Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος

Γυρνώντας στο σπίτι ένα βράδυ, καθώς η γυναίκα μου σέρβιρε το φαγητό, της έπιασα δειλά – δειλά το χέρι και της είπα:
« Έχω κάτι να σου πω. »
Καθίσαμε στο τραπέζι. Παρατήρησα και πάλι τον πόνο που ήταν ζωγραφισμένος στα μάτια της, στο πρόσωπό της, όπως συνέβαινε συχνά τον τελευταίο καιρό. Βρήκα το θάρρος και της είπα με ήρεμο τρόπο.
« Θέλω διαζύγιο. Θέλω να χωρίσουμε. »
Εκείνη δεν φάνηκε να ενοχλήθηκε από τα λόγια μου, απλά με ρώτησε:
« Γιατί; »
Απέφυγα να απαντήσω, γεγονός που την έκανε να θυμώσει. Πέταξε μακριά τα μαχαιροπίρουνα και μου είπε :
« Δεν είσαι άνθρωπος εσύ, δεν είσαι άνδρας. »
Εκείνο το βράδυ, δεν μιλούσαμε ο ένας στον άλλο. Εκείνη έκλαιγε συνεχώς. Καταλάβαινα, ότι ήθελε να μάθει τι είχε συμβεί, ώστε να θέλω να διαλύσω το γάμο μας.
« Είμαι ερωτευμένος με άλλη. Η καρδιά μου είναι δοσμένη πλέον στη Τζένη, τη γραμματέα μου. »
Με βαθιά αίσθηση ενοχής, άρχισα να συντάσσω μια δήλωση για το μοίρασμα της κινητής και ακίνητης περιουσίας μας. Έτσι έγραψα, ότι της παραχωρώ το σπίτι μας, το αυτοκίνητό μας και το 30% των μετοχών της εταιρείας μου.
Έριξε μια γρήγορη ματιά στη δήλωση και μετά την έσκισε σε πολλά–πολλά μικρά κομματάκια.
« Φτάνει πια, » μου φώναξε δυνατά, σχεδόν ουρλιάζοντας.
Η σκέψη του χωρισμού μας, η οποία μου είχε γίνει έμμονη ιδέα για αρκετές εβδομάδες, φάνηκε να ξεκαθαρίζει τώρα, να έχει πάρει το δρόμο της.
Την επόμενη μέρα, γύρισα πολύ αργά στο σπίτι και βρήκα τη σύζυγό μου καθισμένη στο τραπέζι της κουζίνας, με ένα χαρτί μπροστά της, να γράφει κάτι. Δεν πεινούσα, ήμουν και κουρασμένος και πήγα κατευθείαν για ύπνο.
Το πρωί μου παρουσίασε τους δικούς της όρους για το διαζύγιο. Δεν απαιτούσε τίποτα υλικό από μένα, ούτε σπίτια, ούτε αυτοκίνητα ούτε χρήματα. Το μόνο που ζητούσε, ήταν περιθώριο ενός μήνα για την κατάθεση της αίτησης διαζυγίου. Στο διάστημα αυτού του μήνα, ζήτησε να ζήσουμε όσο γίνεται πιο ήρεμα και φυσιολογικά σαν ζευγάρι.
Ο λόγος ήταν απλός. Ο γιος μας έδινε εξετάσεις για το πανεπιστήμιο και ένας χωρισμός των γονιών, του θα ήταν πλήγμα γι’ αυτόν με δυσάρεστες συνέπειες στην προσπάθειά του για επιτυχία.
Βρήκα το αίτημά της λογικό και για χάρη του γιου μας, το δέχτηκα.
Όμως δεν σταμάτησε εκεί. Είχε και κάτι άλλο να μου πει. Ήθελε λέει, κάθε μέρα στο διάστημα του ενός μήνα που απέμενε μέχρι το χωρισμό μας, να τη σηκώνω κάθε πρωί στην αγκαλιά μου, από την κρεβατοκάμαρα μέχρι την εξώπορτα, πριν φύγω για τη δουλειά μου.
« Είσαι τρελή; » της φώναξα άγρια. 
Δεν έδωσα συνέχεια όμως και υποχώρησα. Συμφώνησα στην απαίτηση της, σκεφτόμενος ότι ένας μήνας είναι, θα περάσει.
Με τη γυναίκα μου βέβαια, για μεγάλο χρονικό διάστημα πριν τα γεγονότα αυτά, είχαμε προβλήματα. Είχαμε απομακρυνθεί σαν ζευγάρι και δεν είχαμε καμιά σωματική επαφή. Το είχε καταλάβει και ο γιος μας.
Έτσι, όταν μας είδε την πρώτη μέρα εφαρμογής της συμφωνίας μας, να την κουβαλώ στην αγκαλιά μου, έμεινε έκπληκτος. Αλλά και η δική μας συμπεριφορά φαινόταν αδέξια.
Με ακούμπησε απαλά στον ώμο και ψιθύρισε:
« Μπαμπά κρατάς τη μαμά στην αγκαλιά σου; »
Προχωρώντας προς την εξώπορτα, η γυναίκα μου κλείνοντας τα μάτια της, μου ψιθύρισε:
« Μην του πεις τίποτα για το διαζύγιο. »
Κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου και προχώρησα.
Τις επόμενες, η διαδρομή αυτή, με τη γυναίκα μου στην αγκαλιά, μου φαινόταν πιο άνετη. Αυτή ακουμπούσε για λίγο το κεφάλι της πάνω στο στήθος μου. Συνειδητοποίησα, ότι δεν είχα κοιτάξει προσεκτικά το πρόσωπο αυτής τη γυναίκας για μεγάλο χρονικό διάστημα. Υπήρχαν λεπτές ρυτίδες στο πρόσωπό της, τα μαλλιά της είχαν αρχίσει να γκριζάρουν. Ο γάμος μας είχε αφήσει πάνω της τα σημάδια του.
Όσο περνούσαν οι μέρες, κατάλαβα ότι το αίσθημα της οικειότητας, αναπτυσσόταν ακόμη περισσότερο. Δεν ήθελα να πω στην ερωμένη μου, την Τζένη, αυτό που άρχισα να αισθάνομαι ξανά για τη γυναίκα μου.
