Ο Θαλής και ο σοφιστής

Ένας Σοφιστής, κάποτε, πλησίασε έναν απ' τους Σοφούς της αρχαίας Ελλάδος, ελπίζοντας να τον φέρει σε αμηχανία, με τις περίπλοκες ερωτήσεις του.
Ο Σοφός όμως, ο Θαλής ο Μιλήσιος, φάνηκε αντάξιος της δοκιμασίας, γιατί απάντησε χωρίς δισταγμό και με μεγάλη ακρίβεια, σε όλες τις ερωτήσεις:

1.- Ποιο είναι το παλαιότερο απ' όλα τα πράγματα;
" Ο Θεός, γιατί υπήρχε πάντοτε. "

2.- Ποιο είναι το ωραιότερο απ' όλα τα πράγματα;
" Το Σύμπαν, γιατί είναι έργο του Θεού. "

3.- Ποιο είναι το μεγαλύτερο απ' όλα τα πράγματα;
" Το Διάστημα, γιατί περιέχει όλα, όσα έχουν δημιουργηθεί. "

4.- Ποιο είναι το σταθερότερο απ' όλα τα πράγματα;
" Η Ελπίδα, γιατί παραμένει με τον άνθρωπο ακόμη κι όταν αυτός έχει χάσει τα πάντα. "

5.- Ποιο είναι το καλύτερο απ' όλα τα πράγματα;
" Η Αρετή, γιατί χωρίς αυτήν δεν υπάρχει τίποτα καλό. "

6.- Ποιο είναι το ταχύτερο απ' όλα τα πράγματα;
" Η Σκέψη, γιατί ακαριαία μπορεί, να πετάξει στα πέρατα της Οικουμένης. "

7.- Ποιο είναι το εντονότερο απ' όλα τα πράγματα;
" Η Ανάγκη, γιατί κάνει τον άνθρωπο ικανό, να αντιμετωπίσει όλους τους κινδύνους της ζωής. "

8.- Ποιο είναι το ευκολότερο απ' όλα τα πράγματα;
" Να δίνεις συμβουλές. "

Όταν έφτασε όμως στην ένατη ερώτηση, ο Σοφός, απάντησε με μια παραδοξολογία. Έδωσε μια απάντηση την οποία, ο στα εγκόσμια Σοφιστής, σίγουρα δεν κατάλαβε και στην οποία ο περισσότερος κόσμος και σήμερα δίνει, ίσως, μόνο κάποια επιπόλαια σημασία.

9.- Ποιο είναι το δυσκολότερο απ' όλα τα πράγματα;
" Να γνωρίζεις τον Εαυτό σου ! "

