Ασκήσεις σιωπής

Τέσσερις φίλοι ασκούνταν για χρόνια στο διαλογισµό. Μια µέρα αποφάσισαν, για να δυναµώσουν την άσκησή τους, να επισκεφθούν ένα µοναστήρι Ζεν και να µείνουν εκεί για ένα χρονικό διάστηµα.
Πριν ξεκινήσουν όµως, σαν ένα είδος προετοιµασίας, πήραν την απόφαση, να τηρήσουν επτά µέρες σιωπής. 'Ετσι εγκαταστάθηκαν σε µια ήσυχη πανσιόν και ξεκίνησαν την άσκησή τους.
Την πρώτη µέρα κανείς τους δεν µίλησε για ώρες. Όµως µόλις έπεσε για τα καλά η νύχτα, ένας τους δεν άντεξε και κάποια στιγµή φώναξε στον ξενοδόχο:
«Άναψε επιτέλους τα φώτα!»
Έκπληκτος ένας από τους άλλους τρεις ακούγοντας το φίλο του να σπάει τη σιωπή, είπε:
«Συµφωνήσαµε να µην πούµε ούτε λέξη».
«Είστε ανόητοι. Γιατί µιλάτε;» τους επέπληξε ο τρίτος.
Αμέσως ο τέταρτος φίλος συμπλήρωσε :
«Είµαι ο µόνος που δεν µίλησε!»

Υπάρχει λάθος στον συλλογισμό;

Σε μια μικρή πόλη έφτασε ένας πλούσιος ταξιδιώτης.
Στο ξενοδοχείο άφησε στον ιδιοκτήτη ένα χαρτονόμισμα των 100 ευρώ σαν προκαταβολή για την διαμονή του και ανέβηκε να δει τα δωμάτια.
Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου παίρνει το χαρτονόμισμα και τρέχει στον χασάπη, για να του εξοφλήσει το χρέος, που είχε από το κρέας, που πήρε για την κουζίνα του ξενοδοχείου.
Ο χασάπης με τη σειρά του με το ίδιο χαρτονόμισμα εξοφλεί το χρέος που είχε στον κτηνοτρόφο, που του προμηθεύει τα προς σφαγή ζώα.
Ο κτηνοτρόφος ξοφλάει στον έμπορο το χρέος του από τις ζωοτροφές.
Ο έμπορος τρέχει στην ντόπια ιερόδουλη και της ξοφλάει το δάνειο , με το οποίο τον διευκόλυνε , όταν βρέθηκε με έλλειψη ρευστού.
Η ιερόδουλη τρέχει στον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου και του δίνει το χρέος της, για τα δωμάτια που νοίκιαζε για τους πελάτες της.
Εκείνη την ώρα που ξαναπαίρνει το χαρτονόμισμα των 100 ευρώ στα χέρια του ο ξενοδόχος , κατεβαίνει τις σκάλες του κλιμακοστασίου ο πλούσιος ταξιδιώτης, που πληροφορεί τον ξενοδόχο πως δεν θα μείνει τελικά στο ξενοδοχείο , επειδή του τηλεφωνήσανε να επιστρέψει επειγόντως στο σπίτι του. Ζητάει λοιπόν πίσω την προκαταβολή και φυσικά ο ξενοδόχος του επιστρέφει το χαρτονόμισμα των 100 ευρώ.
Ο πλούσιος ταξιδιώτης μπορεί να μην μπόρεσε να γνωρίσει τις χαρές της μικρής πόλης , αλλά το σύντομο πέρασμά του από αυτήν απάλλαξε τους κατοίκους από όλα τα χρέη τους, χωρίς να ζημιωθεί κανείς!

