Το Αυγό

Ήσουν στο δρόμο για το σπίτι όταν πέθανες.
Ήταν αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Τίποτα ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, αλλά φονικό παρόλα αυτά. Άφησες πίσω σου μια σύζυγο και δύο παιδιά. Ήταν ένας ανώδυνος θάνατος. Οι άνθρωποι του ΕΚΑΒ έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν για να σε σώσουν, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Το σώμα σου ήταν σε τόσο άσχημη κατάσταση που ήταν πολύ καλύτερα που έφυγες, πίστεψέ με.
Και τότε συνάντησες εμένα.
"Τι...τι συνέβη;" ρώτησες. "Πού είμαι;"
"Πέθανες," είπα αντικειμενικά. Δεν είχε νόημα να μασήσω τις λέξεις.
"Υπήρχε ένα...ένα φορτηγό και έπεφτε προς τα πλάγια..."
"Ναι," είπα.
"Π-πέθανα;"
"Ναι. Αλλά μην νιώθεις άσχημα γι'αυτό. Όλοι πεθαίνουν," είπα.
Κοίταξες τριγύρω. Δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο εσύ και εγώ. 

"Τι είναι αυτό το μέρος;" ρώτησες. "Είναι η μετά θάνατον ζωή;"
"Πάνω-κάτω," είπα.
"Είσαι ο Θεός;" ρώτησες.
"Ναι," απάντησα. "Είμαι ο Θεός."
"Τα παιδιά μου...η γυναίκα μου," είπες.
"Τι τρέχει με αυτούς;"
"Θα είναι καλά;"
"Αυτό μου αρέσει να βλέπω," είπα. "Μόλις πέθανες και η κύρια ανησυχία σου είναι η οικογένειά σου. Να και κάτι καλό εδώ πέρα."
Με κοίταξες με γοητεία. Σε εσένα, δεν έμοιαζα με το Θεό. Έμοιαζα απλά με έναν άντρα. 'Η πιθανόν μια γυναίκα. Μια ασαφή φιγούρα με εξουσία, ίσως. Περισσότερο με καθηγητή γραμματικής, παρά με τον Παντοδύναμο.
"Μην ανησυχείς," είπα. "Θα είναι καλά. Τα παιδιά σου θα σε θυμούνται ως τέλειο από κάθε πλευρά. Δεν είχαν καιρό να αναπτύξουν περιφρόνηση προς εσένα. Η γυναίκα σου εξωτερικά θα κλαίει, όμως εσωτερικά θα νιώθει ανακουφισμένη. Για να είμαι δίκαιος, ο γάμος σου καταστρεφόταν. Αν σε παρηγορεί καθόλου, θα νιώθει ένοχη για το ότι νιώθει ανακουφισμένη."
"Α," είπες. "Λοιπόν, τι γίνεται τώρα; Πάω στον παράδεισο ή στην κόλαση ή κάπου;"
"Σε κανένα από τα δύο," είπα. "Θα μετενσαρκωθείς"
"Ααα," είπες. "Άρα οι Ινδουιστές είχαν δίκιο."
"Όλες οι θρησκείες είναι σωστές με το δικό τους τρόπο," είπα. "Περπάτα μαζί μου."
Με ακολούθησες.

"Που πηγαίνουμε;"
"Όχι κάπου συγκεκριμένα," είπα. "Είναι απλά ωραίο να περπατάμε καθώς μιλάμε."
"Τότε ποιο είναι το νόημα;" ρώτησες. "όταν ξαναγεννηθώ, θα είμαι απλά μια κενή πλάκα, σωστά; Ένα μωρό. Άρα όλες μου οι εμπειρίες και όλα όσα έκανα σε αυτή τη ζωή δεν έχουν σημασία."
"Όχι έτσι!" είπα. "Έχεις μέσα σου όλες τις γνώσεις και τις εμπειρίες των προηγούμενων ζωών σου. Απλά δεν τις θυμάσαι την συγκεκριμένη στιγμή."
Σταμάτησα να περπατάω και σε έπιασα από τους ώμους. 

