Ο μικροαυτόματος ασφαλείας

Όταν έπεσε ο μικροαυτόματος ασφαλείας στον πίνακα, την ώρα που δούλευε το πλυντήριο, ο Παναγιώτης το ξανασήκωσε.
Το πλυντήριο δούλεψε πάλι για λίγο και μετά ξανάπεσε ο μικροαυτόματος. Συνέχισε ο Παναγιώτης να το σηκώνει και με τον τρόπο αυτόν έβαλε ακόμη λίγα πλυντήρια.
Στην διαδικασία αυτή ο Παναγιώτης αντιλήφθηκε πως το πλυντήριο δούλευε περίπου για 15 λεπτά πριν ξαναπέσει ο αυτόματος.
Τελικά ο ηλεκτρολόγος που ήρθε για να δει το πρόβλημα είπε αυστηρά στον Παναγιώτη:
«Παρά τρίχα γλίτωσες το σπίτι σου από πυρκαγιά!»
«Αυτά οι μικροαυτόματοι είναι σχεδιασμένοι, να διακόπτουν την ηλεκτροδότηση του σπιτιού σου , επειδή ανιχνεύουν κίνδυνο λόγω βραχυκυκλώματος. Αποκαθιστώντας την προσωρινή λειτουργία στον πίνακα, ουσιαστικά ρισκάριζες να πάρει φωτιά το σπίτι σου, επειδή δεν αντιμετώπιζες το βραχυκύκλωμα , που υπήρχε!».
Ο Παναγιώτης ανατρίχιασε στη σκέψη, ότι το σπίτι του είχε φτάσει τόσο κοντά σε έναν τόσο μεγάλο κίνδυνο και ένιωσε μεγάλη ανακούφιση κι ευγνωμοσύνη, που τελικά γλύτωσε.
Όταν υπάρχει κάποια δυσλειτουργία στη ζωή μας, παίρνουμε σημάδια και προειδοποιήσεις, είτε διαισθητικά είτε συμπτωματικά. Σε κατάσταση ανάγκης μπορούμε να παρακάμψουμε την προειδοποίηση και να συνεχίσουμε να λειτουργούμε για λίγο με τον ίδιο τρόπο, αλλά αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί και θα πρέπει να λάβουμε τα μέτρα μας.
Όταν προσέχουμε να είμαστε καλύτερα συντονισμένοι με τα σημάδια, αντιλαμβανόμαστε ευκολότερα, πως κάτι δεν πηγαίνει καλά και προσπαθούμε να λάβουμε έγκαιρα, τα μέτρα που απαιτούνται , ώστε να μην κινδυνέψουμε περαιτέρω.
Αντί να εξαρτιόμαστε από την ασπιρίνη για να μας διώξει τον πονοκέφαλο, πρέπει να βρούμε ποιος ή τι μας τον προκαλεί και να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα στην πηγή του.

Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε

Δυο εργάτες, στο θρήσκευμα καθολικοί, δούλευαν δίπλα σε κάποιον οίκο ανοχής, όταν είδαν, πως μέσα στο κτίριο γρήγορα τρύπωσε ένας ραβίνος.
– Τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς απ’ αυτόν! αλληλοκοιτάχτηκαν οι εργάτες.
Μετά από μισή ώρα στο κτίριο κρυφά μπήκε κι ένας πάστορας. Αυτό δεν τους προκάλεσε έκπληξη.
– Τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς απ’ αυτόν!
Λίγο αργότερα με σηκωμένο τον γιακά στην πόρτα του πορνείου ξεγλίστρησε ο καθολικός ιερέας.
– Τι δυστυχία! Σίγουρα κάποιο από τα κορίτσια δεν νιώθει καλά και αισθάνθηκε την ανάγκη να εξομολογηθεί!

Μικροί διάλογοι με τον Δάσκαλο ( συνέχεια )

Ένας μαθητής ενοχλούσε τον Δάσκαλο με τις αμέτρητες ερωτήσεις του.
Ο Δάσκαλος του είπε:
– Μες στην καρδιά σου θα βρεις όλες τις απαντήσεις και μόνο εσύ ξέρεις, πώς να τις βρεις.
Και μετά συμπλήρωσε:
– Ο δρόμος σου προς την αλήθεια δε μπορεί να φωτιστεί από κάποιον άλλον. Εσύ θέλεις να δανειστείς το δικό μου φανάρι. Εγώ όμως θέλω να σου μάθω, πώς να φτιάξεις το δικό σου!