Ένα πρωί, η σύζυγός μου δυσκολευόταν να βρει κατάλληλα ρούχα για να φορέσει, επειδή όλα τα φορέματά της έπεφταν μεγάλα επάνω της. Συνειδητοποίησα, ότι είχε αδυνατίσει πάρα πολύ. Γι’ αυτό ίσως μπορώ και την μεταφέρω τόσο εύκολα, σκέφτηκα.
Ξαφνικά μου έπιασε το χέρι. Φαινόταν τόσο πονεμένη και θλιμμένη. Μηχανικά, άπλωσα το χέρι μου και της χάιδεψα το κεφάλι.
Τη στιγμή εκείνη εμφανίστηκε ο γιος μας. « Μπαμπά, άντε, ήρθε η ώρα να μεταφέρεις τη μαμά έξω » μου είπε. Είχε πλέον συνηθίσει στην εικόνα αυτή καθημερινά.
Η σύζυγός μου έκανε νόημα στο γιο μας να έρθει πιο κοντά. Τον αγκάλιασε σφιχτά και τον φιλούσε. Στη συνέχεια, την πήρα στην αγκαλιά μου για τη συνηθισμένη διαδρομή, από το υπνοδωμάτιο, στην εξώπορτα. Αυτή πέρασε τα χέρια της στο λαιμό μου και σφίχτηκε γερά πάνω μου, όπως την πρώτη μέρα του γάμου μας.
Με στενοχωρούσε όμως που την έβλεπα τόσο αδύνατη.
Την τελευταία ημέρα του μήνα, πριν την κατάθεση της αίτησης διαζυγίου, όταν την κράτησα για τελευταία φορά στην αγκαλιά μου για τη συνηθισμένη διαδρομή, ένοιωθα να είχα καταρρεύσει. Την κρατούσα σφικτά στην αγκαλιά μου και με μάτια βουρκωμένα, απολογήθηκα πως δεν είχα συνειδητοποιήσει, ότι η ζωή μας είχε καταντήσει έτσι, χωρίς οικειότητα, μια σχέση ίδια με αυτή δύο ξένων.
Είχα πάρει την απόφασή μου. Πήγα στο γραφείο μου και ανοίγοντας το γραφείο μου αντίκρισα την ερωμένη μου.
« Συγγνώμη Τζένη, μετάνιωσα. Δεν θέλω πια να πάρω διαζύγιο. »
Εκείνη με κοίταξε, κατάπληκτη και στη συνέχεια άγγιξε το μέτωπό μου.
« Μήπως έχεις πυρετό; » μου είπε.
Έπιασα το χέρι της και το κατέβασα από το μέτωπό μου.
« Λυπάμαι, Τζένη, » της είπα. « Δεν θέλω να χωρίσω με τη γυναίκα μου. Ο γάμος μας ήταν βαρετός, όχι γιατί δεν αγαπούσαμε ο ένας τον άλλο, αλλά γιατί ποτέ δεν εκτίμησα τις λεπτομέρειες της ζωής, τα μικρά πράγματα που μπορούν να σε κάνουν ευτυχισμένο. Αποφάσισα ότι θα είμαι μαζί με τη γυναίκα μου, μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος. »
Η Τζένη φούντωσε, μου έδωσε ένα δυνατό χαστούκι και στη συνέχεια άνοιξε τη πόρτα και έφυγε ξεσπώντας σε κλάματα.
Έφυγα τρέχοντας από το γραφείο. Μπήκα στο αμάξι για να επιστρέψω στο σπίτι. Σταμάτησα σ’ ένα ανθοπωλείο και αγόρασα ένα μπουκέτο λουλούδια για τη γυναίκα μου. Η πωλήτρια με ρώτησε, τι να γράψει στην κάρτα. Χαμογέλασα και πήρα την κάρτα, να την γράψω μόνος μου.
« Θα σε μεταφέρω στην αγκαλιά μου από την κρεβατοκάμαρα στην εξώπορτα, μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος ! »
Έφτασα στο σπίτι χαρούμενος, με τα λουλούδια στο χέρι. Φώναξα τη γυναίκα μου, να της τα προσφέρω. Δεν απάντησε. Μπήκα στο υπνοδωμάτιο και είδα, αυτό που δεν περίμενα ποτέ. Τη γυναίκα μου νεκρή πάνω στο κρεβάτι μας.
Η γυναίκα μου όπως εκ των υστέρων διαπίστωσα, αγωνιζόταν μόνη της, να καταπολεμήσει τον καρκίνο για αρκετούς μήνες. Ήμουν τόσο απασχολημένος και κολλημένος με την ερωμένη μου, που δεν είχα αντιληφθεί τίποτα.
Ήξερε ότι θα πεθάνει σύντομα και ήθελε να με διαφυλάξει από την αρνητική συμπεριφορά του γιου μας εναντίον μου, σε περίπτωση που εξ αιτίας μου θα παίρναμε διαζύγιο. Τουλάχιστον τώρα, στα μάτια του παιδιού μας θα μείνω ως ένας τρυφερός σύζυγος.
Οι μικρές λεπτομέρειες της ζωής είναι αυτές, που πραγματικά έχουν σημασία σε μια σχέση. Δεν υπάρχουν στη ζωή, μόνο τα σπίτια, τα αυτοκίνητα, και τα χρήματα. Αυτά δημιουργούν ένα περιβάλλον ευνοϊκό για την ευτυχία, αλλά δεν μπορούν από μόνα τους, να χαρίσουν την ευτυχία.
Γι’ αυτό λοιπόν, βρείτε χρόνο να ασχοληθείτε, να γνωρίσετε βαθιά το σύντροφό σας. Ανακαλύψτε τα κοινά σας σημεία και εκείνα τα απλά πράγματα που έχουν αξία και θα δημιουργήσουν την οικειότητα μεταξύ σας. Τότε πολύ πιθανόν θα έχετε μια ευτυχισμένη συμβίωση, ένα ευτυχισμένο γάμο.

