Στην αγκαλιά του Θεού

Μια νύχτα κάποιος άνθρωπος ονειρεύτηκε, ότι περπατούσε στην παραλία μαζί με τον Θεό. Στον ουρανό άστραφταν σκηνές από την ζωή του. Για κάθε σκηνή παρατήρησε δύο ζευγάρια από χνάρια πάνω στην άμμο. Το ένα ανήκε σε αυτόν και το άλλο ανήκε στον Θεό.
Όταν η τελευταία σκηνή της ζωής του άστραψε εμπρός του, εκείνος κοίταξε πίσω στα χνάρια της άμμου. Παρατήρησε, ότι πολλές φορές στο μονοπάτι της ζωής του υπήρχε μόνο το ένα ζευγάρι από τα χνάρια. Παρατήρησε ακόμα, ότι τούτο συνέβαινε στις χειρότερες και πιο θλιβερές στιγμές της ζωής του.
Αυτό στ’ αλήθεια τον ενόχλησε και ρώτησε τον Θεό σχετικά με αυτό:
- Θεέ μου, είπες ότι εφ’ όσον αποφάσισα να σε ακολουθήσω, Εσύ θα περπατούσες μαζί μου σε όλη τη διάρκεια του διαδρομής. Παρατήρησα όμως, πως στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου υπάρχει μόνο ένα ζευγάρι χνάρια στην άμμο. Δεν καταλαβαίνω, γιατί όταν σε χρειαζόμουν περισσότερο, Εσύ με εγκατέλειψες».
- Αγαπημένε μου, ακριβέ μου γιε, Εγώ σ’ αγαπώ και ποτέ δεν θα σε εγκατέλειπα. Τις στιγμές της δοκιμασίας και του πόνου σου, εκεί που βλέπεις μόνο το ένα ζευγάρι από τα χνάρια στην άμμο, είναι τότε που Εγώ, σε κουβαλούσα στην αγκαλιά μου!

Τι δεν είναι βάρος

Υπήρχε ένας Ινδός ασκητής, που ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια για ένα προσκύνημα στους ινδικούς ιερούς ναούς στα Ιμαλάια. Είναι πολύ δύσκολη διαδρομή για να φτάσει κανείς στους ναούς αυτούς κι εκείνη την εποχή ήταν ακόμη πιο δύσκολη. Τα μονοπάτια είναι στενά, καλυμμένα από αιώνιο χιόνι, στο πλάι υπάρχουν γκρεμοί βάθους χιλιάδων μέτρων, λίγο να γλιστρούσαν τα πόδια κι έπεφτες.
Ο προσκυνητής είχε κουραστεί αρκετά, αν και κουβαλούσε λίγες αποσκευές, διότι το να κουβαλήσεις πολλές αποσκευές σε εκείνα τα ύψη, κάνει το βάδισμα πολύ πιο επίπονο. Καθώς ο αέρας λιγοστεύει, ακόμη και να ανασάνεις γίνεται δύσκολο. Μπροστά του, είδε ένα κορίτσι, όχι μεγαλύτερο από δέκα ετών, να κουβαλά ένα μικρό αγόρι, πολύ παχύ, στους ώμους της. Ίδρωνε, ανέπνεε βαριά, κι όταν ο προσκυνητής πέρασε δίπλα της, της είπε:
- Κόρη μου, πρέπει να είσαι κουρασμένη. Κουβαλάς τόσο βάρος!
Το κορίτσι απάντησε κάπως απότομα:
- Εσύ κουβαλάς βάρος. Εγώ κουβαλάω τον μικρό μου αδελφό και δεν μου είναι βάρος!
Στη ζυγαριά βέβαια, δεν φαίνεται η διαφορά είτε βάλεις το μικρό σου αδελφό είτε μια βαλίτσα, δεν έχει σημασία, η ζυγαριά θα δείξει βάρος. Η καρδιά όμως δεν είναι ζυγαριά. Το κορίτσι είχε δίκιο:
- Εσύ κουβαλάς βάρος, όχι εγώ. Αυτός είναι ο μικρότερος αδελφός μου και τον αγαπάω!