"Η ψυχή σου είναι πιο μεγαλοπρεπής, όμορφη και τεράστια απ' ότι μπορείς να φανταστείς. Ένα ανθρώπινο μυαλό μπορεί να περιέχει, μόνο μια μικροσκοπική ποσότητα από το τι είσαι. Είναι σαν να βάζεις το δάχτυλό σου σε ένα ποτήρι νερό, για να δεις αν είναι ζεστό ή κρύο. Βάζεις μόνο ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου στο δοχείο και όταν το βγάζεις πάλι έξω, έχεις κερδίσει όλες τις εμπειρίες που είχε. Είσαι άνθρωπος τα τελευταία 48 χρόνια, άρα δεν έχεις ακόμη απλωθεί και δεν έχεις νιώσει το υπόλοιπο της τεράστιας συνειδήσεώς σου. Αν μείνουμε εδώ παρέα για αρκετή ώρα, θα αρχίσεις να θυμάσαι τα πάντα. Αλλά δεν έχει νόημα να το κάνουμε αυτό ανάμεσα σε κάθε ζωή."
"Πόσες φορές έχω μετενσαρκωθεί τότε;"
"Ω, πολλές. Πάρα πολλές. Και σε πολλές διαφορετικές ζωές." είπα. "Αυτή τη φορά, θα είσαι μια νεαρή Κινέζα χωριατοπούλα το 540 μ.Χ."
"Περίμενε, τι;" τραύλισες. "Θα με στείλεις πίσω στο χρόνο;"
"Μάλλον, πιστεύω, τεχνικά. Ο χρόνος, όπως τον ξέρεις, υπάρχει μόνο στο σύμπαν σου. Τα πράγματα είναι διαφορετικά εκεί, από όπου είμαι εγώ."
"Από που είσαι εσύ;" ρώτησες.
"Ω, βέβαια," εξήγησα "Και εγώ έρχομαι από κάπου. Κάπου αλλού. Και υπάρχουν και άλλοι σαν εμένα. Ξέρω πως θα θες να ξέρεις πως είναι εκεί πέρα, αλλά ειλικρινά, δε θα καταλάβαινες."
"Ααα," είπες, λίγο δυσαρεστημένος. "Αλλά περίμενε. Αν μετενσαρκώνομαι σε άλλα χρονικά διαστήματα, θα μπορούσα να έχω επικοινωνήσει με τον εαυτό μου κάποια στιγμή."
"Φυσικά. Συμβαίνει συνεχώς. Και με τις δύο ζωές να γνωρίζουν μόνο τη δική τους διάρκεια ζωής, δεν καταλαβαίνεις καν ότι συμβαίνει."
"Και ποιο είναι το νόημα όλων αυτών;"
"Σοβαρά;" ρώτησα. "Σοβαρά; Με ρωτάς για το νόημα της ζωής; Δεν είναι λίγο στερεοτυπικό;"
"Βασικά είναι μια λογική ερώτηση." επέμεινες.
Σε κοίταξα στα μάτια. 

"Το νόημα της ζωής, ο λόγος που έφτιαξα αυτό το σύμπαν, είναι για να ωριμάσεις."
"Εννοείς το ανθρώπινο είδος; Θες να ωριμάσουμε;"
"Όχι, απλά εσύ. Έφτιαξα όλο αυτό το σύμπαν για εσένα. Με κάθε καινούρια ζωή μεγαλώνεις και ωριμάζεις και γίνεσαι ένας μεγαλύτερος διανοούμενος."
"Μόνο εγώ; Και τι γίνεται με όλους τους άλλους;"
"Δεν υπάρχει κανένας άλλος," είπα. "Σε αυτό το σύμπαν, υπάρχουμε μόνο εγώ και εσύ."
Με κοίταξες με άδειο βλέμμα. 

