Εκείνη κι εκείνος

Εκείνη κι εκείνος
Είχε αρχίσει να ομορφαίνει η ατμόσφαιρα, όταν εκείνη είπε σε εκείνον:
- Δεν έχω διάθεση. Θα ήθελα μόνο να με κρατήσεις για λίγο στην αγκαλιά σου, να μου μιλήσεις γλυκά κι ύστερα να αποκοιμηθούμε!
- Εεεεεεε, απάντησε εκείνος απορημένος, τι λες τώρα;
Και τότε εκείνη είπε τα λόγια, που τρομάζουν, ότι θα ακούσουν όλοι οι άντρες του πλανήτη, την ώρα που εξωτερικεύουν την ερωτική τους διάθεση:
- Οι συναισθηματικές μου δυνατότητες σαν γυναίκα, φαίνεται ότι δεν είναι αρκετές, για να ικανοποιήσουν τις φυσικές σου ανάγκες σαν άντρα!
Κι όταν εκείνος γύρισε και την κοίταξε με δυο τεράστια ερωτηματικά για μάτια, εκείνη συνέχισε:
- Δεν μπορείς να με αγαπάς, γι’ αυτό που είμαι κι όχι γι’ αυτό, που μπορώ να κάνω για σένα στο κρεβάτι;
Το μόνο που απέμενε λοιπόν σε εκείνον, ήταν να κοιμηθεί. Κι αυτό έκανε!
Την άλλη μέρα το πρωί , που ξυπνήσανε , εκείνος πρότεινε να βγούνε για καφέ . Μετά τον καφέ πήγανε για φαγητό στο αγαπημένο κινέζικο εστιατόριο εκείνης και όταν τελειώσανε το γεύμα , εκείνος θέλησε να συνεχίσουν με μια βόλτα στα μαγαζιά . Μπήκανε σε ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο και εκείνος της είπε, να διαλέξει, ότι θέλει να αγοράσει και να αδιαφορήσει για την τιμή , επειδή ήταν διατεθειμένος, να ξοδέψει, όσα χρήματα χρειαζότανε εκείνη για τα ψώνια της! .
Την συνόδεψε μέσα στο πολυκατάστημα και της έλεγε την γνώμη του για τα φορέματα που εκείνη δοκίμαζε. Βλέποντας την να μην μπορεί να αποφασίσει, ποιο ακριβό φόρεμα θα διάλεγε, για να αγοράσει:
- Πάρτα όλα, της είπε κι εκείνη χάρηκε.
Ήθελε να πάρει επιπλέον καινούργια παπούτσια και εκείνος της είπε, πως μπορεί να πάρει ένα ζευγάρι για κάθε φόρεμα, που είχε αγοράσει κι εκείνη ενθουσιάστηκε.
Πριν πάνε στο ταμείο της πρότεινε να την πάει στο τμήμα κοσμημάτων και να αγοράσει ότι κόσμημα ήθελε από εκεί. Χαρούμενη εκείνη διάλεξε ένα ζευγάρι διαμαντένια σκουλαρίκια με τα ανάλογα βραχιόλια και φυσικά το ασορτί κολιέ και συγκινήθηκε, όταν εκείνος της είπε, πως μπορεί να τα αγοράσει !
Καθώς κρατούσε στην αγκαλιά της τα φορέματα, τα παπούτσια και τα κοσμήματα, είχε φουντώσει από χαρά κι ενθουσιασμό και το πρόσωπό της ήταν γεμάτο χαμόγελο και φλόγα, θαρρείς κόντευε στην σεξουαλική ολοκλήρωση!
Κοίταξε στα μάτια εκείνον και του είπε:
- Νομίζω ότι τελειώσαμε καρδιά μου, Ας πάμε στο ταμείο.
Εκείνος απάντησε ψυχρά, παρά το ότι φαινότανε εκτός εαυτού:
- Όχι, γλυκιά μου, δεν έχω διάθεση.
Το πρόσωπό της άσπρισε και το στόμα της έμεινε ανοιχτό με ένα τεράστιο Τιιιιιιιιιιιιιιι;
Και τότε εκείνος την αποτέλειωσε:
- Κορίτσι μου, θέλω απλώς να κρατήσεις αυτά τα πράγματα για λίγο. Οι οικονομικές μου δυνατότητες σαν άντρα φαίνεται, πως δεν είναι δυνατόν να καλύψουν τις αγοραστικές σου ανάγκες σαν γυναίκα !
Εκείνη του έριξε ένα βλέμμα γεμάτο οργή και θυμό, αλλά πριν προλάβει να πει κουβέντα, εκείνος συνέχισε:
- Γιατί δεν μπορείς να με αγαπάς γι’ αυτό, που είμαι κι όχι γι’ αυτά, που μπορώ να σου αγοράσω;"
Μια πρώτη επιφανειακή ερμηνευτική προσέγγιση της παραπάνω ιστορίας είναι, πως περιγράφει την ανασφάλεια εκείνης , μήπως εκείνος την θέλει μόνο για το sex , αλλά και την ανασφάλεια εκείνου, μήπως εκείνη τον θέλει, μόνο και μόνο για να τις προσφέρει υλικά αγαθά!