Το καλάθι με τα ψάρια

Υπάρχει μια παλιά Ινδική ιστορία για μια φτωχή γυναίκα που πουλούσε ψάρια.
Μια μέρα έβρεχε πολύ και η γυναίκα αυτή με το καλάθι της που είχε ψάρια, βρήκε καταφύγιο κάτω από ένα δέντρο, μπροστά από το σπίτι ενός μεγάλου έμπορου λουλουδιών. Η καταιγίδα ήταν πολύ δυνατή και καθώς άρχισε να σκοτεινιάζει, ο ανθοπώλης συμφώνησε, να την φιλοξενήσει στην αποθήκη, που είχε στην αυλή, για περάσει τη νύχτα.
Η γυναίκα κοιμήθηκε στο έδαφος, όπως συνηθίζεται στην Ινδία. Όσο κοιμόταν είχε αφήσει το καλάθι με τα ψάρια στο πλευρό της. Στη μέση της νύχτας, οι υπάλληλοι του ανθοπώλη άρχισαν να στοιβάζουν φρέσκα γιασεμιά μέσα στην αποθήκη. Όταν δεν είχαν άλλο χώρο να στοιβάξουν τα λουλούδια, κάποιος μετακίνησε το καλάθι με τα ψάρια από δίπλα της και το έβαλε μακριά από αυτήν στην γωνία του δωματίου.
Η ώρα περνούσε και η έντονη μυρωδιά από τα φρέσκα γιασεμιά πλημμύρισε το δωμάτιο. Η γυναίκα ξύπνησε από τον ύπνο, νιώθοντας ένα αίσθημα δυσφορίας. Αντιλήφθηκε πως την δυσφορία της την προξένησε η οσμή των φρέσκων γιασεμιών! Ήταν συνηθισμένη να κοιμάται κάθε βράδυ με τη φρικτή μυρωδιά των ψόφιων ψαριών. Όταν αυτή η μυρωδιά έφυγε και το ευωδιαστό άρωμα των φρέσκων γιασεμιών εισχώρησε στους οσφρητικούς τις αδένες, το σώμα αντέδρασε, ξύπνησε και δυσφόρησε! Μισοζαλισμένη πήγε κοντά στο καλάθι με τα μπαγιάτικα ψάρια της και κοιμήθηκε εκεί. Το πρωί ξύπνησε και πήρε το δρόμο της.
Όλοι μας κρατάμε διαφορετικά καλάθια με ψάρια κοντά στο στήθος μας. Ο καθένας ξέρει, ότι πολύ λίγα πράγματα μυρίζουν χειρότερα από τα ψόφια ψάρια και επίσης γνωρίζουμε, πόσο υπέροχα μυρίζει το γιασεμί. Κι εξακολουθούμε να μη θέλουμε να απαλλαγούμε από τα καλάθια με ψάρια μας και να απολαύσουμε το φρέσκο άρωμα των γιασεμιών. Αυτό συμβαίνει εξ αιτίας της δύναμης της συνήθειας.
Δυσκολευόμαστε να απαλλαγούμε από τις παλιές συνήθειες και τάσεις. Μπορεί να δυσφορούμε εξ αιτίας τους, αλλά δεν προχωράμε στην αλλαγή τους, φοβούμενοι το άγνωστο. Κανείς μας δεν θέλει να ξεβολευτεί. Τα μυαλά μας δεν δέχονται νέους τρόπους σκέψης. Αυτό το ξέρουμε καλά. Δεν μας πειράζει να γυρίζουμε ξανά και ξανά σε φαύλους κύκλους, εφ’ όσον είμαστε σε οικείο έδαφος, αλλά δεν θέλουμε να ρισκάρουμε, δοκιμάζοντας νέους τρόπους να κάνουμε πράγματα.
Είναι πάντα οι άνθρωποι που αμφισβητούν τις συμβάσεις και σκέφτονται διαφορετικά, οι τολμηροί, αυτοί τα γερά νεύρα και τις μεγάλες αντοχές, που πάνε μπροστά, βρίσκοντας νέους τρόπους, για να λύνουν παλιά προβλήματα.
Δεν υποστηρίζει κανείς, πως δεν πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί, ακόμη και να αμφισβητούμε τις νέες ιδέες. Αν χρησιμοποιούμε καθιερωμένη μεθοδολογία, η οποία αντιλαμβανόμαστε, πως μας εξυπηρετεί όλο και λιγότερο και κάτι νέο προκύψει, χρειάζεται να βάζουμε τη νέα πρόταση κάτω από το μικροσκόπιο, για μια ενδελεχή ανάλυση. Η άμεση και χωρίς αμφισβήτηση αποδοχή, δεν είναι σημάδι ενός υγιούς ορθολογικού μυαλού, αλλά δεν μπορούμε να απορρίψουμε κάτι μόνο και μόνο, επειδή είναι καινούριο, ακόμη περισσότερο όταν το παλιό παύει να μας χρησιμεύει.
Οι άνθρωποι που έχουν συνηθίσει να βάζουν το μυαλό τους σε νέα κανάλια σκέψης, δεν έχουν κανένα πρόβλημα στην αξιολόγηση νέων ιδεών. Ας επιχειρήσουμε να τους μοιάσουμε!

