Ο αστρολόγος του βασιλιά

Ο προσωπικός αστρολόγος του βασιλιά για κακή του τύχη προμάντεψε το θάνατο μιας κυρίας της αυλής. Ο θάνατός της προκάλεσε μεγάλη στενοχώρια στον βασιλιά και εκείνος έβγαλε το συμπέρασμα, ότι γι’ αυτό το θλιβερό γεγονός φταίει ο αστρολόγος.
Αγανακτισμένος ο βασιλιάς, τον κάλεσε να παρουσιαστεί μπροστά του, αφού προηγούμενα συνεννοήθηκε με τους φρουρούς του, μόλις τους γνέψει, να σκοτώσουν τον αστρολόγο  και τον ρώτησε  :

-  Εφ’ όσον γνωρίζεις να προβλέπεις το μέλλον  των ανθρώπων, για πες μου, μπορείς να προβλέψεις, πότε θα πεθάνεις εσύ ο ίδιος ;
Ο αστρολόγος υποψιασμένος πως ο βασιλιάς του ετοιμάζει κάτι κακό , απάντησε :

- Μεγαλειότατε, τα άστρα μου φανέρωσαν, πως εγώ θα πεθάνω τρεις μέρες πριν από το δικό σας θάνατο.
Ο βασιλιάς τα έχασε. Με εφευρετική απάντηση ο αυλικός αστρολόγος όχι μόνο έμεινε ζωντανός, αλλά και ανάγκασε τον βασιλιά, να φροντίζει για την καλή υγεία του αστρολόγου, ώστε αυτός να ζήσει όσο το δυνατόν περισσότερο και να συμπαρασύρει μαζί του και τον ίδιο τον βασιλιά.

Το φιλί της οικοδέσποινας

Ο κακός υπηρέτης

Τα χρυσά βραχιόλια

Ο Δάσκαλος μελετούσε, καθισμένος σ' ένα βράχο κοντά σε ένα χείμαρρο. Ένας πλούσιος μαθητής του υποκλίθηκε μπροστά του και άφησε, ως δώρα, δυο υπέροχα χρυσά βραχιόλια, στολισμένα με πολύτιμες πέτρες.

Ο Δάσκαλος πήρε το ένα βραχιόλι και το στριφογύρισε στα δάχτυλά του. Το βραχιόλι γλίστρησε από το χέρι του, κύλησε πάνω στο βράχο και εξαφανίστηκε στη δίνη του ορμητικού νερού.
Ο μαθητής άφησε μια κραυγή και πήδηξε μέσα στο χείμαρρο. Έψαξε αρκετή ώρα για το βραχιόλι, ενώ ο Δάσκαλος ήταν απορροφημένος στην μελέτη του.
Η μέρα έσβηνε ήδη, όταν ο μαθητής βγήκε στην όχθη, εξαντλημένος και μουσκεμένος ως το κόκαλο.
- Αν μπορούσες να μου δείξεις τουλάχιστον πού έπεσε, είπε στο δάσκαλο του, θα μπορούσα σίγουρα να το βρω.
Ο Δάσκαλος πήρε το δεύτερο βραχιόλι και το πέταξε μέσα στη δίνη του ορμητικού χειμάρρου λέγοντας :
- Εκεί έπεσε !

Κουτσομπολιά

Ο Δικαστής που άκουγε με το ένα αφτί

Οι Βεδουίνοι και ο Δερβίσης

Οι στρατιώτες ενός σκληρού ηγέτη των Βεδουίνων πιάσανε στην έρημο έναν ασκητή-σούφι και τον έφεραν μπροστά στον αρχηγό τους.
- Είσαι κατάσκοπος! Γι' αυτό θα σε θανατώσουμε, είπε ο αρχηγός.
- Είμαι αθώος, απάντησε ο δερβίσης και την ίδια στιγμή άρπαξε από κάποιον  φρουρό το σπαθί του, οπισθοχώρησε σιγά-σιγά και ακούμπησε με την πλάτη στον τοίχο.

- Έχω σπαθί, είπε ο ασκητής, και πριν με θανατώσετε,  θα προλάβω να σκοτώσω τουλάχιστον έναν από σας. Έτσι θα σώσω την τιμή σας, γιατί αλλιώς θα την λεκιάσετε με αίμα αθώου δερβίση, αλλά όταν σκοτώσω κάποιον, τότε θα πάψω να είμαι αθώος !
Ο αρχηγός των Βεδουίνων κατάλαβε, πως είναι αθώος ο δερβίσης και τον άφησε ελεύθερο.