Οι δυο σπόροι 

Δυο σπόροι βρίσκονταν δίπλα-δίπλα, μέσα σε γόνιμο έδαφος.
Ο πρώτος σπόρος είπε:
« Θέλω να βλαστήσω! Θέλω να βυθίσω τις ρίζες μου βαθιά μέσα στο χώμα, που βρίσκεται από κάτω μου και να σπρώξω το βλαστό μου, να διαπεράσει το στρώμα του χώματος, που βρίσκεται από πάνω μου. Θέλω ν’ ανοίξω τα τρυφερά μου μπουμπούκια σαν λάβαρα, για ν’ αναγγείλω τον ερχομό της άνοιξης. Θέλω να νιώσω τη ζεστασιά του ήλιου στο πρόσωπο μου και την ευλογία της πρωινής δροσούλας στα πέταλα μου! »
Και έγιναν όλα όπως τα είπε , βλάστησε .
Ο δεύτερος σπόρος είπε:
« Φοβάμαι. Αν βυθίσω τις ρίζες μου κάτω στο έδαφος, δεν ξέρω τι θα συναντήσουν μέσα στα σκοτάδια. Αν σπρώξω για να διαπεράσω το σκληρό έδαφος, που βρίσκεται από πάνω μου, μπορεί να χαλάσω τους τρυφερούς βλαστούς μου. Κι αν ανοίξω τα μπουμπούκια μου κι έρθει το σαλιγκάρι και μου τα φάει; Κι αν ανθίσουν τα λουλούδια μου κι έρθει κανένα παιδάκι και με ξεριζώσει; Όχι, είναι προτιμότερο να περιμένω, ώσπου να σιγουρευτώ. »
Και περίμενε.
Μια κοτούλα που σκάλιζε εδώ κι εκεί το χώμα, ψάχνοντας για τροφή, βρήκε το σπόρο και τον έφαγε.
Όσοι αποφεύγουν να ριψοκινδυνεύσουν για ν’ αναπτυχθούν, ας είναι προσεκτικοί , ώστε να μην τους καταβροχθίσει η ίδια η ζωή !

Το μαγικό βάζο

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας άτυχος άνθρωπος. Το σπίτι του ήταν πολύ μικρό και επίσης πολύ φτωχικό. Ήταν γεμάτο ποντίκια και φωλιές από αράχνες και κατσαρίδες.
Οι άνθρωποι απέφευγαν να μπουν μέσα, γιατί θα έπρεπε να κρατάνε κλειστή την μύτη τους.
Ο ανθρωπάκος πίστευε, ότι η φτώχεια ήταν η αιτία για όλες αυτές τις κακοτυχίες. Η μόνιμη κακή του μοίρα.
Κάποια στιγμή ο φτωχός άνθρωπος επισκέφθηκε μια μάγισσα και της παραπονέθηκε για την φτώχεια αλλά και την κακή του ζωή. Η μάγισσα τον λυπήθηκε και του έδωσε ένα ανεκτίμητο βάζο, λέγοντας του :
- Αυτό είναι ένα μαγικό βάζο, που θα σε απαλλάξει από την φτώχεια σου.
Ο φτωχός πήρε το βάζο και αρχικά σκέφθηκε, να το πουλήσει και να ξοδέψει τα χρήματα σε ποτά, ως συνήθως, άλλωστε τι να το κάνει τόσο καλό και όμορφο βάζο; Μετά άρχισε να θαυμάζει το βάζο και δεν ήθελε, να το πουλήσει. Έτσι, το πήγε στο σπίτι του, το έβαλε επάνω στο τραπέζι και άρχισε να το θαυμάζει.
- Δεν είναι σωστό ένα τόσο όμορφο πράγμα να είναι άδειο, σκέφθηκε. Μάζεψε μερικά αγριολούλουδα και τα έβαλε μέσα στο βάζο. Έγινε ακόμη πιο όμορφο!
- Δεν είναι καλό, σκέφθηκε, που ένα τόσο όμορφο πράγμα να στέκεται δίπλα σε έναν ιστό αράχνης.
Έτσι, άρχισε να καθαρίζει το σπίτι του από τις αράχνες, τις κατσαρίδες αλλά και τα ποντίκια. Καθάρισε την σκόνη, το σφουγγάρισε και μετά το έβαψε.
Το σπίτι έγινε πεντακάθαρο και αμέσως έδειξε, ότι δεν ήταν φτωχό αλλά ζεστό και φιλόξενο.
Έτσι ο φτωχός δεν ήταν πλέον φτωχός αλλά ένας εργαζόμενος, που δεν είχε πια χρόνο να σκέπτεται την φτώχεια και την μιζέρια του.