Η ανάληψη της ευθύνης του εαυτού

Η μαμά μιας οικογένειας είχε πολλά προβλήματα. Δεν κοιμόταν και ένιωθε εξαντλημένη. Ήταν ευέξαπτη, γκρινιάρα και πικρόχολη. Ήταν πάντα άρρωστη, μέχρι που μια μέρα, ξαφνικά, άλλαξε.
Η κατάσταση ήταν η ίδια, αλλά ήταν με κάποιον τρόπο διαφορετική.
Κάποια μέρα, ο μπαμπάς τής είπε:
– Αγάπη μου, ψάχνω για δουλειά εδώ και τρεις μήνες και δεν έχω βρει τίποτα, θα βγω να πιω λίγη μπύρα με φίλους.
Η μαμά μου απάντησε:
– Εντάξει.
Ο γιος τής είπε:
– Μαμά, έχω πολύ κακούς βαθμούς στο κολέγιο…
Η μαμά τού απάντησε:
– Εντάξει, θα γυρίσεις πίσω και αν δεν τα καταφέρεις, τότε επανάλαβε το εξάμηνο, αλλά θα το πληρώσεις εσύ !
Η κόρη τής είπε:
– Μαμά, τράκαρα το αμάξι.
Η μαμά τής απάντησε:
– Εντάξει, κόρη μου, πήγαινέ το στο συνεργείο, ψάξε για το πώς θα το πληρώσεις και μέχρι να το φτιάξουν, πήγαινε με λεωφορείο ή μετρό.
Η γυναίκα του αδελφού τής είπε:
– Κουνιάδα, ήρθα να περάσω μερικούς μήνες μαζί σου.
Η μαμά τής απάντησε:
– Εντάξει, κάτσε στον καναπέ στο σαλόνι, βρες μερικές κουβέρτες στην ντουλάπα και βολέψου όπως μπορείς.
Όλοι στο σπίτι της μαμάς ανησύχησαν με αυτές τις αντιδράσεις της. Δεν ήταν έτσι η μαμά , γινόταν χαλί για να το πατήσουν όλοι !
Όλοι στην οικογένεια αναρωτηθήκανε, μήπως πήγαινε σε γιατρό και της έγραφε χάπια. Φοβήθηκαν, μήπως εθιστεί στα χάπια αυτά.
Αλλά όταν μαζευτήκανε όλοι γύρω της και η μαμά τούς τα εξήγησε, ήταν για όλους μεγάλη η έκπληξη:
- Μου πήρε πολύ καιρό να συνειδητοποιήσω, ότι κάθε άτομο ευθύνεται για τη ζωή του, μου πήρε χρόνια να ανακαλύψω ότι η αγωνία μου, η ταπείνωση μου, η κατάθλιψη μου, το θάρρος μου, η αϋπνία μου και το άγχος μου, δεν έλυσε τα προβλήματά σας αλλά αντίθετα επιδεινώθηκαν τα δικά μου !
– Ναι! Δεν είμαι υπεύθυνη για τις ενέργειες των άλλων, αλλά είμαι υπεύθυνη για τον τρόπο, που αντιδρώ και ανταποκρίνομαι σε αυτές !
- Ως εκ τούτου, κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι το καθήκον μου προς τον εαυτό μου είναι να παραμείνω ήρεμη και να αφήσω όλους τους άλλους, να αντιμετωπίσουν , αυτό που συμβαίνει στον εαυτό τους, χωρίς να αρνηθώ να προσφέρω την βοήθειά μου , εφόσον το ζητήσουν κι εφόσον είμαι σε θέση να τη δώσω !
- Έχω κάνει γιόγκα, διαλογισμό, μαθήματα ανθρώπινης ανάπτυξης και αυτοβελτίωσης, ψυχοθεραπεία, νευροανάδραση και πολλά άλλα, και σε όλες τις μεθόδους βρήκα έναν κοινό παρονομαστή. Τελικά όλοι οι δρόμοι οδηγούν σε ένα κοινό σημείο :
- Ότι μόνο μπορώ, να αλλάξω πράγματα στον εαυτό μου και εσείς έχετε όλα τα απαραίτητα μέσα, για να λύσετε τα ζητήματα που αφορούν εσάς !
- Προτίθεμαι να σας δώσω τη συμβουλή μου, μόνο αν με ρωτήσετε και από εσάς εξαρτάται , το αν θα την ακολουθήσετε ή αν διαλέξετε άλλον δρόμο !
- Έτσι, από τώρα και στο εξής, θα πάψω να είμαι:
Η υποδοχή των ευθυνών σας, ο σάκος της ενοχής σας, η πλύστρα των τύψεών σας, ο συνήγορος των λαθών σας, η ανάθεση των καθηκόντων σας, ή αυτή που λύνει τα προβλήματά σας ή το… «εφεδρικό σας λάστιχο», η ρεζέρβα για να εκπληρώσετε τις ευθύνες σας!
- Από τούδε και στο εξής σας ανακηρύσσω ανεξάρτητους ενήλικες !
Όλοι στο σπίτι της μαμάς έμειναν σαν χαζοί με το στόμα ανοιχτό.
Από εκείνη τη μέρα η οικογένεια άρχισε να δουλεύει καλύτερα, γιατί όλοι στο σπίτι ξέρουν ακριβώς, τι πρέπει να κάνουν ! Γνωρίζουν πως αν δεν το κάνουν , κανείς από τους υπόλοιπους, δεν θα κάνει κάτι που δεν είναι στη δική του ευθύνη !

