Άμεση αντιπάθεια του άλλου

Τι κάνετε, που δεν θεωρείται καθόλου κολακευτικό και προκαλεί την άμεση αντιπάθεια του άλλου;
Σε γενικές γραμμές, από την στιγμή που γνωρίζεις κάποιον για πρώτη φορά, έχει 10 μόνο λεπτά να τον εντυπωσιάσεις και να τον κάνεις να θέλει να περάσει περισσότερο χρόνο μαζί σου.
Και σε αυτά τα πολύτιμα 10 λεπτά όλα μετράνε: από τον τρόπο που θα μιλήσεις, το επίθετο που θα του πεις μέχρι και το άρωμά σου.
Για αυτό, η συμπεριφορά σου και οι συνήθειές σου, καλές ή κακές, παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο. Τι γίνεται, όμως, όταν αυτά που κάνεις δεν θεωρούνται καθόλου κολακευτικά και προκαλούν την άμεση αντιπάθεια του άλλου;
Παρακάτω ακολουθούν λόγοι στους οποίους (μάλλον) οφείλονται τα «αιχμηρά» βλέμματα προς το μέρος σου!
1. Όταν ανοίγεσαι πολύ γρήγορα σε μια νέα γνωριμία
Γενικά, το να μοιράζεσαι στιγμές από την ζωή σου σε κάνει πιο αποδεκτό και είναι ο καλύτερος τρόπος, για να αποκτήσεις φίλους. Όταν, όμως, μοιράζεσαι κάτι πολύ προσωπικό, (όπως πχ. ότι η αδερφή σου έχει εξώγαμη σχέση), ενώ ακόμα βρίσκεσαι σε στάδιο γνωριμία με ένα νέο άτομο, μπορεί να βλάψει την εικόνα, που έχει σχηματίσει για εσένα.
2. Όταν κάνεις πολλές ερωτήσεις, χωρίς να μιλάς καθόλου για τον εαυτό σου
Όπως προαναφέρθηκε πιο πάνω, το να μοιράζεσαι πράγματα είναι καλό, εφόσον γίνει με προσοχή και δεν πεις παραπάνω, απ΄όσα πρέπει!
3. Κρύβεις τα συναισθήματά σου
Όταν δείχνεις την χαρούμενη, γλυκιά πλευρά σου (υπάρχει, κάπου εκεί στο βάθος έχεις και εσύ μια) όπως καταλαβαίνεις, είναι πολύ πιο εύκολο να σε συμπαθήσεις κανείς.
4. Είσαι υπερβολικά καλός/ καλή
Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου της Γουάσιγκτον εκείνοι, που δείχνουν υπερβολικά καλοί και είναι πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν και δείχνουν πάντα ανιδιοτελείς, δημιουργούν την εικόνα, πως έχουν κάποιο απώτερο σκοπό ή πολλές φορές κάνουν τους άλλους να νιώθουν άσχημα.
5. Η ψεύτικη ταπεινοφροσύνη
Πολλοί για να εντυπωσιάσουν φίλους ή πιθανούς εργοδότες συγκαλύπτουν την αυτοπεποίθησή τους ή μιλούν για φοβίες και τραυματικές εμπειρίες, για να γίνουν αρεστοί. Αυτό, όμως, σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, δημιουργεί μια αρνητική εικόνα.
6. Το υπερβολικό άγχος
Πολλές φορές είναι σχεδόν αδύνατο να μετριάσουμε το άγχος μας, αλλά σύμφωνα με έρευνα η οσμή του ιδρώτα που προκαλείται από το άγχος σας, μπορεί να επηρεάσει υποσυνείδητα την γνώμη του άλλου για την προσωπικότητά σας.
7. Όταν δεν χαμογελάς
Είναι γνωστό πως το χαμόγελο μας κάνει περισσότερο ελκυστικούς και δείχνουμε νεότεροι. Είμαστε φυσικά σχεδιασμένοι να χαμογελάμε και φυσικά γινόμαστε πιο εύκολα συμπαθείς.