Η Συζήτηση των Κυμάτων

Ήταν ένα μικρό κύμα, που πολύ λυπημένα μονολογούσε:
«Πόσο δυστυχισμένο είμαι, τα άλλα κύματα είναι τόσο μεγάλα και δυνατά και εγώ είμαι τόσο μικρό και ασήμαντο, γιατί να είναι η ζωή τόσο σκληρή;»
Ένα μεγάλο κύμα που βρισκόταν εκεί κοντά, το άκουσε και αποφάσισε να του απαντήσει: «Τα λες αυτά, διότι δεν έχεις κατανοήσει την πραγματική σου φύση. Νομίζεις ότι είσαι ένα κύμα και νομίζεις ότι είσαι μικρό και ασήμαντο, ενώ στην πραγματικότητα δεν είσαι τίποτα από αυτά τα δύο!»
Ξαφνιασμένο το μικρό κύμα απαντά:
«Πως;! Δεν είμαι κύμα;! Μα, δεν βλέπεις τον κυματισμό μου; Δεν βλέπεις τα απόνερά μου; Αν και μικρό, είμαι κύμα! Τι εννοείς λέγοντας ότι δεν είμαι κύμα;»
Ήρεμα το μεγάλο κύμα αποκρίνεται:
«Αυτό που καλείς ʽκύμαʼ δεν είναι τίποτε άλλο από μια προσωρινή μορφή σου. Στην πραγματικότητα, δεν είσαι τίποτε άλλο παρά νερό! Όταν κατανοήσεις την βάση της φύσης σου, θα απαλλαχθείς από την μιζέρια σου και θα δεις ότι εγώ είμαι εσύ, εσύ είσαι εγώ, και οι δύο είμαστε κομμάτι του ιδίου Όλου!»

