Σκορπιός και Χελώνα
Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2020
Η σπασμένη τσαγιέρα
Μια φορά ο Δάσκαλος μιλούσε με τον αγαπημένο του μαθητή με θέμα, την πολύ σπουδαία ικανότητα του ανθρώπου να δαμάζει την οργή, που έχει στην καρδιά του και να μην πέσει τόσο χαμηλά, ώστε να εκδικηθεί. Με προσοχή ακούγοντας τον Δάσκαλο ο μαθητής με σύγχυση ομολόγησε, πως ακόμη δεν απέκτησε την ικανότητα να συγχωρεί τους εχθρούς του, παρ’ όλο που ειλικρινά προσπαθεί.
- Έχω έναν εχθρό, είπε ο μαθητής, και θα ήθελα να ξεχάσω το κακό που μου έκανε, αλλά δεν μπορώ να καταφέρω, να ξεριζώσω την οργή απ’ την καρδιά μου.
- Θα σε βοηθήσω, είπε ο Δάσκαλος, και πήρε από το ράφι μια παλιά πήλινη τσαγιέρα. Πάρε αυτήν την τσαγιέρα και πράξε αυτό, που θα ήθελες να κάνεις με τον εχθρό σου.
Ο μαθητής πήρε την τσαγιέρα στα χέρια του, την κοίταξε απ’ εδώ και απ’ εκεί, δειλιάζοντας να κάνει κάτι. Τότε ο Δάσκαλος είπε:
- Είναι μια παλιά τσαγιέρα, δεν είναι άνθρωπος, μη φοβάσαι να κάνεις αυτό, που θα ήθελες να κάνεις με τον εχθρό σου.
Τότε ο μαθητής σήκωσε την τσαγιέρα και με δύναμη την έριξε κάτω, ώστε η τσαγιέρα να γίνει κομμάτια και θρύψαλα, που σκορπίστηκαν αναπηδώντας παντού. Ο Δάσκαλος κοίταξε το γεμάτο θραύσματα δάπεδο και είπε:
– Βλέπεις τι έγινε; Σπάζοντας την τσαγιέρα εσύ δεν την ξεφορτώθηκες, αντίθετα την πολλαπλασίασες σε πολλά θραύσματα, τα οποία μετατράπηκαν σε κίνδυνο για σένα και για τους γύρω ανθρώπους. Γι’ αυτό κάθε φορά, όταν δεν θα έχεις δυνάμεις να πετάς την οργή από την καρδιά σου, να θυμηθείς αυτά τα θραύσματα, είπε ο Δάσκαλος.
- Έχω έναν εχθρό, είπε ο μαθητής, και θα ήθελα να ξεχάσω το κακό που μου έκανε, αλλά δεν μπορώ να καταφέρω, να ξεριζώσω την οργή απ’ την καρδιά μου.
- Θα σε βοηθήσω, είπε ο Δάσκαλος, και πήρε από το ράφι μια παλιά πήλινη τσαγιέρα. Πάρε αυτήν την τσαγιέρα και πράξε αυτό, που θα ήθελες να κάνεις με τον εχθρό σου.
Ο μαθητής πήρε την τσαγιέρα στα χέρια του, την κοίταξε απ’ εδώ και απ’ εκεί, δειλιάζοντας να κάνει κάτι. Τότε ο Δάσκαλος είπε:
- Είναι μια παλιά τσαγιέρα, δεν είναι άνθρωπος, μη φοβάσαι να κάνεις αυτό, που θα ήθελες να κάνεις με τον εχθρό σου.