Ο Σούφι και το παλάτι-χάνι

Κάποτε μπροστά στην πύλη του ανακτόρου εμφανίστηκε ένας ζητιάνος σούφι.
Κανένας δεν τόλμησε να τον σταματήσει και εκείνος κατευθύνθηκε στον θρόνο, που στρογγυλοκαθόταν ο βασιλιάς.
- Τι θέλεις; Τον ρώτησε αυστηρά ο βασιλιάς.
– Θέλω μια γωνιά, για να διανυκτερεύσω στο χάνι σου.
– Εδώ δεν είναι χάνι, είναι το παλάτι μου, είπε προσβεβλημένος ο Βασιλιάς.
– Μήπως μπορείς να μου πεις, ποιος ήταν ιδιοκτήτης αυτού του παλατιού πριν από εσένα;
– Ο πατέρας μου, που πέθανε, είπε με απορία ο μεγάλος βασιλιάς.
– Και ποιος ήταν νοικοκύρης πριν τον πατέρα σου;
– Ο παππούς μου, αλλά και αυτός είναι πεθαμένος, απάντησε ο Βασιλιάς.
– Δηλαδή, σ’ αυτό το μέρος οι άνθρωποι σταματάνε για κάποιο μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα, για να συνεχίζουν την άλλη μέρα τον δρόμο τους. Δεν άκουσα καλά, ή μήπως κάνω λάθος, εσύ δεν ήσουνα εκείνος που είπε, πως δεν είναι χάνι;

Όλοι είμαστε περαστικοί

Λένε πως ήταν κάποιος μια φορά, που πήγε να επισκεφθεί έναν διάσημο ραβίνο, να τον συμβουλευθεί για κάποιο θρησκευτικό ζήτημα.
Μπαίνει στο σπίτι του ραβίνου και το βλέπει τελείως άδειο. Υπήρχαν μόνο δύο σκαμνάκια, ένα στρώμα ριγμένο στο πάτωμα κι ένα απλό τραπεζάκι. Ο επισκέπτης αφού πήρε τις απαντήσεις που ήθελε, στο ζήτημα που τον απασχολούσε, ρωτάει τον ραβίνο:
'' Με συγχωρείτε, ραβίνε. Πού είναι τα έπιπλα σας; ''
Ο ραβίνος του λέει:
'' Τα δικά σου πού είναι; ''
Ο επισκέπτης τού απαντάει:
'' Μα εγώ δεν είμαι από δω, είμαι περαστικός από αυτή την πόλη. ''
'' Κι εγώ περαστικός είμαι! '' του λέει ο ραβίνος.
Φαίνεται ότι ζούμε σ’ έναν κόσμο, όπου αγοράζουμε, αποκτούμε ένα σωρό πράγματα και μένουμε δεμένοι σ’ αυτά. Ζούμε σ’ έναν κόσμο, όπου από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα η βιομηχανική κοινωνία μάς υποσχόταν κάτι, που στην πραγματικότητα δεν θα μπορούσε ποτέ να πραγματοποιήσει , αλλά αυτό δεν μας το είπε κανείς.
Μας υποσχέθηκε, ότι αν μπορέσουμε να αγοράσουμε όλα όσα νομίζουμε πως επιθυμούμε, τότε θα είμαστε καλά, δεν θα υποφέρουμε, και τα λοιπά… και τα λοιπά… Μας ξεγέλασαν! Μας είπαν ψέματα! Ψέματα!
Η ζωή δείχνει, πως αν έχεις μια στέγη να μείνεις , φαγητό να φας και νερό να πιεις , ρούχα να ντυθείς και η κοινωνία στην οποία ζεις, σου παρέχει ασφάλεια και προοπτική να συνεχίσεις να τα έχεις, τότε ευκολότερα μπορείς να αναζητήσεις την πληρότητα και την ευτυχία μέσα σου !

