Πότε βρίσκουμε το νόημα της ζωής

Το νόημα της ζωής επηρεάζει κατά πολύ την υγεία μας, πότε όμως το βρίσκουμε σύμφωνα με τους ειδικούς;
Οι άνθρωποι που αναζητούν το νόημα στη ζωή, είναι πιθανότερο να το βρουν κοντά στα εξήντα τους χρόνια, σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη, οπότε ξεχάστε τις βιασύνες.
Τι είναι αυτό που σας γεμίζει χαρά και ευχαρίστηση στην καθημερινότητά σας; Είτε είναι η οικογένεια, οι φίλοι, η καριέρα είτε κάτι εντελώς διαφορετικό, ενδεχομένως να χρειαστεί να φτάσετε γύρω στα εξήντα σας, για να μπορέσετε να το εκτιμήσετε πλήρως, σύμφωνα με τους ειδικούς.

Υγεία και μακροζωία χαρίζει ο αυτοσκοπός
Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, στο Σαν Ντιέγκο, παρακολουθώντας περισσότερους από 1.000 ανθρώπους στις ΗΠΑ, ηλικίας 21 έως και άνω των 100 ετών, παρατήρησαν, ότι περισσότερο ικανοποιημένοι με τη ζωή τους ήταν εκείνοι, που βρίσκονταν περίπου στην μέση της παραπάνω ηλικιακής κλίμακας, δηλαδή στα εξήντα τους χρόνια. Όσοι αισθάνονται, ότι υπηρετούν ένα σκοπό, στο μεταξύ, εμφανίζονται περισσότερο υγιείς, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, γεγονός που σημαίνει, ότι θα πεθάνουν πολύ πιο αργά στη ζωή τους, αφού υγεία και αυτοσκοπός είναι έννοιες στενά συνδεδεμένες, κατά τους επιστήμονες.
«Πολλοί αντιμετωπίζουν το νόημα ή το σκοπό της ζωής φιλοσοφικά. Ωστόσο, το νόημα της ζωής συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με την καλύτερη υγεία, την ευεξία και ενδεχομένως την μακροζωία. Όσοι βρίσκουν νόημα στην ζωή τους, είναι πιο ευτυχισμένοι και πιο υγιείς, συγκριτικά με εκείνους, που ακόμη δεν το έχουν βρει.»

Νεότητα και σύγχυση
Για να διαπιστωθεί, αν οι ενήλικες ψάχνουν ή έχουν βρει τον σκοπό στην ζωή τους, τους ζητήθηκε να αξιολογήσουν φράσεις όπως «αναζητώ ένα σκοπό στην ζωή μου» ή «έχω ανακαλύψει το νόημα στην ζωή μου». Όσοι δήλωσαν ότι είχαν καταλάβει ποιος ήταν ο δικός τους σκοπός, βρίσκονταν πράγματι σε καλύτερη ψυχολογική και σωματική υγεία, συγκριτικά με εκείνους, που ακόμα ήταν σε αναζήτηση.
«Όταν είσαι νέος, γύρω στα είκοσι, δεν είσαι σίγουρος για την καριέρα σου ή τον σύντροφο, που θα βρίσκεται δίπλα σου καθ’όλη την διάρκεια της ζωής σου. Ουσιαστικά αναζητώντας αυτά, ψάχνετε το νόημα της ζωής σας. Καθώς προχωράτε στα τριάντα, τα σαράντα και προσεγγίζετε τα πενήντα, το τοπίο ξεδιαλύνει. Οι περισσότερες σχέσεις σε αυτήν την ηλικία έχουν αποκρυσταλλωθεί και διαμορφωθεί στο πέρασμα των ετών. Η αναζήτηση κατά αυτόν τον τρόπο μειώνεται και όλα όσα σας προσδίδουν νόημα στην ζωή σας αυξάνονται.»

Δεν υπάρχει ένα νόημα
Βέβαια δεν μπαίνουμε στην διαδικασία αναζήτησης μόνο μία φορά στη ζωή μας, μιας και όταν αλλάξουν οι συνθήκες γύρω μας, όπως συμβαίνει παραδείγματος χάριν όταν κάποιος συνταξιοδοτείται, είναι ανάγκη να βρούμε το σκοπό μας εκ νέου, επαναπροσδιορίζοντας τα δεδομένα. Ωστόσο, η σύγχυση που αντιμετωπίζει κανείς δεν είναι ίδια, μιας και υπάρχουν ορισμένες σταθερές, όπως η οικογένεια, οι παλαιότερες εμπειρίες , που δύσκολα αλλάζουν.

