Τα οράματα των μαθητών

Μια φορά και ένα καιρό ένας σοφός είχε τέσσερις μαθητές, οι οποίοι υπερείχαν σε ικανότητες συγκριτικά με τους υπόλοιπους. Μια μέρα, λοιπόν, συγκεντρώθηκαν και οι τέσσερις και ο σοφός απευθύνθηκε στον πρώτο του μαθητή:
- Πες μου τι βλέπεις, όταν εξετάζεις τον κόσμο:
- Βλέπω αγριότητα. Ο πλανήτης είναι εγκλωβισμένος. Ο κόσμος κρύβεται από την αλήθεια. Υπάρχει μόλυνση του περιβάλλοντος στη ατμόσφαιρα, στο χώμα, στα ύδατα. Τα δάση καταστρέφονται και οι πνεύμονες πρασίνου λιγοστεύουν. Η άγνοια , η απληστία και η ιδιοτέλεια του ανθρώπου τον οδηγεί στην υπερεκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της φύσης , με απώτερο αποτέλεσμα την αδυναμία επιβίωσης πάνω στον πλανήτη. Ο κόσμος χρειάζεται επαναπροσδιορισμό».
Ο σοφός απάντησε:
- Έχεις δίκιο και για αυτό θα σε ονομάσω Διόρθωση, από το όραμά σου που έχει δεσμευτεί στην συνέχιση της ικανοποίησης των αναγκών επιβίωσης.
Στον δεύτερο μαθητή του ο σοφός έθεσε την ίδια ερώτηση:
- Πες μου τι βλέπεις, όταν αντικρίζεις τον κόσμο:.
Ο δεύτερος μαθητής απάντησε:
- Δάσκαλε βλέπω ματαιοπονία. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει, για να αλλάξει τον κόσμο, ακόμη και αν και κάποιοι μετανοήσουν και θελήσουν να προσπαθήσουν να επιφέρουν την αλλαγή. Ακόμη και τότε ο κόσμος θα είναι καταδικασμένος από τις πράξεις των ανθρώπων. Η επιστήμη μας διδάσκει, πως πάρα πολύ άνθρωποι έρχονται σε αυτόν τον πλανήτη, τόσες καταστροφές ήδη έχουν γίνει, ανεπαρκείς πόροι παρέχονται στην επιστήμη, για να βοηθήσει επαρκώς και υπάρχει ελάχιστη εκτίμηση στα έθιμα, στις παραδόσεις και στις αξίες. Η εγκληματικότητα θεριεύει, ενώ ο θεσμός της οικογένεια φθείρεται. Έχει πάψει να επικρατεί στη γη ο νόμος και η τάξη.
- Έχεις δίκιο, επίσης, και για αυτό θα σε ονομάσω Ενάρετο, γιατί όλη αυτή η αγανάκτηση αποκαλύπτει έναν διεφθαρμένο κόσμο και παράλληλα η καρδιά σου υποφέρει με τον πόνο του. Θα γίνεις γνωστός για τα λόγια σου αυτά και οι πράξεις θα εκφράσουν τη λύπη της καρδιάς σου.
Ο σοφός στρέφει το βλέμμα του στον τρίτο του μαθητή:
- Και εσύ τι βλέπεις;
- Βλέπω ένα κόσμο, που έχει ανάγκη την αποκατάσταση του νόμου. Δεν πιστεύω, πως η ελπίδα έχει χαθεί. Παίρνω θάρρος από τα λεγόμενα των αδελφών μου, που κι εκείνοι αναγνωρίζουν την ανάγκη για την αλλαγή του κόσμου. Έχω εμπιστοσύνη και το διαισθάνομαι, ότι η θέληση του ανθρώπου θα αλλάξει. Όλες οι καλές κυβερνήσεις είναι κυβερνήσεις ανθρώπων για τους ανθρώπους. Μέσα από τον νόμο και τις κυβερνήσεις αυτή η αλλαγή μπορεί να είναι αποτελεσματική. Ο αγγελιοφόρος της αλλαγής υπάρχει και είναι ο νόμος και η κυβέρνηση.
- Και εσύ έχεις δίκιο. θα σε αποκαλώ Κυβέρνηση, γιατί τα λόγια σου έδωσαν πνοή στις παρατηρήσεις σου και έγιναν αυτό που θα διδάξεις. Θα δεσμευτείς στο έργο του νόμου και της εργασίας, μέσω της κυβέρνησης.
Εν τέλει στον τέταρτο μαθητή ο σοφός έθεσε την ίδια ερώτηση:
- Και εσύ τι βλέπεις;
- Βλέπω μόνο θαύματα. Η ζωή είναι ένα θαύμα. Όλη η πλάση είναι ένα θαύμα. Η συνείδηση είναι ένα θαύμα. Βλέπω το Θεό σε όλα τα δημιουργήματα του. Διαισθάνομαι την ομορφιά της αγάπης στην ευωδία ενός λουλουδιού, στο χαμόγελο ενός παιδιού, στην ζεστασιά των εραστών, στην λάμψη των αστεριών. Όταν εξετάζω τον κόσμο, νιώθω ευφορία με όλα αυτά τα μυστήρια. Με δέος και σεβασμό η κάθε μέρα ξεδιπλώνει την ομορφιά της. Ξέρω, πώς όλα τα πράγματα είναι καλά και ότι εκφράζουν την καλοσύνη τους με τον δικό τους σωστό τρόπο την κάθε στιγμή. Ξέρω, πως αυτά για τα οποία αναφέρθηκαν τα αδέλφια μου, είναι μία κακή ψευδαίσθηση, γιατί μόνο η αιωνιότητα είναι αληθινή. Δεν θα δώσω καμιά δύναμη στις σκέψεις του σαρκασμού, των περιορισμών, της ανάγκης, για να δείξω με αυτόν τον τρόπο σε όλο τον κόσμο το όραμα, που μου έχει δοθεί. Με αυτό το όραμα και τις αισθήσεις η καρδιά μου θα τρέξει, υποκινουμένη από το μεγαλείο της πλάσης».
Ο σοφός χαμογέλασε πριν μιλήσει:
- Και εσύ είσαι ο εκλεκτός μου μαθητής. Θα σε ονομάσω Αλήθεια, γιατί το όραμά σου είναι αληθινό και η ανταμοιβή του είναι η πραγματικότητα, που αυτό αντικρίζει. Πρέπει να πας σε κάθε άνθρωπο και να διδάξεις όλα αυτά, που εσύ βλέπεις. Θα γίνεις γνωστός σε όλους τους ανθρώπους, επειδή θα καταφέρεις να ενσαρκώσεις την γαλήνη , την ηρεμία και την ειρήνη.
Ο δάσκαλος απευθυνόμενος σε όλους πρόσθεσε τα εξής:
- Ο καθένας από εσάς σας έχει την ευλογία του οράματος. Όπως εσείς βλέπετε τον κόσμο, έτσι ακριβώς και ο κόσμος αποκαλύπτεται σε εσάς. Θα γνωρίσετε τον κόσμο μέσα από το όραμα που έχετε για αυτόν. Θα γευτείτε τις εμπειρίες της ζωής σύμφωνα με το όραμά σας!

