Ο Προσευχόμενος Προσκυνητής

Εκφράσεις που κρατάνε από την αρχαιότητα

Στις περισσότερες των περιπτώσεων η λαϊκή αυτή σοφία, έχει τις ρίζες της στην Αρχαία Ελλάδα ή το Βυζάντιο, αποδεικνύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο το πόσο επίκαιρες ήταν, αφού τις ίδιες φράσεις χρησιμοποιούμε και σήμερα.
Οι άνθρωποι μπορεί να αλλάζουν ανάλογα με τις εποχές, ταυτόχρονα όμως, εύκολα διαπιστώνει κανείς, πως στην πραγματικότητα μοιραζόμαστε διαχρονικά τα ίδια πάθη, φόβους, ανησυχίες και ελπίδες.

ΧΤΥΠΑ ΞΥΛΟ
«Απτεσθαι ξύλου», έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες. Λόγω της πεποίθησης τους πως στα δένδρα κατοικούσαν νύμφες (Δρυάδες/Αμαδρυάδες) χτύπαγαν το ξύλο του κορμού των δένδρων, για να επικαλεστούν την προστασία τους. Αυτή η συνήθεια συνηθίζεται ακόμα και σήμερα, όταν ακούμε κάτι το οποίο δεν θέλουμε να μας συμβεί.

ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ, ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ
Η παροιμιώδης αυτή έκφραση, προέρχεται από τον μύθο του Αισώπου, «Ανήρ κομπαστής», και χρησιμοποιείται για όσους καυχιούνται για κάτι και το υποστηρίζουν, αλλά αδυνατούν να αποδείξουν τα λεγόμενά τους. Σύμφωνα με τον μύθο, ένας αθλητής που βρισκόταν στην Αθήνα καυχιόνταν συνέχεια, ότι σε αγώνες στην Ρόδο είχε πραγματοποιήσει ένα τεράστιο άλμα. Καθώς δεν τον πίστευε κανείς, αυτός έλεγε στους Αθηναίους να πάνε στη Ρόδο και να ρωτήσουν τους θεατές των αγώνων.
Τότε ένας Αθηναίος πήγε στο σκάμμα, και με το χέρι έγραψε πάνω στην άμμο τη λέξη «Ρόδος». Κατόπιν γύρισε προς τον καυχησιάρη αθλητή και του είπε: «Αυτού γαρ και Ρόδος και πήδημα», το οποίο έχει μείνει ως «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα». Το προφανές νόημα είναι ότι ο καθένας έχει οποτεδήποτε την δυνατότητα να αποδείξει τις δυνατότητές του, εφόσον φυσικά τις έχει.

ΜΗ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΑΡΑΤΤΕ
Όταν οι Ρωμαίοι κυρίευσαν τις Συρακούσες το 212 π.Χ., μετά από τριετή αντίσταση των Ελλήνων, κάποιοι Ρωμαίοι στρατιώτες μπήκαν στο σπίτι του Αρχιμήδη και τον βρήκαν να σχεδιάζει κύκλους στο έδαφος.
Ο Αρχιμήδης τους παρακάλεσε να τον αφήσουν να τελειώσει τη λύση κάποιου σπουδαίου προβλήματος που τον απασχολούσε, εξ ού και οι κύκλοι στο έδαφος. Για αυτό και τους είπε το γνωστό «μη μου τους κύκλους τάραττε».
Ο Ρωμαίος στρατιώτης όμως δυστυχώς και τους κύκλους του χάλασε, και τον Αρχιμήδη σκότωσε ! Η φράση όμως έμεινε.

ΚΟΡΑΚΙΑΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΨΑ
Φράση που προέρχεται από έναν αρχαιοελληνικό μύθο. Σύμφωνα με αυτόν, σε κάποια μικρή ορεινή πόλη της αρχαίας Ελλάδας, οι κάτοικοι αποφάσισαν κάποτε να κάνουν μια θυσία στο θεό Απόλλωνα. Το νερό όμως που θεωρούσαν ιερό και το χρησιμοποιούσαν στις θυσίες , βρίσκονταν ανάμεσα σε δύσβατα φαράγγια. Έπρεπε λοιπόν για αυτή τη σημαντική θυσία να στείλουν κάποιον σε αυτή τη δύσκολη και ανηφορική διαδρομή, για να φέρει το «ιερό» νερό. Ξαφνικά, ακούστηκε μια φωνή από ένα δέντρο εκεί κοντά. Ήταν η φωνή ενός κόρακα, ο οποίος προσφερόταν να αναλάβει το συγκεκριμένο εγχείρημα.
Παρά την έκπληξη που ένιωσαν οι κάτοικοι ακούγοντας τη φωνή του κόρακα, αποφάσισαν να του αναθέσουν την αποστολή, μιας και με τα φτερά του θα έφτανε γρήγορα και εύκολα στην πηγή που έτρεχε το «ιερό» αυτό νερό. Έδωσαν λοιπόν, οι άνθρωποι στον κόρακα μια μικρή υδρία, αυτός την άρπαξε με τα νύχια του και πέταξε στον ουρανό με κατεύθυνση την πηγή. Ο κόρακας έφτασε γρήγορα στην πηγή. Πλάι της αντίκρισε μια συκιά γεμάτη σύκα και λιχούδης καθώς ήταν, άρχισε να δοκιμάζει μερικά σύκα. Τα σύκα όμως ήταν άγουρα, και ο κόρακας αποφάσισε να περιμένει μέχρι να ωριμάσουν, ξεχνώντας όμως την αποστολή που είχε αναλάβει για λογαριασμό των ανθρώπων. Περίμενε τελικά δύο ολόκληρες μέρες, ώσπου τα σύκα ωρίμασαν.
Έφαγε πολλά, μέχρι που κάποια στιγμή θυμήθηκε τον πραγματικό λόγο, για τον οποίο είχε έρθει στην πηγή. Άρχισε να σκέφτεται λοιπόν, πώς θα δικαιολογούσε την αργοπορία του στους κατοίκους της πόλης. Τελικά γέμισε με νερό τη μικρή υδρία, άρπαξε με το ράμφος του ένα μεγάλο φίδι, το οποίο διέκρινε να κινείται κοντά στους θάμνους και πέταξε για την πόλη. Όταν ο κόρακας έφτασε στην πόλη, οι κάτοικοι θέλησαν να μάθουν το λόγο, για τον οποίο άργησε να επιστρέψει με το νερό από την πηγή. Ο κόρακας αφού άφησε κάτω την υδρία και το φίδι και ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριμένο φίδι ρουφούσε το νερό από την πηγή, με αποτέλεσμα αυτή να αρχίσει να ξεραίνεται.
Έπειτα τους είπε πως όταν το φίδι αποκοιμήθηκε, αυτός γέμισε την υδρία με το νερό και γράπωσε και το φίδι, για να το παρουσιάσει στους κατοίκους. Οι άνθρωποι τον πίστεψαν και σκότωσαν το φίδι, χτυπώντας το με πέτρες και ξύλα. Όμως, το φίδι αυτό ήταν του θεού Απόλλωνα και ο θεός του φωτός οργισμένος, αποφάσισε να τιμωρήσει τον κόρακα για το ψέμα του. Έτσι από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που ο κόρακας προσπαθούσε να πιει νερό από κάποια πηγή, αυτή στέρευε. Κράτησε πολύ καιρό το μαρτύριο αυτό της δίψας του κόρακα, μέχρι που ο Απόλλωνας τον λυπήθηκε και τον έκανε αστέρι στον ουρανό. Από τότε, όταν κάποιος διψούσε πολύ, έλεγε τη φράση « Κοράκιασα από τη δίψα ». Και αυτή η φράση έχει παραμείνει ως τις μέρες μας.

Ο ΚΛΕΨΑΣ ΤΟΥ ΚΛΕΨΑΝΤΟΣ
Αρχαία ελληνική έκφραση, (Αλωπεκίζειν προς ετέρα αλώπεκα). Παροιμία που λεγόταν για τους απατεώνες και μάλιστα σε περιπτώσεις, που κάποιος εξ αυτών, επιχειρούσε να εξαπατήσει άλλον απατεώνα.

ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΔΑΝΑΟΥΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ ΦΕΡΟΝΤΑΣ
Φράση που χρησιμοποιείται για να υποδείξει δολιότητα. Κατά την διάρκεια του Τρωικού πολέμου, ο Λαοκόων ένας από τους Τρώες ιερείς του Θυμβραίου Απόλλωνα, προειδοποίησε τους συμπατριώτες του Τρώες, (μάταια) να μη δεχθούν το δώρο που πρόσφεραν οι Έλληνες ,οι Δαναοί, στους Τρώες, όταν υποτίθεται, πως αποφάσισαν να τερματίσουν την πολιορκία τους.
To προκείμενο δώρο ήταν, εννοείται, ο Δούρειος ίππος. Δώρο που αποδείχθηκε θανάσιμο και καταστροφικό για τους Τρώες, και την αγαπημένη τους πόλη, την Τροία.

ΚΑΒΑΛΗΣΕ ΤΟ ΚΑΛΑΜΙ
Είναι μια έκφραση, που ίσως προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα. Οι Σπαρτιάτες το έλεγαν, για να πειράξουν τον Αγησίλαο. Ο Αγησίλαος αγαπούσε πολύ τα παιδιά του και όταν ήταν μικρά έπαιζε μαζί τους, καβαλώντας σαν σε άλογο, ένα καλάμι. Κάποια μέρα όμως τον είδε ένας φίλος του σε αυτή την στάση και ο Αγησίλαος τον παρακάλεσε να μην πει τίποτα σε κανέναν. Αλλά εκείνος δεν κράτησε τον λόγο του και το είπε σε άλλους, για να διαδοθεί σιγά – σιγά σε όλους και να φθάσει στις μέρες μας, με αλλαγμένη την ερμηνεία του (το λέμε όταν θέλουμε να πούμε για κάποιον, ότι πήραν τα μυαλά του αέρα).

