Μικρά και διδακτικά

Η σεξουαλική παρενόχληση
Μια κυρία κατηγόρησε για σεξουαλική παρενόχληση έναν άντρα. Στο δικαστήριο , που έγινε , ο άντρας αρνήθηκε τα πάντα.
Στο τέλος ο δικαστής ρώτησε:
– Κατηγορούμενε πέστε μας μόνο ένα πράγμα, κοιμηθήκατε με την γυναίκα που σας κατηγορεί;
– Όχι! κύριε πρόεδρε, ούτε μάτι έκλεισα!

Ο διπλωμάτης και η κυρία

Σε μια δεξίωση ένας διπλωμάτης διπλάρωσε μια όμορφη κυρία και της έκανε τα συνήθη κομπλιμέντα , προκειμένου να της δείξει το ενδιαφέρον του γι’ αυτήν.
Η κυρία όμως απέκρουε τις πονηρές προτάσεις του με αποφασιστικότητα:
«Εσάς τους διπλωμάτες, δεν μπορεί κανείς να σας εμπιστευτεί. Όταν ένας διπλωμάτης λέει ναι, εννοεί ίσως. Όταν λέει ίσως, εννοεί όχι, κι όταν λέει όχι, τότε δεν είναι διπλωμάτης».
Ο διπλωμάτης χαμογέλασε:
«Έχετε δίκιο. Αλλά με τις γυναίκες ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Όταν μια κυρία λέει όχι, εννοεί ίσως. Όταν λέει ίσως, τότε εννοεί ναι. Κι όταν λέει ναι, τότε δεν είναι κυρία!».

Ο σύζυγος της πρωθυπουργού
Ρωτήσανε κάποτε τον σύζυγο μιας γυναίκας πρωθυπουργού, αν στο σπίτι τα παντελόνια τα φοράει αυτός ή η γυναίκα του :
«Ασφαλώς και φοράω εγώ τα παντελόνια» απάντησε, «κι επίσης τα πλένω και τα σιδερώνω!»

Οι ανακαλύψεις των Κινέζων
Ένας Κινέζος πολιτικός έλεγε συχνά στους φιλοξενουμένους του:
«Οι προγονοί μας ήσαν αρκετά έξυπνοι για να ανακαλύψουν το χαρτί, αλλά ήταν επιπλέον σοφοί, ώστε να μη φτιάξουν μ' αυτό εφημερίδες. Επίσης ανακάλυψαν το μπαρούτι, το χρησιμοποίησαν όμως μόνο στα πυροτεχνήματα, σοφά επιλέγοντας, να μην το χρησιμοποιήσουν για πολεμικούς σκοπούς. Εντέλει επινόησαν και την πυξίδα, αλλά επέδειξαν σοφή προνοητικότητα , για να μην ανακαλύψουν την Αμερική».

Η ευτυχία σαν επιλογή

Η ευτυχία σαν επιλογή
Ο Δάσκαλος σε όλη τη ζωή του ήταν ευτυχισμένος, το χαμόγελο ποτέ δεν εγκατέλειψε το πρόσωπό του. Όλο το παρουσιαστικό του απέπνεε αισιοδοξία και θετικότητα , που ακτινοβολούσε σε όλους όσους βρισκότανε κοντά του!
Ακόμα και όταν ήταν ετοιμοθάνατος εκείνος γελούσε, σαν να καλωσόριζε τον ερχομό του θανάτου του. Οι μαθητές του κάθονταν δίπλα του και ένας ρώτησε:
– Γιατί γελάτε Δάσκαλε; Πάντα ήσασταν γελαστός και εμείς δεν τολμούσαμε να ρωτήσουμε, πώς το καταφέρνετε. Ακόμη και τώρα στις τελευταίες στιγμές σας, γελάτε!
Ο Δάσκαλος απάντησε:
– Όταν ήρθα για να μαθητεύσω στον δικό μου τον Δάσκαλο, πριν πολλά-πολλά χρόνια, ήμουν 17 ετών, αλλά θεωρούσα, πως είχα ήδη υποφέρει πολύ. Ο Δάσκαλός μου ήταν 70 ετών, αλλά εκείνος χαμογελούσε και γελούσε χωρίς κάποια αιτία. Τον ρώτησα, «Πώς το καταφέρνετε;» Εκείνος απάντησε: «Έχω μέσα μου την ελευθερία να διαλέγω. Απλά είναι η επιλογή μου. Κάθε πρωί, όταν ανοίγω τα μάτια μου αναρωτιέμαι, θα επιλέξω σήμερα την μακαριότητα ή τα βάσανα; Και τις περισσότερες φορές διαλέγω την ευτυχία και την χαρά. Δεν είναι λοιπόν φυσικό να είναι χαμογελαστό το πρόσωπό μου, ακόμη κι αυτήν την ώρα που πλησιάζει το τέλος μου;»

Μικρές διηγήσεις με ζωγράφους

Στο στούντιο ενός φημισμένου ζωγράφου ήρθε μια γυναίκα, σύζυγος ενός πλούσιου επιχειρηματία. Η κυρία έδειξε ενδιαφέρον, για να αγοράσει έναν πίνακα, που ήταν ζωγραφισμένος με σουρεαλιστικό τρόπο και ρώτησε τον ζωγράφο:
– Τι απεικονίζει ο πίνακας αυτός;
– Διακόσια χιλιάδες ευρώ, απάντησε ο ζωγράφος!

Κάποτε κλέφτες διέρρηξαν το διαμέρισμα ενός φημισμένου σουρεαλιστή ζωγράφου. Την ώρα που έφευγαν από το σπίτι , έτυχε να επιστρέψει ο ζωγράφος , αλλά δεν πρόλαβε να τους σταματήσει και να πάρει πίσω αυτά που του έκλεψαν. Στο αστυνομικό τμήμα τον παρακάλεσαν, αφού ενημέρωσε τους αστυνομικούς, πως είδε καθαρά τα πρόσωπα των διαρρηκτών, να ζωγραφίσει τα πορτρέτα των ληστών.
Σύμφωνα με τα σκαριφήματά του ζωγράφου συνελήφθηκαν από τους αστυνομικούς σαν ύποπτοι της διάρρηξης, δυο γέροντες, δυο γριούλες, τρία τραμ, και τέσσερα πλυντήρια!

Κάποιος φημισμένος ζωγράφος, που οποιοδήποτε έργο του πουλιότανε σε πολύ καλή τιμή, παρήγγειλε σ’ έναν επιπλοποιό διάφορα έπιπλα για το καινούργιο του σπίτι. Πάνω σ’ ένα χαρτί γρήγορα ζωγράφισε τα σχέδια των επίπλων και ρώτησε:
– Πόσο θα κοστίζουν όλα αυτά;
– Τίποτα! Απάντησε ο επιπλοποιός. Μόνο σας παρακαλώ αν θέλετε, να υπογράψτε τα σχέδια!

Κάποιος ζωγράφος παρέδιδε μαθήματα ζωγραφικής. Ένας από τους μαθητές του επιχείρησε να ζωγραφίσει το πορτρέτο της ωραίας Ελένης του Τρωικού Πολέμου. Ο δάσκαλος ζωγραφικής αντιλήφθηκε, πως ο μαθητής του γέμισε το πορτρέτο της με διάφορα χρυσαφικά στολίδια και είπε:
– Νεαρέ, αδυνατώντας να ζωγραφίζεις την Ελένη όμορφη, την ζωγράφισες πλούσια!

Κάποτε κάλεσαν έναν ζωγράφο, που συνήθιζε να χρησιμοποιεί γυναίκες μοντέλα στους πίνακες που ζωγράφιζε, στον γάμο κάποιας από τα μοντέλα του εργαστηρίου του.
Ο ζωγράφος, που πρώτη φορά αντίκρισε το μοντέλο του ντυμένο, ψιθύρισε στον φίλο του:
– Ποτέ δεν αντιλήφθηκα, πως είναι τόσο όμορφη!

Τα εύθραυστα παιγνίδια

Σ’ ένα χωριό ζούσε ένας σοφός γέροντας. Αγαπούσε τα παιδιά και τον περισσότερο χρόνο του τον αφιέρωνε σ’ αυτά. Συχνά τους έκανε δώρα διάφορα παιγνίδια, αλλά όλα ήταν πολύ εύθραυστα. Όσο και να προσπαθούσαν τα παιδιά, να είναι προσεκτικά, παίζοντας με τα παιγνίδια αυτά, συνήθως αυτά έσπαζαν και καταστρέφονταν.
Τα παιδιά στενοχωριότανε πολύ για τα παιγνίδια που έσπαζαν και πολλές φορές έβαζαν τα κλάματα. Ο γέροντας όμως συνέχιζε να τους κάνει δώρα παιγνίδια, τα οποία όμως συνέχιζαν να είναι ακόμη περισσότερο εύθραυστα και να σπάζουν , όταν τα χρησιμοποιούσαν τα παιδιά.
Οι γονείς των παιδιών στενοχωριούνταν, που έβλεπαν τα παιδιά τους να μην μπορούν να χαρούν τα παιγνίδια και παρά τον σεβασμό που ένιωθαν προς τον γέροντα , αποφάσισαν να του μιλήσουν και να τον παρακαλέσουν, να συνεχίσει να κάνει δώρα παιγνίδια στα παιδιά τους , αλλά αν θέλει. ας είναι αυτά περισσότερο γερά και να μην σπάζουν εύκολα !
Ο σοφός γέροντας άκουσε χαμογελώντας τους γονείς και όταν αυτοί ολοκλήρωσαν τις παρακλήσεις τους , απάντησε:
– Μετά από κάποια χρόνια, όταν τα παιδιά θα μεγαλώσουν, θα βρεθεί κάποιος ή κάποια, που θα θελήσει να τους προσφέρει σαν δώρο μια καρδιά. Ίσως η εμπειρία που ζούνε τώρα με τα δώρα που σπάζουν, όταν αυτοί παίζουν με αυτά, τους κάνει περισσότερο προσεκτικούς και αποφύγουν να παίξουν με την καρδιά που θα τους προσφερθεί, που είναι πολύ εύθραυστη και σπάει ευκολότερα!