Ραντεβού με τον Θεό

Ένας ερημίτης προσευχόταν πολύ σκληρά και επίμονα, ζητώντας να συναντηθεί με τον Θεό. Επιτέλους κατάφερε να κλείσει ένα ραντεβού μαζί του. «Αύριο, πάνω στο όρος» του είπε ένας άγγελος.
Την επόμενη ημέρα ο ερημίτης σηκώθηκε πολύ πρωί και κοίταξε το όρος, ήταν τελείως καθαρό από σύννεφα.
Ξεκίνησε, λοιπόν, χαρούμενος και με δέος, προς την κορυφή του βουνού. Κάποια στιγμή, εκεί που περπάταγε κατά μήκος του μονοπατιού συνάντησε έναν άνθρωπο, που είχε πέσει κάτω μέσα στα αγκάθια και του ζήτησε βοήθεια. 

- Λυπάμαι, βιάζομαι, έχω ραντεβού με τον Θεό, απάντησε ο ερημίτης και συνέχισε τον δρόμο του.
Λίγο πιο κάτω συνάντησε μια γυναίκα, που έκλαιγε δίπλα στο άρρωστο παιδί της:
- Βοήθησε με σε παρακαλώ!
- Λυπάμαι, δεν έχω χρόνο, ο Θεός με περιμένει στην κορυφή του βουνού.
Ο ασκητής προχώρησε ακόμα πιο γρήγορα, για να μην αργήσει, αλλά εκεί που το μονοπάτι έγινε πιο δύσκολο, είδε ένα ηλικιωμένο εξαντλημένο, που του πρότεινε ένα ασκί:
- Δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο, σε παρακαλώ πήγαινε να μου γεμίσεις το ασκί με νερό από την πηγή εδώ πιο κάτω.
- Κάνε υπομονή, καλέ μου άνθρωπε, έχω ένα ραντεβού με τον Θεό και δεν θέλω να αργήσω!
Όταν ο ερημίτης έφτασε επιτέλους στην κορυφή του βουνού, στην πόρτα της καλύβας, όπου επρόκειτο να συναντηθεί με τον Θεό , βρήκε κρεμασμένο ένα σημείωμα: 

- Συγχώρεσε με που δεν είμαι εδώ, αλλά πήγα να βοηθήσω εκείνους, που δεν υποστήριξες εσύ στο διάβα σου!