Τύποι Τοξικών Ανθρώπων

Απαντήσεις ενός Σαμάνου

Ρώτησαν Έναν Σαμάνο...

Τι Είναι Δηλητήριο;
- Κάθε τι, πέρα από αυτά που έχουμε ανάγκη, είναι δηλητήριο... Μπορεί να είναι η εξουσία, η βαρεμάρα, το φαγητό, το εγώ μας (η ψευδής αίσθηση του ποιοι είμαστε), η φιλοδοξία, η ματαιοδοξία, ο φόβος, ο θυμός ή οτιδήποτε άλλο..

Τι Είναι Φόβος;
- Η μη αποδοχή της αβεβαιότητας.
Την στιγμή που αποδεχόμαστε εσωτερικά την αβεβαιότητα, τότε ο φόβος μεταμορφώνεται σε περιπέτεια..

Τι Είναι η Κακία;
- Η μη αποδοχή της καλοσύνης των άλλων.
Όταν δεχτούμε την καλοσύνη στους άλλους, η κακία μεταμορφώνεται σε έμπνευση..

Τι Είναι ο Θυμός;
- Η μη αποδοχή όσων βρίσκονται, πέραν του ελέγχου μας.
Όταν αποδεχτούμε, όλα όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε, τότε ο θυμός μεταμορφώνεται σε ανεκτικότητα..