Ο Μέμος και ο Δράκος

Κάποτε υπήρχε ένα χωριό ψηλά σ’ ένα βουνό, με λιγοστούς κατοίκους, γύρω στις εκατό οικογένειες. Αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν πολύ αρμονικά και ευτυχισμένα μεταξύ τους. Ποτέ δεν αντιμετώπιζαν προβλήματα, ήταν πάντα γελαστοί και αισιόδοξοι.
Μια μέρα, εμφανίστηκε στο χωριό ένας δράκος. Κατέβηκε από τα βουνά και εγκαταστάθηκε σε μια σπηλιά πάνω από τα σπίτια τους. Κάθε τόσο κατέβαινε στο χωριό και κάθε που κατέβαινε έτρωγε έναν χωρικό, άντρα, γυναίκα, παιδί, δεν έκανε διακρίσεις.
Οι χωρικοί είχαν πανικοβληθεί, δεν ήξεραν πώς να τον αντιμετωπίσουν. Ο ένας μετά τον άλλον οι πιο γενναίοι άντρες του χωριού οπλίζονταν και πήγαιναν να παλέψουν μαζί του. Όμως ο δράκος πάντα νικούσε και τους σκότωνε.
Όταν πια είχαν απελπιστεί, μάζεψαν τα υπάρχοντα τους και μετακόμισαν σε ένα γειτονικό χωριό εκεί κοντά. Ο δράκος όμως τους ακολούθησε και εξακολουθούσε να τους επιτίθεται και να τους τρώει έναν-έναν.
Τότε, εμφανίστηκε στο χωριό ένας άντρας νέος, κοντούλης και αδύνατος και τους είπε:
'' Εγώ θα σκοτώσω το δράκο. ''
Όλοι γέλασαν μαζί του και τον κορόιδεψαν, έμοιαζε στο σώμα σαν μικρό παιδί!
'' Θα σε κάνει μια χαψιά, '' του έλεγαν.
Εκείνος όμως ,Μέμος ήταν τ’ όνομα του, πήρε ένα μικρό μαχαίρι, ένα μπουκάλι νερό και ένα κομμάτι ψωμί και ξεκίνησε για τη φωλιά του δράκου.
Πλησίασε αργά και αθόρυβα, για να μην τον πάρει χαμπάρι, και του έστησε καραούλι. Περίμενε μέχρι να νυχτώσει για τα καλά και, όταν ο δράκος αποκοιμήθηκε και άρχισε να ροχαλίζει, πήδηξε γρήγορα-γρήγορα μέσα στο στόμα του και κατέβηκε στην κοιλιά του. Εκεί κάθισε ήσυχα σε μια γωνιά, έβγαλε το μαχαίρι από τη ζώνη του και άρχισε να κόβει την κοιλιά του δράκου από μέσα. Κάθε μέρα που περνούσε έκοβε κι από ένα μικρό κομματάκι.
Ο δράκος, που ήταν τεράστιος, στην αρχή δεν καταλάβαινε τίποτε. Ύστερα από λίγες μέρες, άρχισε να έχει αφόρητους πόνους και να μην μπορεί πια να φάει. Ο Μέμος, με υπομονή και επιμονή, έκοβε κάθε μέρα και λίγο περισσότερο από την κοιλιά του. Ακόμα κι όταν σώθηκε το νερό και το ψωμί που είχε πάρει μαζί του, εκείνος, εξαντλημένος και πεινασμένος, συνέχιζε να κόβει.
