Βαρκάδα στη λίμνη

Κάποιος διάσημος μουσικός συνοδευόμενος από τρεις κυρίες, έκαμνε βαρκάδα στη λίμνη της πόλης του. Για να διασκεδάσει τις συνεπιβάτισσες του, άρχισε να παίζει φλάουτο.
Κάποια στιγμή η βάρκα τους διασταυρώθηκε με μια άλλη βάρκα , στην οποία βρισκότανε τέσσερις αξιωματικοί του στρατού. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ο μουσικός σταμάτησε να παίζει και έβαλε το φλάουτο στην τσέπη του.
- Γιατί σταματήσατε να παίζετε, ξαφνικά ρώτησε ένας λοχαγός.
- Αυτή είναι η επιθυμία μου, απάντησε ήρεμα ο μουσικός.
- Η δική μου επιθυμία είναι ν' αρχίσετε αμέσως να παίζετε, φώναξε ο λοχαγός, και αν δε παίξετε, τότε θα σας πετάξω μέσα στο νερό της λίμνης.
Η φιλονικία φόβισε πολύ τις κυρίες, που ήταν μαζί με τον μουσικό κι εκείνος για να δώσει τέλος στον καβγά, υποτάχθηκε, έβγαλε το φλάουτο και άρχισε πάλι να παίζει.
Σύντομα και οι δυο βάρκες έφτασαν στον προορισμό τους. Οι κυρίες και οι αξιωματικοί αποβιβάστηκαν. Ο μουσικός αποχαιρέτησε τις κυρίες και μετά έφτασε την παρέα των αξιωματικών, σταμάτησε τον λοχαγό και του είπε:
- Κύριε! Θέλω να σας πω, ότι υποχώρησα μπροστά στη θρασύτητά σας, μόνο και μόνο για να ηρεμήσω τις τρομοκρατημένες κυρίες. Ενώ, για να σας αποδείξω, πως η ανδρεία δεν κρύβεται αποκλειστικά κάτω από τα κόκκινα στολίδια των αξιωματικών του στρατού, σας καλώ αύριο στις δέκα το πρωί στο κεντρικό πάρκο της πόλης. Υποθέτω πως δεν έχουμε ανάγκη από τους μάρτυρες, ο καυγάς αφορά μόνο εμάς τους δυο και νομίζω δεν πρέπει ν' ανακατέψουμε τους άλλους. Φυσικά, δε θα ξεχάσετε να πάρετε το ξίφος σας.
Ο λοχαγός, βέβαια δεν μπορούσε να πει όχι σ' αυτήν την πρόκληση.
Την άλλη μέρα, την συγκεκριμένη ώρα και οι δυο τους εμφανίστηκαν στην ορισμένη τοποθεσία της μονομαχίας. Ο λοχαγός έβγαλε το ξίφος του και εκείνη τη στιγμή ο μουσικός τον σημάδεψε με το πιστόλι του.
Ο λοχαγός ήταν αιφνιδιασμένος και με αγωνία ρώτησε:
- Με παρασύρατε στην παγίδα, για να με σκοτώσετε;
- Όχι, είπε ήρεμα ο μουσικός, σας παρακαλώ βάλτε το ξίφος στη θήκη και σας καλώ να χορέψτε. Αλλιώς, θα σας σκοτώσω.
Ακούγοντας την ψύχραιμη φωνή και βλέποντας μπροστά του έναν ατάραχο άνδρα με μεγάλη αυτοπεποίθηση, ο λοχαγός κατάλαβε ότι πρέπει να υποταχθεί και άρχισε να χορεύει.
- Κύριε, είπε ο μουσικός, όταν ο λοχαγός τελείωσε το χορό, χτες με αναγκάσατε παρά τη θέληση μου να παίξω φλάουτο, ενώ σήμερα εγώ δια της βίας σας ανάγκασα να χορέψετε. Είμαστε πάτσι. Όμως, αν δεν είστε ικανοποιημένος, τότε είμαι στη διάθεσή σας και μπορούμε να συνεχίσουμε τη μονομαχία φυσικά με τα ξίφη μας.
Ο λοχαγός είχε τόσο θαυμάσει την αντρίκια στάση του μουσικού, ώστε τον αγκάλιασε και του ζήτησε να γίνει φίλος του. Και μετά συμπλήρωσε:
- Μου δώσατε ένα καλό μάθημα ευγένειας και για να σας αποδείξω ότι το μάθημα έπιασε τόπο, σύντομα θα βρω αυτές τις κυρίες και θα ζητήσω συγνώμη για την αγενή συμπεριφορά μου!