ΣΕ ΤΡΩΕΙ Η ΜΥΤΗ ΣΟΥ, ΞΥΛΟ ΘΑ ΦΑΣ
Στην αρχαία Ελλάδα πίστευαν πως ο «κνησμός», η φαγούρα, δηλαδή, του σώματος, ήταν προειδοποίηση των Θεών. Πίστευαν πως όταν ένας άνθρωπος αισθανόταν φαγούρα στα πόδια του, θα έφευγε σε ταξίδι. Όταν πάλι τον έτρωγε η αριστερή του παλάμη, θα έπαιρνε δώρα. Η πρόληψη αυτή έμεινε ως τα χρόνια μας. «Με τρώει το χέρι μου χρήματα θα πάρω», συνηθίζουμε να λέμε, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι αρχαίοι όμως, θεωρούσαν γρουσουζιά, όταν αισθανόταν φαγούρα στην πλάτη, στο λαιμό, στα αφτιά και στη μύτη.
Κάποτε για παράδειγμα, ο βασιλιάς της Σπάρτης Άγις, ενώ έκανε πολεμικό συμβούλιο με τους αρχηγούς του, είδε ξαφνικά κάποιον από αυτούς να ξύνει αφηρημένος το αφτί του. Αμέσως σηκώθηκε πάνω και διέλυσε το συμβούλιο, λέγοντας πως θα έχουν αποτυχία οπωσδήποτε και αυτό ήταν θεϊκό σημάδι προειδοποίησης, ώστε να αναβάλουν για αργότερα οι Σπαρτιάτες την εκστρατεία.
Οι Σπαρτιάτες πίστευαν ακόμη, ότι τα παιδιά που αισθάνονταν φαγούρα στη μύτη τους, θα γινόντουσαν κακοί πολεμιστές. Έτσι, όταν έβλεπαν κανένα παιδί να ξύνει τη μύτη του, το τιμωρούσαν, για να μην την ξαναξύσει άλλη φορά. Από την πρόληψη αυτή βγήκε η φράση : «η μύτη σου σε τρώει, ξύλο θα φας».

ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΛΟΓΑ
Όταν κάποιος σε μία συζήτηση μας λέει πράγματα, με τα οποία διαφωνούμε ή μας ακούγονται παράλογα, συνηθίζουμε να λέμε: « Τι είναι αυτά που μου λες; Αυτά είναι αηδίες και πράσινα άλογα».

Το «πράσσειν άλογα» λοιπόν, δεν είναι πράσινα άλογα όπως πιστεύει πολύς κόσμος, αλλά αρχαία ελληνική έκφραση. Προέρχεται εκ του ενεργητικού απαρέμφατου του ρήματος «πράττω» ή/και «πράσσω» (τα δύο τ, αντικαθίστανται στα αρχαία και από δύο σ), που είναι το «πράττειν» ή/και «πράσσειν» και του «άλογο» που είναι ουσιαστικά το ουσιαστικό «λόγος» που σημαίνει λογική (σε μία από τις έννοιες του) με το α στερητικό μπροστά. Α-λογο το παράλογο, δηλαδή ,Πράσσειν άλογα, το να κάνει κανείς παράλογα πράγματα.

ΕΝΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΔΕ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ
Σ’ έναν από τους μύθους του Αισώπου διαβάζουμε, πως ένας άσωτος και σπάταλος νέος, αφού έφαγε όλη του την περιουσία, δεν του είχε απομείνει παρά ο καινούριος του χονδρός εξωτερικός μανδύας. Κάποια μέρα, λοιπόν, που τυχαία είδε ένα χελιδόνι να πετάει έξω από το παράθυρό του, φαντάστηκε πως ο χειμώνας είχε περάσει και πως ήρθε πια η άνοιξη. Πούλησε τότε και το μανδύα σαν αχρείαστο. Αλλά το χειμωνιάτικο κρύο είχε άλλη γνώμη και ξαναγύρισε την άλλη μέρα πιο τσουχτερό.
Οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν τη φράση αυτή με τα λόγια: « μία χελιδών έαρ ου ποιεί». Κατά τον Αριστοτέλη: «Το γάρ έαρ ούτε μία χελιδών ποιεί ούτε μία ημέρα». Επίσης, συγγενική είναι η φράση: «Ένα χελιδόνι, καλοκαίρι δεν κάνει, ούτε μια μέλισσα μέλι» και «μ’ ένα λουλούδι καλοκαίρι δε γίνεται».

ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΙΑ ΔΑΚΡΥΑ
Ο κροκόδειλος όταν θέλει να ξεγελάσει το θύμα του, κρύβεται και βγάζει κάτι παράξενους ήχους, που μοιάζουν καταπληκτικά με κλάμα μωρού παιδιού. Έτσι, αυτοί που τον ακούν, νομίζουν ότι πρόκειται για κάποιο παιδάκι και τρέχουν να το βοηθήσουν. Ο κροκόδειλος τότε επιτίθεται ξαφνικά και σκοτώνει το θύμα του. Στην αρχαία Ελλάδα ο κροκόδειλος ήταν άγνωστος, οι Έλληνες όμως έμαθαν για αυτόν από τους Φοίνικες εμπόρους, που τους γέμιζε με τρόμο και θαυμασμό για την δύναμη και την πανουργία του κροκόδειλου.
Έτσι λοιπόν, παρόλο που στην Ελλάδα δεν υπήρχαν κροκόδειλοι, τα «κροκοδείλια δάκρυα», που λέμε σήμερα γι’ αυτούς που ψευτόκλαινε, είναι φράση καθαρά αρχαία ελληνική.

ΑΡΕΣ ΜΑΡΕΣ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΣ
Η Έκφραση προέρχεται από αρχαίες Ελληνικές κατάρες. Στον ενικό η λέξη είναι Κατάρα Κατ-άρα Με την πάροδο των χρόνων για λόγους καθαρά εύηχους και μόνο προσετέθη και το «Μ». Δηλαδή: Κατ-άρα-μάρα. Και έτσι στη νεότερη ελληνική έγινε -αρα-μάρα, άρες μάρες, έβαλαν και την «κούφια» ομοιοκατάληκτη λέξη κουκουνάρες (κούφια δεν είναι τα κουκουνάρια;)και δημιουργήθηκε αυτή η καινούρια φράση! την λέμε όταν θέλουμε να δηλώσουμε, πως ακούσαμε κάτι χωρίς νόημα και χωρίς ουσία!

ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΚΟ
Τη φράση αυτή τη βρίσκουμε για πρώτη φορά σ’ ένα στίχο του Μένανδρου (342-291 π.Χ.),που μιλάει για το γάμο. Ο ποιητής γράφει ότι ο γάμος «…εάν τις την Αλήθειαν σκοπή, κακόν μεν εστίν, άλλ’ αναγκαίον κακόν».
Δηλαδή: Εάν θέλουμε να το εξετάσουμε στο φως της αλήθειας, ο γάμος είναι μεν ένα κακό, αλλά «αναγκαίον κακόν». Σ’ ένα άλλο απόσπασμα του Μένανδρου διαβάζουμε , ίσως για παρηγοριά για τα παραπάνω, την εξής περικοπή: «Πάντων ιατρός των αναγκαίων κακών χρόνος εστίν». Επίσης: «αθάνατον εστί κακόν αναγκαίον γυνή». Δηλαδή, η γυναίκα είναι το αιώνιο αναγκαίο κακό.

ΚΑΤΑ ΦΩΝΗ ΚΙ Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ
Στην αρχαιότητα , όταν ένας γάιδαρος φώναζε πριν αρχίσει μια μάχη, νόμιζαν ότι οι θεοί τους προειδοποιούσαν για τη νίκη. Κάποτε ο Φωκίωνας ετοιμαζόταν να επιτεθεί στους Μακεδόνες του Φιλίππου, αλλά δεν ήταν και τόσο βέβαιος για το αποτέλεσμα, επειδή οι στρατιώτες του ήταν λίγοι.
Τότε αποφάσισε ν’ αναβάλει για μερικές μέρες την επίθεση, ώσπου να του στείλουν τις επικουρίες, που του είχαν υποσχεθεί οι Αθηναίοι. Πάνω, όμως, που ήταν έτοιμος να διατάξει υποχώρηση, άκουσε ξαφνικά τη φωνή ενός γαϊδάρου από το στρατόπεδο του. – Κατά φωνή κι ο γάιδαρος! έκανε ενθουσιασμένος ο Φωκίωνας και διέταξε ν’ αρχίσει η επίθεση, με την οποία νίκησε τους Μακεδόνες. Από τότε ο λόγος έμεινε, και τον λέμε συχνά, όταν βλέπουμε ξαφνικά κάποιο γνωστό μας, που δεν τον περιμέναμε.

ΔΕΝ ΙΔΡΩΝΕΙ Τ’ ΑΥΤΙ ΤΟΥ
Την φράση αυτή την χρωστάμε στον πατέρα της Ιατρικής τον Ασκληπιό. Όταν κάποια νεαρή τον ρώτησε, με ποιον τρόπο θα μπορούσε να κάνει τον νεαρό που της άρεσε να την αγαπήσει, αυτός απάντησε : «Να τον κλείσεις σ’ ένα πολύ ζεστό δωμάτιο, την συμβούλευσε και αν ιδρώσουν τ αφτιά του, θα σ αγαπήσει. Αν δεν ιδρώσουν, μην παιδεύεσαι άδικα». Από την περίεργη αυτή συμβουλή του Ασκληπιού, έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση «δεν ιδρώνει τ’ αυτί του», που τη λέμε συνήθως, για τους αναίσθητους και αδιάφορους.