Προσοχή στη συμπεριφορά

Μια κυρία κάποτε έπεσε επάνω σε έναν περαστικό.
« Με συγχωρείτε, » του είπε.
Εκείνος της απάντησε :
« Σας παρακαλώ εσείς να με συγχωρέσετε , επειδή δεν σας είδα καν. »
Ήταν πολύ ευγενικοί μεταξύ τους. Χαιρετηθήκανε και συνεχίσανε τον δρόμο τους.
Αργότερα την ίδια ημέρα, την ώρα που μαγείρευε η κυρία, η κόρη της στεκόταν πολύ ήσυχα δίπλα της. Η κυρία δεν την είχε αντιληφθεί και κάνοντας μια απότομη κίνηση , παραλίγο να την ρίξει κάτω.
« Φύγε από την μέση, » της είπε εκνευρισμένη .
Η κόρη έφυγε με πληγωμένη την καρδιά, εξ αιτίας του τρόπου, που της μίλησε η μητέρα της.
Εκεί που βρισκότανε η κυρία ξαπλωμένη, άκουσε μέσα της μια φωνή να της λέει :
« Όταν είχες να κάνεις με τον ξένο ήσουν πολύ ευγενική, αλλά με το παιδί σου, που λες πως αγαπάς, δεν φέρθηκες με τον ίδιο τρόπο. Ρίξε μια ματιά στο πάτωμα της κουζίνας, εκεί θα βρεις λίγα λουλούδια. Αυτά είναι τα λουλούδια, που μάζεψε για σένα. Εκείνη καθόταν ήσυχα, για να μην χαλάσει την έκπληξη. Εσύ δεν είδες τα δάκρυα στα μάτια της, όταν της αγριομίλησες ! »
Η κυρία αισθάνθηκε πολύ άσχημα για την συμπεριφορά της και άρχισε να δακρύζει.
Πήγε στο κρεβάτι της κόρης της και πολύ τρυφερά της μίλησε :
« Είναι για εμένα αυτά τα λουλούδια; »
Η κόρη της χαμογέλασε.
« Ναι, τα μάζεψα από τους αγρούς. Τα μάζεψα γιατί ήταν όμορφα, ειδικά τα μπλε. »
Τότε η μητέρα της είπε:
« Κόρη μου σου ζητώ συγνώμη, για τον τρόπο που σου φέρθηκα σήμερα, δεν έπρεπε να σου βάλω τις φωνές. »
« Μητέρα δεν πειράζει. Σ’ αγαπώ όπως και να έχει.»
« Κορίτσι μου σ’ αγαπώ πολύ και αγαπώ και τα λουλούδια, ειδικά τα μπλε. »

Οι 50 αποχρώσεις του «εγώ»

Οι 50 αποχρώσεις του «εγώ» είναι κομμάτια διαλόγων με τον εαυτό μας. Είναι γνώση, που ήδη έχουμε. Ίσως αποτυπωμένα γραπτά, να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τη δύναμη του «εγώ» στη ζωή μας και στις σχέσεις μας.
Ας θυμηθούμε ότι το «εγώ» ελέγχει τις σκέψεις μας και μας δημιουργεί δυσάρεστα συναισθήματα. Κάθε φορά, που αισθανόμαστε, φόβο, θυμό, άγχος, τότε το «εγώ» μας έχει πάρει τα ηνία της ζωής μας. Ίσως, όντως κάποιος να μας εκμεταλλεύεται, ίσως κάποιος κοντινός άνθρωπος να μας εκνευρίζει , αλλά όλα αυτά τα συναισθήματα είναι μια παραμονή μας στην αρνητικότητα και την πόλωση.
Το συναίσθημα είναι μία εξαιρετική πυξίδα, που μπορεί να μας βοηθήσει να βρούμε την καλύτερη λύση σε κάθε πρόβλημα, που αντιμετωπίζουμε. Σκέψεις που κάνουμε και μας δημιουργούν άσχημο συναίσθημα, προέρχονται από το «εγώ». Οι σκέψεις με ευχάριστα συναισθήματα ή τουλάχιστον με το αίσθημα της ανακούφισης, προέρχονται από την ανώτερη ύπαρξη.

1. Ο κόσμος χάλασε. Επικρατεί η κακία. Πρέπει να προσέχω περισσότερο.
Συμβαίνει μόνο, ότι περιμένεις να δεις. Ο Θεός δεν θέλει να σε σοκάρει. Αυτό που σκέφτεσαι, αυτό και συμβαίνει. Όσο εστιάζεις σε αυτό που δεν σου αρέσει, θα συνεχίζεις να προσελκύεις αυτές τις ποιότητες ανθρώπων.

2. Οι άλλοι με ζηλεύουν.
Προφανώς, αφού κι εσύ ζηλεύεις τους άλλους. Και μην πεις, ότι εγώ δεν ζηλεύω τίποτα, μόνο θαυμάζω. Σκέψου πόσες φορές ζήλεψες ένα ωραίο παγωτό χωνάκι!

3. Η αληθινή αγάπη είναι μόνο για τα μυθιστορήματα.
Είναι αλήθεια! Όμως και η δική σου ζωή μπορεί να γίνει μυθιστόρημα, όταν κατανοήσεις, ότι είναι δικαίωμά σου να αγαπάς και να αγαπιέσαι.

4. Για την επιτυχία χρειάζεται να δουλέψω σκληρά.
Σωστά! Πώς θα αποδείξεις στους άλλους, ότι είσαι ένας ήρωας; Πώς αλλιώς θα σου πουν «μπράβο» και θα σε θαυμάζουν; Η επιβράβευσή μας από τους άλλους είναι εθισμός.

5. Οι φίλοι είναι πιο ασφαλείς από το να έχω έναν/ μία σύντροφο.
Οι φίλοι σε δέχονται όπως είσαι. Το ίδιο και ο κατάλληλος σύντροφος.

6. Με εκτιμούν γιατί είμαι σωστός/ή και προσέχω την εικόνα μου.
Η εικόνα είναι κάτι έξω από την αλήθεια. Έξω από εσένα. Είναι ένας ρόλος, που παίζεις με το ίδιο έργο για όλη σου τη ζωή. Αν σου αρέσει συνέχισε. Όμως, και ο αληθινός εαυτός σου μπορεί να είναι θαυμαστός στους άλλους. Το έχεις σκεφτεί αυτό;

7. Τα χρήματα έρχονται δύσκολα.
Τα χρήματα είναι ενέργεια. Μπορείς να αποφασίσεις, ότι δεν τα αξίζεις και να έρχονται δύσκολα ή ότι τα αξίζεις και να τους επιτρέψεις, να έρθουν σε σένα.