Τι Είναι το Μίσος;
- Η μη αποδοχή των ανθρώπων όπως είναι.
Την στιγμή που τους αποδεχτούμε όπως ακριβώς είναι, δίχως όρους, το μίσος μεταμορφώνεται σε αγάπη.

Το ποτάμι και η άμμος της ερήμου

Ένα αφρισμένο ποτάμι έφτασε μια μέρα σε μια έρημο.
Με έκπληξη αντιλήφθηκε, πως δεν μπορούσε να τη διασχίσει!
Το νερό του εξαφανιζόταν όλο και πιο γρήγορα στη λεπτή άμμο!
Τότε φώναξε με απελπισία:

– Η μοίρα μου είναι, να περάσω αυτή την έρημο, αλλά δεν ξέρω με ποιον τρόπο.
Η φωνή της ερήμου απάντησε με την κρυφή γλώσσα της φύσης:
– Ο άνεμος διασχίζει την έρημο. Το ίδιο μπορείς να κάνεις κι εσύ.
– Όσο προσπαθώ, τόσο απορροφιέμαι στην άμμο. Ακόμα κι αν ριχτώ όλο στην έρημο, δεν μπορώ να διασχίσω παρά μια ελάχιστη απόσταση, είπε το ποτάμι.
– Ο άνεμος δε ρίχνεται ενάντια στην άμμο της ερήμου, του απάντησε η φωνή.
– Ναι, αλλά ο άνεμος μπορεί να πετάει, ενώ εγώ δεν μπορώ.
– Σκέφτεσαι με λανθασμένο τρόπο. Το να προσπαθήσεις να πετάξεις, είναι παραλογισμός. Άφησε τον άνεμο, να σε μεταφέρει πάνω από την άμμο.
– Πώς μπορεί να συμβεί αυτό; είπε το ποτάμι.
– Άφησε τον εαυτό σου, να απορροφηθεί από τον άνεμο.
Το ποτάμι όμως απάντησε, ότι δεν ήθελε να χάσει την ατομικότητά του.
– Αν το κάνω αυτό, ίσως να μην υπάρξω ποτέ ξανά, είπε.
– Αυτό, απάντησε η άμμος, είναι μια μορφή λογικής. Όμως δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Όταν ο άνεμος απορροφήσει το νερό σου, θα το μεταφέρει πάνω από την έρημο και έπειτα θα το ξαναρίξει σαν βροχή. Η βροχή θα γίνει και πάλι ένα ποτάμι.
– Πώς μπορώ να βεβαιωθώ ότι αυτό είναι αλήθεια; ρώτησε το ποτάμι.
– Αλήθεια είναι. Και οφείλεις να το πιστέψεις. Διαφορετικά θα σε ρουφήξουν οι άμμοι, για να σχηματίσεις μετά από πολλά-πολλά χρόνια ένα τέλμα.
– Αλλά αν αφεθώ στον άνεμο, να με απορροφήσει, θα μείνω το ίδιο ποτάμι, που είμαι τώρα; ρώτησε το ποτάμι.
– Σε καμιά περίπτωση δεν μπορείς να μείνεις το ίδιο ποτάμι, που είσαι σήμερα. Δεν έχεις τη δυνατότητα επιλογής. Απλώς φαίνεται ότι την έχεις. Ο άνεμος θα μεταφέρει την ουσία σου, το λεπτότερο μέρος σου. Όταν γίνεις ξανά χείμαρρος στο βουνό, πέρα από την άμμο της ερήμου, οι άνθρωποι θα σε φωνάζουν με διαφορετικό όνομα. Εσύ όμως θα ξέρεις, πως ουσιαστικά θα είσαι ο ίδιος. Σήμερα αποκαλείς τον εαυτό σου σαν τάδε ποτάμι, επειδή δεν ξέρεις, ποιο μέρος σου είναι η πραγματική σου ουσία.

