Διαχείριση των ελαττωμάτων μας

Αν και η απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της Θεοκρατίας πραγματοποιήθηκε στον ελλαδικό χώρο, όπου γεννήθηκε η επιστήμη και η λογική, ελάχιστοι γνωρίζουν ότι οι αρχαίοι πρόγονοί μας, όπως άλλωστε και οι Βυζαντινοί, ήταν εξαιρετικά προληπτικοί άνθρωποι και καθόριζαν πολλές πλευρές της ζωής τους βασισμένοι στα σημάδια που τους έδιναν οι υπερφυσικές δυνάμεις στις οποίες πίστευαν.

Απ’ όλους τους Αρχαίους Έλληνες όμως, κανείς δεν ήταν πιο προληπτικός από τους Σπαρτιάτες. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ιδιομορφίας των Σπαρτιατών θα βρούμε στη μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ) όπου, λόγω κάποιας ασυνεννοησίας, οι Σπαρτιάτες μαζί με τους γείτονες (και συχνά εχθρούς τους) Τεγεάτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον κύριο όγκο του περσικού στρατού.

Οι περισσότεροι και οπλισμένοι κυρίως με εκήβολα όπλα (τόξα, ακόντια κ.λπ.) Πέρσες πλησίασαν τότε τη Σπαρτιατική φάλαγγα και άρχισαν να χτυπούν από απόσταση ασφαλείας τους πυκνά παρατεταγμένους Έλληνες. Όπως ήταν φυσικό, οι γενναίοι Σπαρτιάτες ζήτησαν αμέσως από τον Βασιλιά και στρατηγό τους Παυσανία την άδεια να επιτεθούν και να σκορπίσουν αυτούς τους θρασείς βαρβάρους. Εκείνος όμως τους απάντησε, ότι οι χρησμοί δεν ευνοούσαν επίθεση και τους κάλεσε να παραμείνουν στη θέση τους.

Όσο περνούσε η ώρα, όλο και περισσότεροι Πέρσες έφταναν στην πρώτη γραμμή και όλο και πιο πολλοί Σπαρτιάτες και Τεγεάτες έπεφταν από τα τόξα και τα ακόντιά τους, ανίκανοι να ανταποδώσουν τα χτυπήματα, αφού διέθεταν οπλισμό αποκλειστικά για μάχη σώμα με σώμα (αγχέμαχα όπλα όπως δόρατα και σπαθιά). Οι άνδρες λοιπόν άρχισαν να δυσανασχετούν και να ζητούν όλο και πιο έντονα την άδεια να επιτεθούν, αλλά ο Παυσανίας επέμενε να ρωτά τους μάντεις και, παίρνοντας αρνητική απάντηση, τους διέταζε να παραμείνουν στις θέσεις τους.

Τελικά, κάποια στιγμή οι Τεγεάτες δεν άντεξαν άλλο και κινήθηκαν μόνοι τους, χωρίς διαταγή, εναντίον των Περσών, ακολουθούμενοι όμως σχεδόν αμέσως από τους Σπαρτιάτες, καθώς εκείνη τη στιγμή ο Παυσανίας ανακοίνωσε, πως επιτέλους οι χρησμοί ήταν ευνοϊκοί και μπορούσαν να επιτεθούν.

Όλοι γνωρίζουμε πως η επίθεση αυτή έληξε με μια περιφανή νίκη των Ελλήνων και ο Παυσανίας απέκτησε τεράστια δόξα και κύρος σε όλη την Ελλάδα. Εκ πρώτης όψεως βέβαια η δόξα αυτή δεν φαίνεται να δικαιολογείται από τις πράξεις του, καθώς μοιάζει να συμπεριφέρθηκε, όχι σαν αρχηγός που αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και παίρνει δύσκολες αποφάσεις, αλλά ως ένας δειλός θρησκόληπτος που παρέδωσε τη στρατηγία στους οιωνοσκόπους και άφησε σε αυτούς την ευθύνη της διεξαγωγής της μάχης.