Μεταξύ των μαθητών άναψε η λογομαχία, για τα αίτια των ανθρώπινων βασάνων.
Μερικοί έλεγαν, πως η αιτία είναι ο εγωισμός. Οι άλλοι θεωρούσαν, πως φταίει η έλλειψη γνώσεων. Οι τρίτοι έλεγαν, ότι ο άνθρωπος υποφέρει, γιατί δεν είναι ικανός να ξεχωρίζει το ψέμα από την αλήθεια.
Στο τέλος πήγαν στον Δάσκαλο, ο οποίος είπε:
– Ο άνθρωπος υποφέρει, γιατί δεν έμαθε να μένει μόνος μέσα στη σιγή.


Ο Δάσκαλος ισχυριζόταν πως οι περισσότεροι άνθρωποι ζούνε όχι στον Πραγματικό Κόσμο, αλλά στον κόσμο που δημιούργησε ο νους τους. Ένας επιστήμονας ήρθε να λογομαχήσει πάνω σ’ αυτό το θέμα. Ο Δάσκαλος τοποθέτησε πάνω στο πάτωμα δυο μικρές βέργες σε μορφή του γράμματός «Τ» και ρώτησε:
– Τι βλέπεις εδώ;
– Το γράμμα «ταυ», είπε ο επιστήμονας.
– Αυτήν την απάντηση περίμενα, είπε ο Δάσκαλος, στη φύση δεν υπάρχει γράμμα «ταυ»! Υπάρχει μόνο τέτοιο σύμβολο στο νου σου. Εδώ υπάρχουν μόνο δυο μικρές βέργες!


– Μερικές φορές , είπε ο Δάσκαλος, οι γονείς άθελα γίνονται οι μεγάλοι εχθροί των παιδιών!
Και τους διηγήθηκε, πως μια φορά έξω από το σουπερμάρκετ μίλησε σε μια γυναίκα, που κυλούσε το καροτσάκι με τα δυο παιδιά της.
– Τι όμορφα παιδιά! Πόσο χρονών είναι!
– Ο γιατρός τρία, και ο δικηγόρος πέντε, απάντησε η κυρία.

Τα δώρα στον μαχαραγιά

Μια φορά, ένας μαχαραγιάς, που ήταν διάσημος για τη μεγάλη σοφία του, έκλεινε τα εκατό χρόνια. Το γεγονός έγινε δεκτό με μεγάλη χαρά, διότι όλοι αγαπούσαν πολύ τον κυβερνήτη τους.
Στο παλάτι οργάνωσαν μια μεγάλη γιορτή για τη βραδιά εκείνη και προσκάλεσαν τους ισχυρούς άλλων βασιλείων.
Ήρθε η μέρα κι ένα βουνό από δώρα στήθηκε στην είσοδο της σάλας, όπου ο μαχαραγιάς θα πήγαινε να χαιρετήσει τους καλεσμένους του.
Στο δείπνο, ο μαχαραγιάς ζήτησε από τους υπηρέτες του, να ξεχωρίσουν τα δώρα σε δύο ομάδες. Σ’ αυτά που έγραφαν αποστολέα και σ’ αυτά, που κανένας δεν ήξερε, ποιος τα είχε στείλει.
Την ώρα του επιδορπίου, ο μαχαραγιάς ζήτησε να φέρουν τις δύο στοίβες με τα δώρα. Από τη μια, αυτά στα οποία αναγραφόταν ο αποστολέας, ήταν εκατοντάδες μεγάλα και ακριβά δώρα κι από την άλλη καμιά δεκαριά.
Ο μαχαραγιάς άρχισε να ανοίγει τα δώρα, που είχαν αποστολέα και καλούσε αυτούς, που τα είχαν στείλει. Έναν-έναν, τον έβαζε ν’ ανέβει στο θρόνο και του έλεγε:
«Σ’ ευχαριστώ για το δώρο σου. Σου το επιστρέφω και είμαστε όπως πριν».
Και του έδινε πίσω το δώρο, ότι κι αν ήταν αυτό!
Όταν τελείωσε με την πρώτη στοίβα, πήγε στη δεύτερη και είπε:
«Αυτά τα δώρα, που δεν έχουν αποστολέα θα τα δεχτώ, γιατί δεν μου δημιουργούν καμία υποχρέωση και στην ηλικία μου δεν είναι καλό, να δημιουργείς χρέη».
Κάθε φορά που δέχεσαι κάτι, μπορεί στη διάθεσή σου ή στη διάθεση του άλλου, αυτό να μετατραπεί σε χρέος. Σ’ αυτή την περίπτωση, καλύτερα να μην δέχεσαι τίποτα. Αν, όμως, νιώθεις ικανός να δίνεις, χωρίς να περιμένεις πληρωμή και να παίρνεις, δίχως να νιώθεις υποχρέωση, τότε μπορείς να δίνεις ή όχι, να παίρνεις ή όχι, αλλά ποτέ δεν θα αισθανθείς ούτε υποχρεωμένος, αλλά ούτε θλιμμένος, επειδή κάποιος που ευεργετήθηκες από εσένα αμέλησε να σου εκφράσει την ευγνωμοσύνη του. Και το πιο σημαντικό, ποτέ κανένας δεν θα σου αφήσει αξεπλήρωτο χρέος, γιατί κανένας ποτέ δεν θα σου χρωστάει τίποτα!