Έτσι το ποτάμι πέρασε την έρημο, αφήνοντας τον εαυτό του, να ανυψωθεί στην αγκαλιά του φιλόξενου ανέμου. Αυτός το περισυνέλεξε αργά και προσεκτικά κι έπειτα το εναπόθεσε ευγενικά και στοργικά πάνω στα βουνά ενός μακρινού τόπου.
– Τώρα, είπε το ποτάμι, έμαθα την αληθινή μου φύση και ουσία!
Είχε όμως ένα ερώτημα, που τον βασάνιζε μέσα του, καθώς κυλούσε:

– Γιατί δεν μπορούσα να το σκεφτώ από μόνος μου, να χρησιμοποιήσω τον άνεμο, για να διασχίσω την έρημο; Γιατί έπρεπε να μου το πει η άμμος της ερήμου; Τι θα συνέβαινε, αν δεν είχα δώσει προσοχή, σε ότι αυτή μου είπε ή δεν έπειθα τον εαυτό μου, να ακολουθήσει τη συμβουλή της;
Ξαφνικά μια μικρή φωνή τού απάντησε.
Προερχόταν από έναν κόκκο άμμου.
– Μόνο η άμμος της ερήμου το ξέρει, γιατί το έχει δει επανειλημμένα να συμβαίνει. Η έκτασή της είναι μεγάλη. Από το ποτάμι μέχρι το βουνό. Αποτελεί τον κρίκο. Και πρέπει να κάνει τη δουλειά της, όπως και κάθε τι άλλο. Ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να ταξιδέψει το ποτάμι της ζωής, είναι γραμμένος στην άμμο της ερήμου!

Το μυστικό της ευτυχίας

Κάποιος έμπορος έστειλε το γιο του να μάθει το μυστικό της ευτυχίας με τον σοφότερο των ανθρώπων. Το αγόρι βάδιζε σαράντα μέρες στην έρημο, ώσπου τελικά έφτασε σ’ ένα ωραίο κάστρο, στην κορυφή ενός βουνού. Εκεί κατοικούσε ο σοφός που το αγόρι αναζητούσε.
Αντί όμως να συναντήσει έναν άγιο άνθρωπο, ο ήρωας μας μπήκε σε μια αίθουσα γεμάτη κίνηση. Έμποροι μπαινόβγαιναν, άνθρωποι συζητούσαν στις γωνίες, μια μικρή ορχήστρα έπαιζε απαλές μελωδίες και υπήρχε ένα πλούσιο τραπέζι στρωμένο με τα πιο νόστιμα φαγητά εκείνης της περιοχής του κόσμου.
Ο σοφός συζητούσε με όλους και το αγόρι έπρεπε να περιμένει δυο ώρες, ώσπου να φτάσει η σειρά του να τον δεχθεί.
Ο σοφός άκουσε προσεκτικά το λόγο της επίσκεψης του αγοριού, του απάντησε όμως, ότι εκείνη τη στιγμή δεν είχε χρόνο, για να του εξηγήσει το μυστικό της ευτυχίας. Πρότεινε στο αγόρι, να κάνει μια βόλτα μέσα στο παλάτι του και να ξαναγυρίσει σε δυο ώρες.
- Στο μεταξύ, θέλω να σου ζητήσω μια χάρη, είπε ο σοφός κι έδωσε στο αγόρι ένα μικρό κουτάλι, στο οποίο έριξε δυο σταγόνες λάδι. Καθώς περπατάς, κράτα αυτό το κουτάλι, προσέχοντας να μην χυθεί το λάδι.
Το αγόρι άρχισε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει τις σκάλες του κάστρου, μην αφήνοντας το κουτάλι από τα μάτια του. Δυο ώρες αργότερα παρουσιάστηκε στον σοφό.
- Λοιπόν, ρώτησε ο σοφός,, πρόσεξες πόσο όμορφα είναι τα περσικά χαλιά, που υπάρχουν στην τραπεζαρία μου; Απόλαυσες την ομορφιά του κήπου μου, που ο αρχικηπουρός έκανε δέκα ολόκληρα χρόνια να τον φτιάξει; Κοίταξες τις θαυμάσιες περγαμηνές της βιβλιοθήκης μου;”
Το αγόρι ντράπηκε και παραδέχθηκε, ότι δεν είχε δει τίποτα από όλα αυτά. Η μόνη του φροντίδα ήταν, να μην χυθούν οι σταγόνες του λαδιού, που ο σοφός τού είχε εμπιστευτεί.
- Πήγαινε πίσω, λοιπόν, για να δεις τα θαυμάσια πράγματα, που έχω στο κάστρο μου, είπε ο σοφός. Δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι έναν άνθρωπο, αν δεν γνωρίζεις το σπίτι του! Μην ξεχάσεις να πάρεις μαζί του το κουτάλι με τις δυο σταγόνες του λαδιού.
Το αγόρι πιο ήρεμο τώρα πια, έπιασε το κουτάλι και ξεκίνησε πάλι για το γύρο του κάστρου, προσέχοντας αυτήν τη φορά όλα τα έργα τέχνης, που κρέμονταν από το ταβάνι και τους τοίχους. Θαύμασε τους κήπους, τα τριγύρω βουνά, τα ευαίσθητα λουλούδια, πρόσεξε με τι γούστο κάθε έργο τέχνης ήταν τοποθετημένο στη σωστή θέση!
Γυρίζοντας στον σοφό, διηγήθηκε σε αυτόν λεπτομερειακά, όλα όσα είχε δει.
- Πού είναι όμως οι σταγόνες λαδιού που σου είχα εμπιστευτεί; ρώτησε ο σοφός.
Κοιτάζοντας το κουτάλι, το αγόρι κατάλαβε, ότι οι σταγόνες του λαδιού είχαν πέσει στην διαδρομή, που έκανε.
- Να λοιπόν, η συμβουλή που έχω να σου δώσω, είπε ο σοφότερος των σοφών. Το μυστικό της ευτυχίας βρίσκεται, στο να κοιτάζεις τον θαυμαστό κόσμο γύρω σου, χωρίς να ξεχάσεις ποτέ, να έχεις επίγνωση, του τι συμβαίνει μέσα σου. Αλλά επιπλέον η προσοχή σου στον εσωτερικό σου κόσμο , να μην αποτελεί εμπόδιο στο να αντιληφθείς, ότι σου παρουσιάζεται στον κόσμο έξω από εσένα!

