχίσουμε λοιπόν. Ένα βήμα τη φορά!

Τα εμπόδια σαν ευκαιρίες

Ο ιδιοκτήτης μιας μεγάλης εταιρείας κατασκευής παπουτσιών, αποφάσισε να κάνει μια προσπάθεια επέκτασης της επιχείρησής του. Έστειλε λοιπόν τον διευθυντή πωλήσεων σε μια χώρα της Αφρικανικής Ηπείρου, ώστε να διερευνήσει το ενδεχόμενο, να δημιουργηθούν εκεί εργοστάσια παραγωγής παπουτσιών για τον ντόπιο πληθυσμό.
Την ίδια στιγμή, ο ιδιοκτήτης μιας άλλης μεγάλης εταιρείας έμαθε την πρόθεση του ανταγωνιστή του και αποφάσισε να πράξει το ίδιο, να στείλει τον διευθυντή πωλήσεων κι αυτός στην ίδια χώρα.
Οι δύο διευθυντές έφτασαν περίπου την ίδια περίοδο, έκαναν πολλές επαφές και σε μία εβδομάδα επικοινώνησαν με τους εργοδότες τους, για να δώσουν αναφορά.
Ο ένας διευθυντής είπε:
- Η επίσκεψη ήταν αποτυχία. Δεν υπάρχει καμία προοπτική, για να φτιάξουμε εργοστάσιο. Οι ντόπιοι εδώ δεν φοράνε καν παπούτσια!
Ο άλλος διευθυντής είπε:
- Χτυπήσαμε φλέβα χρυσού! Ο ντόπιος πληθυσμός δεν φοράει καν παπούτσια. Οπότε, θα αγοράσουν όλοι!
Δύο άνθρωποι, με τις ίδιες σπουδές, επισκέφθηκαν την ίδια χώρα και αντίκρισαν την ίδια πραγματικότητα. Για τον έναν η πραγματικότητα σηματοδοτούσε την αποτυχία, για τον άλλον σηματοδοτούσε μια ευκαιρία.
Έτσι συμβαίνει και στην καθημερινή μας ζωή. Κάποιοι βλέπουν παντού δυσκολίες και τρέχουν να φύγουν από αυτές και κάποιοι άλλοι βλέπουν ευκαιρίες και προσπαθούν να τις αδράξουν και να τις εκμεταλλευτούν!