Μικροί Διάλογοι με τον Δάσκαλο

– Πώς η πνευματικότητα μπορεί να βοηθήσει έναν κοσμικό άνθρωπο σαν εμένα; ρώτησε τον Δάσκαλο ένας επιχειρηματίας.
– Θα σε βοηθήσει να γίνεις πιο πλούσιος.
– Με πιο τρόπο;
– Θα σου μάθει να επιθυμείς λιγότερα.

– Θέλω να γίνω δάσκαλος της Αλήθειας.
– Και είσαι έτοιμος να ανέχεσαι τις κοροϊδίες, την απομόνωση και την πείνα μέχρι να γίνεις σαράντα πέντε ετών;
– Ναι, είμαι. Αλλά πες μου τι θα συμβεί μετά από αυτήν την ηλικία.
– Απλά θα το συνηθίσεις.

Ρωτήσανε κάποιον μαθητή:
– Γιατί πήγες στον Δάσκαλο; Μήπως αυτός θα σε βοηθήσει, να κερδίζεις χρήματα για τη ζωή σου;
– Όχι, αλλά με την βοήθειά του θα μάθω, τι πρέπει να κάνω με τη ζωή μου, όταν θα κερδίζω χρήματα!

– Είμαι πλούσιος, αλλά δεν είμαι ευτυχισμένος. Γιατί;
– Γιατί ξοδεύεις πάρα πολύ χρόνο, για να κερδίζεις χρήματα και δεν σου μένει χρόνος , για να χαρίζεις στον πλησίον σου την αγάπη!

– Ποιόν μπορούμε να καλοτυχήσουμε;
– Εκείνον που δεν έχει παραπάνω χρήματα, από όσα χρειάζονται, για να εξυπηρετήσει τις βασικές του ανάγκες επιβίωσης, αλλά και ούτε ελπίδα ή επιθυμία για να τα αποκτήσει, απάντησε ο Δάσκαλος.

Η σύζυγος του ιμάμη

Ήταν κάποτε ένας ιμάμης που, καθώς τα χρόνια περνούσαν, μεγάλωνε η φήμη του, για τα θαυμάσια έργα του στα πνευματικά αλλά και στα πρακτικά ζητήματα.

Κάποια μέρα, αποφάσισε να παντρευτεί. Προς κατάπληξη όλων όσων τον ήξεραν, διάλεξε σαν σύζυγό του τη γυναίκα με το χειρότερο χαρακτήρα σ’ όλη τη γύρω περιοχή!

Κάποιος περιπλανώμενος έμπορος, που τον επισκέφτηκε λίγο καιρό μετά το γάμο του αυτό, δεν μπόρεσε να κρατήσει την περιέργειά του, όταν είδε αυτό τον τόσο καλοσυνάτο άνθρωπο, να τον διακόπτει κάθε τόσο και να τον κριτικάρει μια κουτή γυναίκα.

Παρακάλεσε λοιπόν τον οικοδεσπότη του, να του εξηγήσει την αιτία.