8. Οι πλούσιοι είναι διεφθαρμένοι.
Ναι, γιατί έχουμε μάθει να παρατηρούμε όλους τους τρόπους, που το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία. Όπου εστιάζεσαι, αυτό και θα βλέπεις.

9. Σκέφτομαι πάντα λογικά και δεν παρασύρομαι από τα συναισθήματα.
Θα ξαναπληγωθείς, αν δεν είσαι λογικός. Θυμάσαι τότε που αποφάσισες παρορμητικά και δεν σκέφτηκες όλες τις εκδοχές; Είδες τι έπαθες, που δεν με άκουσες, λέει το «εγώ» σου. Η αλήθεια είναι, ότι έπαθες αυτά που φοβόσουν από τότε…

10. Έχω πολλή δουλειά, δεν έχω χρόνο για τους άλλους.
Οι πολυάσχολοι είναι ενδιαφέροντες. Όμως, δεν μπορούν να μείνουν στιγμή μόνοι με τον εαυτό τους. Να κλείσουν το κινητό ή την τηλεόραση και να μείνουν στη σιωπή. Η μόνη στιγμή ηρεμίας είναι ο ύπνος. Και πάλι, ίσως να ταλαιπωρούνται από αϋπνίες ή και από εφιάλτες.

11. Χρειάζεται πρώτα να λύσω τα προβλήματα μου και μετά θα απολαύσω.
Μάθε από τώρα, ότι δεν θα τελειώσουν ποτέ τα προβλήματα, γιατί εσύ τα δημιουργείς. Εστιάζοντας στο πρόβλημα, θα δημιουργείς ολοένα και περισσότερα. Μήπως να εστίαζες στη χαρά, για να δημιουργήσεις ολοένα και περισσότερες χαρούμενες στιγμές;

12. Όταν βρεθεί ο/η ιδανικός/ή θα το καταλάβω. Μέχρι τότε βλέπουμε.
Ο ιδανικός υπάρχει τώρα. Δεν μπορείς να τον δεις, γιατί ζεις στο κάποτε.

13. Με όλα αυτά που έχω να κάνω κάθε μέρα, δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ με σχέσεις και έρωτες.
Ε, ναι! Είναι φυσικό. Αφού δεν έχεις χρόνο ούτε για τον εαυτό σου, τι θα μπορούσες να προσφέρεις στον άλλον; Θυμήσου όμως, ότι μόνος σου δημιούργησες αυτή την απαιτητική καθημερινότητα. Εντόπισε, από τι σε προφυλάσσει;

14. Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Ποιος είναι αυτός, που τολμά να με κρίνει;
Είσαι θεϊκή αγάπη, αλλά ακόμα δεν το ξέρεις. Γι΄ αυτό σε ενοχλούν οι συμπεριφορές των άλλων και πεισμώνεις. Για να αποδείξεις, ότι είσαι ατρόμητος.

15. Είμαι ο καλύτερος! Με προσέξατε;
Αν το πίστευες, δεν θα αναζητούσες την αναγνώριση από τους άλλους.

16. Να δεις που αυτός, θέλει να με εκμεταλλευτεί. Δεν με αγαπά. Κάτι θέλει από εμένα.
Εξαιρετικά δυνατά συναισθήματα. Θα λάβεις ακριβώς, αυτό που περιμένεις σύντομα.

17. Πρόσεξα πως με κοίταξε σήμερα ο συνάδελφος μου στη δουλειά. Κάτι μου ετοιμάζει. Κινδυνεύω. Θα μου τη φέρει.
Όντως ο συνάδελφος σου είχε περίεργο ύφος σήμερα. Ίσως γιατί υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο σπίτι του; Ίσως γιατί δεν έχει τα κέφια του; Αντί να κάνεις υποθέσεις και αρνητικές σκέψεις, θα ήταν καλύτερα να ρωτήσεις με απλότητα «τι σου συμβαίνει;».

18. Το ένστικτο μου είναι αλάνθαστο. Κάτι κακό έρχεται. Το νιώθω.
Αυτό δεν είναι το ένστικτο σου. Είναι η συνήθεια, να ζεις στο φόβο. Είναι η ανάγκη σου, να προβλέψεις το κακό. Έχεις μάθει να περιμένεις όλα, όσα δεν σου αρέσουν. Μάθε να περιμένεις μόνο, όλα όσα σου αρέσουν.

19. Το όνειρο που είδα, δεν είναι καλό . Να δεις, που κάτι θα γίνει.
Τα όνειρα είναι η αποκάλυψη της εσωτερικής σου κατάστασης. Μπορείς να βλέπεις όμορφα όνειρα κάθε βράδυ, αλλά και όλη τη μέρα, αλλάζοντας την εστίασή σου.

20. Πάλι απέτυχα. Το ήξερα. Δεν είμαι εγώ για αυτά.
Χρειαζόταν να αποτύχεις. Είσαι για κάτι άλλο, που θα έχει μεγάλη επιτυχία. Βρες μέσα σου, ποιο είναι αυτό. Αν πάλι νιώθεις, ότι από πάντα ήξερες ότι είσαι άτυχος, θυμήσου, ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο ψέμα.

21. Είμαι πολυγαμικός, ομοφυλόφιλος και δεν διαφέρω από τους άλλους. Είναι κάτι το φυσικό αφού συναντάται και στα ζώα και στη φύση.
Μπορείς να είσαι, ότι αποφασίσεις. Γνώριζε όμως, ότι από όλα τα πλάσματα της γης, μόνο ο άνθρωπος μπορεί, να αναπτύξει τη συνειδητότητά του.

