Η ψυχή-φως

Υπήρχε κάποτε μια ψυχή, που γνώριζε ότι είναι φως. Ήταν μια νέα ψυχή και γι’ αυτό ανυπομονούσε , για να αποκτήσει εμπειρίες.

- Είμαι το φως, έλεγε, είμαι το φως.

Ωστόσο όσο και να το ήξερε, όσο και να το έλεγε, δεν μπορούσε να το βιώσει. Και στην σφαίρα από όπου αναδύθηκε εκείνη η ψυχή, δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά μόνο το φως.

Κάθε ψυχή ήταν υπέροχη, κάθε ψυχή ήταν μεγαλειώδης και κάθε ψυχή ακτινοβολούσε με την λαμπρότητα του φωτός. Κι έτσι η ψυχούλα που συζητάμε, ήταν σαν ένα κερί στο ήλιο. Μέσα σ’ αυτό το μέγιστο φως, του οποίου ήταν μέρος , δεν μπορούσε να δει τον εαυτό της, ούτε να βιώσει τον εαυτό της, ως το ποια και τι πραγματικά είναι!

Έτυχε τώρα εκείνη η ψυχή να λαχταράει συνέχεια, να γνωρίσει τον εαυτό της. Και τόσο μεγάλη ήταν η λαχτάρα της, ώστε μια μέρα άκουσε κάποια φωνή να της λέει:
- Ξέρεις μικρούλα μου τι πρέπει να κάνεις, για να ικανοποιήσεις αυτή σου την λαχτάρα;
- Αχ, τι; Τι; Θα έκανα τα πάντα, είπε η ψυχούλα.
- Πρέπει να χωριστείς από εμάς τους υπόλοιπους και μετά πρέπει να καλέσεις το σκοτάδι.
- Τι είναι το σκοτάδι;
- Αυτό που δεν είσαι!

Η ψυχή κατάλαβε και έκανε, όπως της είπε η φωνή. Απομάκρυνε τον εαυτό της από το Όλο, κι όχι μόνο αυτό, αλλά πήγε και σε μια άλλη σφαίρα. Και σ’ εκείνη τη σφαίρα η ψυχή είχε τη δύναμη, να καλέσει μέσα στην ύπαρξη της κάθε λογής σκοτάδια. Και το έκανε. Ωστόσο, μέσα στη μέση όλου εκείνου του σκοταδιού, φώναξε:
- Πατέρα, Πατέρα, γιατί με εγκατέλειψες;

Όπως ίσως κάνουμε κι εμείς οι άνθρωποι , όταν αντιμετωπίζουμε τις πιο μαύρες στιγμές, ξεχνώντας πως η πραγματική φύση μας είναι το φως , που μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε, για να διαλύσουμε όλα τα σκοτάδια.

Ας θυμόμαστε λοιπόν ποιοι πραγματικά είμαστε, ειδικά όταν μας κυκλώνει αυτό, που δεν είμαστε!
Ας αποδεχόμαστε την πραγματικότητα , όταν παρά το ότι δεν είναι επιθυμητή, οι ενέργειές μας αδυνατούν να την αλλάξουν!

Ας δείξουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας , προσδοκώντας πως αυτό που κάνουμε τη στιγμή της μεγαλύτερης δοκιμασίας μας, μπορεί να γίνει ο μεγαλύτερος μας θρίαμβος!
Γιατί η εμπειρία που βιώνουμε, είναι μια δήλωση, του ποιοι είμαστε και ποιοι θέλουμε να είμαστε!

Τα δυο χαρτονομίσματα

O μικρός γιος ενός φτωχού βιοπαλαιστή βλέπει τον πατέρα του, να γυρίζει κατάκοπος από τη δουλειά και γελαστός τον πλησιάζει και αρχίζει να του μιλά για διάφορα θέμα, ώσπου τον ρωτά.
- Μπαμπά να σου κάνω μια ερώτηση;
- Πες μου γιέ μου.
- Μπαμπά, αν έβρισκες στο δρόμο ένα χαρτονόμισμα των 100 ευρώ και ένα των 200 ευρώ, ποιο από τα δύο θα έσκυβες για να πάρεις;
- Μα φυσικά το χαρτονόμισμα των 200 ευρώ.
- Α ρε πατέρα χαζός είσαι τελικά, εγώ θα τα έπαιρνα και τα δύο!
Μια δεύτερη ανάγνωση της παραπάνω ιστορίας:
α) Η απληστία και η λαμογιά δεν έχουν ηλικία
β) Ποτέ δεν ξέρεις, πότε θα εμφανιστεί το επόμενο τρολ, για να τρολάρει.

