Δείξε την αγάπη σου τώρα

Ήταν η επέτειός του γάμου τους και η Κατερίνα περίμενε να εμφανιστεί ο σύζυγός της Δημήτρης. Τα πράγματα είχαν αλλάξει από την ρουτίνα των πολλών χρόνων του γάμου τους. Κάποτε δεν μπορούσαν να κάνουν ο ένας χωρίς τον άλλον , αλλά τον τελευταίο καιρό φαίνεται, πως με δυσκολία ανεχότανε ο ένας τον άλλον και συχνά καυγαδίζανε για ασήμαντες αφορμές.
Ήταν φανερό όμως. πως και στους δύο δεν τους άρεσε ο τρόπος που άλλαξαν τα πράγματα. Ψάχνανε για μια νέα ευκαιρία αναθέρμανσης των σχέσεών τους.
Η Κατερίνα περιμένει να δει, αν ο Δημήτρης θυμήθηκε, ότι ήταν η επέτειός τους! Ακριβώς μόλις χτύπησε το κουδούνι της πόρτας, έτρεξε και άνοιξε στον άντρα της , που με βρεγμένα ρούχα από το ψιλόβροχο χαμογελούσε, κρατώντας στα χέρια του μια ανθοδέσμη , που την προσέφερε στην Κατερίνα για την επέτειο του γάμους τους.
Χαρούμενοι και οι δύο αγκαλιαστήκανε και φιληθήκανε και προγραμματίσανε να γιορτάσουν την επέτειο τους στο σπίτι τους , μαγειρεύοντας , συζητώντας και χορεύοντας . Κι έβρεχε έξω ! Ήταν τέλεια.
Ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο στην κρεβατοκάμαρα . Αμέσως έτρεξε να το σηκώσει η Κατερίνα και άκουσε την φωνή ενός άντρα να της λέει :
" Καλησπέρα σας κυρία, τηλεφωνώ από το αστυνομικό τμήμα. Είναι αυτός ο αριθμός της οικίας του κ. Δημήτρη Νικολάου; Είστε η σύζυγός του ;"
"Ναι είναι!" απάντησε η Κατερίνα
"Λυπάμαι κυρία μου για τα νέα που σας φέρνω , αλλά σε κάποιο αυτοκινητιστικό δυστύχημα σκοτώθηκε ένας άντρας. Το όνομά του και τον αριθμό του τηλεφώνου σας τον βρήκαμε από μια κάρτα , που είχε στο πορτοφόλι του. Θα σας παρακαλούσαμε να μεταβείτε στο νεκροτομείο, προκειμένου να αναγνωρίσετε τη σωρό του ".
Η Κατερίνα συγκλονίστηκε ! Μπόρεσε με δυσκολία να ψελίσσει :
" Κάποιο λάθος θα κάνετε . Ο σύζυγός μου είναι αυτή τη στιγμή μαζί μου. "
"Συγγνώμη κυρία μου , αυτά έχω να σας πω και εσείς να κάνετε ότι εσείς επιθυμείτε, " απάντησε ο αστυνομικός και διέκοψε τη τηλεφωνική κλήση.
Η Κατερίνα ήταν έτοιμη να λιποθυμήσει. Πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό ;
Έτρεξε στο άλλο δωμάτιο , όπου είχε αφήσει τον άντρα της , πριν απαντήσει στο τηλέφωνο. Ο Δημήτρης δεν βρισκότανε εκεί. Δυστυχώς ήταν αλήθεια, αυτό που της είπε ο αστυνομικός στο τηλέφωνο. Ο Δημήτρης σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα !
Είχε διαβάσει πως η ψυχή κάποιου που πεθαίνει ξαφνικά, έρχεται να συναντήσει ένα αγαπημένο του πρόσωπο ,πριν φύγει οριστικά , ώστε να δοθεί η ευκαιρία της αλληλοσυγχώρεσης και του αποχαιρετισμού.
Σωριάστηκε η Κατερίνα με αναφιλητά στον καναπέ , θρηνώντας τον Δημήτρη που έχασε . Περισσότερο όμως ήταν λυπημένη , που επέτρεψε την απομάκρυνση του ένα από τον άλλο και που έχανε κάθε μέρα την ευκαιρία να του πει, πόσο τον αγαπάει και πόσο ευτυχισμένη κάνει η παρουσία του τη ζωή της ! Τώρα έχασε την ευκαιρία δυστυχώς για πάντα !
Ξαφνικά υπήρχε θόρυβος από το μπάνιο, η πόρτα άνοιξε και ο Δημήτρης βγήκε και είπε:
" Αγαπούλα μου ξέχασα να σου πω για την σημερινή μου ατυχία . Μου κλέψανε το πορτοφόλι ! ".
Όσο είναι καιρός:

– Ας μιλήσουμε σ’ όσους ψυχράνθηκαν μαζί μας εξ αιτίας των λόγων που είπαμε , ακόμη κι αν μας φαίνεται, πως το δίκιο είναι με το δικό μας μέρος! Σημασία έχει η ειρήνη της καρδιάς μας , περισσότερο από την ανθρώπινη δικαιοσύνη.
– Ας πούμε σ’ αυτούς, που είναι σημαντικοί στη ζωή μας, πόσο πολύ χαιρόμαστε, που είμαστε μαζί τους και να εκδηλώνουμε συνεχώς τα αισθήματά μας προς αυτούς. Ίσως κάποια στιγμή αύριο να μη μπορούμε να το κάνουμε αυτό.
– Ας παλέψουμε να ζήσουμε αγαπημένοι και καρδιακά ενωμένοι, γιατί θα έρθει ο καιρός που θα αδυνατούμε να το κάνουμε.
Έτσι ως άνθρωποι, ζώντας με ανθρώπους, αναπόφευκτα κάποιες παρεξηγήσεις θα μας συμβούν. Ο αιφνίδιος θάνατος, ο δικός μας ή των άλλων, μας στερεί τη δυνατότητα της «συγγνώμης», της 
συν-χώρεσης που κάνει τόπο στην καρδιά για να χωρέσει τον «άλλο» πού είναι συν-άνθρωπος, αδελφός, συν-ταξιδιώτης.
Μακάρι να μπορούσαμε να πλαταίνουμε συνεχώς την καρδιά, για να χωρέσουν όλοι.
Μακάρι να μπορούσαν οι καρδιές, να αποδεχτούν και να συγχωρέσουν όλους.
Η ζωή δεν δίνει πάντοτε δεύτερη ευκαιρία. Μη χάνετε λοιπόν την ευκαιρία να λέτε στους δικούς σας πόσο πολύ τους αγαπάτε , πόσο πολύ ομορφαίνουν τη ζωή σας , πόσο πολύ τυχεροί αισθάνεστε , που τους έχετε δίπλα σας !
Κανείς δεν μπορεί να εξασφαλίσει, πως θα υπάρχει το αύριο. Μόνο εσείς όμως μπορείτε να ζήσετε το 
σήμερα !

Στο κατάστημα παιγνιδιών

Ένα νεαρό ζευγάρι μπήκε στο μεγαλύτερο κατάστημα παιχνιδιών μιας πόλης. Ξαφνιάστηκε από το πλήθος και την ποιότητα των παιχνιδιών, που ήταν με πολλή τέχνη εκτεθειμένα στα ράφια του. Δυσκολεύτηκαν, όμως, πολύ να καταλήξουν σε απόφαση. Τους πλησίασε ευγενικά ο πωλητής και με διακριτικό χαμόγελο προθυμοποιήθηκε να τους βοηθήσει.
-Ακούστε, του εξήγησε η νεαρή γυναίκα, λείπουμε από το σπίτι όλη την ημέρα λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων και, μερικές φορές, ακόμη μέχρι αργά τα βράδυ.
-Έχουμε μια μικρή κορούλα, συνέχισε ο άνδρας, που συνεχώς χαμογελά και θέλουμε να της αγοράσουμε κάτι, που θα την κάνει ευτυχισμένη και θα της δώσει ακόμη μεγαλύτερη χαρά, όταν είναι μόνη της.
Ο υπάλληλος ελαφρώς μειδίασε.
«Συγγνώμη, είπε, εδώ όμως δεν πουλάμε γονείς!»

Ο Θεός κι ο Επιστήμονας

Ο Θεός καθόταν στον ουρανό μια μέρα, όταν ένας επιστήμονας του είπε:
« Θεέ, δεν σε χρειαζόμαστε πια. Η επιστήμη έχει τελικά ανακαλύψει έναν τρόπο, για να δημιουργήσει τη ζωή από το τίποτα , με άλλα λόγια, μπορούμε τώρα να κάνουμε αυτό που έκανες μόνο Εσύ. »
« Α αλήθεια; Πες Μου λεπτομέρειες ... » απαντά ο Θεός.
« Λοιπόν, » λέει ο επιστήμονας, « Μπορούμε να πάρουμε χώμα , να το πλάσουμε όπως κι Εσύ και να φυσήξουμε μέσα του πνοή ζωής , δημιουργώντας έτσι ένα άνθρωπο. ».
« Λοιπόν, αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον ... δείξε Μου πως το κάνετε ».
Έτσι, ο επιστήμονας στρέφεται στη γη και αρχίζει να σμιλεύει λάσπη , δίνοντας σιγά-σιγά τη μορφή ενός ανθρώπου.
« Όχι, όχι, όχι ... » τον σταματά ο Θεός, « Χρησιμοποίησε την δική σου λάσπη , όχι την δική Μου. »