22. Με ενοχλούν αυτοί, που και καλά τα ξέρουν όλα. Δεν καταλαβαίνω αυτή την έπαρση.
Αναγνώρισε μέσα σου, ότι κι εσύ το έχεις αυτό. Σκέψου, ακούς πάντα τον άλλον, όταν σου μιλά; Τον κατανοείς; Ανταποκρίνεσαι σε αυτά που του αρέσουν; Μήπως κι εσύ ξέρεις, καλύτερα από τον άλλον τα πάντα;

23. Αυτός έχει όλο το πακέτο. Σιγά μην προσέξει εμένα.
Ωραίο να αναγνωρίζεις τα «πακέτα» των άλλων. Όμως, έχεις κι εσύ το δικό σου «πακέτο». Αναζήτησέ το!

24. Ξεπερνώ το φόβο κάνοντας ριψοκίνδυνα σπορ.
Τα ακραία αθλήματα σου προσφέρουν τη δυνατότητα να βιώνεις έντονα τις ζωτικές σου λειτουργίες, απελευθερωμένος από τον χρόνο, τα προβλήματα και το βάρος αυτών που έχεις επωμιστεί. Οι συνθήκες όμως, είναι τεχνητές και δημιουργούν μία ψυχική κατάσταση εξάρτησης.

25. Όλοι οι φίλοι μου εμένα συμβουλεύονται. Σε εμένα θα προστρέξουν, όταν έχουν πρόβλημα. Είμαι σημαντικός!
Αληθινά όμορφο. Για τους φίλους σου, αλλά και για εσένα, που αναζητάς τη σημαντικότητα σου, μέσα από τους άλλους. Αν αυτό θέλεις, μπορείς να συνεχίσεις αυτό το σκόρπισμα. Κάποια στιγμή όμως, δεν θα έχεις τις δυνάμεις, να στηρίξεις τον εαυτό σου.

26. Δεν είναι πια ερωτευμένος/η μαζί μου. Φυσικό είναι μετά από τόσα χρόνια που είμαστε μαζί.
Κατάλαβε ότι τίποτα δεν συμβαίνει, αν δεν το έχεις αποφασίσει εσύ. Μήπως κι εσύ δεν είσαι 
ερωτευμένη/ος μαζί του πλέον και απλά υποστηρίζεις το ρόλο χωρίς συναίσθημα;

27. Με αδικούν.
Σκέψου. Αλήθεια μπορεί να σε αδικήσει κάποιος άλλος; Ειδικά, όταν εσύ γνωρίζεις ποιος είσαι. Μήπως, ο ίδιος, αδικείς τον εαυτό σου;

28. Κοιτάω το σπίτι μου και την οικογένειά μου και δεν ασχολούμαι με τους άλλους.
Χρειάζεται και η επικέντρωση στο εσωτερικό σου κομμάτι. Γιατί αν το προσέξεις καλύτερα, με τους άλλους συνεχίζεις να ασχολείσαι.

29. Έχω αναπτύξει τη συνειδητότητά μου και τελικά δεν με αγγίζουν τα καθημερινά. Όμως, γιατί δεν μου τηλεφώνησε αυτός/ή; Τώρα θα δει. Ούτε κι εγώ θα του τηλεφωνήσω.
Η ανάπτυξη της συνειδητότητας δεν έχει ταβάνι. Πάντα θα συμβαίνει κάτι, που θα πρέπει να το δεις σαν άσκηση, για να εξελιχθείς πνευματικά.

30. Ο/Η σύντροφός μου με απάτησε. Κι εγώ του έδωσα τα καλύτερα χρόνια μου. Ήμουν κερί αναμμένο για αυτόν/ήν. Πώς τόλμησε να μου το κάνει αυτό;
Το απόλυτο δράμα, καθώς και ευκαιρία, για να εξελιχθείς! Το πλάνο της ζωής σου έχει κάτι πολύ καλύτερο παρακάτω. Δεν είναι λόγια παρηγοριάς. Είναι η αλήθεια. Φρόντισε να βρεις νέα ενδιαφέροντα, που θα ανεβάσουν τη δόνησή σου. Το θέμα είναι να έχεις πίστη, ότι αξίζεις το καλύτερο. Σύντομα θα εμφανιστεί!

31. Βγαίνω να διασκεδάσω με τους φίλους μου και βαριέμαι. Πρέπει να βρω καινούριους φίλους.
Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να μην είναι το «εγώ» σου. Υπάρχει πιθανότητα να έχεις γίνει πιο συνειδητός και να έχεις αλλάξει δόνηση. Ειδικά, αν δεν έχεις το αίσθημα της κριτικής απέναντί τους.

32. Χρειάζεται να εστιαστώ στον εαυτό μου; Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να αποκοπώ από όλους. Να μείνω μόνος μου. Δεν μπορώ να το κάνω. Θα ενοχληθούν οι δικοί μου άνθρωποι.
Η αναζήτηση του αληθινού σου εαυτού είναι ένας μοναχικός δρόμος. Να γνωρίζεις, ότι όσοι σε αγαπούν θα είναι πάντα εκεί.

33. Άκουσα από αυτόν, ότι είπε για εκείνον.

Κουτσομπολιό. Μας φέρνει στα κατώτερα επίπεδα της δόνησής μας. Είναι μία έντονη κατάσταση ασυνείδητης ή και συνειδητής σύγκρισης με τους άλλους. Θυμήσου, ότι ο καθένας έχει το δικό του σκοπό ύπαρξης σε αυτή τη ζωή. Εσύ, μπορείς να γνωρίζεις μόνο το δικό σου σκοπό.