"Μα όλοι οι άνθρωποι στη γη..."
"Όλοι εσύ. Διαφορετικές ενσαρκώσεις του εαυτού σου."
"Περίμενε. Είμαι ΟΛΟΙ !;"
"Τώρα το πιάνεις," είπα με ένα συγχαρητήριο χτύπημα στην πλάτη.
"Είμαι όλοι οι άνθρωποι που έχουν ζήσει ποτέ;"
"Ή που θα ζήσουν ποτέ, ναι."
"Είμαι ο Αβραάμ Λίνκολν;"
"Και ο Τζον Γουίλκς Μπουθ επίσης," προσέθεσα.
"Είμαι ο Χίτλερ;" είπες συγκλονισμένος.
"Και οι εκατομμύρια που σκότωσε."
"Είμαι ο Ιησούς;"
"Και όλοι όσοι τον ακολούθησαν."
Σταμάτησες να μιλάς.
"Κάθε φορά που έκανες κάποιον θύμα σου," είπα, "έκανες θύμα σου τον εαυτό σου. Κάθε πράξη ευγένειας που έχεις κάνει, την έχεις κάνει στον εαυτό σου. Κάθε όμορφη και άσχημη στιγμή που έχει ποτέ συμβεί σε κάποιον άνθρωπο, έχει συμβεί, ή θα συμβεί, σε εσένα."
"Γιατί;" με ρώτησες. "Γιατί να τα κάνεις όλα αυτά;"
"Επειδή κάποια μέρα θα γίνεις σαν εμένα. Επειδή αυτό είσαι. Είσαι ένας από το είδος μου. Είσαι το παιδί μου."
"Ουοου," είπες. "Εννοείς ότι είμαι ένας Θεός;"
"Όχι. Όχι ακόμα. Είσαι ένα έμβρυο. Μεγαλώνεις ακόμα. Όταν θα έχεις ζήσει την ζωή όλων των ανθρώπων στο χρόνο, τότε θα έχεις μεγαλώσει αρκετά για να γεννηθείς."
"Τότε όλο το σύμπαν," είπες, "είναι απλώς..."
"Ένα αυγό." απάντησα. "Τώρα είναι καιρός για σένα να προχωρήσεις στην επόμενη ζωή σου."
Και σε έστειλα στο δρόμο σου.

Η παραξενιά του διοικητή

Ένας διοικητής στρατιωτικού συντάγματος συνήθιζε να γευματίζει με τους αξιωματικούς του. Κατά τη διάρκεια του γεύματος ο διοικητής έβγαζε από την τσέπη του δέκα χρυσά νομίσματα και τα έβαζε δίπλα στο πιάτο του. Όταν τελείωνε το γεύμα ο διοικητής τα μάζευε, έριχνε ένα αυστηρό βλέμμα στους αξιωματικούς του, τα έβαζε πάλι στην τσέπη του και αποχωρούσε από την αίθουσα.
Η κίνησή του αυτή προκαλούσε έκπληξη στους αξιωματικούς του και περιέργεια, για το τι μπορεί να σημαίνει, αλλά δεν τολμούσαν να ρωτήσουν. Τελικά βρέθηκε ένας αξιωματικός, που τόλμησε να ρωτήσει τον διοικητή για την αιτία του τόσο περίεργου φερσίματος.
Ο διοικητής εξήγησε:
- Όταν ανέλαβα διοικητής του συντάγματος, αντιλήφθηκα ότι όλες οι συζητήσεις γύρω από το τραπέζι, είναι για γυναίκες, για ιπποδρομίες και για χαρτοπαίγνια. Αποφάσισα λοιπόν να παραδίδω αυτά τα δέκα χρυσά νομίσματα στον πρώτο, που θα αρχίσει μια συζήτηση για κάποιο άλλο πιο ενδιαφέρον θέμα. Όμως, μέχρι σήμερα δεν βρέθηκε τέτοιος αξιωματικός!