Τα κρυφά πλεονεκτήματα του να μεγαλώνουμε
Συχνά θεωρούμε δεδομένα τα πλεονεκτήματα, που έρχονται με τα χρόνια εμπειρίας, όταν καταφέρνουμε επιτυχώς να χειριστούμε σύνθετες πληροφορίες ή να ανακάμψουμε από δυσκολίες.
Εδώ εστιάζουμε στις εκφάνσεις εκείνες της πνευματικής λειτουργίας, που μένουν ισχυρές ή βελτιώνονται με τα χρόνια. Αναφερόμαστε σε αυτές τις ενισχυμένες πνευματικές λειτουργίες ως «κρυφά πλεονεκτήματα», επειδή δεν παρατηρούμε τους πολλούς τρόπους, με τους οποίους τα χρόνια ζωής οδηγούν σε βελτιωμένες πνευματικές δεξιότητες.
Γιατί είναι δύσκολο να αναγνωρίσουμε αυτά τα πλεονεκτήματα; Αρχικά, τα αρνητικά στερεότυπα για τη γήρανση και τις γνωστικές ικανότητες βρίθουν στον δυτικό πολιτισμό. Αυτό κάνει δυσκολότερο, το να δούμε καθαρά τα πλεονεκτήματα, του να μεγαλώνουμε. Για παράδειγμα, αν και οι ενήλικες όλων των ηλικιών χάνουν συχνά τα κλειδιά και τα κινητά τους τηλέφωνα, όταν αυτό συμβαίνει σε άτομα ώριμης ηλικίας , είναι πιθανότερο αυτά τα κενά μνήμης να θεωρηθούν σαν δείγμα γήρανσης.
Επιπλέον, το να έχουμε την πραγματική αντίληψη της πνευματικής μας οξυδέρκειας , της μεταγνώσης μας, αποτελεί από μόνο του μια γνωστική νίκη. Είναι κάτι, που οι περισσότεροι άνθρωποι καταφέρνουμε να το αντιληφθούμε.
Κατά τρίτον, καθώς αρχίζουμε να χάνουμε την εμπιστοσύνη στην πνευματική μας ακρίβεια, αρχίζουμε να βασιζόμαστε περισσότερο σε εξωτερική βοήθεια. Ψωνίζουμε πια συμβουλευόμενοι συχνά τη λίστα, ελέγχουμε συνεχώς το ημερολόγιό μας και χρησιμοποιούμε το τηλέφωνό μας, για να αποθηκεύουμε πληροφορίες.
Κάνοντας αυτό, δεν στερούμαστε μόνο τη χρήση του νου μας, αλλά εμποδίζουμε τον εαυτό μας, να αναγνωρίσει τους μικρούς μας πνευματικούς θριάμβους. Ορισμένες φορές, αποφεύγουμε να τεστάρουμε τις δεξιότητές μας και αυτό μας εμποδίζει, να αναγνωρίζουμε τα πλεονεκτήματα της γνωστικής γήρανσης.
Η διαδικασία ηλικιακής ωρίμανσης προσφέρει πολλά οφέλη, γνωρίζουμε πλέον τι μας αρέσει και τι όχι, πού είμαστε δυνατοί και πού υστερούμε, ποιες είναι οι προτεραιότητές μας και τι δεν χρειάζεται να αναζητήσουμε ή να κυνηγήσουμε.
Αντιλαμβανόμαστε ξεκάθαρα, ποιους ανθρώπους θέλουμε να έχουμε δίπλα μας και μπορούμε να αναγνωρίσουμε έγκαιρα, εκείνους που σύντομα θα αποδειχθούν τοξικοί. Διαθέτουμε όλη εκείνη τη σοφία και τη γνώση, που κάποτε θαυμάζαμε στους μεγαλύτερους ανθρώπους. Και η λίστα είναι ατελείωτη.