Ο ιμάμης είπε:

«Αδελφέ, όταν βυθίζεσαι κάτω από το φανερό, το επιφανειακό, πολλά πράγματα ξεκαθαρίζουν. Οι πολυλογίες της γυναίκας μου, μπορεί να μ’ εμποδίζουν, να γίνω πολύ κυριαρχικός. Χωρίς αυτήν, η ιδιότητά μου σαν σοφού θα μπορούσε, να με κάνει πολύ αλαζονικό. Εκτός από αυτό, υπάρχει πάντα η πιθανότητα, ότι η γυναίκα αυτή μπορεί να ανακαλύψει, παραβάλλοντας τη δική της συμπεριφορά με τη δική μου, ότι θα μπορούσε να μετριάσει την αγένειά της, τη σκληρότητά της και να εξασφαλίσει έτσι την ουράνια ευλογία της!»

«Η μίμηση του σοφού είναι αληθινά κάτι, που πρέπει να το εξασκεί κανείς», είπε ο έμπορος στον εαυτό του. Είχε συγκινηθεί βαθιά από την εξήγηση του δερβίση και μόλις γύρισε στην πατρίδα του, παντρεύτηκε τη γυναίκα με το χειρότερο χαρακτήρα, που μπορούσε να βρει!

Αυτή τον εξευτέλιζε μπροστά στους φίλους, στους συγγενείς και στους πελάτες του. Αλλά η δική του πραότητα μεγάλωνε πιο πολύ από τη δική της περιφρόνηση και το χλευασμό.

Πριν περάσουν πολλοί μήνες, η γυναίκα του εμπόρου τρελάθηκε. Είχε τόσο πολύ συνηθίσει να τρομοκρατεί τους άλλους, χωρίς να της φέρνουν καμιά αντίδραση, ώστε κάποια μέρα άρχισε έναν καβγά με μια γυναίκα πολύ χειρότερη από αυτή στην κακία  κι εκείνη τη σκότωσε.

Ο χήρος έμπορος ξαναπήρε πάλι τη ζωή της περιπλάνησης και τελικά βρέθηκε άλλη μια φορά στο σπίτι του ιμάμη, όπου και διηγήθηκε την περιπέτεια με τον γάμο του.

Ο ιμάμης είπε:

«Αν με είχες ρωτήσει, αντί να βιαστείς να εφαρμόσεις μιαν αρχή που μισοκατάλαβες, θα σου είχα πει, ότι αυτό δεν ήταν ένας γενικός κανόνας και θα σε συμβούλευα επιπλέον, πώς να το βάλεις σε πράξη στην δική σου  περίπτωση. Προσπαθώντας να κάνεις καλό στον εαυτό σου, έκανες κακό σε άλλους!»

Μικρά και πνευματώδη

Ζητήσανε από έναν θεατρικό συγγραφέα, να διευκρινίσει ένα δυσνόητο σηµείο κάποιου διαλόγου σε θεατρικό έργο του, που θα ανέβαινε στην θεατρική σκηνή. Ο σκηνοθέτης της παράστασης πίστευε, πως το κοινό δεν θα το καταλάβαινε.
Ο συγγραφέας απάντησε ψυχρά:
«Τότε το κοινό πρέπει να το ξαναδεί και δεύτερη φορά».
Ο σκηνοθέτης αντέτεινε, ότι πολλοί άνθρωποι δεν είχαν τη δυνατότητα να πάνε ούτε µια φορά στο θέατρο, πόσο µάλλον δύο. Ο συγγραφέας του απάντησε ακόµα πιο ψυχρά:
«Τότε να δηµιουργήσουν οι κυβερνώντες ένα κοινωνικό καθεστώς, στο οποίο να μπορούν!»

Κάποιοι με διακριτικό τρόπο πληροφόρησαν έναν ποιητή , πως ένας φίλος του τον κακολογούσε σ' όλο τον κόσμο.
«Αφήστε τον» απάντησε ο ποιητής. «Καλύτερα έτσι. Το κακό θα ήταν να µε κακολογεί όλος ο κόσµος σ' εκείνον».

Στον δεύτερο γάµο της μια κυρία παντρεύτηκε έναν καθηγητή αρχαιολογίας στο πανεπιστήµιο του Λονδίνου.
«Είµαι τυχερή! Παντρεύτηκα αρχαιολόγο. Όσο θα γερνάω, τόσο πιο συναρπαστική θα µε βρίσκει ... »

Τα αυτιά κάποιου ήταν χαρακτηριστικά µεγάλα. Σε κάποιον που τον κορόιδεψε , έδωσε µια πληρωµένη απάντηση:
«Είναι αλήθεια πως για άνθρωπος έχω πολύ µεγάλα αυτιά, αλλά πρέπει να παραδεχτείτε, πως κι εσείς έχετε πολύ µικρά αυτιά για γάιδαρος».