Η διπλωματική μέθοδος της σαΐτας

Μια φορά κάποιος διπλωμάτης επιχείρησε να εξηγήσει την «Διπλωματία της σαΐτας»;
– Θα προσπαθήσω να σας την εξηγήσω με παράδειγμα:
– Ας πούμε, θέλω με τη μέθοδο διπλωματίας της σαΐτας να παντρέψω την κόρη κάποιου Αμερικανοεβραίου δισεκατομμυριούχου με έναν απλό νεαρό από χωριό της Σιβηρίας.
– Πως θα γίνει αυτό;
– Πολύ απλά. Πηγαίνω στη Σιβηρία σ’ ένα χωριό, βρίσκω έναν γερό νεαρό και τον ρωτάω: Θέλεις να παντρευτείς μια Εβραία από την Αμερική;
Εκείνος λέει:
– Τι να την κάνω; Στο χωριό μας έχουμε πολλές όμορφες κοπέλες και θέλω μια από αυτές.
– Ναι, αλλά αυτή είναι κόρη δισεκατομμυριούχου!
– Ω! Αυτό αλλάζει τα πράματα!
Τότε επικοινωνώ με τους μεγαλομετόχους μια τράπεζας , που έχει υποκαταστήματα σε όλον τον κόσμο και τους ρωτάω:
– Θέλετε να κάνετε πρόεδρο στην τράπεζά σας έναν μουζίκο από τη Σιβηρία;
– Μας κοροϊδεύετε τώρα!
– Να σας πληροφορήσω, ότι αυτός που προτείνω για πρόεδρο στην τράπεζά σας , είναι γαμπρός ενός Αμερικανοεβραίου δισεκατομμυριούχου!
– Ω! Αυτό αλλάζει τα πράματα!
Συνεχίζω πηγαίνοντας στο σπίτι του δισεκατομμυριούχου και τον ρωτάω:
– Θα δεχόσασταν για γαμπρό στην κόρη σας έναν χωρικό από την Σιβηρία;
– Τι λέτε, στην οικογένειά μας όλοι είναι τραπεζίτες και χρηματιστές!
– Ακριβώς γι’ αυτό σας τον προτείνω! Είναι Πρόεδρος ενός μεγάλου τραπεζικού οίκου με παρακλάδια σε όλο τον κόσμο!
– Ω! Αυτό αλλάζει τα πράματα!
– Σούζι, κορίτσι μου, έλα εδώ. Ο κύριος από εδώ, σου βρήκε άνδρα, είναι Πρόεδρος μιας μεγάλης παγκόσμιας τράπεζας!
– Πα πα πα! Όλοι αυτοί οι τραπεζίτες είναι ηλικιωμένοι, ανίκανοι και βαρετοί.
Εγώ της λέω:
– Μα, αυτός είναι ένας νεαρός και γερός μουζίκος από τη Σιβηρία!
– Ω!!! Αυτό αλλάζει τα πράματα!

Μικρές διηγήσεις με νόημα

Το πρόσφατα παντρεμένο ζευγάρι επισκέπτεται τους γονείς του άντρα.
– Εγώ και η Νίνα πάντα περπατάμε αγκαλιασμένοι, κοιτάμε με τρυφερότητα ο ένας τον άλλο, λέμε ο ένας τον άλλον λόγια αγάπης, ενώ εσύ και η μαμά δε μιλάτε για αγάπη. Πως θα ήθελα και εσύ με τη μαμά να αγαπιόσαστε έτσι και να νιώθετε τέτοια ευτυχία όπως εμείς!
Ο μπαμπάς απάντησε:
– Με κάθε χρόνο που θα περνάει, η αγάπη σας θα αποκτήσει ηλικία και σαν παιδί θα μάθει και νέα, άλλου είδους λόγια αγάπης. Π. χ., εγώ λέω στη μάνα σου αδιαμαρτύρητα πως την αγαπώ, παρά το ότι την ακούω να καυγαδίζει με την γειτόνισσα . Με τη σειρά της κι εκείνη μου λέει πόσο πολύ με αγαπάει, βοηθώντας με να διορθώσω τα δίχτυα του ψαρέματος, παρά το ότι η μάνα σου σιχαίνεται να κάνει αυτήν την δουλειά!