Τα φαινόμενα όμως απατούν.

Ο Παυσανίας ήταν ένας πολύ ευφυής άνθρωπος και γνώριζε πολύ καλά τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα όχι μόνο του αντιπάλου, αλλά και της δικής του παράταξης. Κατάλαβε λοιπόν αμέσως, ότι αν οι βαρύτερα οπλισμένοι άνδρες του επιτίθονταν αμέσως στους βαρβάρους που τους παρενοχλούσαν, θα κατάφερναν μεν να τους διασκορπίσουν αλλά τότε εκείνοι απλώς θα αποτραβιόντουσαν λίγο μακρύτερα και θα συνέχιζαν πάλι να φθείρουν από μακριά τους Έλληνες οι οποίοι, κουβαλώντας μεγαλύτερο βάρος, γρήγορα θα κουράζονταν από την καταδίωξη και θα περικυκλώνονταν από τους πολυαριθμότερους εχθρούς.

Όπως θα έκανε και ένας καλός μαχητής του Judo λοιπόν, ο Παυσανίας αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τη δύναμη του εχθρού του εναντίον του. Κρατώντας τους άνδρες του ακίνητους γνώριζε, πως όλο και περισσότεροι Πέρσες θα συγκεντρώνονταν απέναντί τους για να τους χτυπήσουν εκ του ασφαλούς. Όταν λοιπόν θα μαζεύονταν αρκετοί, οι Έλληνες θα επιτίθονταν βέβαιοι πως οι εχθροί απέναντί τους δεν θα μπορούσαν να διαφύγουν, μια και θα εμποδίζονταν από τις δεκάδες χιλιάδες των άλλων Περσών οι οποίοι θα είχαν συγκεντρωθεί πίσω τους, περιμένοντας και αυτοί τη σειρά τους για να χτυπήσουν τους «παθητικούς» Έλληνες.

Όσο πειθαρχημένοι και αν ήταν οι άνδρες του όμως, ο Παυσανίας γνώριζε πως δύσκολα θα μπορούσε να τους πείσει να δεχθούν αδιαμαρτύρητα τα χτυπήματα των Περσών μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή. Έτσι, αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τη δεισιδαιμονία τους και δεν διέταξε επίθεση, παρά μόνο όταν δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς (όταν οι Τεγεάτες δεν άντεξαν πλέον την αναμονή και επιτέθηκαν, αδιαφορώντας για τις διαταγές του).

Ευτυχώς για τον Παυσανία και για την Ελλάδα, οι συγκεντρωμένοι εχθροί ήταν ήδη αρκετοί και το σχέδιο λειτούργησε. Οι πρώτες γραμμές των Περσών προσπάθησαν να διαφύγουν, αλλά μπερδεύτηκαν με τις ενισχύσεις, που έρχονταν από πίσω και επικράτησε κομφούζιο, που σύντομα μετατράπηκε σε πανικό και φυγή.

Η νίκη στις Πλαταιές λοιπόν ήταν ένας θρίαμβος της γενναιότητας και του στρατιωτικού δόγματος των Ελλήνων, αλλά ωφελήθηκε τα μέγιστα και από τις διπλωματικές ικανότητες του Παυσανία, ο οποίος αξιοποίησε προς όφελος των στρατιωτών του το ελάττωμα της δεισιδαιμονίας, που τους χαρακτήριζε.

Δυστυχώς, στη ζωή σπάνια βρίσκονται άνθρωποι, που μας αγαπούν τόσο πολύ και είναι τόσο ικανοί, ώστε να κάνουν ακόμη και τα ελαττώματά μας να λειτουργούν προς το συμφέρον μας. Οι περισσότεροι πράττουν το ακριβώς αντίθετο και χρησιμοποιούν αυτά τα ίδια ελαττώματα (ματαιοδοξία, απληστία, φόβος κ.λπ.) για να μας βλάψουν και να για ωφεληθούν οι ίδιοι σε βάρος μας.