Ο μάγος των φόβων

Μια φορά κι έναν καιρό σε κάποιο μέρος του κόσμου μας ζούσε κάποιος, που όλοι φώναζαν Μάγο των Φόβων.
Οι άνθρωποι μόλις άκουγαν να γίνεται λόγος για το Μάγο των Φόβων, δε δίσταζαν καθόλου να κινήσουν για ένα μακρύ ταξίδι με σκοπό να τον συναντήσουν, με την ελπίδα να μπορέσει να εξαφανίσει ή να διαλύσει τους φόβους που κουβαλούσαν στο σώμα τους, στο κεφάλι τους ή που απλώς συνόδευαν τη ζωή τους. Όσοι γύριζαν από το ταξίδι, έδειχναν απρόθυμοι, στο να μοιραστούν με τους άλλους την εμπειρία τους.
Κάποια μέρα, ένα παιδί μαρτύρησε το μυστικό του Μάγου των Φόβων. Αλλά αυτό που είπε φάνηκε τόσο απλό, τόσο απίστευτα απλό, που δεν το πίστεψε κανείς.
- Ήρθε κοντά μου, είπε το παιδί, πήρε τα δυο μου χέρια στα δικά του και μου ψιθύρισε:
- Πίσω από κάθε φόβο, υπάρχει ένας πόθος, μία επιθυμία. Πάντα υπάρχει ένας πόθος κάτω από κάθε φόβο, όσο μικρός ή όσο τρομακτικός κι αν είναι αυτός! Όλη μας τη ζωή κρύβουμε τους πόθους μας, γι’ αυτό και υπάρχουν τόσοι φόβοι στον κόσμο. Μόνη μου δουλειά και μοναδικό μου μυστικό είναι να επιτρέπω στον καθένα, να τολμάει ν’ ακούει, να τολμάει να ομολογεί , να τολμάει να αποκαλύπτει και να τολμάει να σέβεται, τον πόθο που υπάρχει μέσα του, κάτω από κάθε φόβο του.
Λέγοντας όλα αυτά, το παιδί ένιωθε, ότι δεν το πίστευε κανείς. Κι έτσι άρχισε ξανά, να αμφιβάλλει για τους ίδιους του τους πόθους. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να ξαναβρεί την ελευθερία να τους ακούει και να τους αποδέχεται μέσα του.
Ωστόσο, κάποια μέρα, ένας άνδρας αποφάσισε να φέρει το Μάγο των Φόβων σε δύσκολη θέση. Μάλιστα σκόπευε, να τον κάνει να ζήσει μια αποτυχία. Ταξίδεψε, έφτασε κοντά στο Μάγο των Φόβων, κι ανακοίνωσε το φόβο του:
- Φοβάμαι τους πόθους μου!
Ο Μάγος των Φόβων τον ρώτησε:
- Μπορείς να μου πεις τον πιο τρομακτικό σου πόθο;
- Ποθώ να μην πεθάνω ποτέ, ψιθύρισε ο άνδρας.
- Πράγματι τρομερός και φοβερός είναι ο πόθος σου!
Μετά από μακριά σιωπή ο Μάγος των Φόβων μίλησε:
- Και ποιος φόβος κρύβεται μέσα σου, πίσω από αυτόν τον πόθο; Διότι πίσω από κάθε πόθο κρύβεται επίσης ένας φόβος, πολλές φορές και περισσότεροι.
Ο άνδρας είπε μονομιάς:
- Φοβάμαι μήπως δεν προλάβω, να ζήσω όλη μου τη ζωή.
- Και ποιος είναι ο πόθος αυτού του φόβου;
- Θα επιθυμούσα να ζήσω κάθε στιγμή της ζωής μου όσο πιο συνειδητά, όσο πιο έντονα, όσο πιο ζωντανά, όσο πιο χαρούμενα γίνεται, χωρίς να σπαταλήσω ούτε μια στιγμή χωρίς επίγνωση.
- Ιδού λοιπόν ο τρομερότερός σου πόθος, ψιθύρισε ο Μάγος των Φόβων. Άκουσέ με καλά. Φρόντισέ τον αυτόν τον πόθο, είναι ένας πόθος πολύτιμος, μοναδικός. Το να ποθούμε να ζήσουμε κάθε στιγμή της ζωής μας , με τον τρόπο που τόσο παραστατικά περιέγραψες , είναι ένας πολύ ωραίος πόθος.Αν σέβεσαι αυτόν τον πόθο, αν του παραχωρήσεις μια πραγματική θέση μέσα σου, δε θα φοβάσαι πια το θάνατο. Πήγαινε τώρα, μπορείς να γυρίσεις πίσω.
Κάποιος που διαβάζει ή ακούει όλα τα παραπάνω , εύλογα μπορεί να πει:
- Λοιπόν ο καθένας μπορεί, να γίνει ο Μάγος των φόβων του!
- Βεβαίως και μπορεί, εφόσον ο καθένας από μας φροντίσει να ανακαλύψει, να κατονομάσει ή να προτείνει τους φόβους του. Υπό έναν όρο όμως : Να αποδεχτεί, ότι δε θα εκπληρωθούν όλοι του οι πόθοι. Όλοι πρέπει να μάθουν τη διάσταση, την απόσταση, ανάμεσα σ’ ένα πόθο και στην πραγματοποίησή του.
- Δηλαδή δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν όλοι οι πόθοι, ακόμα και αν το επιθυμούμε;
- Όχι, δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν όλοι οι πόθοι, μερικοί μόνο. Και κανένας δε γνωρίζει εκ των προτέρων, ποιος από τους πόθους του απλώς θα ακουστεί, ποιος θα εκπληρωθεί, ποιος θα απορριφθεί .
Ιδού το μεγάλο μυστικό της ζωής. Η ζωή είναι απρόβλεπτη, πάντα αδάμαστη και, ταυτόχρονα, απείρως ανοιχτή και γενναιόδωρη απέναντι στους πόθους των ανθρώπων. Διότι υπάρχουν πόθοι που για να εκπληρωθούν απολύτως, έχουν ανάγκη να παραμείνουν στο στάδιο του πόθου !