Εκείνη κι εκείνος

Εκείνη κι εκείνος
Είχε αρχίσει να ομορφαίνει η ατμόσφαιρα, όταν εκείνη είπε σε εκείνον:
- Δεν έχω διάθεση. Θα ήθελα μόνο να με κρατήσεις για λίγο στην αγκαλιά σου, να μου μιλήσεις γλυκά κι ύστερα να αποκοιμηθούμε!
- Εεεεεεε, απάντησε εκείνος απορημένος, τι λες τώρα;
Και τότε εκείνη είπε τα λόγια, που τρομάζουν, ότι θα ακούσουν όλοι οι άντρες του πλανήτη, την ώρα που εξωτερικεύουν την ερωτική τους διάθεση:
- Οι συναισθηματικές μου δυνατότητες σαν γυναίκα, φαίνεται ότι δεν είναι αρκετές, για να ικανοποιήσουν τις φυσικές σου ανάγκες σαν άντρα!
Κι όταν εκείνος γύρισε και την κοίταξε με δυο τεράστια ερωτηματικά για μάτια, εκείνη συνέχισε:
- Δεν μπορείς να με αγαπάς, γι’ αυτό που είμαι κι όχι γι’ αυτό, που μπορώ να κάνω για σένα στο κρεβάτι;
Το μόνο που απέμενε λοιπόν σε εκείνον, ήταν να κοιμηθεί. Κι αυτό έκανε!
Την άλλη μέρα το πρωί , που ξυπνήσανε , εκείνος πρότεινε να βγούνε για καφέ . Μετά τον καφέ πήγανε για φαγητό στο αγαπημένο κινέζικο εστιατόριο εκείνης και όταν τελειώσανε το γεύμα , εκείνος θέλησε να συνεχίσουν με μια βόλτα στα μαγαζιά . Μπήκανε σε ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο και εκείνος της είπε, να διαλέξει, ότι θέλει να αγοράσει και να αδιαφορήσει για την τιμή , επειδή ήταν διατεθειμένος, να ξοδέψει, όσα χρήματα χρειαζότανε εκείνη για τα ψώνια της! .
Την συνόδεψε μέσα στο πολυκατάστημα και της έλεγε την γνώμη του για τα φορέματα που εκείνη δοκίμαζε. Βλέποντας την να μην μπορεί να αποφασίσει, ποιο ακριβό φόρεμα θα διάλεγε, για να αγοράσει:
- Πάρτα όλα, της είπε κι εκείνη χάρηκε.
Ήθελε να πάρει επιπλέον καινούργια παπούτσια και εκείνος της είπε, πως μπορεί να πάρει ένα ζευγάρι για κάθε φόρεμα, που είχε αγοράσει κι εκείνη ενθουσιάστηκε.
Πριν πάνε στο ταμείο της πρότεινε να την πάει στο τμήμα κοσμημάτων και να αγοράσει ότι κόσμημα ήθελε από εκεί. Χαρούμενη εκείνη διάλεξε ένα ζευγάρι διαμαντένια σκουλαρίκια με τα ανάλογα βραχιόλια και φυσικά το ασορτί κολιέ και συγκινήθηκε, όταν εκείνος της είπε, πως μπορεί να τα αγοράσει !
Καθώς κρατούσε στην αγκαλιά της τα φορέματα, τα παπούτσια και τα κοσμήματα, είχε φουντώσει από χαρά κι ενθουσιασμό και το πρόσωπό της ήταν γεμάτο χαμόγελο και φλόγα, θαρρείς κόντευε στην σεξουαλική ολοκλήρωση!
Κοίταξε στα μάτια εκείνον και του είπε:
- Νομίζω ότι τελειώσαμε καρδιά μου, Ας πάμε στο ταμείο.
Εκείνος απάντησε ψυχρά, παρά το ότι φαινότανε εκτός εαυτού:
- Όχι, γλυκιά μου, δεν έχω διάθεση.
Το πρόσωπό της άσπρισε και το στόμα της έμεινε ανοιχτό με ένα τεράστιο Τιιιιιιιιιιιιιιι;
Και τότε εκείνος την αποτέλειωσε:
- Κορίτσι μου, θέλω απλώς να κρατήσεις αυτά τα πράγματα για λίγο. Οι οικονομικές μου δυνατότητες σαν άντρα φαίνεται, πως δεν είναι δυνατόν να καλύψουν τις αγοραστικές σου ανάγκες σαν γυναίκα !
Εκείνη του έριξε ένα βλέμμα γεμάτο οργή και θυμό, αλλά πριν προλάβει να πει κουβέντα, εκείνος συνέχισε:
- Γιατί δεν μπορείς να με αγαπάς γι’ αυτό, που είμαι κι όχι γι’ αυτά, που μπορώ να σου αγοράσω;"
Μια πρώτη επιφανειακή ερμηνευτική προσέγγιση της παραπάνω ιστορίας είναι, πως περιγράφει την ανασφάλεια εκείνης , μήπως εκείνος την θέλει μόνο για το sex , αλλά και την ανασφάλεια εκείνου, μήπως εκείνη τον θέλει, μόνο και μόνο για να τις προσφέρει υλικά αγαθά!