Αγάπη χωρίς προσκόλληση

Μια μέρα ο Κομφούκιος αποφάσισε να επισκεφθεί τον Δάσκαλο Λάο Τσε, για να του κάνει μια ερώτηση.
Βρήκε τον Δάσκαλο μέσα στο δάσος. Ο Κομφούκιος πλησίασε αργά και με πολύ σεβασμό είπε:
- Δάσκαλε, θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι, για όσον αφορά την Αγάπη!
Ο Δάσκαλος απάντησε:
- Πες μου!
- Είναι αλήθεια πως το να αγαπάς τους γονείς σου, όπως επίσης και τα παιδιά σου και όλους τους ανθρώπους, είναι η πιο σπουδαία αρετή; Και επίσης είναι αληθές, πως το να κάνεις ελεημοσύνη και να συμπονάς όποιον έχει ανάγκη, είναι ένας τρόπος για να καλυτερεύσεις τον χαρακτήρα σου και να φθάσεις στην αγιότητα;
Ο Δάσκαλος έμεινε για λίγο σιωπηλός και μετά είπε δυνατά και με σκληρότητα:
- Φύγε από εδώ , είσαι ένας τιποτένιος και δε έχω χρόνο, να χάσω μαζί σου!
Ο Κομφούκιος έμεινε άναυδος και πριν φύγει ρώτησε ξανά:
- Συγγνώμη δάσκαλε, η Αγάπη δεν είναι η πιο σπουδαία
αρετή από όλες;
Ο Λάο Τσε απάντησε αμέσως:
- Η Αγάπη για την οποία μιλάς, είναι υπό μορφή καλών προθέσεων και ανώφελων επιθυμιών, προσκόλλησης και προσδοκιών, δεν είναι πραγματική δεν είναι αληθινή Αγάπη, είναι σαν ένα παλιό ρούχο που φοράς και βαραίνει τον αυθορμητισμό σου! Μπορεί ο ήλιος να κάνει κάτι για να λάμψει ή η βροχή χρειάζεται να προσπαθήσει να βρέξει, για να ποτίσει την γη; Απελευθερώσου από όλες εκείνες τις ιδέες για την αγάπη και γύρνα στην πραγματική και αληθινή σου φύση! Βγάλε εκείνο το ρούχο που έχει φτιαχτεί από έννοιες και ψεύτικες ηθικές και κάνε ότι κάνει ο ήλιος και η βροχή! Μονάχα έτσι θα μπορέσεις να Αγαπήσεις πραγματικά και αληθινά!
Ο Κομφούκιος έμεινε άναυδος, χωρίς να πει τίποτε και έφυγε πληγωμένος από την τόση αλήθεια!
Κλείστηκε στα δωμάτια του για πολύ καιρό και ο θρύλος λέει, πως ο μεγάλος Κομφούκιος από εκείνη την στιγμή δεν ανέφερε τίποτε για την Αγάπη!