Οι κύκνοι και το μικρό πουλάκι

Μια φορά το φθινόπωρο ένα μικρό πουλάκι είδε ένα μεγάλο σμήνος κύκνων, που προσγειώθηκε στην λίμνη δίπλα στο λιβάδι. Τα μεγαλοπρεπή κομψά λευκά πουλιά προσγειώθηκαν για να τραφούν και να ξεκουραστούν πριν τη μεγάλη μετανάστευση στις νότιες περιοχές.

Το μικρό πουλάκι θαυμάζοντας αυτά τα μεγάλα πουλιά, πλησίασε και με δειλία ρώτησε τον αρχηγό του σμήνους.
– Συγνώμη, για που πετάτε;
– Στο νότο για χειμερινή διαμονή, είπε ο αρχηγός προσεκτικά κοιτάζοντας το μικρό πουλάκι.
Το μικρό πουλάκι με ζήλια κοίταξε τον κύκνο και με πικρία είπε:
– Εσείς πετάτε εκεί που έχει τροφή και ζέστη, ενώ εγώ αυτόν το χειμώνα θα παγώσω από το κρύο και την πείνα.
Ο κύκνος σκέφτηκε για μια στιγμή μετά κοίταξε το μικρό πουλάκι και είπε:
– Έλα μαζί μας μικρούλη, αφού έχεις φτερά να πετάξεις!
Το μικρό πουλάκι αναστατώθηκε και χτυπώντας με τα μικρά φτερά του τιτίβισε:
– Τι λέτε κύριε! Ο νότος είναι μακριά! Εσείς έχετε μεγάλα και δυνατά φτερά και με αυτά αγγίζετε τα σύννεφα, ενώ εγώ το μικρό πουλάκι θα εξασθενήσω και θα πέσω νεκρός.
Ο αρχηγός μίλησε με τα υπόλοιπα πουλιά του σμήνους και απάντησε στο μικρό πουλάκι :
– Έλα μαζί μας! Θα χώνεσαι μέσα στο θερμό πούπουλό μου και θα φτάσεις στο νότο. Εκεί έχει ζέστη και τροφή!
Το μικρό πουλάκι με ανησυχία τιτίβισε:
– Και αν το σμήνος θα θέλει να ξεκουραστεί και προσγειωθεί για να τραφεί και εγώ θα είμαι νυσταγμένος και κοιμηθώ  και με ξεχάσετε στον ξένο τόπο, τότε τι θα γίνει με μένα ; Αφού είμαι μικρό πουλάκι, θα πεθαίνω από την πείνα.
Ο αρχηγός κούνησε το κεφάλι του και θυμωμένα είπε:
– Όλο αντιρρήσεις είσαι . Ξεφορτώσου μας !
Το μικρό πουλάκι πετάχτηκε στο πλάι και με πικρία είπε:
– Ωχ! Το ήξερα, πως όλα έτσι θα τελείωναν !
Το σμήνος ήδη ξέχασε το μικρό πουλί και ήταν έτοιμο για το μακρινό ταξίδι. Και σε λίγο το σμήνος σηκώθηκε στον ουρανό και εξαφανίστηκε στα επουράνια.
Αλλά το μικρό ωχρό πουλάκι ακόμη απορημένο παραπονιόταν :
– Γιατί αυτά τα περήφανα και όμορφα πουλιά με πρόσβαλαν έτσι ; 

Πως να κερδίσεις φίλους και να επηρεάσεις ανθρώπους

Μέρος 1^ο

Θεμελιώδεις τεχνικές χειρισμού των ανθρώπων

1. Μην κατακρίνεις, καταδικάζεις ή παραπονιέσαι.

2. Η εκτίμηση σου να είναι τίμια και ειλικρινής.

3. Διέγειρε στο άλλο πρόσωπο την προθυμία. ...

Μέρος 2^ο

6 τρόποι να κάνεις τους ανθρώπους να σε συμπαθήσουν

1. Δείχνε πραγματικό ενδιαφέρον για τους άλλους ανθρώπους.
2. Χαμογέλα.

3. Θυμήσου ότι το όνομα κάποιου, είναι για αυτόν ο ποιο γλυκός και σημαντικός ήχος, σε οποιαδήποτε γλώσσα.

4. Να είσαι καλός ακροατής. Ενθάρρυνε τους άλλους να μιλήσουν για τον εαυτό τους.

5. Συζήτησε για τα ενδιαφέροντα του.

6. Κάνε τον άλλο να μοιάζει σημαντικός – και κάνε το ειλικρινά.

Μέρος 3^ο

Κέρδισε τους ανθρώπους με τον τρόπο σκέψης σου

1. Ο καλύτερος τρόπος για να νικήσεις σε λογομαχία, είναι να την αποφύγεις.