Αληθινές Ιστορίες σαν παραμύθια

ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΩΤΗ
Στην δεκαετία του '30 το Σικάγο ανήκε ουσιαστικά στον Αλ Καπόνε. Ο Καπόνε δεν ήταν διάσημος για κάτι ηρωικό, αλλά για την εμπλοκή του σε όλα , από λαθραία ποτά και πορνεία μέχρι το φόνο.
Ο Καπόνε είχε έναν ικανότατο δικηγόρο με παρατσούκλι «Easy Eddie». Οι ικανότητες νομικών ελιγμών του Eddie συνετέλεσαν, ώστε ο Καπόνε να είναι έξω από τη φυλακή.
Για να δείξει την εκτίμησή του, ο Καπόνε τον πλήρωνε πολύ καλά, του παρείχε τεράστιο περιφραγμένο αρχοντικό. Ο Eddie ζούσε τη μεγάλη ζωή της μαφίας του Σικάγου και δεν ενδιαφερότανε για τα άγρια εγκλήματα, που γινόταν γύρω του και τα οποία συγκάλυπτε.
Ωστόσο ο Eddie είχε ένα ευαίσθητο σημείο: Τον γιο του. Του έδινε τα πάντα, ακριβά ρούχα, αυτοκίνητα, καλή εκπαίδευση. Αλλά παρά την εμπλοκή του με το οργανωμένο έγκλημα ο Eddie ήθελε, ο γιος του να είναι καλύτερος άνθρωπος, από ότι ήταν ο ίδιος και προσπάθησε, να του μάθει την αξία του καλού. Παρά τον πλούτο και την επιρροή του όμως, υπήρχαν πράγματα, που δεν θα μπορούσε να δώσει στο γιο του : Ένα καλό όνομα, ένα καλό παράδειγμα.
Έτσι, μια μέρα, ο Easy Eddie πήρε τη μεγάλη απόφαση. Πήγε στις Αρχές και είπε την αλήθεια για τον Αλ Καπόνε, για να καθαρίσει το δικό του όνομα και να προσφέρει στο γιο του ένα παράδειγμα ακεραιότητας. Κατέθεσε εναντίον της Μαφίας, αν και ήξερε ότι το κόστος θα ήταν μεγάλο.
Πράγματι, εντός του έτους (1939), η ζωή του Easy Eddie τελείωσε σε ένα καταιγισμό από σφαίρες σε ένα μοναχικό δρόμο του Σικάγου.
Αλλά στα μάτια του είχε δώσει στο γιο του το μεγαλύτερο δώρο, που είχε να του προσφέρει, στη μεγαλύτερη τιμή, που θα μπορούσε ποτέ να πληρώσει.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ
Ο Butch O'Hare ήταν πιλότος μαχητικού στο Νότιο Ειρηνικό κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Μια μέρα που όλη η μοίρα του είχε σταλεί σε μια αποστολή, συνειδητοποίησε στον αέρα, ότι κάποιος είχε ξεχάσει να γεμίσει τη δεξαμενή καυσίμων του και δεν είχε αρκετά καύσιμα, για να ολοκληρώσει την αποστολή του και να γυρίσει πίσω στο πλοίο του.
Πήρε εντολή να επιστρέψει στο αεροπλανοφόρο. Καθώς επέστρεφε, είδε ότι η μοίρα των ιαπωνικών αεροσκαφών κατευθυνότανε προς τον αμερικανικό στόλο. Τα αμερικάνικα μαχητικά αεροπλάνα ήταν μακριά και όλα τα πλοία ήταν ανυπεράσπιστα.
Χωρίς να σκεφτεί την προσωπική του διάσωση, με κίνδυνο της ζωής του και με λιγοστά καύσιμα, επιτέθηκε στους Ιάπωνες, για να τους αποσπάσει με κάποιο τρόπο από το στόλο. Κατάφερε να καταρρίψει 5 μαχητικά και να αναγκάσει την ιαπωνική μοίρα να αλλάξει κατεύθυνση. (20 Φεβρουαρίου 1942).
Ένα χρόνο αργότερα ο Butch σκοτώθηκε σε αερομαχία στην ηλικία των 29.
Το Σικάγο τίμησε τη μνήμη του ήρωα και έδωσε το όνομά του στο αεροδρόμιο O'Hare. Αν βρεθείτε στο O'Hare International θα δείτε τον ανδριάντα του και το μετάλλιο Τιμής του.
Τι σχέση έχουν μεταξύ τους οι παραπάνω δυο 
ιστορίες ;
Ο Butch O'Hare ήταν ο γιος του δικηγόρου «Easy Eddie»!