Το όνειρο του μικρού αγοριού

Ένα νεαρό αγόρι είχε πατέρα έναν εκπαιδευτή αλόγων, που μετακινούνταν συχνά σε διάφορους στάβλους και αγροκτήματα εκπαιδεύοντας άλογα. Έτσι ο μικρός, αναγκαζόταν να αλλάζει συνεχώς σχολεία.
Μια μέρα, ο δάσκαλος κάποιου σχολείου του ζήτησε από τους μαθητές να γράψουν, τι θα ήθελαν να γίνουν όταν μεγαλώσουν. Χωρίς κανένα δισταγμό το νεαρό αγόρι, έγραψε εφτά ολόκληρες σελίδες για το όνειρό του, να γίνει ιδιοκτήτης ενός ράντσου για άλογα. Έγραψε ακόμα πολλές λεπτομέρειες και σχεδίασε την τοποθεσία των κτηρίων και των στάβλων, ακόμα και ένα λεπτομερές πλάνο όλων όσων θα βρισκόταν μέσα στο ράντζο!
Δύο ημέρες αργότερα έλαβε την εργασία του και είδε, ότι ο δάσκαλος του είχε βάλει βαθμό κάτω από τη βάση. Μετά το μάθημα πλησίασε τον δάσκαλο και τον ρώτησε:
- Για ποιο λόγο μου βάλατε τόσο χαμηλό βαθμό;
- Αυτό το όνειρο δεν πρόκειται ποτέ να βγει αληθινό για κάποιον σαν εσένα, δεν έχεις ούτε χρήματα ούτε άλλους πόρους και η οικογένειά σου γυρίζει από μέρος σε μέρος. Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να πετύχεις τους φιλόδοξους στόχους σου, αιτιολόγησε τον χαμηλό βαθμό ο δάσκαλος!
Στη συνέχεια, ο δάσκαλος τού πρότεινε να ξαναγράψει την εργασία, θέτοντας πιο ρεαλιστικούς στόχους αυτή τη φορά.
Το αγόρι πήγε στο σπίτι του και ζήτησε από τον πατέρα του να τον συμβουλέψει τι έπρεπε να κάνει. Ο πατέρας του απάντησε:
- Η απόφαση αυτή είναι πολύ σημαντική για εσένα. Γι’ αυτό, ο μόνος που πρέπει να αποφασίσει, είσαι εσύ.
Μετά από μερικές ημέρες το αγόρι έφερε την ίδια εργασία στον δάσκαλό του χωρίς καμία αλλαγή, λέγοντάς του:
- Κρατήστε το χαμηλό βαθμό κι εγώ θα κρατήσω το όνειρό μου!
Κάποιοι λένε πως αυτό το νεαρό αγόρι είναι ο Monty Roberts , ιδιοκτήτης ενός σπιτιού 4.000 τετραγωνικών στη μέση ενός ράντσου για άλογα έκτασης 800 στρεμμάτων!
Όσοι επισκέφτηκαν το σπίτι του υποστηρίζουν, πως κρατάει ακόμη εκείνη την σχολική εργασία, κορνιζωμένη πάνω από το τζάκι!
Ας θυμόμαστε λοιπόν, να ακολουθούμε την καρδιά μας και να μην αφήνουμε κανέναν να καταστρέφει τα όνειρά μας!