2. Δείξε σεβασμό στην άποψη του άλλου. Ποτέ μην λες, “Είσαι λάθος.”

3. Αν κάνεις λάθος, παραδέξου το γρήγορα και αποφασιστικά.
4. Ξεκίνα με ένα φιλικό τρόπο.

5. Κάνε το άλλο άτομο να πει “ναι, ναι” αμέσως.

6. Άφησε το άλλο άτομο να κάνει το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας.

7. Άφησε το άλλο άτομο να αισθανθεί ότι η ιδέα είναι δική του ή δική της.

8. Προσπάθησε ειλικρινά να δεις τα πράγματα από την σκοπιά του άλλου ατόμου.

9. Να είσαι συμπονετικός με τις ιδέες και τις επιθυμίες του άλλου ατόμου.

10. Να έχεις τα ευγενέστερα κίνητρα.

11. Δραματοποίησε τις ιδέες σου.

12. Βάλε μια πρόκληση.

Μέρος 4^ο

Γίνε ηγέτης: Πώς να αλλάξεις τους ανθρώπους χωρίς να προσβάλλεις ή να προκαλείς δυσαρέσκεια;

Η δουλειά ενός ηγέτη συχνά περιλαμβάνει την αλλαγή της στάσης και της συμπεριφοράς των ανθρώπων.
Μερικές προτάσεις για αν επιτευχθεί αυτό:

1. Ξεκίνα τον έπαινο με μια τίμια εκτίμηση.

2. Δείξε τους τα λάθη τους έμμεσα.

3. Μίλα για τα δικά σου λάθη πριν κριτικάρεις το άλλο άτομο.

4. Κάνε ερωτήσεις αντί να δίνεις άμεσες διαταγές.

5. Δώσε έπαινο και στην παραμικρή βελτίωση και να επαινείς την κάθε βελτίωση.

6. Δώσε στο άλλο πρόσωπο μια καλή φήμη, για να ζήσει σύμφωνα με αυτή.

7. Χρησιμοποίησε την ενθάρρυνση. Κάνε το σφάλμα, να φαίνεται εύκολο να διορθωθεί.

8. Κάνε το άλλο πρόσωπο να είναι ευτυχισμένο, που κάνει αυτό το πράγμα, που πρότεινες.

Η δύναμη της Πίστης

Αν πιστεύεις, τα «βουνά» που ορθώνονται μπροστά σου, μπορούν να μετακινηθούν.

Σε κάποια φάση της ζωής μας όλοι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με «βουνά», που φαίνονται αξεπέραστα. Δεν υπάρχει εξαίρεση στον κανόνα αυτό. Τα προβλήματά μας μπορεί να τα έχουν προκαλέσει οι εχθροί μας ή ακόμη κι εμείς οι ίδιοι από κακές επιλογές. Άλλες φορές τις θλίψεις μας προκαλούν γεγονότα πέρα από τον έλεγχό μας , θάνατος, αρρώστια, φυσικές καταστροφές. Η πίστη μας τότε δοκιμάζεται σοβαρά. Συχνά αναρωτιόμαστε αν πράγματι υπάρχει Θεός. Η απόγνωση, η απογοήτευση και η αμφιβολία συσσωρεύονται στην ψυχή μας. 

Καθένας μας πρέπει ν’ αποφασίσει με ποιο τρόπο θ’ αντιμετωπίσει τα «βουνά», που ορθώνονται μπροστά μας. Θα καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια, για να τα σκαρφαλώσουμε ή θα εγκαταλείψουμε τον αγώνα; Η ουσία της πίστης είναι η διάθεση να υπηρετήσουμε με εμπιστοσύνη τον Κύριο χωρίς καμιά εγγύηση. 

Η ζωή μας δεν είναι αποτέλεσμα απλής σύμπτωσης ή τύχης. Ο Δημιουργός μας έχει ένα σχέδιο για τα πάντα που επιτρέπει να συμβαίνουν στη ζωή μας. Η πίστη πολλές φορές δυναμώνει μέσα από σκληρές δοκιμασίες. Αν καταφέρουμε να τη διατηρήσουμε, όταν η αντοχή μας φτάσει στα όρια, τότε κάτι αναπάντεχο συμβαίνει. Αρχίζουμε ν΄ αντλούμε δύναμη και κουράγιο από μια αστείρευτη πηγή , τον Θεό.

Η πίστη είναι μεγάλη εσωτερική δύναμη, το ισχυρό αντίδοτο στ’ αρνητικά συναισθήματα που παραλύουν τη ζωή μας κι εμποδίζουν την ανάπτυξή μας. Όσοι εγκαταλείπουν την πίστη τους ομολογούν, πως έχουν ένα εσωτερικό κενό, που τίποτα δεν μπορεί να καλύψει. Όταν έλθουν οι καταιγίδες παραλύουν, διαλύονται. Μόνο εκείνοι που έχουν κτίσει τη ζωή τους σε γερά θεμέλια , στον Ιησού Χριστό , μπορούν ν΄ αντέξουν.

