Η ψυχή επισκέπτης του σώματος

Ο φιλόσοφος και η προσβολές

Η δωρεά του έμπορου

Ο Δάσκαλος ήταν ο ηγούμενος ενός μοναστηριού, που ήταν πολύ μικρό και δεν χωρούσε να φιλοξενήσει τον κόσμο, που ήθελε ν' ακούσει τον σοφό Δάσκαλο.
Ένας πολύ πλούσιος έμπορος αποφάσισε να κάνει δωρεά πεντακόσια χρυσά νομίσματα, για να γίνει επέκταση και να μεγαλώσει το μοναστήρι, ώστε να μπορεί να εξυπηρετήσει τους προσκυνητές.
- Καλώς, εγώ θα τα δεχτώ, είπε ο Δάσκαλος.
Ο έμπορος έδωσε στον ηγούμενο το σακί με το χρυσό και σάστισε αντιλαμβανόμενος την φανερή αδιαφορία του Δασκάλου, να τον ευχαριστήσει για την κίνησή του αυτή. Με τρία χρυσά νομίσματα άνετα θα μπορούσε μια οικογένεια, να ζήσει έναν χρόνο και ο έμπορος , που έδωσε τόσα χρυσά δεν άκουσε ούτε ένα ευχαριστώ!
- Ο σάκος έχει 500 χρυσά νομίσματα, είπε ο έμπορος.
- Ναι, μου το είπες, απάντησε ο ηγούμενος.
- Ακόμη και για μένα, τα 500 χρυσά νομίσματα είναι τεράστιο ποσό! είπε ο έμπορας.
- Θέλεις να σ' ευχαριστήσω; ρώτησε ο Δάσκαλος.
- Πρέπει να το κάνετε, απάντησε με ύφος ο έμπορος.
- Γιατί, ρώτησε με απορία ο Δάσκαλος, το "Ευχαριστώ" πρέπει να το λέει εκείνος που δίνει. Αλήθεια ευχαρίστησες εσύ Αυτόν που σου τα έδωσε πιο μπροστά, για να τα έχεις να τα δώσεις σε εμένα;

Ο Δάσκαλος στη φυλακή

Κάποια φορά συλλάβανε τον Δάσκαλο και τον έβαλαν στην φυλακή.
Οι μαθητές του τον επισκέφτηκαν στη φυλακή και έκπληκτοι αντίκρυσαν τον δάσκαλό τους να μην είναι στενοχωρημένος , λυπημένος ή αγανακτισμένος , αλλά αντίθετα να τους υποδέχεται με χαρά και χαμόγελα , σαν να βρισκότανε στο σπίτι του.
- Δάσκαλε, τι είναι αυτό που σας παρηγορεί και έχετε αυτήν την τόσο καλή διάθεση ,παρόλο που βρισκόσαστε μέσα στη φυλακή ; ρώτησαν με θαυμασμό οι μαθητές.
- Τα τέσσερα γνωμικά, απάντησε ο Δάσκαλος.
Αυτό είναι το πρώτο:
"Το κακό δε μπορείς να το αποφύγεις, γιατί όλα είναι προκαθορισμένα από τη μοίρα".
Το δεύτερο:
"Τι απομένει στον άνθρωπο, τον οποίον χτύπησε η συμφορά, εκτός από το να υποφέρει με υπομονή; Αφού στον κόσμο δεν είσαι ο μόνος, που περνάει παρόμοιες δύσκολες καταστάσεις".
Το τρίτο:
"Να ευγνωμονείς τη μοίρα σου, αφού δεν έπαθες κάτι χειρότερο, που μπορεί να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή".
Και στο τέλος, λέω στον εαυτό μου:
"Η απελευθέρωση από την φυλακή μπορεί να είναι πολύ κοντά, αλλά εσύ δεν το γνωρίζεις".
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ήρθαν οι δεσμοφύλακες και απελευθέρωσαν τον Δάσκαλο. Του εξήγησαν, πως κατά λάθος τον συνέλαβαν και του ζήτησαν να τους συγχωρέσει , που τον ταλαιπώρησαν!

Η τιμωρία του μικρού πρίγκιπα

Ο καθηγητής του μικρού πρίγκιπα είναι πολύ ευχαριστημένος με τον μαθητή του, που είναι έξυπνος, μελετηρός , πειθαρχημένος και εύκολα μαθαίνει, όλα όσα ο καθηγητής του διδάσκει.
Κάποια μέρα όμως ο καθηγητής , χωρίς να υπάρξει κάποιος λόγος , τιμωρεί αυστηρά τον μαθητή του. Όσο και να διαμαρτύρεται ο μικρός πρίγκιπας , ο καθηγητής είναι ανένδοτος και απαιτεί να δεχτεί ο πρίγκιπας την τιμωρία, χωρίς να του εξηγήσει, για πιο λόγο τον τιμωρεί.
Μετά από χρόνια ο μικρός πρίγκιπας ανεβαίνει στον θρόνο και γίνεται βασιλιάς. Από τα πρώτα πράγματα που έκανε, ήταν να στείλει να του φέρουν τον καθηγητή των παιδικών του χρόνων και να του ζητήσει εξηγήσεις για την αδικία που είχε διαπράξει.
-Γιατί με τιμώρησες χωρίς να φταίω; ρώτησε.
-Όταν είδα τη νοημοσύνη σου, κατάλαβα αμέσως ότι θα κληρονομούσες το θρόνο του πατέρα σου, απάντησε ο παλιός του δάσκαλος. Αποφάσισα λοιπόν να σου δείξω, ότι η αδικία μπορεί να σημαδέψει έναν άνθρωπο για όλη του τη ζωή. Καθώς ξέρεις τι σημαίνει αυτό, συνέχισε ο καθηγητής, πιστεύω, ότι ποτέ δεν θα τιμωρήσεις κανέναν χωρίς λόγο.

Ο άτυχος άντρας στην ταβέρνα

Διάλογος βασιλιά με σοφό

Ένας βασιλιάς μιλούσε με έναν σοφό:
- Τι φωτίζει τον άνθρωπο;
- Ο ήλιος, βασιλιά μου, απάντησε ο σοφός.
- Μετά τη δύση του ηλίου, τι φωτίζει τον άνθρωπο;
- Το φεγγάρι.
- Όταν η νύκτα είναι αφέγγαρη;
- Τότε η φλόγα του λυχναριού είναι το φως.
- Αν σβήσει η φλόγα του λυχναριού, τότε τι είναι το φως;
- Η ομιλία. Ο άνθρωπος, πάει εκεί που ακούγεται φωνή, ακόμη κι αν εκεί είναι τόσο σκοτεινά , που δεν μπορεί να δει ούτε το ίδιο του το χέρι
- Αν όμως βασιλεύει η σιωπή, τότε τι αποτελεί φως για τον άνθρωπο; Τι μένει για τον άνθρωπο μέσα σε απόλυτο σκοτάδι και απόλυτη σιγή, όταν η μοναδική του παρέα είναι ο εαυτός του;
- Τότε το μοναδικό στήριγμα-φως και πηγή ζωής για τον άνθρωπο είναι η εσωτερική δύναμη, η ικανότητα να μη φοβάται τη μοναξιά. Ο πιο δυνατός άνθρωπος είναι εκείνος, που αντέχει την μοναξιά, νιώθει την απουσία των άλλων ανθρώπων , αλλά δεν του λείπουνε!