Η Ελεφαντίνα και η Σκυλίτσα

Μια ελεφαντίνα και μια σκυλίτσα έμειναν έγκυοι την ίδια μέρα. Τρεις μήνες μετά η σκυλίτσα έκανε έξι κουταβάκια. Έξι μήνες αργότερα το σκυλί ήταν και πάλι έγκυος και τρεις μήνες αργότερα γέννησε άλλα έξι κουταβάκια. Το μοτίβο συνεχίστηκε.
Στο δέκατο όγδοο μήνα η σκυλίτσα πλησίασε την έγκυο ελεφαντίνα και της είπε:
« Είσαι σίγουρη ότι είσαι έγκυος; Μείναμε έγκυοι την ίδια μέρα, έχω γεννήσει τρεις φορές έξι κουταβάκια κάθε φορά, που τα πρώτα μεγαλώνουν για να γίνουν μεγάλα σκυλιά, αλλά εσύ ακόμη να γεννήσεις. Τι συμβαίνει; »
Η ελεφαντίνα απάντησε:
« Εδώ είναι κάτι, που θέλω να καταλάβεις. Αυτό που κυοφορώ δεν είναι ένα κουτάβι αλλά ένας ελέφαντας. Γεννάω μόνο ένα σε δύο χρόνια. Όταν το μωρό μου χτυπά τα πόδια του στο έδαφος, η γη το αισθάνεται. Όταν το μωρό μου διασχίζει το δρόμο, τα ανθρώπινα όντα σταματούν και παρακολουθούν με θαυμασμό. Αυτό που κυοφορώ προσελκύει την προσοχή. Έτσι, αυτό που κυοφορώ είναι πανίσχυρο και σπουδαίο. »
Μην απογοητεύεστε λοιπόν, όταν οι άλλοι λαμβάνουν πράγματα κι ευλογίες και εσείς δεν λαμβάνετε τίποτε. Μην τους ζηλεύετε, αλλά πιστέψετε, πως όταν έρθει ο καιρός, εσείς θα πάρετε πολύ περισσότερα, από όσα έχετε ονειρευτεί. Να πείτε στον εαυτό σας:
« Ωριμάζουν οι συνθήκες για να εμφανιστούν οι δικές μου ευλογίες , που με την εμφάνιση τους θα γίνουν θαυμαστές από όλο τον κόσμο. »

Ο Λίνκολν και το επάγγελμα του πατέρα του

Κατά την εναρκτήρια ομιλία του Προέδρου των Η.Π.Α Αβραάμ Λίνκολν ενώπιον της Γερουσίας και ενώ βρισκόταν περίπου στο μέσον της, κάποιος πλούσιος αριστοκράτης, αφού σηκώθηκε όρθιος, τον διέκοψε λέγοντας:
« Κύριε Λίνκολν, δεν θα έπρεπε να ξεχνάτε, ότι ο πατέρας σας συνήθιζε να φτιάχνει τα παπούτσια για την οικογένειά μου.»
Όλη η Γερουσία ξέσπασε σε γέλια, νομίζοντας πως έτσι περιέπαιξε τον Πρόεδρο. Όμως ο Λίνκολν  και το είδος αυτό των ανθρώπων είναι καμωμένο από άλλη στόφα, κοίταξε κατάματα τον αριστοκράτη και του είπε:
« Κύριε, ξέρω ότι ο πατέρας μου συνήθιζε να φτιάχνει τα παπούτσια στο σπίτι σας για την οικογένειά σας και θα υπάρχουν και πολλοί άλλοι εδώ μέσα, στους οποίους έφτιαξε τα παπούτσια, διότι οι άλλοι κατασκευαστές παπουτσιών αδυνατούσαν να τα κάνουν με το δικό του τρόπο.
Ήταν ένας δημιουργός.
Θέλω να σας ρωτήσω. Έχετε οποιοδήποτε παράπονο;
Απ’ όσο ξέρω, κανείς ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για τα παπούτσια του πατέρα μου!
Ο πατέρας μου ήταν ευφυΐα, μεγάλος δημιουργός και είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτόν.
Επειδή γνωρίζω να φτιάχνω παπούτσια για τον εαυτό μου, μπορώ να φτιάξω ένα άλλο ζευγάρι και για 
σας. »
Όλη η Γερουσία έμεινε άφωνη. Αδυνατούσε να καταλάβει, τι σόι άνθρωπος ήταν ο Αβραάμ Λίνκολν. Είχε αναγάγει την «κατασκευή των υποδημάτων» σε Τέχνη, σε Δημιουργία. Ήταν περήφανος που ο πατέρας του έκανε τη δουλειά του τόσο καλά, ώστε δεν είχε ακούσει ποτέ ούτε μια καταγγελία ή ένα απλό παράπονο !