Να είσαι ο εαυτός σου

Ήταν κάποτε ένα όμορφο και εντυπωσιακό κόκκινο τριαντάφυλλο, το οποίο όμως, φοβόταν όσο τίποτα άλλο την απόρριψη. Ήθελε να το αγαπούν όλοι, να βρίσκεται σε συμφωνία με κάθε περιβάλλον και να μη προκαλεί καμία χρωματική αντίθεση. Έτσι, αποφάσισε να παρουσιαστεί σαν λευκό, για να ταιριάζει με τα πάντα. Σκέφτηκε ότι το λευκό είναι μια ασφαλής επιλογή, ένα ευέλικτο και προσαρμοστικό χρώμα, γιατί μπορεί να συνδυαστεί με τα πάντα και έτσι θα μπορούσε να το προστατέψει από την πιθανή απόρριψη. Πίστεψε, λοιπόν, ότι θα έπαιρνε αποδοχή και αναγνώριση από τα άλλα λουλούδια, τα οποία θα το ήθελαν σίγουρα στο περιβάλλον τους.
Έκανε, όμως, ένα λάθος. Θεώρησε ότι το λευκό σημαίνει υποστηρίζω τα πάντα, ενώ στην πραγματικότητα σημαίνει δεν έχω άποψη, άρα απέχω. Και το να μη μπορεί κάποιος να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί σου, δε σε κάνει αξιαγάπητο αλλά βαρετό και αδιάφορο. Το λευκό στην πραγματικότητα, σημαίνει ότι κρύβω την πραγματική ταυτότητά μου, χάνω την ιδιαιτερότητα μου και στερώ από τους άλλους τη δυνατότητα, να με αγαπήσουν για αυτό που είμαι και όπως μου αξίζει. Δεν έφταιγε, βέβαια, και το ίδιο, γιατί έτσι του είχαν μάθει. Του είχαν πει, ότι σημασία έχει να μη ξεχωρίζεις και να μην προκαλείς, αλλά να ταιριάζεις με τους περισσότερους.
Πέρασε καιρός, ώσπου ήρθε η ώρα, που το κόκκινο τριαντάφυλλο διαπίστωσε το λάθος του στην πράξη. Τα σημάδια της φθοράς ήταν πλέον ορατά. Με τον καιρό, άρχισε να μαραίνεται, γιατί κανείς δεν του έδινε σημασία, αντιθέτως όλοι το θεωρούσαν μια δεύτερη επιλογή, μια ακόμα εναλλακτική λύση. Μέχρι και το ίδιο άρχισε να αμφιβάλει για τον εαυτό του και για το αν άξιζε να αγαπηθεί. Η αλήθεια είναι, πως δε λάμβανε την αγάπη και το ενδιαφέρον που θεωρούσε ότι του άξιζε, όμως, σε αυτό είχε και εκείνο ένα μερίδιο ευθύνης, γιατί δεν άφηνε να βγει προς τα έξω η πραγματική, ξεχωριστή του φύση.
Προτιμούσε να μένει προφυλαγμένο πίσω από την ασφάλεια του λευκού. Αγνοούσε, όμως, ότι αυτό το ασφαλές λευκό λειτουργούσε παράλληλα ως πανοπλία, που το εμπόδιζε να έρθει σε ουσιαστική επαφή με άλλα τριαντάφυλλα σαν και εκείνο. Γιατί βρέθηκε δίπλα σε πολλά κόκκινα τριαντάφυλλα, αλλά δεν τον αναγνώρισαν. Και αντίστοιχα συνάντησε πολλά λευκά τριαντάφυλλα, που ήταν κατά βάθος κόκκινα. Δεν το φαντάστηκε, ότι ήταν σαν και εκείνο.
Μέχρι που το κόκκινο τριαντάφυλλο, ένα βήμα πριν μαραθεί τελείως, αποφάσισε να τα παίξει όλα για όλα και να αποκαλύψει την πραγματική του φυσιογνωμία. Έτσι και αλλιώς ήταν ένα βήμα πριν τον όλεθρο, δεν είχε να φοβηθεί κάτι. Μόνο προς το καλύτερο θα μπορούσαν να πάνε τα πράγματα. Τότε άνοιξε τα πέταλά του και βγήκε προς τα έξω το κόκκινο χρώμα του. Τότε ήταν η στιγμή που ξαναγεννήθηκε και βρήκε την αγάπη που έψαχνε τόσο καιρό, η οποία παρεμπιπτόντως ήταν μπροστά του, αλλά το ίδιο ήταν τόσο ερμητικά κλειστό, που δε μπορούσε να τη δει.
Η ιστορία με το κόκκινο τριαντάφυλλο, που ήθελε να γίνει λευκό, είναι μια αναλογία, που αφορά την προσπάθεια που κάνει ο άνθρωπος για κοινωνική αποδοχή, συχνά παραμελώντας ιδιαίτερα στοιχεία της προσωπικότητάς του και εν τέλει βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την προσωπική του ευτυχία. Είναι αδύνατον να γίνουμε αποδεκτοί από όλους, ας στρέψουμε λοιπόν την προσοχή μας, προς αυτούς που θεωρούμε εμείς σημαντικούς. Αν προσπαθήσουμε οι σχέσεις, που μας ενδιαφέρουν, να βασίζονται στην αγάπη και στον σεβασμό, ευκολότερα θα μας αποδέχονται οι άλλοι όπως πραγματικά είμαστε, όπως κι εμείς θα τους αποδεχόμαστε, για αυτό που είναι κι όχι για αυτό, που προσδοκάμε εμείς να είναι!