Τα δυο πιθάρια του ποιητή

Ο Γελωτοποιός κι ο Φιλόσοφος

Διπλωματική απάντηση

Κάποιος μεγάλος διπλωμάτης , παρά το γεγονός πως ήταν πολύ άσχημος, σε σημείο που κάλλιστα θα μπορούσε να υποστηριχτεί , πως η εμφάνισή του ήταν αποκρουστική, είχε μεγάλες επιτυχίες με τις γυναίκες, πράγμα το οποίο δεν πρέπει να εκπλήσσει.
Μια μέρα δυο διάσημες γυναίκες, μια ωραία και μια άσχημη, οι οποίες διεκδικούσαν την πρώτη θέση στην καρδιά του, τον πίεζαν να πάρει θέση σχετικά με αυτό το θέμα και ο διπλωμάτης απαντούσε με αυτές τις πονηρές φράσεις, που έχει εφεύρει η ευγένεια, για να αντικαταστήσει την ειλικρίνεια. Η μία από τις κυρίες, η λιγότερο όμορφη, προσπάθησε να τον παγιδεύσει:
- Ας υποθέσουμε, του είπε, ότι βρισκόμαστε και οι τρεις σ' ένα πλοίο, ότι πιάνει μεγάλη θαλασσοταραχή, πως το πλοίο βουλιάζει κι εσείς υποθέτουμε, ότι είστε δεινός κολυμβητής. Ποια από τις δυο μας θα προσπαθούσατε να σώσετε;
- Μα τη φίλη σας, κυρία μου, απάντησε ο διπλωμάτης, γυρνώντας προς τη μεριά της. Θα υποθέσω με τη σειρά μου, ότι κι εσείς είστε δεινή

κολυμβήτρια !

Ερωτευμένος με την πριγκιποπούλα

O νεαρός μουσικοσυνθέτης

Στο πανηγύρι

Κάποια φορά κάποιος τυχοδιώκτης σ' ένα πανηγύρι έστησε μια μικρή σκηνή , στην πρόσοψη της οποίας έγραψε με μεγάλα γράμματα , "Εδώ μαντεύουν".

Η είσοδος κόστιζε 100 δραχμές. Στην σκηνή επιτρεπόταν η είσοδος κάθε φορά σε έναν μόνο επισκέπτη. Το εσωτερικό της σκηνής  είχε μια μυστηριώδη όψη, τρία κεριά δημιουργούσαν μισοσκόταδο, οι τοίχοι και το ταβάνι ήταν καλυμμένοι με μαύρο ύφασμα, πάνω σ' ένα μικρό τραπεζάκι βρισκόταν ένα μικρό βάζο, καλυμμένο με μαύρο μαντίλι.

Δίπλα στο τραπέζι στεκόταν ο ίδιος ο τυχοδιώκτης. Στον καθένα που έμπαινε έλεγε με ευγένεια:
- Σας παρακαλώ βάλτε το δάκτυλό σας στο βάζο!
Και όταν ο επισκέπτης το έκανε, ο τυχοδιώκτης του πρότεινε να φέρει το δάκτυλο κοντά στη μύτη:
- Σας παρακαλώ, μυρίστε το!
Ο επισκέπτης μύριζε, έκανε αηδιαστική γκριμάτσα και συνήθως αναφωνούσε:
- Πουφ! Μυρίζει αποπλύματα !
- Συγχαρητήρια, μαντέψατε! με ύφος ανακοίνωνε ο τυχοδιώκτης και καλούσε τον επόμενο επισκέπτη. Με τον ίδιο τρόπο "μάντευε" και ο επόμενος περίεργος.
Αυτή, η όχι και πολύπλοκη φάρσα μαρτυρούσε, ότι ο τυχοδιώκτης ήταν γνώστης της ανθρώπινης ψυχολογίας. Ο καθένας που περνούσε από τη σκηνή του ήταν πολύ δυσαρεστημένος, που έπεσε στην παγίδα αυτού του μικρού κόλπου και έχασε κοροϊδίστικα  χρήματα. Όταν λοιπόν συναντούσε γνωστούς, επίμονα τους συμβούλευε να επισκεφθούν τον τυχοδιώκτη στη σκηνή του , διαβεβαιώνοντας πως θα εντυπωσιασθούν.
Το κόλπο "δούλευε" άψογα, κανένας δεν ήθελε να είναι από τη μειονότητα των ξεγελασμένων και έτσι δημιουργούσε καινούργιους πελάτες για τον τυχοδιώκτη !