Ο Βασιλιάς και το αλάτι

(Λιβυκό Λαϊκό Παραμύθι)
Ήταν κάποτε ένας βασιλιάς που ζήτησε από τις τρεις κόρες του, να του πουν, πόσο τον αγαπούν. Η μεγαλύτερη απάντησε πως τον αγαπάει, όσο αγαπάει το χρυσάφι, η μεσαία όσο αγαπάει τον ήλιο και το φεγγάρι, ενώ η μικρότερη , πως τον αγαπάει όσο αγαπάει το αλάτι.
Ο βασιλιάς έγινε έξαλλος με την τρίτη του κόρη, καθώς πίστευε, πως το μέγεθος της αγάπης της κόρης του προς αυτόν ήταν ασήμαντο!
Την έδιωξε λοιπόν από το παλάτι, λέγοντάς της, πως δε θέλει να την δει ποτέ ξανά..
Η κοπέλα περιπλανήθηκε για χρόνια παραπονούμενη, που τόσο άδικα την έδιωξε ο πατέρας της. Ένας πρίγκιπας που την συνάντησε, την ερωτεύτηκε και την παντρεύτηκε.
Μετά από πολλά χρόνια έμαθε πως, στο δικό της βασίλειο, θα έδιναν γεύμα προς τιμήν του πατέρα της.
Διέταξε, όλα τα φαγητά που θα σερβιριστούν, να είναι ανάλατα και να μη δοθεί αλάτι, όσο και αν επιμένουν να το ζητούν οι μετέχοντες στο γεύμα!
Όταν ο πατέρας της άρχισε να τρώει, πέταξε θυμωμένος το κουτάλι και είπε, πως είναι όλα άνοστα. Ζήτησε να του δώσουν αλάτι. Αρνήθηκαν και θύμωσε ακόμα πιο πολύ.
«Θα φύγω», φώναζε, «αφού δε μπορείτε να μου δώσετε, κάτι τόσο σημαντικό όσο το αλάτι». Και τότε, η κοπέλα μίλησε:
«Μα εσείς κάποτε διώξετε την κόρη σας, επειδή σας είπε, πως σας αγαπάει σαν το αλάτι και εσείς θεωρήσατε πως το αλάτι είναι ασήμαντο. Πως γίνεται σήμερα να έχετε άλλη γνώμη;».
Ο βασιλιάς την αναγνώρισε και έπεσε στα πόδια της με κλάματα, παρακαλώντας να τον συγχωρέσει. Η κοπέλα τον συγχώρεσε. Του τόνισε πως από δω και πέρα δεν πρέπει, να υποτιμάει τα απλά πράγματα στη ζωή, όπως είναι το αλάτι.

Η ζωγραφιά της ειρήνης

Mια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας βασιλιάς, που πρόσφερε ένα βραβείο στον καλλιτέχνη, που θα ζωγράφιζε την καλύτερη εικόνα της ειρήνης. Βρέθηκαν πολλοί ζωγράφοι, που θέλησαν να δοκιμάσουν τις ικανότητές τους στον διαγωνισμό αυτό και ζωγράφισε ο καθένας του έναν πίνακα.
Ο καθένας παρουσίασε το έργο του. Ο βασιλιάς εξέτασε όλους τους πίνακες και κατέληξε σε δυο, που τον γοήτευσαν πραγματικά και αποφάσισε να επιλέξει ανάμεσά τους.
Η μια από τις δυο εικόνες που επέλεξε, απεικόνιζε μια ήρεμη λίμνη. Η λίμνη έμοιαζε μ΄ ένα τέλειο καθρέπτη, που περιστοιχιζόταν από πανέμορφα, πανύψηλα βουνά. Από πάνω υπήρχε ένας καταγάλανος ουρανός, γεμάτος με μικρά σύννεφα, που έπαιρναν ονειρικά σχέδια και σχήματα. Όλοι όσοι είδαν αυτόν τον πίνακα, σκέφτηκαν πως αντιπροσώπευε την απόλυτη εικόνα της ειρήνης!
Ο δεύτερος πίνακας ήταν κι αυτός με βουνά. Αλλά αυτά ήταν τραχιά και γυμνά. Αποψιλωμένα από δέντρα και βλάστηση. Ο ουρανός ήταν γκρίζος και το τοπίο πλημμύριζε από αστραπές και δυνατή βροχή!
Πιο πέρα, εκεί που κατέληγε το βουνό, ξεκινούσε ένας δυνατός καταρράκτης. Αυτό το τοπίο δεν φάνηκε σε όσους τον είδαν, καθόλου ειρηνικό.
Παρατηρώντας το δεύτερο πίνακα, ο βασιλιάς πρόσεξε ακριβώς πίσω από τον καταρράκτη, μια μικροσκοπική ανάπτυξη θάμνων να φυτρώνει επάνω σε μια ρωγμή του άγριου βράχου. Επάνω στο θάμνο υπήρχε μια φωλιά πουλιών. Μέσα στη φωλιά βρισκόταν ένα θηλυκό πουλί που τάιζε τα νεογνά του. Στην τέλεια ειρήνη της φωλιάς του!
Ο βασιλιάς επέλεξε τον δεύτερο πίνακα. Όταν τον ρώτησαν για την επιλογή του, εκείνος τους απάντησε:
- Ειρήνη δε σημαίνει να μην υπάρχει θόρυβος, ένταση, πρόβλημα, ή σκληρή δουλειά. Ειρήνη σημαίνει να στέκεσαι στη μέση όλων εκείνων των πραγμάτων και των καταστάσεων, που τραντάζουν συθέμελα την ύπαρξη και το περιβάλλον σου κι εσύ να έχεις ήρεμη την καρδιά και τις σκέψεις σου. Αυτή είναι η πραγματική έννοια της ειρήνης!