Μια φορά που κυνηγούσαν κάποιον μέσα στην αγορά, ένας άνδρας τον άφησε να ξεφύγει, αν και του φώναζαν να μην τον εμποδίσει.
Αυτοί που τον κυνηγούσαν ρώτησαν με παράπονο τον άνδρα:
«Γιατί δεν έκλεισες τον δρόμο στον δολοφόνο;»
«Ήταν δολοφόνος; Τι θα πει δολοφόνος;»
«Δολοφόνος θα πει κάποιος που σκοτώνει».
«Α, δηλαδή χασάπης;»
«Όχι, όχι, άνθρωπος που σκοτώνει έναν άλλο άνθρωπο»
«Α, δηλαδή δολοφόνος θα πει στρατιώτης;»
«Έλα τώρα! Λέμε για κάποιον, που σκοτώνει σε καιρό ειρήνης».
«Τότε δολοφόνος είναι ο δήμιος;»
«Συνεχίζεις να μην καταλαβαίνεις. Δολοφόνος είναι αυτός, που πηγαίνει στο σπίτι του άλλου και τον σκοτώνει».
«Τώρα κατάλαβα, δολοφόνος είναι λοιπόν ο γιατρός!»



Κάποιος νεαρός επιθυμούσε πολύ να γίνει φιλόσοφος. Ήταν από πλούσια οικογένεια και ο πατέρας του ήλπιζε, πως ο γιος του θα ακολουθήσει τα δικά του βήματα και θα γίνει επιχειρηματίας.
Όταν ο νεαρός γνωστοποίησε στον πατέρα του την απόφασή του να γίνει φιλόσοφος , ο πατέρας εξοργίστηκε και επειδή δεν μπορούσε να κάνει τον γιο του να αλλάξει γνώμη, τον απείλησε πως θα τον αποκλήρωνε.
Όταν αντιλήφθηκε ο πατέρας, πως ο γιος αδιαφορούσε που θα έχανε τόσο μεγάλη περιουσία κι επέμενε να γίνει φιλόσοφος, τον ρώτησε τι στο καλό θα μπορούσε να μάθει από την φιλοσοφία , που ήταν περισσότερο χρήσιμο από τόσο μεγάλη περιουσία.
Ο γιος απάντησε:
«Παραδείγματος χάριν, να σέβεται τον πατέρα του, παρόλο που εκείνος τον αποκλήρωσε».
Τα λόγια αυτά έπεισαν τον πατέρα να μην επιμείνει περισσότερο!



Μια φορά στον γέροντα Δάσκαλο κινέζικων πολεμικών τεχνών ήρθε ένας μαθητής και ρώτησε:
– Δάσκαλε είμαι πρωταθλητής πυγμαχίας και ελεύθερης πάλης στην χώρα μου. Τι άλλο θα μπορούσατε να μου διδάξετε;
Ο Δάσκαλος χαμογέλασε και είπε:
– Φαντάσου πως κάνεις περίπατο στην πόλη σου και τυχαία βρίσκεσαι σε έναν ερημικό δρόμο, όπου έχουν στήσει καρτέρι κακοποιοί, για να ληστέψουν και να σκοτώσουν, όποιον περνάει από εκεί. Λοιπόν αυτό που μπορώ εγώ να σου διδάξω, είναι πως να μην βρεθείς εκτεθειμένος σε μια ανάλογη κατάσταση!