Η προστασία μας λοιπόν από την κακότητα, τις επιβουλές και τις παγίδες του κόσμου δεν βρίσκεται ούτε στην πονηριά ή την ευφυΐα μας ούτε στην συνεχή εγρήγορση και τη δυσπιστία μας, αλλά στο χαρακτήρα μας και στην αναγνώριση και θεραπεία των ελαττωμάτων μας. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος θα μας εξαπατήσει, ας θυμηθούμε τους Σπαρτιάτες. Η αιτία του κακού δεν βρίσκεται στο ότι δεν αναγνωρίσαμε τον πραγματικό τους σκοπό, αλλά στο ότι δεν φροντίσαμε να διορθώσουμε τα ελαττώματά μας, που αυτός τελικά εκμεταλλεύτηκε.

Πάλι δική μας η ευθύνη λοιπόν. Όπως άλλωστε ταιριάζει σε ελεύθερους και αυτεξούσιους ανθρώπους.

Το δέμα με τα τρόφιμα

Ένας νέος, από Χριστιανική οικογένεια, άρχισε να δείχνει αδιαφορία για την Εκκλησία, τα πνευματικά, αλλά και για την οικογένεια του και τους συνανθρώπους του. Η μητέρα του ήταν απαρηγόρητη, που τον έβλεπε να απομακρύνεται διαρκώς από την σωστή οδό. 

Μια Κυριακή πρωί, κάλεσε τον γιο της και τού είπε:

«Αγαπητό μου παιδί, σε παρακαλώ πολύ, πάρε αυτό το δέμα και πήγαινέ το στην τάδε οδό, εκεί υπάρχει ένα πτωχό σπιτικό, στο οποίο ζει μια πολύ πτωχή χήρα, με πολλά παιδιά. Δώσε της αυτό το δέμα.»
«Εγώ να πάω αυτό το δέμα; Αποκλείεται... Δεν είμαστε καλά.»
«Άκουσε με γιε μου, πήγαινε το δέμα κι εγώ σου υπόσχομαι να σου δώσω, ότι μου ζητήσεις».
«Αν είναι έτσι, είμαστε σύμφωνοι. Δώσε μου το δέμα να το παραδώσω.»
Ο νέος έχοντας στο μυαλό του την ανταμοιβή, έφθασε γρήγορα έξω από το πτωχικό σπιτικό, χτύπησε την σπασμένη πόρτα και όταν μπήκε, βρέθηκε μπροστά σε μια πτωχή γυναίκα με πέντε παιδιά να κλαίνε και να φωνάζουν:
«Μαμά, μαμά, πεινάω...»
Παγωμένος και ανίκανος να αντιδράσει ο νέος, έδωσε το δέμα στην πτωχή γυναίκα και γύρισε να φύγει με κατεβασμένο το κεφάλι.
«Κύριε, του είπε η γυναίκα, φεύγετε χωρίς να σας πω τουλάχιστον ένα “ευχαριστώ”. Ο Θεός να σας ανταμείψει, για την χειρονομία σας και την παρηγοριά που μας προσφέρετε!».
Βγήκε έξω ο νέος κλαίγοντας από συγκίνηση, αλλά και από αγαλλίαση. Έτρεξε και μπήκε στην πρώτη Εκκλησία που βρήκε, χώθηκε σε μία γωνία και έκλαψε, έκλαψε, έκλαψε!
Στην επιστροφή του, η μητέρα τον ερωτά:
«Γιατί άργησες παιδί μου; Πήγες τουλάχιστον το δέμα που σου έδωσα;».
«Ναι μητέρα, το πήγα. Αλλά και εσύ να μην ξεχάσεις, την υπόσχεσή σου.».
«Έχεις δίκιο παιδί μου, εμπρός πες μου τι θέλεις;».
«Ετοίμασέ μου μητέρα άλλο ένα δέμα, διότι θα ήθελα να δοκιμάσω άλλη μία φορά την συγκίνηση και την ικανοποίηση που ένιωσα, προσφέροντας και παρηγορώντας ανθρώπους πτωχούς, βασανισμένους και πεινασμένους»!