Εγωισμός

Υπήρχε πριν από αιώνες ένας σπουδαίος Υπουργός και Αξιωματούχος της Κίνας. Όμως, παρά την φήμη, τα πλούτη και την δύναμή του στην εξουσία, έτρεφε βαθύ σεβασμό στον πνευματικό του δάσκαλο, τον οποίο επισκεπτότανε συχνά και στον οποίο πάντα συμπεριφερότανε με ευγένεια και ταπεινότητα.
Σε μια από τις επισκέψεις του, ρώτησε τον δάσκαλό του:
«Σεβασμιότατε, τι είναι ο εγωισμός κατά την γνώμη σου;»
Αμέσως ο δάσκαλος κοκκίνισε από θυμό και είπε άγρια στον μαθητή του:
«Τι ανόητη ερώτηση είναι αυτή;»
Ο Υπουργός αμέσως πετάχτηκε πάνω, ξαφνιασμένος από την αντίδραση του δασκάλου του και φανερά εκνευρισμένος, ήταν έτοιμος να βάλει τις φωνές στον δάσκαλό του!
Πριν μιλήσει όμως τον πρόλαβε ο δάσκαλο και του είπε χαμογελώντας καλοσυνάτα:
«Αυτό ακριβώς, εξοχότατε, είναι εγωισμός».