Μικρά χιουμοριστικά

Στο υπεραστικό λεωφορείο
– Σπύρο, πιστεύεις στον Θεό;
– Όχι.
– Πάντα ήσουν τέτοιος ή μετά από κάτι, που σου συνέβη;
– Κάποτε ταξίδευα με υπεραστικό λεωφορείο. Το λεωφορείο ήταν γεμάτο, μόνο δυο θέσεις ήταν άδειες, μια δίπλα μου και μια κάπου πίσω μου. Κάπου στην διαδρομή μετά από μια στάση του λεωφορείου, ανεβαίνουν για να συνταξιδέψουν μαζί μας μια βρώμικη γριούλα ζητιάνα και η κοπέλα των ονείρων μου! Ποτέ στη ζωή μου δεν προσευχήθηκα με τέτοιο πάθος και τόση ευλάβεια, να καθίσει δίπλα μου το επιθυμητό πρόσωπο. Ε, από εκείνη την ημέρα είμαι άθεος!

Ο καλύτερος φίλος
Η κυρία υποδέχεται στο σπίτι της τον εραστή της, που τυχαίνει να είναι ο καλύτερος φίλος του συζύγου της. Ο σύζυγος φυσικά και λείπει από το σπίτι.
Ξαφνικά ο ήχος κουδουνίσματος του τηλεφώνου διακόπτει τις τρυφερές στιγμές του ζευγαριού. Η κυρία προχωράει στο χωλ , σηκώνει το ακουστικό και συνομιλεί ψιθυριστά.
Όταν επιστρέφει, με έκδηλη αγωνία την ρωτάει ο εραστής:
– Ποιος ήταν στο τηλέφωνο;
– Ο άντρας μου! του απαντάει.
– Τότε ίσως πρέπει να φύγω, σηκώνεται όρθιος εμφανώς αναστατωμένος και βιαστικός ο εραστής . Που είναι; Σου είπε αν έρχεται στο σπίτι;
– Ηρέμησε, του απαντάει η γυναίκα. Με πήρε για να μου πει, πως θα αργήσει, γιατί έμπλεξε σε ένα χαρτοπαικτικό καρέ. Και πού είσαι, μου είπε πως και εσύ είσαι μαζί του!

Μεταξύ θεολόγων
Μερικοί καθηγητές θεολογίας είχαν συνάντηση μια φορά τη βδομάδα και αντάλλασαν απόψεις πάνω στα θεολογικά ζητήματα. Σε κάποια από τις συναντήσεις τους αυτές ένας απ’ αυτούς αποκάλυψε:
– Την περασμένη νύχτα είδα στον όνειρό μου τον Θεό, ο οποίος μου πρότεινε να επιλέξω, απόλυτη γνώση ή απόλυτη απόλαυση. Τόσο χάρηκα που αμέσως φώναξα: «Απόλυτη γνώση!»
– Ωραία, πες μας, πια είναι η απόλυτη γνώση; ρώτησαν με έκδηλη περιέργεια οι παραβρισκόμενοι καθηγητές.
– Δεν μπορώ να σας δώσω σαφή ορισμό , αλλά μπορώ να σας αναφέρω ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα : Σύμφωνα με την απόλυτη γνώση, έκανα λάθος επιλογή, φίλοι μου!