Τότε ο μαθητής σήκωσε την τσαγιέρα και με δύναμη την έριξε κάτω, ώστε η τσαγιέρα να γίνει κομμάτια και θρύψαλα, που σκορπίστηκαν αναπηδώντας παντού. Ο Δάσκαλος κοίταξε το γεμάτο θραύσματα δάπεδο και είπε:
– Βλέπεις τι έγινε; Σπάζοντας την τσαγιέρα εσύ δεν την ξεφορτώθηκες, αντίθετα την πολλαπλασίασες σε πολλά θραύσματα, τα οποία μετατράπηκαν σε κίνδυνο για σένα και για τους γύρω ανθρώπους. Γι’ αυτό κάθε φορά, όταν δεν θα έχεις δυνάμεις να πετάς την οργή από την καρδιά σου, να θυμηθείς αυτά τα θραύσματα, είπε ο Δάσκαλος.
Σαν τα φύλλα του δάσους
Σαν τα φύλλα του δάσους
Μια φορά έναν γέροντα σοφό, που καθόταν κάτω από ένα δέντρο, τον επισκέφθηκε ένας μεγάλος φιλόσοφος. Ο σοφός ήδη ήταν πολύ γέρος και σε λίγο θα έφευγε από τη ζωή.
Ο φιλόσοφος ρώτησε τον σοφό:
– Πέστε μου, σας παρακαλώ, διδάξατε όλα αυτά που ξέρατε, ή όχι;
Ο σοφός έσκυψε και πήρε στο χέρι του μερικά ξερά φύλλα και ρώτησε τον φιλόσοφο:
– Νομίζετε πως τα φύλλα που έχω στο χέρι, είναι περισσότερα απ’ αυτά, που έχει το διπλανό δάσος;
– Με κοροϊδεύετε; Είπε ο φιλόσοφος, βεβαίως τα φύλλα του δάσους είναι πολύ περισσότερα.
Και ο σοφός απάντησε:
– Αυτά που δίδαξα και είπα, είναι τα φύλλα που έχω στο χέρι μου, ενώ αυτά που δεν δίδαξα ούτε τα ανέφερα, είναι όλα τα ξερά φύλλα του δάσους.
Τότε ο φιλόσοφος με απορία φώναξε:
– Γιατί δεν τα είπατε όλα αυτά;
Ο σοφός απάντησε:
– Γιατί αυτό δε θα βοηθούσε τους ανθρώπους. Καλό είναι να διδάσκονται οι άνθρωποι, αλλά ακόμη καλύτερα είναι να αποκτούν γνώσεις , μέσω των εμπειριών της ζωής !
Μια φορά έναν γέροντα σοφό, που καθόταν κάτω από ένα δέντρο, τον επισκέφθηκε ένας μεγάλος φιλόσοφος. Ο σοφός ήδη ήταν πολύ γέρος και σε λίγο θα έφευγε από τη ζωή.
Ο φιλόσοφος ρώτησε τον σοφό:
– Πέστε μου, σας παρακαλώ, διδάξατε όλα αυτά που ξέρατε, ή όχι;
Ο σοφός έσκυψε και πήρε στο χέρι του μερικά ξερά φύλλα και ρώτησε τον φιλόσοφο:
– Νομίζετε πως τα φύλλα που έχω στο χέρι, είναι περισσότερα απ’ αυτά, που έχει το διπλανό δάσος;
– Με κοροϊδεύετε; Είπε ο φιλόσοφος, βεβαίως τα φύλλα του δάσους είναι πολύ περισσότερα.
Και ο σοφός απάντησε:
– Αυτά που δίδαξα και είπα, είναι τα φύλλα που έχω στο χέρι μου, ενώ αυτά που δεν δίδαξα ούτε τα ανέφερα, είναι όλα τα ξερά φύλλα του δάσους.
Τότε ο φιλόσοφος με απορία φώναξε:
– Γιατί δεν τα είπατε όλα αυτά;
Ο σοφός απάντησε:
– Γιατί αυτό δε θα βοηθούσε τους ανθρώπους. Καλό είναι να διδάσκονται οι άνθρωποι, αλλά ακόμη καλύτερα είναι να αποκτούν γνώσεις , μέσω των εμπειριών της ζωής !
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)