Ο Φωτογράφος , ο Γελωτοποιός κι ο Ζωγράφος

Ο Αλχημιστής και ο Πάπας

Στο Θέατρο

Ο Διευθυντής του Αστεροσκοπείου

Βαρκάδα στη λίμνη

Κάποιος διάσημος μουσικός συνοδευόμενος από τρεις κυρίες, έκαμνε βαρκάδα στη λίμνη της πόλης του. Για να διασκεδάσει τις συνεπιβάτισσες του, άρχισε να παίζει φλάουτο.
Κάποια στιγμή η βάρκα τους διασταυρώθηκε με μια άλλη βάρκα , στην οποία βρισκότανε τέσσερις αξιωματικοί του στρατού. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ο μουσικός σταμάτησε να παίζει και έβαλε το φλάουτο στην τσέπη του.
- Γιατί σταματήσατε να παίζετε, ξαφνικά ρώτησε ένας λοχαγός.
- Αυτή είναι η επιθυμία μου, απάντησε ήρεμα ο μουσικός.
- Η δική μου επιθυμία είναι ν' αρχίσετε αμέσως να παίζετε, φώναξε ο λοχαγός, και αν δε παίξετε, τότε θα σας πετάξω μέσα στο νερό της λίμνης.
Η φιλονικία φόβισε πολύ τις κυρίες, που ήταν μαζί με τον μουσικό κι εκείνος για να δώσει τέλος στον καβγά, υποτάχθηκε, έβγαλε το φλάουτο και άρχισε πάλι να παίζει.
Σύντομα και οι δυο βάρκες έφτασαν στον προορισμό τους. Οι κυρίες και οι αξιωματικοί αποβιβάστηκαν. Ο μουσικός αποχαιρέτησε τις κυρίες και μετά έφτασε την παρέα των αξιωματικών, σταμάτησε τον λοχαγό και του είπε:
- Κύριε! Θέλω να σας πω, ότι υποχώρησα μπροστά στη θρασύτητά σας, μόνο και μόνο για να ηρεμήσω τις τρομοκρατημένες κυρίες. Ενώ, για να σας αποδείξω, πως η ανδρεία δεν κρύβεται αποκλειστικά κάτω από τα κόκκινα στολίδια των αξιωματικών του στρατού, σας καλώ αύριο στις δέκα το πρωί στο κεντρικό πάρκο της πόλης. Υποθέτω πως δεν έχουμε ανάγκη από τους μάρτυρες, ο καυγάς αφορά μόνο εμάς τους δυο και νομίζω δεν πρέπει ν' ανακατέψουμε τους άλλους. Φυσικά, δε θα ξεχάσετε να πάρετε το ξίφος σας.
Ο λοχαγός, βέβαια δεν μπορούσε να πει όχι σ' αυτήν την πρόκληση.
Την άλλη μέρα, την συγκεκριμένη ώρα και οι δυο τους εμφανίστηκαν στην ορισμένη τοποθεσία της μονομαχίας. Ο λοχαγός έβγαλε το ξίφος του και εκείνη τη στιγμή ο μουσικός τον σημάδεψε με το πιστόλι του.
Ο λοχαγός ήταν αιφνιδιασμένος και με αγωνία ρώτησε:
- Με παρασύρατε στην παγίδα, για να με σκοτώσετε;
- Όχι, είπε ήρεμα ο μουσικός, σας παρακαλώ βάλτε το ξίφος στη θήκη και σας καλώ να χορέψτε. Αλλιώς, θα σας σκοτώσω.
Ακούγοντας την ψύχραιμη φωνή και βλέποντας μπροστά του έναν ατάραχο άνδρα με μεγάλη αυτοπεποίθηση, ο λοχαγός κατάλαβε ότι πρέπει να υποταχθεί και άρχισε να χορεύει.
- Κύριε, είπε ο μουσικός, όταν ο λοχαγός τελείωσε το χορό, χτες με αναγκάσατε παρά τη θέληση μου να παίξω φλάουτο, ενώ σήμερα εγώ δια της βίας σας ανάγκασα να χορέψετε. Είμαστε πάτσι. Όμως, αν δεν είστε ικανοποιημένος, τότε είμαι στη διάθεσή σας και μπορούμε να συνεχίσουμε τη μονομαχία φυσικά με τα ξίφη μας.
Ο λοχαγός είχε τόσο θαυμάσει την αντρίκια στάση του μουσικού, ώστε τον αγκάλιασε και του ζήτησε να γίνει φίλος του. Και μετά συμπλήρωσε:
- Μου δώσατε ένα καλό μάθημα ευγένειας και για να σας αποδείξω ότι το μάθημα έπιασε τόπο, σύντομα θα βρω αυτές τις κυρίες και θα ζητήσω συγνώμη για την αγενή συμπεριφορά μου!