Μαθήματα αλληλεγγύης

Ο παπάς του χωριού μετά το πέρας της θείας λειτουργίας , συγκέντρωσε στην αίθουσα εκδηλώσεων της εκκλησιάς τους πιστούς κι άρχισε να τους μιλάει για την αλληλεγγύη.
«Έχω προσέξει» τους λέει, «πως κάθε μέρα γίνεστε όλο και πιο μικροπρεπείς, πιο άπληστοι, πιο τσιγκούνηδες και πιο εγωιστές. Αντί να ακολουθείτε το δρόμο του Θεού που προσπαθώ να κηρύξω, ζείτε μαζεύοντας χρήματα , γη , γεννήματα, που όπως σας έχω πει χιλιάδες φορές, δεν θα μπορέσετε να πάρετε μαζί σας, όταν τελειώσει ο χρόνος σας στην ζωή αυτήν.»
Ολόκληρη η κοινότητα έσκυψε το κεφάλι από ντροπή, κι ο παπάς πήρε θάρρος να συνεχίσει.
«Τα διδάγματα που προσπαθώ να σας μεταδώσω είναι ξεκάθαρα και σύντομα. Από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα η απληστία είναι το πιο βλαβερό.»
Σιωπή στην αίθουσα.
«Βρισκόμαστε μπροστά στα μάτια του Θεού και ότι ειπωθεί εδώ, θα γραφτεί στο βιβλίο της ζωής σας σαν δική σας υπόσχεση.»
Κι άλλη σιωπή.
«Για να δούμε, εσύ, Χαράλαμπε, απάντησε μου με ειλικρίνεια. Αν εσύ είχες δύο σπίτια και ο γείτονας σου ο Κωνσταντίνος δεν είχε κανένα, τι θα έκανες;»
Ο Χαράλαμπος σηκώνεται όρθιος και με το καπέλο στο χέρι παίρνει το θάρρος να απαντήσει:
«Θα έδινα το ένα σπίτι στον Κωνσταντίνο, πάτερ.»
«Πολύ ωραία! Και αν είχες δύο αυτοκίνητα;»
«Α... δύο αυτοκίνητα; Ένα για μένα κι ένα για τον Κωνσταντίνο.»
«Πολύ καλά, Χαράλαμπε. Έτσι πρέπει.»
Ο κόσμος σχολιάζει και μουρμουρίζει. Ο Χαράλαμπος κάθεται φουσκώνοντας από ικανοποίηση, για τις εύστοχες απαντήσεις, που δίνει στον παπά.
Ο παπάς αποφασίζει να συνεχίσει το κήρυγμα του στο ίδιο μοτίβο:
«Και αν είχες Χαράλαμπε εκατό χιλιάδες ευρώ , τι θα έκανες τότε;»
«Εκατό χιλιάδες ευρώ;» λέει ο Χαράλαμπος με μάτια που λαμποκοπούν. «Οι πενήντα χιλιάδες θα πηγαίνανε με όλη μου την καρδιά από εμένα στον Κωνσταντίνο!»
«Και αν είχες δύο κότες;»
Ξαφνικά γίνεται μια άβολη σιωπή, που σπάει τη συνέχεια των ερωτήσεων και των άμεσων απαντήσεων.
Ο παπάς ξανακάνει την ίδια ερώτηση:
«Χαράλαμπε σε ξαναρωτώ, τι θα έκανες, αν είχες δύο κότες;»
Ο Χαράλαμπος περίλυπος χαμηλώνει το κεφάλι και τελικά απαντά:
«Ειλικρινά, πάτερ... Δεν ξέρω. Σ' αυτήν την περίπτωση... Δεν ξέρω.»
«Μα πώς γίνεται, Χαράλαμπε να μην ξέρεις τι θα κάνεις μετά από όσα είπαμε πρωτύτερα; Σκέψου. Ήξερες τι να κάνεις τα σπίτια , τα αυτοκίνητα, τα χρήματα και μου λες, πως δεν ξέρεις, τι θα κάνεις τις δύο κότες;»
«Είναι δύσκολο, πάτερ. Εγώ δεν έχω δύο σπίτια, ούτε δύο αυτοκίνητα, πόσο μάλλον εκατό χιλιάδες ευρώ... Αλλά τις δύο κότες τις έχω!»