Οι Τρεις Αγίες

Σήμερα θα σου μιλήσω για τρεις Αγίες. Τρεις Αγίες, που αξίζει να τις γνωρίσεις, και να τις πιάσεις φίλες σου καλές.
Η πρώτη είναι η Αγία Απόσταση.
Σημαίνει να έχεις διάκριση. Να μην τον πνίγεις τον άλλον με την παρουσία σου. Καμιά φορά ξέρεις, το να πάρεις απόσταση από κάποιον, είναι η μόνη λύση για να μην χαλάσει η σχέση.
Η δεύτερη είναι η Αγία Υπομονή.
Μεγάλη Αγία. Ανθρώπους να δεις που έχει βάλει αυτή η Αγία στον Παράδεισο. Αν την κάνεις φίλη, να το ξέρεις, θα σε βοηθάει να αντιμετωπίζεις όλες τις δυσκολίες της ζωής. Όσο μεγάλες ή τρομαχτικές και αν μοιάζουν.
Και η τρίτη είναι η Αγία Σιωπή.
Δύσκολα την πιάνεις φίλη. Ακόμα πιο δύσκολα την κρατάς. Είναι τέχνη να ξέρεις να μιλάς. Είναι όμως τέχνη μεγαλύτερη να μπορείς να σιωπήσεις. Να μην πληγώσεις. Να μην απελπίσεις. Να μην προδώσεις. Να μην περηφανευτείς. Αυτά που βγαίνουν από το στόμα, αυτά είναι που μας κάνουν ακάθαρτους.
Απόσταση, Υπομονή και Σιωπή.
Τρεις Αγίες που αξίζει να τις κάνεις φίλες.
Πολλές φορές ούτε ο κόπος, ούτε οι μετάνοιες, ούτε οι σταυροί προσελκύουν τη Χάρη. Υπάρχουν μυστικά. Το ουσιαστικότερο είναι να φύγεις απ' τον τύπο και να πηγαίνεις στην ουσία.
Ότι γίνεται, να γίνεται από αγάπη.

Ο σεβασμός προς τους γονείς

Μετά την άλωση της Τροίας οι Αχαιοί επέτρεψαν στους εναπομείναντες Τρώες να φύγουν παίρνοντας μαζί τους ότι μπορούσε να κουβαλήσει ο καθένας. Τότε όλοι πήραν μαζί τους ασήμι, χρυσό ή κάποιο άλλο πολύτιμο αντικείμενο.
Μονάχα ένας όμως, ο Αινείας, πήρε στους ώμους του τον πατέρα του, που ήταν σε βαθιά γεράματα και τον μετέφερε έξω.
Οι Αχαιοί βλέποντάς τον τόν θαύμασαν και γι’ αυτό του έδωσαν πάλι το δικαίωμα να ξαναμπεί στο σπίτι του και να πάρει ότι ήθελε απ’ τα πράγματα που είχε. Εκείνος τότε προτίμησε να πάρει μαζί του τα ιερά αντικείμενα, γεγονός που προκάλεσε μεγαλύτερο ακόμα θαυμασμό από τους εχθρούς του, διότι φάνηκε πως ο άνδρας αυτός την ώρα του πιο μεγάλου κινδύνου έδειξε την μεγαλύτερη φροντίδα για τον σεβασμό προς τους γονείς και την ευσέβεια προς τους θεούς.
Ο Αινείας, μέσα απ’ την πράξη του αυτή, αναδείχθηκε σε υπόδειγμα ηθικού ανθρώπου, ο οποίος θέτει τις ηθικές αξίες πάνω απ’ όλα τα υλικά αγαθά.
Αυτή η μικρή ιστορία δείχνει το μεγαλείο και την παράδοση ενός σπουδαίου λαού, που διαπαιδαγωγεί με τον τρόπο αυτόν τα μέλη του!