Ο οδοιπόρος και ο χωρικός

Ένας χωρικός έκοβε ξύλα δίπλα στο δρόμο, κάποια χιλιόμετρα μακριά από το χωριό του.

Μετά από λίγο ένας άνδρας φάνηκε στο δρόμο, βαδίζοντας με κατεύθυνση προς το χωριό του.

Πλησιάζοντας, ο ξένος ρώτησε τον χωρικό:

- Μπορείς να μου πεις σε παρακαλώ, πόση ώρα θέλω, για να φτάσω στο χωριό;

Ο χωρικός κοίταξε το δρόμο προς το χωριό και δεν είπε τίποτε, αντίθετα έσκυψε, συνεχίζοντας την εργασία του. Έτσι, ο άνδρας μην παίρνοντας απάντηση, τον ξαναρώτησε, φωνάζοντας δυνατότερα αυτή τη φορά:

- Πόση ώρα θα κάνω, για να φτάσω περπατώντας στο χωριό;
Όμως ο χωρικός ούτε αυτή τη φορά απάντησε, οπότε ο άνδρας φωνάζοντας ακόμη πιο δυνατά, σχεδόν ουρλιάζοντας, τον ξαναρώτησε:

- Πόση ώρα θέλω μέχρι να φτάσω στο χωριό;

Βλέποντας τον, να μην απαντάει ούτε και τώρα, ο άνδρας σκέφτηκε, ότι μάλλον ο χωρικός θα ήταν κουφός, οπότε δεν είχε νόημα, να συνεχίσει να τον ρωτάει. Έτσι, ξεκίνησε προς το χωριό, βαδίζοντας γρήγορα.

Μετά από ένα λεπτό ο χωρικός διέκοψε την εργασία του και του φώναξε, καθώς ξεμάκραινε:

- Αν συνεχίσεις να περπατάς με τον ίδιο ρυθμό , θα σου πάρει περίπου μια ώρα , για να φτάσεις στο χωριό!