Οι χωρικοί πίστεψαν ότι ο Μέμος είχε πεθάνει, ότι τον είχε φάει ο δράκος όπως τους υπόλοιπους. Έλεγαν μάλιστα, ότι ήταν τόσο ανόητος αυτός, που πήγε και μπήκε μόνος του στο στόμα του δράκου!
Καθώς περνούσαν οι μέρες και ο δράκος δεν έκανε πια επιθέσεις, παραξενεύτηκαν. Μετά από ένα μήνα, μαζεύτηκαν όλοι έξω από τη σπηλιά του δράκου και τον παρακολουθούσαν να σφαδάζει από τους πόνους, να χτυπιέται, να βγάζει φωτιές, αλλά χωρίς να μπορεί να σηκωθεί.
Και ξαφνικά, ο δράκος ξεψύχησε μ’ ένα εκκωφαντικό αγκομαχητό. Άνοιξε τότε η κοιλιά του και βγήκε από μέσα ο Μέμος! Οι χωρικοί έμειναν άφωνοι για λίγο και ύστερα άρχισαν να ζητωκραυγάζουν και να χειροκροτούν τον ήρωα τους. Τον σήκωσαν στα χέρια και τον οδήγησαν στην πλατεία του χωριού, για να του αποδώσουν τις τιμές που τού έπρεπαν.
Αφού του έδωσαν να πιει νερό και να φάει καλά, τον ρώτησαν πώς τα κατάφερε, ένας τόσος δα ανθρωπάκος, να σκοτώσει το δράκο, κάτι που δεν είχαν καταφέρει δέκα δυνατοί άντρες μαζί. Και ο Μέμος τους είπε:
'' Το μυστικό είναι να μπεις μέσα στο θεριό, πριν προλάβει εκείνο να σε φάει. Να μπεις με τη θέληση σου, καλά προετοιμασμένος και να έχεις υπομονή κι επιμονή. Θα σου πάρει καιρό, αλλά τελικά θα καταφέρεις να το σκοτώσεις. Όταν είσαι μέσα του ζωντανός, δεν μπορεί να σε πολεμήσει. Ο χρόνος είναι ο σύμμαχος σου. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα μικρό μαχαίρι. ''
Ο δράκος είναι η θλίψη, το πένθος , η απελπισία. Μπορεί να παρουσιαστούν στη ζωή σου εντελώς ξαφνικά και αν δεν ξέρεις πώς να τα αντιμετωπίσεις, θα σε φάνε. Αν προσπαθήσεις να τα αγνοήσεις, είσαι σίγουρα χαμένος. Αν πάλι πας να τα πολεμήσεις βιαστικά και να τα χτυπήσεις ενώ είσαι απ’ έξω, θα σε καταβάλουν . Ο μόνος τρόπος να τα εκμηδενίσεις είναι να μπεις μέσα τους, να τα αναγνωρίσεις , να αποδεχτείς πως υπάρχουν και να τα πολεμήσεις μεθοδικά. Κάθε μέρα κι από λίγο. Με υπομονή και επιμονή.
Το μαχαίρι του Μέμου είναι η δύναμη της θέλησης, που έχει ο καθένας μας. Και ο χρόνος ο σύμμαχος μας !