Αξιοπρέπεια απέναντι στον πλούτο

Κατά τη διάρκεια της βρετανικής κατοχής της Ινδίας συνέβη ένα συμβάν. Ένας Βρετανός αξιωματικός χτυπά έναν Ινδό πολίτη στο πρόσωπο και η αντίδραση του Ινδού πολίτη ήταν να χτυπήσει τον αξιωματικό με όλη του τη δύναμη και να τον ρίξει στο έδαφος.
Συγκλονισμένος από το σοκ, ο αξιωματικός έφυγε και αναρωτιόταν, πώς ένας Ινδός πολίτης τολμά, να χτυπήσει έναν αξιωματικό σε έναν στρατό αυτοκρατορίας και πάει στο κέντρο διοίκησής του, για να μιλήσει για το τι συνέβη και να ζητήσει βοήθεια, για να τιμωρηθεί αυτός ο πολίτης, που έκανε ένα ασυγχώρητο έγκλημα.
Αλλά ο μεγάλος του ηγέτης του είπε να ηρεμήσει, τον πήγε στο γραφείο του, άνοιξε ένα χρηματοκιβώτιο γεμάτο λεφτά και είπε στον αξιωματικό:
" Πάρε από το θησαυροφυλάκιο πολλά χρήματα και πήγαινε στον Ινδό ζήτα του συγγνώμη για το έντονο επεισόδιο και δώσε του αυτά τα χρήματα. "
Ο αξιωματικός αντέδρασε, λέγοντας ότι η διαταγή είναι απαράδεκτη και προσβλητική:
" Εγώ είμαι αυτός που έχει το δικαίωμα να τον χτυπάω και να τον βρίζω, με χαστούκισε και δεν είχε το δικαίωμα, αυτό είναι προσβολή για μένα, για εσάς, για τον στρατό μας , αλλά και για την ίδια την Αυτού Μεγαλειότητα. "
Ο ανώτερος αξιωματικός είπε στον αξιωματικό:
" Αυτό είναι μια στρατιωτική εντολή για εφαρμογή χωρίς συζήτηση! "
Ο αξιωματικός συμμορφώνεται με τις εντολές του διοικητή του, πήρε τα χρήματα , πήγε στον Ινδό πολίτη και του είπε:
- Παρακαλώ δεχτείτε τη συγγνώμη μου για το συμβάν και τη χειροδικία σε βάρος σας και αυτά τα χρήματα σας τα προσφέρω σαν δώρο με τη συγγνώμη μου για εσάς.
Ο Ινδός πολίτης αποδέχτηκε τη συγγνώμη και το δώρο (χρήματα) και ξέχασε, ότι τον χαστούκισε στο έδαφος της χώρας του ένας αποικιοκράτη, που κατέλαβε την χώρα του.
Ο Ινδός πολίτης επένδυσε τα χρήματα στο εμπόριο, στις μετακινήσεις και κατάφερε να γίνει αρκετά πλούσιος επιχειρηματίας.
Ξέχασε το χαστούκι που έφαγε, αλλά οι Άγγλοι δεν ξέχασαν το χαστούκι του Ινδού.
Μετά από ένα χρονικό διάστημα ο Άγγλος διοικητής κάλεσε τον αξιωματικό, που χαστούκισε ο Ινδός και του είπε:
- Θυμάσαι τον Ινδό πολίτη που σε χαστούκισε;
Ο αξιωματικός απάντησε:
- Πώς μπορώ να το ξεχάσω;
Ο διοικητής συνέχισε:
- Ήρθε η ώρα να πας και να τον βρεις και να τον χαστουκίσεις μπροστά στο πλήθος.
Ο αξιωματικός διαμαρτυρήθηκε:
- Σήμερα έχει γίνει επιχειρηματίας και έχει σωματοφύλακες και φρουρούς, θα με σκοτώσει.
Ο ανώτερος αξιωματικός είπε:
- Δεν θα σε σκοτώσει, πήγαινε να το κάνεις χωρίς συζήτηση.
Ο αξιωματικός συμμορφώνεται με τις εντολές του ηγέτη του και πηγαίνει εκεί που ο Ινδός ήταν περιτριγυρισμένος από πλήθος υποστηρικτές του, την υπηρεσία του, και την φρουρά του, σε μια συγκέντρωση ανθρώπων. Όταν πλησιάζει τον Ινδό, ο Άγγλος αξιωματικός σηκώνει το χέρι του και με όλη τη δύναμη του, τον χτυπά στο πρόσωπο και τον σωριάζει στο έδαφος!
Ο Ινδός δεν αντιδράει καθόλου στο χτύπημα , το δέχεται αδιαμαρτύρητα και δεν τολμάει ούτε καν να ρίξει ένα βλέμμα στον υπαίτιο Άγγλο αξιωματικό, γνωρίζοντας πολύ καλά ποιος είναι και ενθυμούμενος το παλιό επεισόδιο μαζί του.
Ο αξιωματικός πραγματικά έκπληκτος επιστρέφει γρήγορα στον αρχηγό του.
Ο διοικητής λέει στον αξιωματικό:
- Βλέπω στο πρόσωπό σου τα σημάδια του αιφνιδιασμού και απορώ. Τι συνέβη;
Ο αξιωματικός απαντά:
- Είμαι πραγματικά συγκλονισμένος. Την πρώτη φορά που τον χαστούκισα, μου το ανταπέδωσε και ας ήταν φτωχός και αδύναμος. Σήμερα όμως, που έχει δύναμη και πλούτο, δεν τόλμησε να πει λέξη. Πως το εξηγείτε αυτό;
Ο Άγγλος διοικητής απαντά:
-Την πρώτη φορά είχε μόνο την αξιοπρέπειά του και την έβλεπε σαν το πιο πολύτιμο πράγμα, που έχει στη ζωή του. Τη δεύτερη φορά, έχοντας πουλήσει την αξιοπρέπειά του για χρήματα, δεν μπορεί να την υπερασπιστεί. Τώρα για εκείνον το πιο σημαντικό είναι τα χρήματα.
"Για όσους πούλησαν τη συνείδησή τους"