Ο Θεός χρησιμοποιεί κάθε πρόβλημα, για να μας τραβήξει κοντά Του. Όταν η ζωή μας είναι ρόδινη, η απλή γνώση του Θεού μας είναι αρκετή. Όταν όμως βρεθούμε αντιμέτωποι με τις πιο σκοτεινές στιγμές της ζωής μας , με σπασμένη καρδιά, προδομένοι, και χωρίς επιλογή και ελπίδα , μόνο σ΄ Εκείνον μπορούμε να στραφούμε. Έτσι τα προβλήματα μας γίνονται ευλογία, γιατί μας οδηγούν σε πλήρη εξάρτηση από το Θεό και όχι από τον εαυτό μας ή τους άλλους. 

Κάθε πρόβλημα είναι μια ευκαιρία για τον Χριστιανό, να βελτιώσει το χαρακτήρα του . Πολλοί άνθρωποι όμως αντί να βελτιώσουν το χαρακτήρα τους, γίνονται σκληροί και κακεντρεχείς. Όταν βρεθείς αντιμέτωπος με τις σκληρές δοκιμασίες της ζωής, τότε χρειάζεται:

1. Να θυμάσαι πως το θεϊκό σχέδιο είναι πάντα για το καλό σου. Ο πόνος σου είναι προσωρινός ενώ η ανταμοιβή σου θα είναι αιώνια.

2. Να είσαι πάντα χαρούμενος. Προσπάθησε ν’ αποδεχτείς το πρόβλημα σου ως θέλημα του Θεού.

3. Αν δεν μπορείς ν’ αλλάξεις τη σκληρή πραγματικότητα, προσπάθησε ν’ αλλάξεις τον τρόπο που την αντιμετωπίζεις. Υπάρχει μια μαγική λέξη, «ωστόσο». Σε απέλυσαν από τη δουλειά σου; Ωστόσο, ευχαρίστησε το Θεό που σου είχε δώσει μια δουλειά. Έπεσες θύμα προδοσίας; Ωστόσο υπάρχουν άλλοι, που μπορείς ακόμη να εμπιστεύεσαι. Έγινε το όνειρό σου στάχτη; Ωστόσο, αν πιστεύεις, ο Θεός σού επιφυλάσσει ένα λαμπρό μέλλον. Έχασες ένα αγαπημένο σου πρόσωπο; Ωστόσο, ευχαρίστησε το Θεό για τις θαυμάσιες εμπειρίες, που ζήσατε μαζί. Καταστράφηκες οικονομικά; Ωστόσο ευχαρίστησε το Θεό για την υγεία σου, τ’ αγαπημένα σου πρόσωπα και όλα τ΄ αγαθά που έχεις. Κι αν ακόμη η καρδιά σου σπάει, να ξέρεις πως μπορείς ακόμη να είσαι ευτυχισμένος.

4. Να μην τα παρατήσεις. Να έχεις υπομονή και επιμονή.
Άφησε τον πόνο σου να βρει διέξοδο , πρέπει να τον νιώσεις για να μπορέσεις τελικά, να τον ξεπεράσεις. Χωρίς πίστη είσαι μόνος με τη μοίρα σου. Θα τυραννιέσαι συνέχεια με αναπάντητες ερωτήσεις όπως, «γιατί εγώ;», «γιατί αυτή η αδικία;», «αν είχα κάνει αυτό ή δεν είχα κάνει εκείνο...». Ζήτησε από το Θεό να σου διδάξει τα μαθήματα, που θέλει να μάθεις και προχώρησε.

Αν έχεις πίστη, ο τρόπος που αντιμετωπίζεις κάθε δυσκολία, θ’ αλλάξει ριζικά. 

Το πρόβλημά σου δεν θα είναι μια αρνητική εμπειρία, που σ’ εξουθενώνει ψυχολογικά και σου δημιουργεί ηττοπάθεια. Αντίθετα θα γίνει ευλογία και πηγή θετικής ενέργειας, το κίνητρο για να καταβάλλεις κάθε δυνατή προσπάθεια, για να το ξεπεράσεις. Τότε το «βουνό» σου θα μετατραπεί σε θαύμα. Η πίστη σου θα σ έχει βοηθήσει να το μετακινήσεις, γιατί θα γνωρίζεις, πως ο Θεός οδηγεί σταθερά τα βήματά σου.

Βρίσκεσαι σήμερα αντιμέτωπος με σοβαρές δοκιμασίες; Μην απελπίζεσαι. Κράτησε την πίστη σου σταθερή. Θα έλθουν καλύτερες μέρες.