Η αποδοχή

Ο όρος "αποδοχή" χρησιμοποιείται ευρέως στο χώρο της αυτογνωσίας. Πολλοί δάσκαλοι λένε "αποδέξου μια κατάσταση", "αποδέξου το παρόν" ή "αποδέξου αυτά που συμβαίνουν μέσα σου", αλλά εύκολα παρερμηνεύονται αυτές οι συμβουλές.
Τι σημαίνει λοιπόν "αποδέχομαι"; Αν κάποιος ζει σε ένα περιβάλλον όπου οι άλλοι τον κακομεταχειρίζονται και τον κακοποιούν, πρέπει να αποδεχτεί την κακοποίηση; Αν ένα παιδί ζει σε ένα σπίτι όπου οι γονείς τσακώνονται καθημερινά και το περιβάλλον τού δημιουργεί άγχος και ανασφάλεια, πρέπει να μάθει να ζει σ' αυτό το περιβάλλον και να το αποδεχτεί; Φυσικά και όχι.
Πρακτικά, αποδοχή σημαίνει ότι η όποια αντίδραση στα εξωτερικά ή εσωτερικά φαινόμενα, δεν προέρχεται από τον αυτόματο προγραμματισμό μας, αλλά από συνειδητή δράση.
Π.χ. στην περίπτωση που κάποιος βιώνει κάποιου είδους ψυχολογική κακοποίηση στο σπίτι, η αυτόματη αντίδραση μπορεί να του υποδεικνύει να καταπιέζεται ή να αρχίσει να κάνει κακό στον εαυτό του. Η συνειδητή δράση μπορεί όμως να του υποδείξει μια άλλη στάση: αν είναι παιδί μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιον που μπορεί να το βοηθήσει ή να εκφράσει τη δυσφορία που νιώθει (σε περίπτωση που δεν εισακουστεί η ανάγκη του για ένα ήρεμο περιβάλλον, μπορεί πάλι να επιλέξει να δράσει διαφορετικά). Αν είναι ενήλικας μπορεί αντί να συμμετέχει στην αρνητική κατάσταση, να επιλέξει να φύγει από το σπίτι.
Αποδοχή δεν σημαίνει κάθομαι και ανέχομαι μια κατάσταση που μου προκαλεί δυσφορία. Όταν βλέπεις να συμβαίνει μπροστά σου (ή σε σένα) μια αδικία, δεν θα σκεφτείς "πρέπει να το αποδεχτώ και γι' αυτό δεν θα κάνω τίποτα". Αλλά η αποδοχή του γεγονότος θα διαμορφώσει μια διαφορετική στάση και δράση, πέρα από την αυτόματη αντίδραση του προγραμματισμού.
Στα εσωτερικά φαινόμενα ισχύει το ίδιο. Μπορεί κάποιος να έχει μάθει να αντιμετωπίζει το άγχος τρώγοντας. Για να ξεπεράσει αυτή την αυτόματη αντίδραση, πρέπει πρώτα να μάθει να αποδέχεται το άγχος ως φαινόμενο αποκόπτοντάς το από την αυτόματη αντίδραση της αναζήτησης φαγητού. Δηλαδή, πρέπει να μάθει να μένει μόνος του με το φαινόμενο που λέγεται "άγχος" (αφού πρώτα το αναγνωρίσει), χωρίς να προσπαθεί να το αποφύγει ή να το καταπιέσει. Στη συνέχεια, όποια δράση ακολουθήσει θα προέρχεται από τη συνειδητή αυτή στάση, κάτι που θα έχει μακροπρόθεσμα ως αποτέλεσμα το σπάσιμο της αλυσιδωτής αυτόματης αντίδρασης. Το να πει κάποιος "αποδέχομαι ότι για να νιώσω καλύτερα πρέπει να φάω", δεν δηλώνει αποδοχή αλλά αποφυγή.

Ποιος είναι ο πραγματικά «φτωχός»

Ένας πλούσιος πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να δείξει στο γιο του, πώς είναι η αθλιότητα της φτώχειας, τον πήρε μαζί του, για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό.
Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:
«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»
«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.
Ο γιος απάντησε:
«Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις.
Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα, που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί χρησιμοποιούν ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές.
Εμείς χρησιμοποιούμε φαναράκια, για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί λούζονται στο φως του φεγγαριού και των αστεριών.
Η αυλή μας περιορίζεται από τον φράχτη, ενώ η δική τους φθάνει μέχρι εκεί, που βλέπει το μάτι.
Εμείς αγοράζουμε την τροφή μας τυποποιημένη και επεξεργασμένη, αυτοί πάλι τρώνε φρέσκα φρούτα και λαχανικά από τον κήπο τους.
Εμείς ακούμε μουσική κονσερβαρισμένη. Αυτοί απολαμβάνουν μια θεσπέσια μουσική συμφωνία από πουλιά, βατράχια, έντομα και άλλα ζωντανά.
Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ότι τρώνε, έχει αυτήν τη αξεπέραστη γεύση, μιας και μαγειρεύουν σε φούρνο με ξύλα.
Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από την «φτώχεια» τους...
Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, συνδέονται με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένεια τους».
Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του...
Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:
«Σ’ ευχαριστώ, μπαμπά, που μου έδειξες πόσο φτωχοί είμαστε!»