Το λιοντάρι που αιχμαλωτίστηκε

Έπιασαν έναν λιοντάρι και το έβαλαν σε μια πολύ μεγάλη αυλή με ψηλό φράχτη. Ο χώρος ήταν γεμάτος λιοντάρια.
Περνώντας οι μέρες το λιοντάρι γνώρισε την κοινωνική ζωή των άλλων λιονταριών, τα οποία ζούσαν εδώ πολύ καιρό. Τα λιοντάρια ήταν χωρισμένα σε διάφορες ομάδες, πολιτικές, θρησκευτικές και η κάθε ομάδα είχε την δική της δράση, την δική της φιλοσοφία, τα δικά της δόγματα και ιερά κείμενα, τις δική της ιδεολογία.
Τα μέλη μιας ομάδας μαζευόταν όλοι μαζί, για να δείχνουν το μίσος τους και να απειλούν αυτούς, που τους στέρησαν την ελευθερία. Δυστυχώς αυτή η δράση τους δεν άλλαζε τίποτα, αφού από το μίσος και τις φωνές δεν είχε συμβεί κάτι, που να καλυτερέψει οι κατάστασή τους στην αιχμαλωσία.
Τα μέλη μιας άλλης ομάδας συναντιόνταν, για να τραγουδάνε συναισθηματικά τραγούδια, ονειρευόμενα μελλοντικές πεδιάδες χωρίς φράχτες.
Τα μέλη της τρίτης ομάδας μαζεύονταν, για να εκπονήσουν μυστικά τρομοκρατικά σχεδία, για να εκφοβίζουν τα μέλη των άλλων ομάδων. Αυτοί ήταν συνωμότες και η δράση τους αφορούσε, όχι τόσο αυτούς που τους υποδούλωσαν, αλλά αποσκοπούσε σε αντιπαλότητα με τις άλλες ομάδες σκλαβωμένων λιονταριών.
Η κάθε ομάδα προσπαθούσε να προσελκύσει τον πρωτάρη, αλλά εκείνος δίσταζε. Η αναποφασιστικότητα του προερχόταν από το γεγονός, πως παρατηρούσε έναν συγκεκριμένο λιοντάρι, που ήταν πάντα απομονωμένο και σκεπτικό. Αυτό το λιοντάρι με την στάση του τραβούσε την προσοχή του πρωτάρη, σαν να είχε κάποια εξουσία, κάποια μαγική δύναμη. Έτσι και οι άνθρωποι, που ζουν μέσα στον όχλο, χάνουν την συνειδητότητά τους και την έλξη τους, ενώ εκείνοι που ζουν απομονωμένοι, μαζεύουν γύρω τους την αύρα της υπόληψης.
Ο αρχάριος με ντροπαλότητα πλησίασε το μοναχικό λιοντάρι και του ζήτησε να του εξηγήσει, γιατί ζούσε απομονωμένο.
– Αυτές οι ομάδες δεν έχουν καμία σημασία. Αυτά τα ανόητα όντα κάνουν πολλά και διάφορα, αλλά όχι αυτό που πρέπει. Εγώ ξέρω τι πρέπει να κάνω, για να αποκτήσω την ελευθερία μου.
– Σε παρακαλώ πες μου, τι είναι αυτό που κάνεις εσύ, ρώτησε ο πρωτάρης.
– Ακόμη και τώρα τον φράχτη, που τριγυρίζει το μέρος , που βρισκόμαστε αιχμάλωτοι, τον έχω μισογκρεμισμένο. Εγώ μελετώ και παρατηρώ τη φύση του φράχτη, προσπαθώ να καταλάβω με ποια υλικά είναι φτιαγμένος , ώστε να βρω τρόπο να τον καταστρέψω και να ξαναβρώ την ελευθερία μου. Αυτό είναι το μοναδικό ουσιαστικό πράμα στη ζωή εδώ, να καταλαβαίνεις τη φύση του φράχτη, ώστε με την αποδόμησή του να καταφέρεις να απελευθερωθείς.
Οι περισσότεροι από εμάς ζούμε σαν τα λιοντάρια , περιορισμένοι μέσα στους φράκτες , που χτίσανε οι άλλοι , αλλά ακόμη και εμείς οι ίδιοι , χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει. Σαν τις διάφορες ομάδες των λιονταριών μεριμνούμε και τυρβάζουμε για πολλά , όχι όμως για αυτό που είναι βασικό , το πώς δηλαδή θα καταφέρουμε να άρουμε τους περιορισμούς μας και να ζήσουμε πραγματικά ελεύθεροι. Που και που κάποιοι λίγοι από εμάς αντιλαμβάνονται την κατάστασή τους και επειδή δεν τους πιστεύουμε πως βρισκόμαστε μέσα σε τείχη , που μας περιορίζουν , όταν μας φωνάζουν για να μας το επισημάνουνε , απομονώνονται από εμάς , επιλέγουν τη μοναχικότητα και προσπαθούν ανεμπόδιστοι να ανακαλύψουν τους περιορισμούς τους, ώστε να αποκτήσει νόημα η ζωή τους , όταν καταφέρουν να βρουν την ελευθερία τους !

Ο Υπηρέτης

Γλυκά λόγια στα αυτιά

Η αχαριστία

Γιαπωνέζικα Σπαθιά

Δεν ξεχνώ στη δεκαετία των μνημονίων

Το 2019 φεύγει μαζί με τη δεύτερη δεκαετία των 00s, μια δεκαετία χαμένη, όπως πιθανώς θα μείνει στην Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.
Στα χρόνια που μεσολάβησαν από το 2010 έως τις τελευταίες ημέρες του 2019, οι Έλληνες έχασαν πολλά σε οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Έχασαν ακόμη και τον λογαριασμό, για το πόσα τελικά ήταν τα μνημόνια, που υπογράφηκαν, ψηφίστηκαν και εφαρμόστηκαν.
Όπως αποδεικνύεται, όμως, ο ελληνικός λαός δεν έχασε τη δύναμη να ανακάμπτει. Οπότε, στην αυγή της επόμενης δεκαετίας, τα πρόσωπα και οι ατάκες που σημάδεψαν την περασμένη δεκαετία, συνθέτουν ένα άλμπουμ αναμνήσεων. Όχι πάντα ευχάριστων, σίγουρα όμως χρήσιμων. Για το μέλλον.