Ο Άγαμος γέροντας

Έχω ακούσει για έναν άνδρα, που παρέμεινε άγαμος όλη του τη ζωή και όταν πέθαινε, ενενήντα χρονών, κάποιος τον ρώτησε:
" Έχετε παραμείνει ανύπαντρος ολόκληρη τη ζωή σας, αλλά ποτέ δεν έχετε, πει ποιος είναι ο λόγος. Τώρα πεθαίνετε, τουλάχιστον ικανοποιήστε την περιέργειά μας. Αν υπάρχει κάποιο μυστικό, τώρα μπορείτε να το πείτε, αφού πλέον πεθαίνετε. Θα φύγετε. Ακόμη και αν το μυστικό είναι γνωστό, δεν μπορεί να σας βλάψει. "
Ο γέροντας είπε:
" Ναι, υπάρχει ένα μυστικό. Δεν είναι ότι είμαι ενάντια στο γάμο, αλλά έψαχνα για μια τέλεια γυναίκα. Έψαξα και έψαξα και όλη μου η ζωή γλίστρησε μέσα από τα χέρια μου "
Ο συνομιλητής του τον ρώτησε:
" Αλλά πάνω σε όλη τη γη υπάρχουν δισεκατομμύρια άνθρωποι και πάνω από το μισό είναι γυναίκες, δεν θα μπορούσατε να βρείτε μια τέλεια γυναίκα; "
Ένα δάκρυ κύλησε κάτω από το μάτι του γέροντα. Είπε:
" Ναι, είχα βρει την τέλεια γυναίκα."
Ο συνομιλητής συγκλονίστηκε κυριολεκτικά και μπόρεσε να ψελλίσει σιγανά :
" Τότε τι συνέβη; Γιατί δεν την παντρευτήκατε; "
Και ο γέρος είπε:
" Δεν ήθελε αυτή να παντρευτούμε , επειδή κι εκείνη έψαχνε για έναν τέλειο σύζυγο. "

Κάποιος που θα καταλαβαίνει

Πήγε κάποτε ένας πιτσιρίκος να αγοράσει ένα σκυλάκι από petshop. Μπαίνει, λοιπόν, στο μαγαζί και ρωτάει τον ιδιοκτήτη πόσο στοιχίζει ένα κουταβάκι.
« 100 ευρώ » του λέει εκείνος.
« Τι κρίμα, » λέει ο μικρός « δεν έχω τόσα χρήματα. »
Ψάχνει τις τσέπες του και βλέπει ότι έχει 7,58 ευρώ.
« Έχω μόνο τόσα, » λέει. «Μπορώ με αυτά να δω τουλάχιστον τα κουτάβια και να τα χαϊδέψω λιγάκι;» 
Ο καταστηματάρχης το σκέφτεται λίγο, σφυρίζει, και τα κουτάβια έρχονται τρέχοντας κοντά του. Ένα από τα κουτάβια κούτσαινε λίγο και ήρθε τελευταίο στην παρέα. Μόλις το είδε ο μικρός, είπε:
« Αυτό θέλω να αγοράσω! »
« Μα, αυτό είναι ανάπηρο ξέρεις και δε θα μπορέσει ποτέ να παίξει μαζί σου όπως τα άλλα, » του λέει ο ιδιοκτήτης. « Εγώ δε σου συνιστώ να πάρεις αυτό, διάλεξε κανένα άλλο. »
« Όχι, » λέει ο μικρός. « Εγώ αυτό θα αγοράσω, όταν μαζέψω τα χρήματα. »
Αφού με τα πολλά ο καταστηματάρχης βλέπει ότι ο μικρός δεν αλλάζει γνώμη, του λέει:
« Εντάξει, μπορείς να πάρεις αυτό το κουτάβι δωρεάν, δε θέλω χρήματα. » 
Έξαλλος ο μικρός τού αποκρίνεται:
« Όχι, αυτό το κουτάβι αξίζει τα ίδια χρήματα με τα άλλα, έχει την ίδια αξία. » 
Βγάζει, λοιπόν, τα 7,58 ευρώ που είχε πάνω του, τα δίνει στον κύριο και του λέει:
« Τα υπόλοιπα θα σου τα δίνω ένα ευρώ την ημέρα, ώσπου να σε ξεχρεώσω. »
Ο καταστηματάρχης δεν κατάλαβε την εμμονή του μικρού να αγοράσει ένα ανάπηρο ζώο και τότε ο μικρός σηκώνει το παντελόνι του και δείχνει το πόδι του που ήταν τεχνητό (πρόσθετο μεταλλικό) και λέει:
« Δε χρειάζομαι ένα σκύλο να τρέχει, γιατί και εγώ δεν μπορώ να τρέξω βλέπετε και νομίζω, ότι ο σκύλος χρειάζεται κάποιον, που θα τον καταλαβαίνει! »