Ο Θαλής και ο σοφιστής

Ένας Σοφιστής, κάποτε, πλησίασε έναν απ' τους Σοφούς της αρχαίας Ελλάδος, ελπίζοντας να τον φέρει σε αμηχανία, με τις περίπλοκες ερωτήσεις του.
Ο Σοφός όμως, ο Θαλής ο Μιλήσιος, φάνηκε αντάξιος της δοκιμασίας, γιατί απάντησε χωρίς δισταγμό και με μεγάλη ακρίβεια, σε όλες τις ερωτήσεις:

1.- Ποιο είναι το παλαιότερο απ' όλα τα πράγματα;
" Ο Θεός, γιατί υπήρχε πάντοτε. "

2.- Ποιο είναι το ωραιότερο απ' όλα τα πράγματα;
" Το Σύμπαν, γιατί είναι έργο του Θεού. "

3.- Ποιο είναι το μεγαλύτερο απ' όλα τα πράγματα;
" Το Διάστημα, γιατί περιέχει όλα, όσα έχουν δημιουργηθεί. "

4.- Ποιο είναι το σταθερότερο απ' όλα τα πράγματα;
" Η Ελπίδα, γιατί παραμένει με τον άνθρωπο ακόμη κι όταν αυτός έχει χάσει τα πάντα. "

5.- Ποιο είναι το καλύτερο απ' όλα τα πράγματα;
" Η Αρετή, γιατί χωρίς αυτήν δεν υπάρχει τίποτα καλό. "

6.- Ποιο είναι το ταχύτερο απ' όλα τα πράγματα;
" Η Σκέψη, γιατί ακαριαία μπορεί, να πετάξει στα πέρατα της Οικουμένης. "

7.- Ποιο είναι το εντονότερο απ' όλα τα πράγματα;
" Η Ανάγκη, γιατί κάνει τον άνθρωπο ικανό, να αντιμετωπίσει όλους τους κινδύνους της ζωής. "

8.- Ποιο είναι το ευκολότερο απ' όλα τα πράγματα;
" Να δίνεις συμβουλές. "

Όταν έφτασε όμως στην ένατη ερώτηση, ο Σοφός, απάντησε με μια παραδοξολογία. Έδωσε μια απάντηση την οποία, ο στα εγκόσμια Σοφιστής, σίγουρα δεν κατάλαβε και στην οποία ο περισσότερος κόσμος και σήμερα δίνει, ίσως, μόνο κάποια επιπόλαια σημασία.