Γιώργος Παπανδρέου
«Λεφτά υπάρχουν»
«Είναι ανάγκη, ανάγκη εθνική και επιτακτική, να ζητήσουμε επισήμως από τους εταίρους μας την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης» ή, αλλιώς, καλώς ήρθες, μνημόνιο!
Δικαίως ή αδίκως, ο Γιώργος Παπανδρέου θα μνημονεύεται εσαεί, ως «ο πρωθυπουργός που εγκαινίασε την εποχή των μνημονίων στην Ελλάδα», και μάλιστα όταν ο ίδιος άνθρωπος είχε πει το μνημειώδες, «Λεφτά υπάρχουν».
Και σε δεύτερο επίπεδο ως ο μοιραίος άνθρωπος για τη χώρα του. Κάποιος που δημιούργησε το αμφίστροφο αίνιγμα «Η κρίση έφερε τα μνημόνια ή τα μνημόνια την κρίση;». Σε κάθε περίπτωση, ο ΓΑΠ αποδείχθηκε εντελώς ανεπαρκής, να συμβάλει στη λύση του εθνικού γρίφου.
Πάντως, τουλάχιστον τυπικά, όλα ξεκίνησαν από το διάγγελμά του στο Καστελόριζο, στις 23 Απριλίου του 2010. Το οποίο έκλεινε ως εξής:
«Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη πορεία, μια νέα οδύσσεια για τον Ελληνισμό. Όμως, πλέον, ξέρουμε τον δρόμο για την Ιθάκη και έχουμε χαρτογραφήσει τα νερά».
Πριν από την ταπεινωτική πρόσκληση στους δανειστές, ο ΓΑΠ ευαγγελιζόταν ότι «Το 2010 θα πάμε με ορθοπεταλιά». Αλλά και ότι «Θα μας πάρουν με τις πέτρες αν δεν αλλάξουμε».

Αντώνης Σαμαράς
«Μίλησα ακόμη και με τον Θεό»
«Μίλησα ακόμη και με τον Θεό. Δεν μπορεί να γίνει τίποτα καλύτερο». Αυτή θα μπορούσε να είναι η δήλωση που συμπύκνωνε την απόγνωση του Αντώνη Σαμαρά, το 2012, αφότου διαπίστωσε την αδιαλλαξία των δανειστών.
Το 2018 μια άλλη αποστροφή του πρώην πρωθυπουργού θα έγραφε τη δική της ιστορία και σε ύφος απολύτως αμείλικτο. Απευθυνόμενος σε όσους, εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, κατά τη γνώμη του έστησαν την υπόθεση Novartis, εμπλέκοντας και τον ίδιο, ο κ. Σαμαράς ανακοίνωσε: «Οφείλω να σας πάω μέχρι τέλους και να σας καθίσω στο σκαμνί. Ο καλύτερος τρόπος για να αποδείξω την αθωότητά μου είναι η δική σας παραπομπή. Βγείτε από την αυταπάτη, ότι η σκευωρία εναντίον μας μπορεί, τάχα, να σας διασώσει.Είχα προειδοποιήσει να μη συμβεί το ατύχημα, να μη γίνετε εσείς οι μοιραίοι άνθρωποι γι’ αυτή τη χώρα. Δυστυχώς, έγινε. Η χώρα, ωστόσο, θα μπορέσει να επιβιώσει και μετά από σας και παρά τις αυταπάτες σας, παρά τον διχασμό που προσπαθείτε να επιβάλετε, παρ’ όλα τα ψέματα που είπατε και τις καταστροφές που της προκαλέσατε».
Σχετικά με την ξαφνικό κλείσιμο της ΕΡΤ, ο Αντώνης Σαμαράς ουδέποτε μετανόησε. «Δεν έκλεισα τη δηµόσια τηλεόραση», δήλωσε σε πρόσφατη, εφ’ όλης της ύλης συνέντευξή του, τονίζοντας ότι, «Έκλεισα έναν φορέα, που είχε τελµατώσει και άνοιξα στη θέση του τη ΝΕΡΙΤ, που πολύ γρήγορα, µε το µισό κόστος, πέτυχε τριπλάσια τηλεθέαση. Το πόσο δίκιο είχα τότε αποδεικνύεται από την τραγελαφική κατάσταση της νέας ΕΡΤ που άνοιξε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η ΝΕΡΙΤ τότε ήταν δηµόσια τηλεόραση. Αυτή η ΕΡΤ δεν είναι. Είναι δηµόσια ντροπή».
Σε έναν τομέα εντελώς διαφορετικό από την υπόθεση Novartis και την ΕΡΤ, η ατάκα που έχει ταυτιστεί με την πρωθυπουργία Σαμαρά είναι μια τολμηρή εξαγγελία: «Μπορώ να υποσχεθώ, ότι θα έχουμε σε ολόκληρη την Ελλάδα δωρεάν ασύρματο Wi-Fi σε έναν χρόνο». Ειπώθηκε τον Νοέμβριο του 2013.