Τα οράματα των μαθητών

Μια φορά και ένα καιρό ένας σοφός είχε τέσσερις μαθητές, οι οποίοι υπερείχαν σε ικανότητες συγκριτικά με τους υπόλοιπους. Μια μέρα, λοιπόν, συγκεντρώθηκαν και οι τέσσερις και ο σοφός απευθύνθηκε στον πρώτο του μαθητή:
- Πες μου τι βλέπεις, όταν εξετάζεις τον κόσμο:
- Βλέπω αγριότητα. Ο πλανήτης είναι εγκλωβισμένος. Ο κόσμος κρύβεται από την αλήθεια. Υπάρχει μόλυνση του περιβάλλοντος στη ατμόσφαιρα, στο χώμα, στα ύδατα. Τα δάση καταστρέφονται και οι πνεύμονες πρασίνου λιγοστεύουν. Η άγνοια , η απληστία και η ιδιοτέλεια του ανθρώπου τον οδηγεί στην υπερεκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της φύσης , με απώτερο αποτέλεσμα την αδυναμία επιβίωσης πάνω στον πλανήτη. Ο κόσμος χρειάζεται επαναπροσδιορισμό».
Ο σοφός απάντησε:
- Έχεις δίκιο και για αυτό θα σε ονομάσω Διόρθωση, από το όραμά σου που έχει δεσμευτεί στην συνέχιση της ικανοποίησης των αναγκών επιβίωσης.
Στον δεύτερο μαθητή του ο σοφός έθεσε την ίδια ερώτηση:
- Πες μου τι βλέπεις, όταν αντικρίζεις τον κόσμο:.
Ο δεύτερος μαθητής απάντησε:
- Δάσκαλε βλέπω ματαιοπονία. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει, για να αλλάξει τον κόσμο, ακόμη και αν και κάποιοι μετανοήσουν και θελήσουν να προσπαθήσουν να επιφέρουν την αλλαγή. Ακόμη και τότε ο κόσμος θα είναι καταδικασμένος από τις πράξεις των ανθρώπων. Η επιστήμη μας διδάσκει, πως πάρα πολύ άνθρωποι έρχονται σε αυτόν τον πλανήτη, τόσες καταστροφές ήδη έχουν γίνει, ανεπαρκείς πόροι παρέχονται στην επιστήμη, για να βοηθήσει επαρκώς και υπάρχει ελάχιστη εκτίμηση στα έθιμα, στις παραδόσεις και στις αξίες. Η εγκληματικότητα θεριεύει, ενώ ο θεσμός της οικογένεια φθείρεται. Έχει πάψει να επικρατεί στη γη ο νόμος και η τάξη.
- Έχεις δίκιο, επίσης, και για αυτό θα σε ονομάσω Ενάρετο, γιατί όλη αυτή η αγανάκτηση αποκαλύπτει έναν διεφθαρμένο κόσμο και παράλληλα η καρδιά σου υποφέρει με τον πόνο του. Θα γίνεις γνωστός για τα λόγια σου αυτά και οι πράξεις θα εκφράσουν τη λύπη της καρδιάς σου.
Ο σοφός στρέφει το βλέμμα του στον τρίτο του μαθητή:
- Και εσύ τι βλέπεις;
- Βλέπω ένα κόσμο, που έχει ανάγκη την αποκατάσταση του νόμου. Δεν πιστεύω, πως η ελπίδα έχει χαθεί. Παίρνω θάρρος από τα λεγόμενα των αδελφών μου, που κι εκείνοι αναγνωρίζουν την ανάγκη για την αλλαγή του κόσμου. Έχω εμπιστοσύνη και το διαισθάνομαι, ότι η θέληση του ανθρώπου θα αλλάξει. Όλες οι καλές κυβερνήσεις είναι κυβερνήσεις ανθρώπων για τους ανθρώπους. Μέσα από τον νόμο και τις κυβερνήσεις αυτή η αλλαγή μπορεί να είναι αποτελεσματική. Ο αγγελιοφόρος της αλλαγής υπάρχει και είναι ο νόμος και η κυβέρνηση.
- Και εσύ έχεις δίκιο. θα σε αποκαλώ Κυβέρνηση, γιατί τα λόγια σου έδωσαν πνοή στις παρατηρήσεις σου και έγιναν αυτό που θα διδάξεις. Θα δεσμευτείς στο έργο του νόμου και της εργασίας, μέσω της κυβέρνησης.
Εν τέλει στον τέταρτο μαθητή ο σοφός έθεσε την ίδια ερώτηση:
- Και εσύ τι βλέπεις;
- Βλέπω μόνο θαύματα. Η ζωή είναι ένα θαύμα. Όλη η πλάση είναι ένα θαύμα. Η συνείδηση είναι ένα θαύμα. Βλέπω το Θεό σε όλα τα δημιουργήματα του. Διαισθάνομαι την ομορφιά της αγάπης στην ευωδία ενός λουλουδιού, στο χαμόγελο ενός παιδιού, στην ζεστασιά των εραστών, στην λάμψη των αστεριών. Όταν εξετάζω τον κόσμο, νιώθω ευφορία με όλα αυτά τα μυστήρια. Με δέος και σεβασμό η κάθε μέρα ξεδιπλώνει την ομορφιά της. Ξέρω, πώς όλα τα πράγματα είναι καλά και ότι εκφράζουν την καλοσύνη τους με τον δικό τους σωστό τρόπο την κάθε στιγμή. Ξέρω, πως αυτά για τα οποία αναφέρθηκαν τα αδέλφια μου, είναι μία κακή ψευδαίσθηση, γιατί μόνο η αιωνιότητα είναι αληθινή. Δεν θα δώσω καμιά δύναμη στις σκέψεις του σαρκασμού, των περιορισμών, της ανάγκης, για να δείξω με αυτόν τον τρόπο σε όλο τον κόσμο το όραμα, που μου έχει δοθεί. Με αυτό το όραμα και τις αισθήσεις η καρδιά μου θα τρέξει, υποκινουμένη από το μεγαλείο της πλάσης».
Ο σοφός χαμογέλασε πριν μιλήσει:
- Και εσύ είσαι ο εκλεκτός μου μαθητής. Θα σε ονομάσω Αλήθεια, γιατί το όραμά σου είναι αληθινό και η ανταμοιβή του είναι η πραγματικότητα, που αυτό αντικρίζει. Πρέπει να πας σε κάθε άνθρωπο και να διδάξεις όλα αυτά, που εσύ βλέπεις. Θα γίνεις γνωστός σε όλους τους ανθρώπους, επειδή θα καταφέρεις να ενσαρκώσεις την γαλήνη , την ηρεμία και την ειρήνη.
Ο δάσκαλος απευθυνόμενος σε όλους πρόσθεσε τα εξής:
- Ο καθένας από εσάς σας έχει την ευλογία του οράματος. Όπως εσείς βλέπετε τον κόσμο, έτσι ακριβώς και ο κόσμος αποκαλύπτεται σε εσάς. Θα γνωρίσετε τον κόσμο μέσα από το όραμα που έχετε για αυτόν. Θα γευτείτε τις εμπειρίες της ζωής σύμφωνα με το όραμά σας!