9.- Ποιο είναι το δυσκολότερο απ' όλα τα πράγματα;
" Να γνωρίζεις τον Εαυτό σου ! "

Η ανάληψη της ευθύνης του εαυτού

Η μαμά μιας οικογένειας είχε πολλά προβλήματα. Δεν κοιμόταν και ένιωθε εξαντλημένη. Ήταν ευέξαπτη, γκρινιάρα και πικρόχολη. Ήταν πάντα άρρωστη, μέχρι που μια μέρα, ξαφνικά, άλλαξε.
Η κατάσταση ήταν η ίδια, αλλά ήταν με κάποιον τρόπο διαφορετική.
Κάποια μέρα, ο μπαμπάς τής είπε:
– Αγάπη μου, ψάχνω για δουλειά εδώ και τρεις μήνες και δεν έχω βρει τίποτα, θα βγω να πιω λίγη μπύρα με φίλους.
Η μαμά μου απάντησε:
– Εντάξει.
Ο γιος τής είπε:
– Μαμά, έχω πολύ κακούς βαθμούς στο κολέγιο…
Η μαμά τού απάντησε:
– Εντάξει, θα γυρίσεις πίσω και αν δεν τα καταφέρεις, τότε επανάλαβε το εξάμηνο, αλλά θα το πληρώσεις εσύ !
Η κόρη τής είπε:
– Μαμά, τράκαρα το αμάξι.
Η μαμά τής απάντησε:
– Εντάξει, κόρη μου, πήγαινέ το στο συνεργείο, ψάξε για το πώς θα το πληρώσεις και μέχρι να το φτιάξουν, πήγαινε με λεωφορείο ή μετρό.
Η γυναίκα του αδελφού τής είπε:
– Κουνιάδα, ήρθα να περάσω μερικούς μήνες μαζί σου.
Η μαμά τής απάντησε:
– Εντάξει, κάτσε στον καναπέ στο σαλόνι, βρες μερικές κουβέρτες στην ντουλάπα και βολέψου όπως μπορείς.
Όλοι στο σπίτι της μαμάς ανησύχησαν με αυτές τις αντιδράσεις της. Δεν ήταν έτσι η μαμά , γινόταν χαλί για να το πατήσουν όλοι !
Όλοι στην οικογένεια αναρωτηθήκανε, μήπως πήγαινε σε γιατρό και της έγραφε χάπια. Φοβήθηκαν, μήπως εθιστεί στα χάπια αυτά.
Αλλά όταν μαζευτήκανε όλοι γύρω της και η μαμά τούς τα εξήγησε, ήταν για όλους μεγάλη η έκπληξη:
- Μου πήρε πολύ καιρό να συνειδητοποιήσω, ότι κάθε άτομο ευθύνεται για τη ζωή του, μου πήρε χρόνια να ανακαλύψω ότι η αγωνία μου, η ταπείνωση μου, η κατάθλιψη μου, το θάρρος μου, η αϋπνία μου και το άγχος μου, δεν έλυσε τα προβλήματά σας αλλά αντίθετα επιδεινώθηκαν τα δικά μου !
– Ναι! Δεν είμαι υπεύθυνη για τις ενέργειες των άλλων, αλλά είμαι υπεύθυνη για τον τρόπο, που αντιδρώ και ανταποκρίνομαι σε αυτές !
- Ως εκ τούτου, κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι το καθήκον μου προς τον εαυτό μου είναι να παραμείνω ήρεμη και να αφήσω όλους τους άλλους, να αντιμετωπίσουν , αυτό που συμβαίνει στον εαυτό τους, χωρίς να αρνηθώ να προσφέρω την βοήθειά μου , εφόσον το ζητήσουν κι εφόσον είμαι σε θέση να τη δώσω !
- Έχω κάνει γιόγκα, διαλογισμό, μαθήματα ανθρώπινης ανάπτυξης και αυτοβελτίωσης, ψυχοθεραπεία, νευροανάδραση και πολλά άλλα, και σε όλες τις μεθόδους βρήκα έναν κοινό παρονομαστή. Τελικά όλοι οι δρόμοι οδηγούν σε ένα κοινό σημείο :
- Ότι μόνο μπορώ, να αλλάξω πράγματα στον εαυτό μου και εσείς έχετε όλα τα απαραίτητα μέσα, για να λύσετε τα ζητήματα που αφορούν εσάς !
- Προτίθεμαι να σας δώσω τη συμβουλή μου, μόνο αν με ρωτήσετε και από εσάς εξαρτάται , το αν θα την ακολουθήσετε ή αν διαλέξετε άλλον δρόμο !
- Έτσι, από τώρα και στο εξής, θα πάψω να είμαι:
Η υποδοχή των ευθυνών σας, ο σάκος της ενοχής σας, η πλύστρα των τύψεών σας, ο συνήγορος των λαθών σας, η ανάθεση των καθηκόντων σας, ή αυτή που λύνει τα προβλήματά σας ή το… «εφεδρικό σας λάστιχο», η ρεζέρβα για να εκπληρώσετε τις ευθύνες σας!
- Από τούδε και στο εξής σας ανακηρύσσω ανεξάρτητους ενήλικες !
Όλοι στο σπίτι της μαμάς έμειναν σαν χαζοί με το στόμα ανοιχτό.
Από εκείνη τη μέρα η οικογένεια άρχισε να δουλεύει καλύτερα, γιατί όλοι στο σπίτι ξέρουν ακριβώς, τι πρέπει να κάνουν ! Γνωρίζουν πως αν δεν το κάνουν , κανείς από τους υπόλοιπους, δεν θα κάνει κάτι που δεν είναι στη δική του ευθύνη !