Δημιουργία πραγματικής ευτυχίας

Σε μία τηλεοπτική συνέντευξη με έναν αρκετά πλούσιο επιχειρηματία, ο παρουσιαστής τον ρώτησε:

"Ποιο είναι αυτό που σε έκανε να νιώσεις, πως είσαι πραγματικά ευτυχισμένος;"

Ο επιχειρηματίας απάντησε :

"Πέρασα φάσεις, που είχα την αίσθηση της πραγματικής ευτυχίας, αγοράζοντας πράγματα που μου χρειάζονταν, αγοράζοντας ακριβά και πολυτελή πράγματα, ιδρύοντας εταιρίες κι αγοράζοντας ξενοδοχεία και εμπορικούς πύργους, αλλά καμία από αυτές δεν με έκαναν πραγματικά ευτυχισμένο.

Κάποια φορά μου πρότεινε ένας φίλος να κάνω μία δωρεά ηλεκτρικών αμαξιδίων σε Σύλλογο Παιδιών με κινητικά προβλήματα.

Του έδωσα μια επιταγή, για να αγοράσει αμαξίδια για όλα τα παιδιά του Συλλόγου..

Ο φίλος μου επέμεινε να πάω μαζί του, για να με γνωρίσουν τα παιδιά, όταν θα πήγαινε η εταιρεία τα αμαξίδια στον Σύλλογο. Μετά από κάποια μικρή σκέψη αποφάσισα να πάω.

Όταν είδα την χαρά και άκουσα τα γέλια των μικρών παιδιών, που πηγαίναν πέρα δώθε σε όλες τις κατευθύνσεις πάνω στα ηλεκτρικά αμαξίδια, ένιωσα πρωτόγνωρη συγκίνηση μέσα μου!

Όταν ήρθε η στιγμή για να αποχωρήσω, ένα παιδί αγκάλιασε τα πόδια μου και δεν με άφηνε να κάνω βήμα. Σκύβοντας προς το μέρος του και αντιλαμβανόμενος να κοιτάζει με προσοχή με ορθάνοιχτα τα μάτια του το πρόσωπό μου, τον ρώτησα:

"Μήπως χρειάζεσαι κάτι άλλο παιδί μου;"

Η απάντηση του ήταν τέτοια, που δεν περίμενα ποτέ να ακούσω στη ζωή μου:

"Σας κοιτάζω πολύ προσεκτικά επειδή θέλω να αποτυπωθεί το πρόσωπό σας στην μνήμη μου, ώστε να μπορέσω να σας αναγνωρίσω, όταν θα σας συναντήσω στον ουρανό, για να σας ευχαριστήσω ακόμη μια φορά, αλλά τότε μπροστά στον Θεό!"

Τότε λοιπόν νομίζω πως είχα την αίσθηση της τέλειας ευτυχίας!

Στο τρένο μοναχός

Κάθε χρόνο οι γονείς του Μαρτίν τον πήγαιναν με το τρένο στο χωριό στη γιαγιά του για τις καλοκαιρινές διακοπές και στο τέλος του καλοκαιριού πήγαιναν πάλι στο χωριό για να επιστρέψει ο Μαρτίν στο σπίτι του.

Φέτος το καλοκαίρι το αγόρι είπε στους γονείς του:

"Είμαι ήδη μεγάλος. Μπορώ να πάω μόνος στο σπίτι της γιαγιάς μου; "

Μετά από μια σύντομη συζήτηση οι γονείς δέχτηκαν.

Την ημέρα που θα έφευγε το αγόρι, οι γονείς στέκονται περιμένοντας το τρένο να αναχωρήσει, αποχαιρετούν το γιο τους δίνοντας του μερικές συμβουλές έξω από το παράθυρο, ενώ ο Μαρτίν τους επαναλάμβανε:

"Τα ξέρω! Μου τα έχετε πει περισσότερες από χίλιες φορές. "

Το τρένο κοντεύει να φύγει και ο μπαμπάς του ψιθύρισε στο αυτί του:

"Γιε μου, αν νιώσεις άσχημα ή ανασφαλής, άνοιξε και διάβασε το σημείωμα που σου δίνω!".