Γιάνης Βαρουφάκης
«Αγάπη μου, έκλεισα τις τράπεζες»
Ο πρώτος υπουργός Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ στην αρχή έμοιαζε υπερβολικά αντισυμβατικός, για να είναι αληθινός. Στην πορεία αποδείχθηκε απλώς υπερβολικά εκτός πραγματικότητας για να είναι χρήσιμος σε οτιδήποτε άλλο, εκτός από τη διόγκωση της προσωπικής του αυτοπροβολής.
Τη διά πυρός και σιδήρου πορεία του στο ΥΠΟΙΚ την έχει διεκτραγωδήσει καταλεπτώς στα βιβλία του. Ορισμένες όμως από τις φράσεις που χρησιμοποίησε στη διάρκεια της επεισοδιακής του θητείας, σχεδόν δεν χρειάζεται να τις διαβάσει κανείς πουθενά. Διότι μόνο ο Γιάνης θα μπορούσε να τις έχει ξεστομίσει:
«Οι τράπεζες θα κλείσουν την Τρίτη, αμέσως μετά τη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. Φυσικά και δεν είμαστε προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο. Κανείς, ποτέ, δεν μπορεί να είναι έτοιμος για τον Αρμαγεδδώνα».
«Αγάπη μου, έκλεισα τις τράπεζες» (στη σύζυγό του Δανάη Στράτου).
«Παρουσίασα την κεντρική ιδέα (σ.σ.: του παράλληλου συστήματος πληρωμών, χωρίς νόμισμα, με IOU, με υποκλοπή των ΑΦΜ των Ελλήνων κ.λπ.) στο γραφείο του Τσίπρα. Η αντίδραση ήταν πολύ θετική, όπως είναι πάντα θετική, γιατί είναι πολύ καλή ιδέα».
«Είχαμε μια ευκαιρία να χρεοκοπήσουμε και τη χάσαμε».
«Το βράδυ του δημοψηφίσματος ο Τσίπρας μού είπε: “Ηρθε η ώρα να παραδοθούμε”».

Ολι Ρεν
«Καλό κουράγιο!»
«Καλό κουράγιο!» είχε ευχηθεί το 2010 στον ελληνικό λαό ο τότε επίτροπος της Ε.Ε. για Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις Ολι Ρεν. Εν αντιθέσει με πολλούς Έλληνες πολιτικούς, ο Φινλανδός είχε διαβάσει προσεκτικά το μνημόνιο, που είχε υπογράψει η ελληνική κυβέρνηση. Και, το χειρότερο, ήταν σε θέση να φανταστεί τα επικείμενα μαρτύρια. Ο Ρεν, μάλιστα, είχε φροντίσει να εκφράσει τη συμπόνοια του στα ελληνικά.
Ακόμη πιο παραστατικός, όμως, ήταν το 2010 ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ: «Αυτό που θα γίνει στην Ελλάδα ξεπερνά κάθε φαντασία». Αλλά και ο Νάιτζελ Φάρατζ στην αρχή της (μνημονιακής) δεκαετίας δήλωνε: «Poor Greece (δύσμοιρη Ελλάδα)! Ένας Θεός ξέρει τι θα πάθεις».

Νικολά Σαρκοζί
(προς ΓΑΠ)
«Είσαι τελειωμένος ψυχοπαθής;»
«Είσαι τελειωμένος ψυχοπαθής;» φέρεται να είπε το 2011 στον Γιώργο Παπανδρέου, εν εξάλλω και σε πολύ πιο παρεξηγήσιμα «γαλλικά», ο πρώην Γάλλος πρόεδρος. Αφορμή για την έκρηξη του Σαρκοζί ήταν η έμπνευση του ΓΑΠ να μοιραστεί με εκείνον και την Ανγκελα Μέρκελ το ενδεχόμενο διεξαγωγής δημοψηφίσματος στην Ελλάδα σχετικά με τη μνημονιακή σύμβαση. Σύμφωνα με αυτόπτες, ο Σαρκοζί, καίτοι βραχύσωμος, ήταν έτοιμος να καρυδώσει τον σπορτίφ Γιώργο Παπανδρέου.

Θεόδωρος Πάγκαλος
«Μαζί τα φάγαμε»
«Η απάντηση στην κατακραυγή των πολιτών “πώς φάγατε τα λεφτά!” είναι: “Σας διορίζαμε όλα αυτά τα χρόνια στο Δημόσιο. Τα φάγαμε όλοι μαζί σε μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημόσιου χρήματος”». Αυτό είναι το πόρισμα στο οποίο κατέληξε ο Θεόδωρος Πάγκαλος ύστερα από ενδελεχή διερεύνηση του ζητήματος. Και προτού εκπλήξει το πανελλήνιο αποκαλύπτοντας ότι, «Δεν μπορώ πλέον να πληρώσω τους φόρους μου».

Κάρολος Παπούλιας
«Η χώρα στο χείλος της αβύσσου»
«Η χώρα έφτασε στο χείλος της αβύσσου. Είναι ευθύνη όλων μας να μη γίνει το βήμα προς το κενό», είχε πει τον Μάιο του 2010 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αφορμή, οι νεκροί στο υποκατάστημα της Marfin, μερικές εκατοντάδες μέτρα από το Προεδρικό Μέγαρο.