34. Εργάζομαι πολλές ώρες, αλλά λόγω της κρίσης, ο μισθός μου είναι χαμηλός. Πολλές φορές δεν μπορώ να καλύψω τις υποχρεώσεις μου.
Ο μισθός σου και γενικότερα οι οικονομικές απολαβές αντικατοπτρίζουν το επίπεδο της αυτό-αξίας σου. Ο φόβος ότι θα χάσεις τη δουλειά σου, αν ζητήσεις αύξηση, μπορεί να σε αφήσει στάσιμο για πολλά χρόνια. Κατανόησε ότι, αξίζεις να έχεις τα χρήματα που χρειάζεσαι, για να ζεις με αξιοπρέπεια. Αναζήτησε μία άλλη δουλειά, αν η εργασία που έχεις τώρα, δεν καλύπτει τις βασικές σου ανάγκες.

35. Μα αφού του είπα, πώς να λύσει το πρόβλημά του. Αν δεν με ακούει, ας κάνει ότι θέλει. Και να δεις, που δεν θα τα καταφέρει.
Να προσέχεις την έπαρση του συμβουλάτορα. Ενέχει το αίσθημα του ελέγχου.

36. Έχω δίκιο. Μπορώ να του το αποδείξω.
Όταν παραιτηθείς από την ανάγκη να έχεις δίκιο, θα απολαμβάνεις περισσότερο τη ζωή σου. Μπορείς, αν θέλεις, να αποδείξεις στον εαυτό σου πόσο τον αγαπάς και να παραδεχτείς, ότι η γνώμη των άλλων για εσένα είναι υποκειμενική. Ο καθένας μπορεί να έχει τη γνώμη του, αλλά η ζωή είναι δική σου.

37. Αυτός που εμπιστευόμουν με πούλησε. Είναι καλύτερα να το πάρω απόφαση, ότι δεν μπορώ να εμπιστεύομαι κανέναν.
Κανείς δεν μπορεί να σε πουλήσει. Μόνο, ο ίδιος, μπορείς να πουλήσεις τον εαυτό σου, όταν δεν γνωρίζεις ποιος είσαι. Με αυτή τη γνώση μπορείς να συγχωρείς τον άνθρωπο, αλλά όχι την πράξη.

38. Μου χρωστάνε χρήματα, αλλά δεν τα ζητάω.
Το «εγώ» χωρίς να το καταλαβαίνεις σε έχει φέρει σε μία κατάσταση γκρίνιας. Βάλε όριο. Για να συμβεί, συνειδητοποίησε την αληθινή αξία του εαυτού σου. Πόσο αξίζει, αυτό που προσφέρεις; Το «εγώ» σε αυτή την περίπτωση είναι ύπουλο. Φοράει τη μάσκα της καλοσύνης και αβρότητας. Σκέψου το θυμό που νιώθεις, όταν προσφέρεις χωρίς να απολαμβάνεις ή όταν αυτό που προσφέρεις δωρεάν, δεν εκτιμάται.

39. Έχω βοηθήσει πολύ τον συνάδελφό μου να τα καταφέρει στη δουλειά. Έτσι οφείλει να βοηθήσει κι αυτός εμένα, όταν θα έχω ανάγκη.
Όταν βοηθάς κάποιον, η βοήθεια αυτή επιστρέφει 3 φορές πιο δυνατή πίσω σε εσένα. Πρόσεξε όμως, όχι πάντα από αυτόν που βοήθησες. Θα πρέπει να το δεις πιο διευρυμένα και χωρίς προσδοκία.

40. Οι γονείς μου και τα αδέλφια μου ζητούν να τους βοηθάω, συνεχώς. Ότι κι αν χρειάζονται, ξέρουν ότι εγώ θα τους το προσφέρω. Θυσιάζομαι για την οικογένειά μου. Εξάλλου, αν δεν τους βοηθήσω, τι γνώμη θα σχηματίσουν για μένα;
Η γνώμη των οικείων είναι μια μορφή εξάρτησής σου από την εικόνα του «καλού παιδιού». Αναγνώρισε, ότι χρωστάς πρώτα στον εαυτό σου και μετά στους άλλους. Αυτό αρχικά μπορεί να σε φοβίσει. Να σου φανεί εγωιστικό. Όμως μάθε να βοηθάς, χωρίς να θυσιάζεσαι.

41. Χωρίσαμε. Θα επιστρέψει σε εμένα; Θα ξαναείμαστε μαζί όπως πριν;
Αν ξαναγυρίσει και είσαστε, όπως πριν, θα ξαναχωρίσετε. Καλό είναι, να προσέχουμε τι ζητάμε. Γίνε η καλύτερη εκδοχή σου και ίσως θα ήταν ωφελιμότερο, να ζητάς μία νέα σχέση ή μία νέα αρχή.

42. Νομίζω, ότι τελικά δεν θα τα καταφέρω σε αυτή τη δουλειά, που τόσο πολύ ήθελα.
Όταν βλέπεις την υλοποίηση αυτού που ζητούσες, ο φόβος κορυφώνεται. Το «εγώ» σε φέρνει αντιμέτωπο με το ενδεχόμενο της αποτυχίας. Είναι που ακόμα δεν έχεις συνειδητοποιήσει, ότι τίποτα δεν σου δίνεται χωρίς τη γνώση, που χρειάζεσαι για να επιτύχεις.

43. Είμαι πολύ τυχερός. Έχω το σπίτι που ήθελα. Το αυτοκίνητο που ήθελα. Τη γυναίκα που ήθελα και τώρα θέλω και ένα σπίτι εξοχικό στη θάλασσα, ένα μεγαλύτερο αυτοκίνητο και μία άλλη γυναίκα, γιατί βαριέμαι τα ίδια και τα ίδια.
Το «εγώ» πάντα θα σου ζητάει περισσότερα. Χρειάζεται να έχεις ανεπτυγμένο το αίσθημα της ευγνωμοσύνης, για να είσαι σε ισορροπία.