Και του έβαλε το σημείωμα στην τσέπη του.

Τώρα ο Μαρτίν είναι μόνος καθισμένος στο τρένο όπως ήθελε, χωρίς τους γονείς του για πρώτη φορά.

Θαύμαζε το τοπίο από το παράθυρο, γύρω του ξένοι άνθρωποι σπρώχνουν και κάνουν πολύ θόρυβο, σε κάθε στάση μπαίνουν και βγαίνουν από το βαγόνι.

Ο ελεγκτής του τρένου κάνει κάποια σχόλια σχετικά με το γεγονός ότι το παιδί ο Μαρτίν ταξιδεύει μόνος. Κάποιος άλλος κοιτάζει το αγόρι με λυπημένα μάτια.

Ο Μαρτίν αρχίζει να αισθάνεται όλο και περισσότερο άσχημα κάθε λεπτό που περνά. Σιγά-σιγά αρχίζει να φοβάται!

Σκύβει το κεφάλι του, για να μη φαίνονται τα δάκρυα που τρέχουν από τα μάτια του, νιώθει φοβισμένος και μόνος.

Ξαφνικά θυμάται τον μπαμπά του, που του έβαλε το σημείωμα στην τσέπη του, τρέμει, ψάχνει για αυτό που του έδωσε ο πατέρας του και βγάζει από τη τσέπη το σημείωμα. Διαβάζει:

"Γιε μου, είμαι στο τελευταίο βαγόνι!"

Αυτή είναι η ζωή, πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά μας να φύγουν, πρέπει να τα εμπιστευτούμε. Αλλά πρέπει πάντα να είμαστε στο τελευταίο βαγόνι, βλέποντας, αν φοβούνται ή αν βρουν εμπόδια και δεν ξέρουν τι να κάνουν.

Πρέπει να είμαστε κοντά τους όσο είμαστε ακόμα ζωντανοί, τα παιδιά πάντα χρειάζονται τους γονείς τους και χρειάζεται να βρισκόμαστε πάντοτε στο τελευταίο βαγόνι!

Ο πλούσιος και ο γέροντας

Μια κρύα νύχτα, ένας δισεκατομμυριούχος συνάντησε έναν φτωχό γέρο έξω.

Τον ρώτησε:

"Δεν νιώθεις ότι κάνει κρύο και δεν φοράς ζεστά ρούχα";

Ο γέροντας απάντησε:

"Νιώθω την παγωνιά, αλλά δεν έχω ζεστά ρούχα να φορέσω. Εξ άλλου μετά από τόσο καιρό το έχω συνηθίσει το κρύο!"

Ο δισεκατομμυριούχος απάντησε:

"Περιμένετε εδώ! Θα μπω σπίτι μου τώρα και θα σας φέρω ζεστά ρούχα."

Ο καημένος ο γέροντας ήταν τόσο χαρούμενος και είπε ότι θα τον περίμενε.

Ο δισεκατομμυριούχος μπήκε στο σπίτι του και ξέχασε τον γέροντα.

Το πρωί, θυμήθηκε εκείνον τον φτωχό γέροντα και βγήκε να τον ψάξει. Δυστυχώς τον βρήκε νεκρό από το κρύο!

Μα ο γέροντας άφησε ένα σημείωμα:

"Δεν είχα ζεστά ρούχα αλλά είχα τη δύναμη να παλέψω με το κρύο, γιατί το είχα συνηθίσει, αλλά όταν υποσχέθηκες να με βοηθήσεις, ήμουν προσκολλημένος στην υπόσχεσή σου και οι ώρες περνούσαν με αγωνία περιμένοντας και έτσι έχασα την δύναμή μου να αντισταθώ."

Ας είμαστε πολύ προσεκτικοί κάθε φορά που νιώθουμε την ανάγκη να υποσχεθούμε οτιδήποτε, ας είναι και η ίδια η αγάπη. Χρειάζεται να κρατάμε πάντοτε τις υποσχέσεις μας!