Το διαγώνισμα στην Φυσική

Το διαγώνισμα στην Φυσική
Ένας καθηγητής του πανεπιστημίου είχε βαθμολογήσει έναν φοιτητή με πολύ χαμηλό βαθμό σε ένα διαγώνισμα φυσικής, ενώ ο φοιτητής ισχυριζόταν, πως έπρεπε να τον βαθμολογήσει με άριστα. Τελικά αποφάσισαν να ρωτήσουν τη γνώμη ενός τρίτου, ανεξάρτητου εκτιμητή και απευθύνθηκαν στον πρόεδρο της Βασιλικής Ακαδημίας, κάτοχο του Βραβείου Νόμπελ φυσικής, για βοήθεια.
Το διαγώνισμα είχε μόνο μια ερώτηση:
«Εξηγήστε, με ποιόν τρόπο μπορείτε να μετρήσετε το ύψος ενός κτηρίου, χρησιμοποιώντας ένα βαρόμετρο.»
Ο φοιτητής απάντησε:
«Δένεις το βαρόμετρο με ένα μακρύ σχοινί, ανεβαίνεις στην ταράτσα του κτηρίου και αφήνεις το δεμένο βαρόμετρο να πέσει. Όταν φτάσει στο έδαφος, κάνεις ένα σημάδι πάνω στο σχοινί . Ανεβάζεις πάνω το σχοινί , μετράς το μάκρος του σχοινιού, που είναι το ίδιο με το ύψος του κτηρίου».
Ο πρόεδρος και κάτοχος του Νόμπελ φυσικής προβληματίστηκε , επειδή η απάντηση ήταν σωστή. Από την άλλη πλευρά, η εξέταση ήταν για την φυσική, ενώ η απάντηση δεν είχε κάποια σχέση με την επιστημονική θεώρηση της φυσικής!
Προτάθηκε λοιπόν στον φοιτητή, να επιχειρήσει να απαντήσει στην ερώτηση με τέτοιο τρόπο, ώστε να δείξει γνώση φυσικών νόμων. Ο φοιτητής προθυμοποιήθηκε να το κάνει:
«Ανεβαίνετε στη στέγη του κτιρίου και αφήνετε το βαρόμετρο να πέσει, μετρώντας των χρόνο πτώσης. Και μετά χρησιμοποιώντας τον αντίστοιχο τύπο, βρίσκετε με αριθμητικές διαδικασίες το ύψος του κτηρίου».
– Άλλη λύση, μια ηλιόλουστη μέρα μετράτε την σκιά του βαρομέτρου και έπειτα κάνετε το ίδιο με τη σκιά του κτηρίου. Βρίσκετε το ύψος του κτηρίου εφαρμόζοντας την απλή αναλογία.
– Όχι και κακή λύση, μήπως ξέρετε και άλλες, ρώτησε ο Νομπελίστας φυσικής.
– Μάλιστα, παρακαλώ ένας πολύ απλός τρόπος. Ανεβαίνετε από το κλιμακοστάσιο με τα πόδια, ακουμπάτε στον τοίχο το βαρόμετρο και χαράζετε διαδοχικά το ύψος του βαρομέτρου . Αφού φτάσετε στην ταράτσα, αρχίζετε να κατεβαίνετε, μετρώντας πόσες χαραγματιές κάνατε. Πολλαπλασιάζετε στο τέλος τον αριθμό των χαράξεων με το ύψος του βαρομέτρου και το αποτέλεσμα είναι το συνολικό ύψος του κτηρίου!
Αν θέλετε πιο δύσκολο τρόπο, συνέχισε ο φοιτητής, τότε πρέπει να δέσετε στο βαρόμετρο ένα κορδόνι και να το χρησιμοποιήσετε σαν εκκρεμές και να επιχειρήσετε να μετρήσετε την επιτάχυνση της βαρύτητας στην βάση του κτηρίου και στην στέγη του. Από την διαφορά μεταξύ αυτών των δύο τιμών, εφαρμόζοντας τον κατάλληλο τύπο, μπορείτε να βρείτε το ύψος του κτηρίου.
Για να μη λοιπόν πλατειάζουμε υπερβολικά , τελειώνοντας, θα σας πω το πιο απλό και αποτελεσματικό τρόπο λύσης του προβλήματος. Παίρνετε μαζί σας το βαρόμετρο, βρίσκετε τον αρχιτέκτονα του κτιρίου και του λέτε: «Κύριε αρχιτέκτονα, έχω ένα καταπληκτικό βαρόμετρο. Είναι δικό σας, αν μου πείτε το ύψος αυτού του κτιρίου».
Στο τέλος ο φοιτητής ομολόγησε, ότι ήξερε τι ήθελε ο καθηγητής απ’ αυτόν, αλλά επίτηδες η πρώτη του απάντηση ήταν με τον τρόπο που δόθηκε στο διαγώνισμα, επειδή είχε μπουχτίσει στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, που οι καθηγητές προσπαθούσαν να επιβάλλουν τον τρόπο σκέψης τους στους μαθητές. Θεωρεί λοιπόν, πως το ίδιο δεν χρειάζεται να γίνεται και στο πανεπιστήμιο.
Α ξεχάσαμε να γράψουμε το όνομα του φοιτητή. Αυτός ο φοιτητής ήταν ο Νιλς Μπορ, μεγάλος Δανός φυσικός, που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1922!

Σ' έναν χειμωνιάτικο περίπατο