Ο μάγος των φόβων

Μια φορά κι έναν καιρό σε κάποιο μέρος του κόσμου μας ζούσε κάποιος, που όλοι φώναζαν Μάγο των Φόβων.
Οι άνθρωποι μόλις άκουγαν να γίνεται λόγος για το Μάγο των Φόβων, δε δίσταζαν καθόλου να κινήσουν για ένα μακρύ ταξίδι με σκοπό να τον συναντήσουν, με την ελπίδα να μπορέσει να εξαφανίσει ή να διαλύσει τους φόβους που κουβαλούσαν στο σώμα τους, στο κεφάλι τους ή που απλώς συνόδευαν τη ζωή τους. Όσοι γύριζαν από το ταξίδι, έδειχναν απρόθυμοι, στο να μοιραστούν με τους άλλους την εμπειρία τους.
Κάποια μέρα, ένα παιδί μαρτύρησε το μυστικό του Μάγου των Φόβων. Αλλά αυτό που είπε φάνηκε τόσο απλό, τόσο απίστευτα απλό, που δεν το πίστεψε κανείς.
- Ήρθε κοντά μου, είπε το παιδί, πήρε τα δυο μου χέρια στα δικά του και μου ψιθύρισε:
- Πίσω από κάθε φόβο, υπάρχει ένας πόθος, μία επιθυμία. Πάντα υπάρχει ένας πόθος κάτω από κάθε φόβο, όσο μικρός ή όσο τρομακτικός κι αν είναι αυτός! Όλη μας τη ζωή κρύβουμε τους πόθους μας, γι’ αυτό και υπάρχουν τόσοι φόβοι στον κόσμο. Μόνη μου δουλειά και μοναδικό μου μυστικό είναι να επιτρέπω στον καθένα, να τολμάει ν’ ακούει, να τολμάει να ομολογεί , να τολμάει να αποκαλύπτει και να τολμάει να σέβεται, τον πόθο που υπάρχει μέσα του, κάτω από κάθε φόβο του.
Λέγοντας όλα αυτά, το παιδί ένιωθε, ότι δεν το πίστευε κανείς. Κι έτσι άρχισε ξανά, να αμφιβάλλει για τους ίδιους του τους πόθους. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να ξαναβρεί την ελευθερία να τους ακούει και να τους αποδέχεται μέσα του.
Ωστόσο, κάποια μέρα, ένας άνδρας αποφάσισε να φέρει το Μάγο των Φόβων σε δύσκολη θέση. Μάλιστα σκόπευε, να τον κάνει να ζήσει μια αποτυχία. Ταξίδεψε, έφτασε κοντά στο Μάγο των Φόβων, κι ανακοίνωσε το φόβο του:
- Φοβάμαι τους πόθους μου!
Ο Μάγος των Φόβων τον ρώτησε:
- Μπορείς να μου πεις τον πιο τρομακτικό σου πόθο;
- Ποθώ να μην πεθάνω ποτέ, ψιθύρισε ο άνδρας.
- Πράγματι τρομερός και φοβερός είναι ο πόθος σου!
Μετά από μακριά σιωπή ο Μάγος των Φόβων μίλησε:
- Και ποιος φόβος κρύβεται μέσα σου, πίσω από αυτόν τον πόθο; Διότι πίσω από κάθε πόθο κρύβεται επίσης ένας φόβος, πολλές φορές και περισσότεροι.
Ο άνδρας είπε μονομιάς:
- Φοβάμαι μήπως δεν προλάβω, να ζήσω όλη μου τη ζωή.
- Και ποιος είναι ο πόθος αυτού του φόβου;
- Θα επιθυμούσα να ζήσω κάθε στιγμή της ζωής μου όσο πιο συνειδητά, όσο πιο έντονα, όσο πιο ζωντανά, όσο πιο χαρούμενα γίνεται, χωρίς να σπαταλήσω ούτε μια στιγμή χωρίς επίγνωση.
- Ιδού λοιπόν ο τρομερότερός σου πόθος, ψιθύρισε ο Μάγος των Φόβων. Άκουσέ με καλά. Φρόντισέ τον αυτόν τον πόθο, είναι ένας πόθος πολύτιμος, μοναδικός. Το να ποθούμε να ζήσουμε κάθε στιγμή της ζωής μας , με τον τρόπο που τόσο παραστατικά περιέγραψες , είναι ένας πολύ ωραίος πόθος.Αν σέβεσαι αυτόν τον πόθο, αν του παραχωρήσεις μια πραγματική θέση μέσα σου, δε θα φοβάσαι πια το θάνατο. Πήγαινε τώρα, μπορείς να γυρίσεις πίσω.
Κάποιος που διαβάζει ή ακούει όλα τα παραπάνω , εύλογα μπορεί να πει:
- Λοιπόν ο καθένας μπορεί, να γίνει ο Μάγος των φόβων του!
- Βεβαίως και μπορεί, εφόσον ο καθένας από μας φροντίσει να ανακαλύψει, να κατονομάσει ή να προτείνει τους φόβους του. Υπό έναν όρο όμως : Να αποδεχτεί, ότι δε θα εκπληρωθούν όλοι του οι πόθοι. Όλοι πρέπει να μάθουν τη διάσταση, την απόσταση, ανάμεσα σ’ ένα πόθο και στην πραγματοποίησή του.
- Δηλαδή δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν όλοι οι πόθοι, ακόμα και αν το επιθυμούμε;
- Όχι, δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν όλοι οι πόθοι, μερικοί μόνο. Και κανένας δε γνωρίζει εκ των προτέρων, ποιος από τους πόθους του απλώς θα ακουστεί, ποιος θα εκπληρωθεί, ποιος θα απορριφθεί .
Ιδού το μεγάλο μυστικό της ζωής. Η ζωή είναι απρόβλεπτη, πάντα αδάμαστη και, ταυτόχρονα, απείρως ανοιχτή και γενναιόδωρη απέναντι στους πόθους των ανθρώπων. Διότι υπάρχουν πόθοι που για να εκπληρωθούν απολύτως, έχουν ανάγκη να παραμείνουν στο στάδιο του πόθου !