Τύποι Τοξικών Ανθρώπων

Απαντήσεις ενός Σαμάνου

Ρώτησαν Έναν Σαμάνο...

Τι Είναι Δηλητήριο;
- Κάθε τι, πέρα από αυτά που έχουμε ανάγκη, είναι δηλητήριο... Μπορεί να είναι η εξουσία, η βαρεμάρα, το φαγητό, το εγώ μας (η ψευδής αίσθηση του ποιοι είμαστε), η φιλοδοξία, η ματαιοδοξία, ο φόβος, ο θυμός ή οτιδήποτε άλλο..

Τι Είναι Φόβος;
- Η μη αποδοχή της αβεβαιότητας.
Την στιγμή που αποδεχόμαστε εσωτερικά την αβεβαιότητα, τότε ο φόβος μεταμορφώνεται σε περιπέτεια..

Τι Είναι η Κακία;
- Η μη αποδοχή της καλοσύνης των άλλων.
Όταν δεχτούμε την καλοσύνη στους άλλους, η κακία μεταμορφώνεται σε έμπνευση..

Τι Είναι ο Θυμός;
- Η μη αποδοχή όσων βρίσκονται, πέραν του ελέγχου μας.
Όταν αποδεχτούμε, όλα όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε, τότε ο θυμός μεταμορφώνεται σε ανεκτικότητα..

Τι Είναι το Μίσος;
- Η μη αποδοχή των ανθρώπων όπως είναι.
Την στιγμή που τους αποδεχτούμε όπως ακριβώς είναι, δίχως όρους, το μίσος μεταμορφώνεται σε αγάπη.

Το ποτάμι και η άμμος της ερήμου

Ένα αφρισμένο ποτάμι έφτασε μια μέρα σε μια έρημο.
Με έκπληξη αντιλήφθηκε, πως δεν μπορούσε να τη διασχίσει!
Το νερό του εξαφανιζόταν όλο και πιο γρήγορα στη λεπτή άμμο!
Τότε φώναξε με απελπισία:

– Η μοίρα μου είναι, να περάσω αυτή την έρημο, αλλά δεν ξέρω με ποιον τρόπο.
Η φωνή της ερήμου απάντησε με την κρυφή γλώσσα της φύσης:
– Ο άνεμος διασχίζει την έρημο. Το ίδιο μπορείς να κάνεις κι εσύ.
– Όσο προσπαθώ, τόσο απορροφιέμαι στην άμμο. Ακόμα κι αν ριχτώ όλο στην έρημο, δεν μπορώ να διασχίσω παρά μια ελάχιστη απόσταση, είπε το ποτάμι.
– Ο άνεμος δε ρίχνεται ενάντια στην άμμο της ερήμου, του απάντησε η φωνή.
– Ναι, αλλά ο άνεμος μπορεί να πετάει, ενώ εγώ δεν μπορώ.
– Σκέφτεσαι με λανθασμένο τρόπο. Το να προσπαθήσεις να πετάξεις, είναι παραλογισμός. Άφησε τον άνεμο, να σε μεταφέρει πάνω από την άμμο.
– Πώς μπορεί να συμβεί αυτό; είπε το ποτάμι.
– Άφησε τον εαυτό σου, να απορροφηθεί από τον άνεμο.
Το ποτάμι όμως απάντησε, ότι δεν ήθελε να χάσει την ατομικότητά του.
– Αν το κάνω αυτό, ίσως να μην υπάρξω ποτέ ξανά, είπε.
– Αυτό, απάντησε η άμμος, είναι μια μορφή λογικής. Όμως δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Όταν ο άνεμος απορροφήσει το νερό σου, θα το μεταφέρει πάνω από την έρημο και έπειτα θα το ξαναρίξει σαν βροχή. Η βροχή θα γίνει και πάλι ένα ποτάμι.
– Πώς μπορώ να βεβαιωθώ ότι αυτό είναι αλήθεια; ρώτησε το ποτάμι.
– Αλήθεια είναι. Και οφείλεις να το πιστέψεις. Διαφορετικά θα σε ρουφήξουν οι άμμοι, για να σχηματίσεις μετά από πολλά-πολλά χρόνια ένα τέλμα.
– Αλλά αν αφεθώ στον άνεμο, να με απορροφήσει, θα μείνω το ίδιο ποτάμι, που είμαι τώρα; ρώτησε το ποτάμι.
– Σε καμιά περίπτωση δεν μπορείς να μείνεις το ίδιο ποτάμι, που είσαι σήμερα. Δεν έχεις τη δυνατότητα επιλογής. Απλώς φαίνεται ότι την έχεις. Ο άνεμος θα μεταφέρει την ουσία σου, το λεπτότερο μέρος σου. Όταν γίνεις ξανά χείμαρρος στο βουνό, πέρα από την άμμο της ερήμου, οι άνθρωποι θα σε φωνάζουν με διαφορετικό όνομα. Εσύ όμως θα ξέρεις, πως ουσιαστικά θα είσαι ο ίδιος. Σήμερα αποκαλείς τον εαυτό σου σαν τάδε ποτάμι, επειδή δεν ξέρεις, ποιο μέρος σου είναι η πραγματική σου ουσία.

Έτσι το ποτάμι πέρασε την έρημο, αφήνοντας τον εαυτό του, να ανυψωθεί στην αγκαλιά του φιλόξενου ανέμου. Αυτός το περισυνέλεξε αργά και προσεκτικά κι έπειτα το εναπόθεσε ευγενικά και στοργικά πάνω στα βουνά ενός μακρινού τόπου.
– Τώρα, είπε το ποτάμι, έμαθα την αληθινή μου φύση και ουσία!
Είχε όμως ένα ερώτημα, που τον βασάνιζε μέσα του, καθώς κυλούσε:

– Γιατί δεν μπορούσα να το σκεφτώ από μόνος μου, να χρησιμοποιήσω τον άνεμο, για να διασχίσω την έρημο; Γιατί έπρεπε να μου το πει η άμμος της ερήμου; Τι θα συνέβαινε, αν δεν είχα δώσει προσοχή, σε ότι αυτή μου είπε ή δεν έπειθα τον εαυτό μου, να ακολουθήσει τη συμβουλή της;
Ξαφνικά μια μικρή φωνή τού απάντησε.
Προερχόταν από έναν κόκκο άμμου.
– Μόνο η άμμος της ερήμου το ξέρει, γιατί το έχει δει επανειλημμένα να συμβαίνει. Η έκτασή της είναι μεγάλη. Από το ποτάμι μέχρι το βουνό. Αποτελεί τον κρίκο. Και πρέπει να κάνει τη δουλειά της, όπως και κάθε τι άλλο. Ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να ταξιδέψει το ποτάμι της ζωής, είναι γραμμένος στην άμμο της ερήμου!