Φώτης Κουβέλης
«Δεν συμμετέχουμε σε κυβέρνηση με ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ.»
«Σε κυβέρνηση που θα υπάρχει Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ δεν συμμετέχουμε». Αυτή ήταν η δήλωση. Προτού γίνει πρόθυμα ο τρίτος εταίρος στην κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Και προτού αναλάβει, με ακόμη μεγαλύτερη προθυμία, καθήκοντα υφισταμένου του Πάνου Καμμένου στο υπουργείο Αμυνας επί πρωθυπουργίας Αλέξη Τσίπρα.

Πάνος Καμμένος
«Εμείς δεν θα προσκυνήσουμε τους δανειστές»
Ακριβώς όπως και για τον πάλαι ποτέ «σύντροφό» του στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ., τον Αλέξη Τσίπρα, ελάχιστα απομένουν προς σχολιασμό σε όσα αμίμητα πλην μνημειώδη έχει καταθέσει δημοσίως ο Πάνος Καμμένος. Εν μέρει από σεβασμό στην τεθνεώσα πολιτική σταδιοδρομία του, ακολουθούν μερικές από τις ατάκες του ιδρυτή και διά βίου ηγέτη των αείμνηστων ΑΝ.ΕΛ.
«Ο κ. Παπανδρέου είναι έμμισθος μπρόκερ των διεθνών τοκογλύφων. Το ΠΑΣΟΚ είναι εγκληματική οργάνωση».
«Κούγκι στην Ελλάδα θα το κάνουν οι ίδιοι οι δανειστές. Εμείς δεν θα κάνουμε πίσω, δεν θα προσκυνήσουμε, δεν θα αλλοιώσουμε την εντολή που μας έδωσε ο ελληνικός λαός» (πριν από την ψήφιση του 4ου μνημονίου).
«Να λιντσάρετε τον Πάχτα», προτροπή προς κατοίκους ΒΑ Χαλκιδικής να αυτοδικήσουν εις βάρος του τοπικού δημάρχου Χρήστου Πάχτα.
«Ο Στρατός διασφαλίζει τη σταθερότητα στο εσωτερικό» (τους πρώτους μήνες του 2015, καθώς η διαπραγμάτευση όδευε προς αδιέξοδο).
«Στα τέσσερα εσείς, στα τέσσερα» (απευθυνόμενος στον Αδωνη Γεωργιάδη).

Ευάγγελος Βενιζέλος
«Του φευγάτου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ»
«Του φευγάτου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ», είπε το 2014 ο Β.Β. καυτηριάζοντας έναν συγκεκριμένο πρώην πρωθυπουργό, χωρίς να τον κατονομάσει. Περιέργως, όλοι σκέφτηκαν τον Γιώργο Παπανδρέου.
Όταν όμως ο Βενιζέλος ανέλαβε την υπεράσπιση του εαυτού του στην υπόθεση Novartis, δεν χρειάστηκε να καταφύγει σε περιστροφές:
«Ζήτημα παραγραφής της εσχάτης προδοσίας, που έχει διαπραχθεί δεν τίθεται», είπε κοιτάζοντας και απειλώντας τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.
«Πολιτικά ρετάλια» ήταν κατά τον κ. Βενιζέλο όσοι έσπευσαν να στηρίξουν την τελευταία κυβέρνηση Τσίπρα, άνευ Καμμένου. Ενώ για μία από τις «συμπάθειές» του στη Βουλή, τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, ο Ευάγγελος Βενιζέλος είπε σχετικά πρόσφατα: «Είναι εδώ και ο υπουργός Οικονομικών, ο οποίος χάσκει ανεπίγνωστα».

Ρένα Δούρου
«Μου έτυχε η στραβή στη βάρδιά μου…»
«Όσοι έχουμε θέση ευθύνης και μπορεί να αισθανόμαστε αδικημένοι, με την έννοια αυτού που λέγεται στην καθομιλουμένη “μου έτυχε η στραβή στη βάρδιά μου”, οφείλουμε να αναλάβουμε ευθύνες». Ο ορισμός της επιθετικής αναλγησίας, της ανευθυνότητας και του κυνισμού, εντέλει της θρασείας ασέβειας στη μνήμη των νεκρών, όσων άτυχων κάηκαν ζωντανοί στο Μάτι.
Η μεγαλύτερη τραγωδία ταυτίστηκε με τη μεγαλύτερη δυνατή ανικανότητα και αναισθησία. Βεβαίως, ο προϊστάμενος της τέως περιφερειάρχη Αττικής, ο Αλέξης Τσίπρας, είχε φροντίσει να καλύψει την ευνοούμενή του κυρία Δούρου αναλαμβάνοντας «πλήρως την πολιτική ευθύνη» για την πύρινη εκατόμβη στο Μάτι.