Η Θλίψη και η Οργή

Σ’ ένα μαγεμένο βασίλειο όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να φτάσουν, ή ίσως όπου οι άνθρωποι μεταφέρονται αδιάκοπα, χωρίς να το καταλαβαίνουν ,  σ’ ένα βασίλειο μαγεμένο όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά , υπήρχε  μια φορά κι έναν καιρό μια πανέμορφη λίμνη.
Ήταν μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά, όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων κι όπου όλες οι αποχρώσεις του πράσινου λαμπύριζαν διαρκώς.
Σ’ αυτήν τη μαγική και διάφανη λίμνη έφτασαν η θλίψη και η οργή, για να κάνουν μπάνιο παρέα.
Και οι δύο έβγαλαν τα ρούχα τους και, γυμνές, μπήκαν στη λίμνη.
Η οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα χωρίς να ξέρει γιατί), έκανε μπάνιο στα γρήγορα κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε απ' το νερό.
Αλλά η οργή είναι τυφλή  ή, τέλος πάντων, δεν βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα. Έτσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας απ' το νερό το πρώτο ρούχο που βρήκε.
Και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι το δικό της αλλά της θλίψης.
Κι έτσι, ντυμένη θλίψη, η οργή έφυγε.
Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, διατεθειμένη όπως πάντα να παραμείνει σε όποιο μέρος βρίσκεται, η θλίψη τελείωσε το μπάνιο της και χωρίς καμία βιασύνη ή, καλύτερα, χωρίς συναίσθηση του χρόνου που περνάει, τεμπέλικα και αργά, βγήκε από τη λίμνη.
Στην όχθη συνειδητοποίησε, ότι τα ρούχα της δεν ήταν πια εκεί.
Όπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει καθόλου στη θλίψη, είναι να μένει γυμνή. Έτσι, φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη, το φόρεμα της οργής.
Λένε ότι από τότε, πολλές φορές συναντάμε την οργή τυφλή, σκληρή, τρομερή και θυμωμένη. Αλλά αν σταματήσουμε για λίγο και κοιτάξουμε καλύτερα, καταλαβαίνουμε ότι αυτή η οργή που βλέπουμε, είναι μόνο μια μεταμφίεση κι ότι πίσω από την όψη της οργής, στην πραγματικότητα, κρύβεται η Θλίψη !

Το Κούνγκ-Φου της Καρδιάς

-  Δάσκαλε, τώρα που υπάρχει κίνδυνος, τι να κάνω;

-  Να εφαρμόζεις το Κούνγκ-Φου της Καρδιάς αγαπητέ μου. Για να ανταποκριθείς στον κίνδυνο, πρέπει να είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος. Αυτό σημαίνει, ότι μπορείς να κατευθύνεις τη σκέψη σου, εκεί που εσύ θέλεις να πάει και δεν θα πάει μόνη της, εκεί που αυτή θέλει. Αν την αφήσεις και πηγαίνει μόνη της, θα σε οδηγεί συνέχεια στα μονοπάτια του τρόμου και της αποχαύνωσης, γιατί αυτό είναι το αποτέλεσμα του φόβου, που κρύβεται πίσω από τον κίνδυνο.

Για να κατευθύνεις τη σκέψη, πρέπει να ελέγχεις την αναπνοή σου. Το κλειδί για τη σωστή ενέργεια και δράση, είναι η αναπνοή. Καμία σωστή πράξη δεν πρόκειται να γίνει, αν η αναπνοή σου είναι αγχωτική. Καμιά λύση δεν πρόκειται να βρεις, όσο αναπνέεις πνιγμένα. Η αναπνοή πρέπει να είναι διαφραγματική , βαθειά, πλήρης, να γεμίζει την ύπαρξή σου και να αισθάνεσαι, ότι σε ενώνει με το σύμπαν.

Σκέψου, ότι ίσως αληθινά να σε ενώνει !

Η σωστή αναπνοή, γίνεται όταν είσαι κύριος των συναισθημάτων σου. Δύο είναι τα βασικά.

Η αγάπη και ο φόβος.

Ο κίνδυνος, θέλει να σε πετάει στην πλευρά του φόβου. Απαξιώνεις τον εαυτό σου, παραλύεις, θυμώνεις, συρρικνώνεσαι, δεν ξέρεις και δεν μπορείς.

Μετατοπίσου στην μεριά της αγάπης. Δεν έχεις έρθει εδώ χωρίς λόγο. 

Να προσδοκάς , για να δεις. 

Αυτό το θεριό απέναντί σου, δεν θα είναι το τελευταίο πράγμα, που θα δουν τα μάτια σου! Απαίτησέ το!

Είσαι πολεμιστής! 

Κοίτα το φόβο στα μάτια, με αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμό και πίστη στην αγάπη σου, και ο φόβος θα φοβηθεί.

Η ζωή αγαπητέ μου, είναι  μια πραγματικότητα που συμβαίνει.

Εσύ, επιλέγεις το πώς θα την υποδεχτείς και τι θα δημιουργήσεις με τις επιλογές σου.