Η Συζήτηση των Κυμάτων

Ήταν ένα μικρό κύμα, που πολύ λυπημένα μονολογούσε:
«Πόσο δυστυχισμένο είμαι, τα άλλα κύματα είναι τόσο μεγάλα και δυνατά και εγώ είμαι τόσο μικρό και ασήμαντο, γιατί να είναι η ζωή τόσο σκληρή;»
Ένα μεγάλο κύμα που βρισκόταν εκεί κοντά, το άκουσε και αποφάσισε να του απαντήσει: «Τα λες αυτά, διότι δεν έχεις κατανοήσει την πραγματική σου φύση. Νομίζεις ότι είσαι ένα κύμα και νομίζεις ότι είσαι μικρό και ασήμαντο, ενώ στην πραγματικότητα δεν είσαι τίποτα από αυτά τα δύο!»
Ξαφνιασμένο το μικρό κύμα απαντά:
«Πως;! Δεν είμαι κύμα;! Μα, δεν βλέπεις τον κυματισμό μου; Δεν βλέπεις τα απόνερά μου; Αν και μικρό, είμαι κύμα! Τι εννοείς λέγοντας ότι δεν είμαι κύμα;»
Ήρεμα το μεγάλο κύμα αποκρίνεται:
«Αυτό που καλείς ʽκύμαʼ δεν είναι τίποτε άλλο από μια προσωρινή μορφή σου. Στην πραγματικότητα, δεν είσαι τίποτε άλλο παρά νερό! Όταν κατανοήσεις την βάση της φύσης σου, θα απαλλαχθείς από την μιζέρια σου και θα δεις ότι εγώ είμαι εσύ, εσύ είσαι εγώ, και οι δύο είμαστε κομμάτι του ιδίου Όλου!»