Γιώργος Γερμενής – Χρυσή Αυγή
«Εγέρθουτου»
«Εγέρθητι» ή και «εγέρθουτου». Παράγγελμα που δόθηκε από τον υπασπιστή του Νίκου Μιχαλολιάκου προς δημοσιογράφους. Ήταν ένα από τα πρώτα δείγματα της φασιστικής νοοτροπίας της Χρυσής Αυγής. Δυστυχώς, το επόμενο ηχηρό δείγμα γραφής εκ μέρους της Χ.Α. ήταν αιματηρό: η δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Νίκος Ξυδάκης
«Η Ελλάδα με τη δραχμή μεγαλούργησε»
«Η Ελλάδα ήταν 200 χρόνια με δραχμή και μεγαλούργησε», απεφάνθη το 2017 ο κ. Ξυδάκης, βοηθώντας τον ελληνικό λαό να ξεπεράσει το ταμπού του εθνικού νομίσματος. Και ενδεχομένως να ακολουθήσει στον χαμένο παράδεισο της δραχμής τον τέως υπουργό Πολιτισμού και εκ των διαπρεπεστέρων Συριζαίων, διάσημο, μεταξύ άλλων, και για τα πουράκια που κάπνιζε μέσα σε μουσείο.

Περιστέρα Μπαζιάνα
«Κάθε 5η του Ιούλη κλαίω από νεύρα,από οργή»
«Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία», πιστεύει η συμβία του Αλέξη Τσίπρα. Αν είχε πάρει την εξουσία, εάν την είχε καταλάβει κατά τις μαρξικές γραφές και λενινιστικώ τω τρόπω, εάν όπως ο σύντροφος Ιωσήφ Στάλιν είχε εγκαθιδρυθεί η δικτατορία του προλεταριάτου στην Ελλάδα, τότε πιθανώς να ήταν ικανοποιημένη και δικαιωμένη η κυρία Μπαζιάνα. Οπότε δεν θα χρειαζόταν να της συμβαίνει αυτό που εξομολογήθηκε με ειλικρινή και ανυπόκριτο σπαραγμό: «Κάθε 5η του Ιούλη κλαίω από νεύρα, από οργή».

Τασία Χριστοδουλοπούλου
«Δεν υπάρχουν μετανάστες στο κέντρο. Απλά το πρωί λιάζονται…»
«Δεν υπάρχουν μετανάστες στο κέντρο. Απλά το πρωί λιάζονται. Ξέρω εγώ πού πάνε οι πρόσφυγες; Απλά εξαφανίζονται. Σε όλα τα σύνορα, και στον Έβρο, πρέπει να υπάρχει ένας ανοιχτός δρόμος, ώστε όποιος πρόσφυγας θέλει να μπει στην Ελλάδα να μπορεί να μπει».
Απλά και ήρεμα, αυτή η απέραντη ανοιχτή αγκαλιά αποτελούσε το δόγμα ΣΥΡΙΖΑ περί ελέγχου των μεταναστευτικών ροών. Χάρη στους ρομαντικούς ιδεολογικούς πειραματισμούς της κυρίας Τασίας, οι διακινητές μεταναστών έκαναν χρυσές δουλειές ιδίως κατά την πρώτη περίοδο της κυβέρνησης Τσίπρα. Οι επιπτώσεις αυτής της ιδεοληπτικής επιπολαιότητας είναι αισθητές έως σήμερα.

Βαγγέλης Διαμαντόπουλος
«Ραντεβού στα γουναράδικα»
«Ραντεβού στα γουναράδικα!» κραύγασε ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος ανασύροντας από τη συλλογική λήθη μια φράση του Αρη Βελουχιώτη. Ακτιβιστής, αλληλέγγυος με κάθε μοντέρνο παρτιζάνο και για ένα διάστημα βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Διαμαντόπουλος άφησε κι αυτός το ίχνος του στη δεκαετία, η οποία οσονούπω εκπνέει.

Κυριάκος Μητσοτάκης
«Από το “στα τέσσερα” του Καμμένου στο 4ο μνημόνιο του Τσίπρα»
Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν βέβαιος -και το διατυμπάνιζε παντοιοτρόπως- ότι «εγώ από τον Μητσοτάκη δεν χάνω εκλογές». Η πραγματικότητα τον διέψευσε πολλαπλά και αλλεπάλληλα, σε ευρωεκλογές, αυτοδιοικητικές και εθνικές. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέλαβε την πρωθυπουργία κατά το τελευταίο έτος της δεκαετίας 2010-2019.
Με τη βασική υπόσχεση να θέσει τέρμα στον λαϊκισμό και τη δημαγωγία, να κυβερνήσει με σοβαρότητα και χωρίς διχαστικά ψευτοδιλήμματα. Με περισσότερα έργα και λιγότερα συνθήματα. Γι’ αυτό και η μέχρι στιγμής πολιτεία του δεν έχει παραγάγει λαμπερά φραστικά κοσμήματα, όπως αυτά που λαμπρύνουν τη διαδρομή του κ. Τσίπρα. Εκ των ελαχίστων, ξεχωρίζουν ατάκες όπως οι ακόλουθες:
«Από το “στα τέσσερα” του Καμμένου πήγαμε στο 4ο μνημόνιο του Τσίπρα».
«Θα δουλέψω σκληρά για να πείσω και τους συμπολίτες μας που δεν μας στήριξαν, ότι είμαι εδώ για όλους. Για κάθε Ελληνίδα και για κάθε Έλληνα. Είμαστε λίγοι για να είμαστε διχασμένοι κι έχουμε πολλά να κάνουμε μαζί».
«Με τον διάλογο μπορούμε να βρούμε λύσεις σε προβλήματα τα οποία χρονίζουν εδώ και δεκαετίες. Αλλά αυτός ο διάλογος (σ.σ.: με την Τουρκία) δεν μπορεί να γίνει σε καμία περίπτωση κάτω από συνθήκες πίεσης, εκβιασμών και προκλητικών ενεργειών. Έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στις στρατηγικές αποτρεπτικές δυνατότητες των Ενόπλων Δυνάμεών μας».