Αγώνας τοξοβολίας

Ένας νεαρός πρωταθλητής τοξοβολίας, προκάλεσε σε αγώνα έναν δάσκαλο Ζεν, που ήταν γνωστός για τις ικανότητές του στην τοξοβολία.
Ο πρωταθλητής έκανε αρχικά επίδειξη ικανοτήτων, χτυπώντας από μεγάλη απόσταση το κέντρο ενός στόχου και μετά χωρίζοντας στα δύο το πρώτο βέλος με ένα δεύτερο.
« Ορίστε! » είπε μετά στον δάσκαλο « για να δούμε, εάν μπορείς να με συναγωνιστείς σε κάτι ανάλογο! »
Ατάραχος ο δάσκαλος δεν επεχείρησε να στοχεύσει οτιδήποτε , παρά ζήτησε από τον νεαρό, να τον ακολουθήσει στο βουνό. Περίεργος ο νεαρός, ακολούθησε τον δάσκαλο, μέχρι που έφτασαν μπροστά σε ένα βαθύ γκρεμό , που τις δύο του πλευρές συνέδεε μια αμφιβόλου ασφάλειας παλιά σχοινένια γέφυρα.
Ήρεμα ο δάσκαλος ανέβηκε στην γέφυρα και προχώρησε μέχρι τα μισά της διαδρομής, έχοντας ακριβώς από κάτω του το τεράστιο χάσμα. Εκεί σταμάτησε, τράβηξε το τόξο του, στόχευσε ένα μακρινό δέντρο και έριξε το βέλος, πετυχαίνοντας τον στόχο. Ήρεμα πάλι επέστρεψε εκεί που στεκότανε ο νεαρός και του είπε :
« Σειρά σου. »
Τρομαγμένος ο νεαρός, αφού κοίταξε πρώτα την άβυσσο από κάτω τους και μετά την ετοιμόρροπη γέφυρα, αρνήθηκε να προσπαθήσει.
« Είσαι πολύ ικανός με το τόξο, » του είπε ο δάσκαλος
« μα δεν ελέγχεις τον νου, που ελευθερώνει την βολή. »

Ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου

Ήμουν στον μανάβη της γειτονειάς.
Αγοράζοντας πατάτες πρόσεξα ένα αγοράκι λεπτεπίλεπτο, ντυμένο φτωχικά αλλά καθαρό, να κοιτάει με λαχτάρα το πανέρι με τα φρέσκα φασολάκια.
Είχα ήδη πληρώσει τις πατάτες, αλλά βλέποντας τα φασολάκια , σταμάτησα στο πανέρι και άθελά μου άκουσα τη συζήτηση του κου Μύλλερ (μανάβης) και του Μπάρι (το φτωχό αγοράκι).
'' Γεια σου Μπάρι, πως είσαι σήμερα; ''
'' Καλά κε Μύλλερ, μόλις θαύμαζα τα φασολάκια σας, φαίνονται πολύ νόστιμα. ''
'' Όντως, είναι. Πώς είναι η μητέρα σου; ''
'' Καλά, κάθε μέρα καλύτερα. ''
'' Ωραία, τι μπορώ να κάνω για σένα; ''
'' Τίποτα κύριε, απλώς κοίταζα και θαύμαζα τα φασολάκια σας. ''
'' Θα ήθελες κάποια για το σπίτι; ''
'' Όχι κύριε , δεν έχω λεφτά για να πληρώσω. ''
'' Τι το αξιόλογο θα μπορούσες να μου δώσεις 
έναντι; ''
'' Το μόνο που έχω είναι αυτή η πολύτιμη μπίλια, μπορείτε να τη δείτε. ''
'' Είναι γνήσια; Για να δω. ''
'' Ορίστε δείτε κύριε, είναι πολύ καλής ποιότητας. ''
'' Μάλιστα, το βλέπω. Μόνο που αυτή είναι μπλε και εγώ ψάχνω για μια σε έντονο κόκκινο χρώμα. Μήπως έχεις σπίτι σου καμιά τέτοια; ''
'' Έχω μια αλλά δεν είναι πολύ έντονο κόκκινο.''
'' Να σου πω τι θα κάνουμε. Πάρε αυτή τη σακούλα με φασολάκια και όταν περάσεις ξανά από δω, μου δείχνεις τη μπίλια. ''
'' Βεβαίως κύριε Μύλλερ. Ευχαριστώ πολύ. ''
Η κυρία Μύλλερ, που με εξυπηρετούσε, χαμογέλασε.
'' Έχουμε άλλα 2 τέτοια αγοράκια στη γειτονιά μας. Βρίσκονται σε πολύ δεινή κατάσταση. Ο άντρας μου τρελαίνεται να ''παζαρεύει'' μαζί τους μια για φασολάκια, την άλλη για μήλα ή ντομάτες ή ότι άλλο έχει στο μανάβικο.
Μόλις έρχονται με τη κόκκινη μπίλια τους και έρχονται πάντα, ο Τζιμ, ο άντρας μου, αποφασίζει ότι τελικά δε θέλει κόκκινη και τους στέλνει σπίτι με μια καινούργια σακούλα λαχανικά, γυρεύοντας να του φέρουν μια πράσινη, κίτρινη ή μπλε μπίλια την επόμενη φορά. ''
Έφυγα από το κατάστημα με ένα χαμόγελο στη ψυχή,
μαγεμένος απ' αυτόν τον άνθρωπο.
Μετά από λίγο καιρό μετακόμισα στο Κολοράντο, αλλά ποτέ δεν ξέχασα αυτή την ιστορία, τον μανάβη, τα αγοράκια και τις αγοροπωλησίες τους.
Μετά από αρκετά χρόνια βρέθηκα ξανά στη παλιά μου γειτονιά. Μόλις είχε πεθάνει ο κύριος Μύλλερ. Το βράδυ βρέθηκα με φίλους στην κηδεία.
Μπροστά μου ήταν 3 νεαροί, ο ένας φορούσε στρατιωτική στολή, οι άλλοι 2 ήταν καλοντυμένοι.
Φαινόντουσαν πραγματικοί κύριοι.
Πλησίασαν την Κα Μύλλερ, όρθια, ήρεμη και χαμογελαστή δίπλα στο φέρετρο, τη φίλησαν στο μάγουλο, της δώσανε ένα χάδι και είπαν μερικές κουβέντες, πλησιάζοντας το φέρετρο.
Τώρα, που δεν μπορούσε πια να αλλάζει γνώμη για το χρώμα της μπίλιας ο κύριος Μύλλερ, ήρθαν να ξεπληρώσουν το χρέος τους, τα 3 αγοράκια που είχα γνωρίσει τότε, βάζοντας ο καθένας μια μπίλια στο κρύο χέρι του.
Ο κύριος Μύλλερ έφυγε σαν ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου.