Η πιο νόστιμη φράουλα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας άντρας, που περπατούσε σʼ ένα μονοπάτι πάνω στο βουνό. Μια πεινασμένη τίγρη τον είδε και άρχισε, να τον κυνηγάει.
Ο άνθρωπος είδε έγκαιρα την τίγρη και άρχισε να τρέχει, για να ξεφύγει, αλλά, για κακή του τύχη, η τίγρη έτρεχε πιο γρήγορα απʼ αυτόν.
Ενώ τον πλησίαζε όλο και περισσότερο, έτοιμη να του επιτεθεί, ο άνθρωπος έφτασε στην άκρη ενός γκρεμού και μη έχοντας άλλη επιλογή, πήδηξε στο κενό. Καθώς έπεφτε, αρπάχτηκε από ένα κλαδί που, για καλή του τύχη, προεξείχε από το βράχο.
Όταν κοίταξε προς τα πάνω είδε, ότι η τίγρη δεν μπορούσε να τον φτάσει και έβγαλε στεναγμό ανακούφισης.
Κοιτώντας όμως προς τα κάτω, είδε δυο τίγρεις, που έγλειφαν τα χείλη τους, να τον περιμένουν να πέσει. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, το κλαδί άρχισε σιγά-σιγά να ξεριζώνεται και ήταν πια σίγουρο, ότι ο άνθρωπος, που δεν είχε από πουθενά να κρατηθεί, θα έπεφτε στο κενό.
Δίπλα στο κλαδί, το οποίο θα άντεχε για λίγα λεπτά, παρατήρησε ο άνθρωπος, σε μια ρωγμή του βράχου, μια άγρια φραουλιά, που είχε μια μικρή, ώριμη φράουλα.
«Και τι έκανε ο άνθρωπος αυτός;»
Άπλωσε το χέρι του, έκοψε και έφαγε τη φράουλα, που του φάνηκε πως ήταν η πιο νόστιμη φράουλα , που έφαγε ποτέ στη ζωή του!
Μια εξήγηση της παραπάνω ιστορίας είναι, πως η τίγρη στο πάνω μέρος του γκρεμού συμβολίζει τα προβλήματα και τις απώλειες του παρελθόντος , ενώ οι τίγρεις στο βάθος του γκρεμού παριστάνουν τα προβλήματα και τις απώλειες ( συμπεριλαμβανομένου και του δικού μας θανάτου ) του μέλλοντος.
Όσο τρομερά, εκφοβιστικά, απειλητικά κι αν μας φαίνονται αυτά δεν παύουν να αφορούν τα πρώτα το παρελθόν , που πέρασε ανεπιστρεπτί και τα δεύτερα το μέλλον , που δεν έχει εμφανιστεί ακόμη.
Το παρόν στην ιστορία μας αντιπροσωπεύει ακριβώς τη στιγμή, που ο άνθρωπος κρέμεται από το εύθραυστο κλαδί. Λησμονώντας προς στιγμή το παρελθόν και το μέλλον ο άνθρωπος, απολαμβάνει αυτό που του δίνει η παρούσα στιγμή και αποδέχεται τη γλυκιά γεύση που του δίνει η φράουλα, που γεύεται!
"Αξίζει να δίνουμε στον εαυτό μας χρόνο, για να γευτούμε τις πολλές αγριοφράουλες που βρίσκονται μπροστά μας. Αλλά κοιτάζοντας πίσω στο παρελθόν ή μακριά στο μέλλον, ολοένα τις χάνουμε από τα μάτια μας!"