Το άγαλμα του Δαυίδ στη Φλωρεντία

Ο Μιχαήλ-Άγγελος μόλις είχε φτιάξει ένα νέο αριστούργημα πέντε μέτρων, τον Δαυίδ, αλλά ο ηγεμόνας της Φλωρεντίας θεώρησε, πως η μύτη του αγάλματος ήταν μεγάλη και ζήτησε από τον καλλιτέχνη να την μικρύνει!
Ο Μιχαήλ-Άγγελος θεώρησε παράλογη την απαίτηση, αλλά γνώριζε πολύ καλά, πως αν δεν υπάκουε, ίσως ο ηγεμόνας τον έδιωχνε από την πόλη. Από την μια μεριά ο καλλιτεχνικός εγωισμός του γλύπτη δεν συμφωνούσε με την υπόδειξη, από την άλλη μεριά όμως ήξερε, πως ο διωγμός του από την πόλη θα τον διέσυρε και θα ατίμαζε το όνομά του!
Η αδυναμία του να αποφασίσει, στενοχωρούσε τον Μιχαήλ-Άγγελο και επηρέαζε την σωματική υγεία. Η καρδιά του χτυπούσε γρήγορα, παλλόταν σαν αγριοκάτσικο που χοροπηδούσε. Ένιωθε να την τσιμπάνε μυριάδες μικρές μέλισσες. Παρά το γεγονός πως στο τζάκι φούντωνε η φωτιά, αυτός έτρεμε από το κρύο. Οι ιατροί που τον είχαν δει πριν λίγο, δεν βρήκαν κάτι κι έφυγαν χωρίς να του προσφέρουν ανακούφιση. Φοβόταν πολύ ότι είχε αρρωστήσει. Σκεφτόταν έναν νεαρό ιατρό, που βγαίνοντας από το δωμάτιο, του είχε ψιθυρίσει:
- Νομίζω ότι είστε μπερδεμένος άρχοντά μου και νομίζω πως ότι νιώθετε, ο φόβος το γεννά. Το μυαλό άρχοντά μου, φτιάχνει τις σκέψεις του για να αμυνθεί, σαν κύκλους από τείχη, τον έναν μέσα στον άλλον. Εσείς πολεμάτε το εξωτερικό τείχος, που είναι ο φόβος για την υγεία σας. Όμως αυτός άρχισε, όταν σας ζήτησαν να κάνετε κάτι, που δεν θέλετε να κάνετε. Ενώ πρέπει πρώτα να γκρεμίσετε το εσωτερικό τείχος, πως δεν είναι ντροπή, αν δεν κάνετε αυτό, που σας ζητά ο ηγεμόνας. Εσείς φτιάξατε τον Δαυίδ, όπως μπορούσατε πιο όμορφο. Ο ηγεμόνας θα μπορούσε να σας ζητήσει να χαμηλώσετε το ύψος του, εσείς όμως τότε δεν θα μπορούσατε να το κάνετε, ακόμη και να το θέλατε. Τώρα όμως καταλαβαίνετε, πως δεν μπορείτε να προφασιστείτε αδυναμία, οπότε ο ηγεμόνας θα αντιληφθεί την πρόθεσή σας να μην του κάνετε το χατίρι και για τον λόγο αυτόν θα σας διώξει από την Φλωρεντία. Ο φόβος της ντροπής μήπως σας διώξει από την Φλωρεντία, γεννά τα συμπτώματα του σώματος σας!
Το μεσημέρι της επόμενης μέρας ο Μιχαήλ-Άγγελος βγήκε μπροστά στο πολύβουο πλήθος και τον ηγεμόνα, σκαρφάλωσε την σκάλα, που οδηγούσε στο κεφάλι του πανύψηλου αγάλματος, για να μικρύνει την αποκαλούμενη μεγάλη μύτη του. Κάτι κρατούσε στο χέρι του, μα κανείς δεν κατάλαβε τι. Άρχισε να σμιλεύει το πρόσωπο του Δαυίδ, μα υποκρινόταν ότι το άγγιζε. Στην ουσία, άφηνε να πέφτει πάνω στον ηγεμόνα αυτό, που είχε ανεβάσει μαζί του για να τον ξεγελάσει, ένα σακούλι μαρμαρόσκονη. Μετά από κάποια λεπτά κατέβηκε, και ό άρχοντας κοίταξε με ικανοποίηση το γλυπτό:
- Πραγματικά, είπε ο ηγεμόνας χαμογελώντας, τώρα η μύτη του δείχνει πολύ πιο σωστή!
Ο Μιχαήλ-Άγγελος χαμογέλασε κι αυτός με ικανοποίηση.
Το ανθρώπινο μυαλό από την παιδική ηλικία, αποθηκεύει κανόνες ηθικής, τους οποίους μαθαίνουμε από τους γονείς μας. Αυτοί αφορούν, το τί είναι «σωστό» ως ηθική αξία, στη ζωή και στην συμπεριφορά μας γενικότερα.
Με βάση το πόσο ανταποκρινόμαστε σε αυτούς τους κανόνες, μετράμε εν μέρει και την αξία του εαυτού μας. Αν για παράδειγμα δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε σε κάποια υποχρέωση, τους παραβιάζουμε και το μυαλό μας μπορεί να νιώσει τύψεις και ενοχές, επειδή βιώνει την παραβίαση σαν εσωτερική απειλή κατά της καλής εικόνας, που θέλουμε να έχουμε για τον εαυτό μας.
Έτσι μπορεί να νιώθουμε έντονο άγχος, χωρίς να ξέρουμε το γιατί, καθώς αυτοί οι ηθικοί κανόνες είναι στην πλειοψηφία τους αποθηκευμένοι στο μη συνειδητό κομμάτι του μυαλού μας και είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθούμε, ποιον ηθικό κανόνα μας παραβιάσαμε. Το έντονο άγχος δημιουργεί και ψυχοσωματικά συμπτώματα, με τα οποία καταπιάνεται η σκέψη μας, καθώς το άγχος για την υγεία, είναι πιο απλό για το μυαλό μας, να ασχοληθεί μαζί του, από το να επανεξετάσει αξίες βαθιά θεμελιωμένες.