Αλέξης Τσίπρας
«Γκόου μπακ, μαντάμ Μέρκελ»
Ο πρώην πρωθυπουργός υπήρξε εξαιρετικά παραγωγικός σε ιστορικές φράσεις, οπότε κάθε απόπειρα ανθολόγησης εξ ορισμού τον αδικεί. Για λόγους οικονομίας χώρου, εδώ παρατίθενται αποκλειστικά και μόνο οι δηλώσεις του κ. Τσίπρα με σημαίνον πολιτικό βάρος.
Για το πλήθος των «μαργαριταριών» του υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν ιδιαίτερα αφιερώματα. Ιδού, λοιπόν, ο Αλέξης Τσίπρας μέσα από τις ατάκες που ξεστόμισε στη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας. Σε αυτήν που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του:
«Θα σκίσω το μνημόνιο μόλις εκλεγώ. Θα σκίσουμε τα μνημόνια μέρα μεσημέρι. Το μνημόνιο τελειώνει την πρώτη μέρα της κυβέρνησης της Αριστεράς».
«Στις 20 Σεπτέμβρη τούς τελειώνουμε ή μας τελειώνουν. Φεύγω με τη βεβαιότητα: τους τελειώσαμε».
«Έχει σύνορα η θάλασσα και δεν το ξέραμε;»
«Εμείς θα παίζουμε τον ζουρνά κι αυτοί θα χορεύουν. Κι επειδή είμαστε στην Κρήτη, θα παίζουμε τη λύρα και θα χορεύουν πεντοζάλη οι αγορές».
«Ο ΕΝΦΙΑ είναι ένας φόρος παράλογος, δεν διορθώνεται, καταργείται».
«Γκόου μπακ, κυρία Μέρκελ, κύριε Σόιμπλε, κυρίες και κύριοι της συντηρητικής νομενκλατούρας της Ευρώπης».
«Δεν βρήκα ούτε έναν να μου πει, ότι δεν εφάρμοσα τις υποσχέσεις μου».
«Ηττήθηκαμε. Αλλά η νίκη είναι πύρρειος για τους αντιπάλους μας».
«Eίχαμε αυταπάτες ότι θα τα καταφέρουμε, αλλά δεν τα καταφέραμε».
«Το μεγάλο ατού μου είναι η οικονομία».
«Αναλαμβάνω ακέραια την πολιτική ευθύνη της τραγωδίας στο Μάτι».
«Oι περισσότεροι συνταξιούχοι είναι πάνω από 70 ετών, σε λιγοστό διάστημα η δαπάνη για τις συντάξεις θα μειωθεί με φυσικό τρόπο».
«Πήγα τον Αύγουστο στο σκάφος μιας συνεργάτιδάς μου (σ.σ.: Κατερίνα Παναγοπούλου, χήρα εφοπλιστού). Δεν έχω πρόβλημα αν οι υπουργοί μου ταξιδεύουν με σκάφη».
«Δεν θα χάσουμε τις εκλογές (σ.σ.: το 2019), ούτε μία στο εκατομμύριο».

Παύλος Πολάκης
«Έπρεπε να τον χώσω τρία μέτρα κάτω από τη γη!»
Πολιτικοί αντίπαλοι, άτομα με αναπηρία, δημοσιογράφοι, ακόμη και οι αδικοχαμένοι στο Μάτι , οι πάντες μπορεί να είναι στόχοι της πολάκειας οργής. Και αλίμονο σε όποιον τολμήσει να αντιταχθεί. Ο «αψύς Κρητικός» θα αναγκάσει το κόμμα του, τον ΣΥΡΙΖΑ, να φτάσει έως τη διαδικασία της ψήφου εμπιστοσύνης. Ναι, η Ελλάδα έζησε για να το δει και αυτό. Ενδεικτικά:
«Θα κερδίσουμε τις εκλογές, αν βάλουμε κάποιους φυλακή».
«Αποτελεσματικά λειτούργησε το σύνολο των μηχανισμών του κράτους, όσο κι αν ο τελικός αριθμός των θυμάτων θολώνει την εικόνα» (για το Μάτι).
«Έπρεπε να τον χώσω τρία μέτρα κάτω από τη γη!» (για δημοσιογράφο).

Πέτρος Τατσόπουλος
«Έχω πηδήξει τη μισή Αθήνα…»