Τα μάτια του πατέρα

Ένας μικρός έφηβος, ζούσε μόνος του με τον πατέρα του και οι δυο τους είχαν μια πολύ ιδιαίτερη σχέση. Του άρεσε το ποδόσφαιρο, ο πατέρας του πίστευε στην ικανότητα του γιου του και πάντα τον ενθάρρυνε. Αν και ο γιος του ήταν συνέχεια στον πάγκο, ο πατέρας του ήταν πάντα στις κερκίδες και ζητωκραύγαζε. Ποτέ δεν έχασε παιχνίδι.
Το νεαρό αγόρι, ήταν το μικρότερο στην ομάδα του Λυκείου, όπου φοιτούσε. Ο στοργικός πατέρας τον στήριζε, αλλά του είχε καταστήσει με σαφήνεια, ότι αν ο ίδιος δεν ήθελε να συνεχίσει το ποδόσφαιρο, να σταματήσει. Όμως, το νεαρό αγόρι, αγαπούσε το ποδόσφαιρο και ήθελε να συνεχίσει. Ήταν αποφασισμένος να βάζει τα δυνατά του σε κάθε προπόνηση και ίσως θα του δινόταν η ευκαιρία, να γίνει βασικός στην ομάδα. Ήταν πάντα συνεπής στις προπονήσεις του, προσπαθούσε να βελτιώνεται, αν και ήταν επί τέσσερα χρόνια στον πάγκο της ομάδας του Λυκείου. Πιστός ο πατέρας του, ήταν πάντα κοντά στο γιο του, στις κερκίδες, όταν είχε αγώνα, για συμπαράσταση.
Όταν ο νεαρός άνδρας πήγε στο κολέγιο, αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του ως ποδοσφαιριστής στην ομάδα του κολεγίου. Όλοι έβλεπαν, ότι δεν ήταν κάτι το σπουδαίο, αλλά ο προπονητής τον κράτησε στην ομάδα. Ο λόγος; Έδινε και την ψυχή του στην προπόνηση και είχε μια απίστευτη ομαδικότητα στο παιχνίδι του.
Ευχαριστήθηκε τόσο πολύ που ήταν μέλος αυτής της ομάδας, που έσπευσε να τηλεφωνήσει αμέσως στον πατέρα του, για να του το αναγγείλει. Ο πατέρας του μοιράστηκε τον ενθουσιασμό του και αμέσως έτρεξε να αγοράσει εισιτήριο διαρκείας για όλα τα παιχνίδια του κολεγίου. Ο νεαρός ήταν πάντα συνεπής και πρόθυμος στις προπονήσεις, αλλά ποτέ δεν έπαιξε σε επίσημο αγώνα της ομάδας του.
Πλησίαζαν οι ημέρες του τελευταίου αγώνα του πρωταθλήματος κι αν κέρδιζε η ομάδα, θα ήταν πρωταθλήτρια για τη χρονιά αυτή. Μια μέρα φτάνοντας στο γήπεδο για προπόνηση, ο προπονητής του φώναξε και του έδωσε ένα τηλεγράφημα. Ο νεαρός το διάβασε και έμεινε αποσβολωμένος. Ξεροκατάπιε και μουρμούρισε στον προπονητή,
'' Ο πατέρας μου πέθανε σήμερα το πρωί. Σας πειράζει αν δεν προπονηθώ σήμερα; ''
Ο προπονητής τον αγκάλιασε απαλά στον ώμο του και του είπε :
'' Πάρε άδεια για την υπόλοιπη εβδομάδα αγόρι μου. Και δεν χρειάζεται, να έρθεις καν στο παιχνίδι της Κυριακής. ''
Η ώρα του μεγάλου παιχνιδιού είχε φθάσει και τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Στο ημίχρονο η ομάδα έχανε 1-0. Στα αποδυτήρια υπήρχε μουρμούρα και κατήφεια από παίκτες και προπονητή. Ξαφνικά αντικρίζουν το νεαρό αγόρι μπροστά τους, αμίλητο και σοβαρό, να βάζει την ποδοσφαιρική στολή του. Έμειναν άφωνοι, με το γεγονός ότι ο συμπαίκτης τους, γύρισε τόσο γρήγορα πίσω, μετά το θάνατο του πατέρα του.
'' Κόουτς σε παρακαλώ άφησέ με να παίξω. Είμαι έτοιμος και αποφασισμένος. '' είπε ο νεαρός. 
Ο προπονητής προσποιήθηκε ότι δεν τον άκουσε. Ήθελε τους καλύτερους παίκτες σ΄ αυτό το κρίσιμο ματς. Αλλά ο νεαρός επέμεινε και εν τέλει ο προπονητής τον λυπήθηκε και του έδωσε την άδεια.
'' Εντάξει, '' είπε. '' Μπορείς να παίξεις. ''
Το δεύτερο ημίχρονο άρχισε. Προπονητής, παίκτες και θεατές, δεν πίστευαν στα μάτια τους. Αυτό το άγνωστο και άσημο μέχρι χθες αγόρι, το οποίο ποτέ δεν είχε παίξει σε κανονικό αγώνα, έκανε τα πάντα σωστά. Η αντίπαλη ομάδα δεν μπορούσε να τον σταματήσει. Έτρεχε πάνω κάτω, έκανε επιθέσεις, μοίραζε πάσες, αμυνόταν σωστά, σαν ένας ολοκληρωμένος παικταράς. Η απόδοση της ομάδα του άρχισε να ανεβαίνει κατακόρυφα.
Σύντομα το σκορ έγινε 1-1 με δικό του γκολ και αργότερα η ομάδα προηγήθηκε 2-1 πάλι με δικό του γκολ. Απέμεναν λίγα δευτερόλεπτα, για να λήξει το ματς. Επικίνδυνη επίθεση για τους αντιπάλους. Η ομάδα κινδυνεύει να ισοφαριστεί. Όμως το αγόρι είναι πανταχού παρών. Σώζει την ομάδα του, αποκρούοντας την μπάλα πάνω στη γραμμή.
Ο αγώνας τελειώνει. Η ομάδα είναι πρωταθλήτρια. Ξέφρενοι πανηγυρισμοί. Παίκτες και προπονητής κάνουν το γύρο του θριάμβου. Σηκώνουν τον '' ήρωα '' συμπαίκτη τους, πάνω στα χέρια τους. Τέτοια κατάσταση δεν την είχε ξαναζήσει.
Μετά από λίγο, στα αποδυτήρια, επικρατούσε το ίδιο κλίμα. Χαρές, τραγούδια, πανηγυρισμοί για την κατάκτηση του τίτλου. Μόνο το μικρό αγόρι καθόταν σε μια γωνιά μόνος κι αμίλητος.
Ο προπονητής το παρατήρησε και πήγε κοντά του.
'' Τι έπαθες παιδί μου; '' του είπε. '' Δεν είναι μια φανταστική μέρα σήμερα; Τι έχεις, πες μου. ''
Ο νεαρός άνδρας κοίταξε τον προπονητή με δάκρυα στα μάτια και του είπε: 
'' Το γνωρίζετε , πως ο μπαμπάς μου πέθανε. Δεν ξέρατε όμως , ότι ήταν τυφλός. ''
Ξεροκατάπιε και με ένα θλιμμένο χαμόγελο συνέχισε.
'' Ο μπαμπάς μου ερχόταν σε όλα τα παιχνίδια. Δεν έβλεπε τίποτα, αλλά σήμερα ήταν η πρώτη φορά, που θα μπορούσε από κει ψηλά να με δει να παίζω και ήθελα να του δείξω, τι μπορώ να κάνω! ''