44. Με θέλουν όλοι. Αρέσω πολύ. Κανένας δεν μπορεί να μου αντισταθεί. Μπορώ να έχω όποιον θέλω.
Ναι φυσικά και μπορείς. Η αλήθεια είναι, ότι όλοι μπορούν να κάνουν το ίδιο, αρκεί να το επιλέξουν. Όμως, μήπως εδώ υπάρχει και ένας φόβος του να μην συνδεθείς στενά με κάποιον, γιατί μπορεί να πληγωθείς;

45. Θα γεράσω παρέα με τους φίλους μου.
Είσαι στο μέλλον. Δεν είσαι στο παρών. Κι αν η ζωή ή ο Θεός έχει ένα καλύτερο σενάριο για σένα; Πώς το ξέρεις; Εκτός κι αν, το να γεράσεις με τους φίλους σου είναι το μεγαλύτερο όνειρό σου. Τότε ναι, η επιθυμία σου θα γίνει πραγματικότητα.

46. Είμαι μόνος μου. Κανείς δεν με θέλει.
Είσαι με πολλούς και δεν θέλεις να το δεις. Είσαι μέρος του σύμπαντος και έχεις όλα τα χαρίσματα για να δημιουργήσεις όμορφες σχέσεις. Αρκεί να το αποφασίσεις.

47. Ξέρω τι θέλω. Να έχω την υγεία μου. Τίποτα άλλο.
Το σπουδαιότερο είναι η υγεία, σωστά. Η υγεία όμως, είναι αποτέλεσμα της αγάπης μας για το σώμα μας. Ακούς το σώμα σου, όταν σου μιλά; Ακούς τις ανάγκες του;

48. Περιμένω τη μεγάλη ευκαιρία.
Πάντα θα είσαι σε αναμονή. Πρέπει να δράσεις, για να έρθει η ευκαιρία. Εσύ τη δημιουργείς. Η ευτυχία σου είναι δική σου ευθύνη. Αποφάσισε ποιο όνειρο είναι η δική σου αλήθεια και δράσε, για να το ζήσεις. Σε μία δυνατή θέληση τίποτα και κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί.

49. Θέλω να σκέφτομαι θετικά, αλλά οι προκλήσεις της καθημερινότητας δεν με αφήνουν.
Είσαι εσύ, που διαμορφώνεις την καθημερινότητά σου. Όσο τη βλέπεις σαν δυσάρεστη πρόκληση, θα παραμένεις στην ίδια κατάσταση. Ονειρέψου την καθημερινότητά σου, όπως θέλεις να είναι. Το πρωί όταν ξυπνάς, σκέψου να συμβαίνουν μέσα στη μέρα, όλα όσα θέλεις. Νιώσε το συναίσθημα, σαν να είναι ήδη έτσι. Κράτα σταθερά στο μυαλό σου, ότι οι σκέψεις είναι το όχημα για μία καλύτερη ζωή, αλλά το συναίσθημα είναι το καύσιμο.

50. Θα ξαναπάρω τον έλεγχο της ζωής μου. Δεν θα δίνω σημασία στο «εγώ» μου.
Το «εγώ» δεν είναι κάτι έξω από εσένα. Δεν μπορείς να αποχωριστείς κάτι που υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει πάντα μέσα σου. Είναι εκεί για να σε βοηθήσει. Μόνο όταν είσαι συνειδητός, δεν θα μπορεί να σε επηρεάσει, αλλά να σε εξελίξει. Η παραμονή σου στη δυστυχία και την αρνητικότητα σε κρατά σε κατάσταση δράματος. Το δράμα μέσα σου επηρεάζει και αυτούς που είναι γύρω σου. Αποδέξου το, αυτό.

Για να δεις την αλλαγή χρειάζεται να φύγεις από την αρνητικότητα. Σταμάτα να κάνεις, αυτό που κάνεις τώρα. Μίλα στον ενδιαφερόμενο, για το πώς αισθάνεσαι. Παραιτήσου από την αρνητικότητα, που έχει δημιουργήσει ο νους σου, γύρω από μία κατάσταση. Οτιδήποτε γίνεται με αρνητική ενέργεια, θα μολυνθεί με αυτήν και με τον καιρό θα δώσει περισσότερο πόνο, περισσότερη δυστυχία.
Να έχεις πίστη στο καλύτερο και στο ωραιότερο που αξίζεις.
Ζήσε με αγάπη!

Οι σκέψεις σαν άσπρα και μαύρα πουλιά

Οι άνθρωποι, στις σχέσεις τους μεταξύ τους, μπορούν να παρομοιαστούν με δύο αντικριστούς τοίχους. Κάθε τοίχος είναι διάτρητος από πολλές μικρές τρύπες, στις οποίες φωλιάζουν άσπρα και μαύρα πουλιά. Τα μαύρα πουλιά είναι αρνητικές και μοχθηρές σκέψεις. Τα άσπρα πουλιά είναι αγαθές και καλές σκέψεις.
Τα άσπρα πουλιά, εξαιτίας του σχήματός και του μεγέθους τους, μπορούν να μπαίνουν μόνο στις τρύπες που είναι για άσπρα πουλιά. Το ίδιο ισχύει και για τα μαύρα.
Τώρα ας υποθέσουμε, ότι υπάρχουν δυο άνδρες, που πιστεύουν ότι είναι εχθροί. Ας ονομάσουμε τον ένα Γιουσούφ και τον άλλον Αλή.
Ο Γιουσούφ, πεπεισμένος μια μέρα, ότι ο Αλή θέλει το κακό του, νιώθει να κυριεύεται από θυμό απέναντί του και του στέλνει αρνητικές σκέψεις, γεμάτες μίσος. Κάνοντάς το αυτό, απελευθερώνει ένα μαύρο πουλί και την ίδια στιγμή μια τρύπα από τον τοίχο του μένει κενή. Το μαύρο πουλί του πετάει προς τον Αλή και ψάχνει μια άδεια τρύπα στο μέγεθός του, για να φωλιάσει εκεί. Εάν ο Αλή δεν έχει στείλει ένα δικό του μαύρο πουλί στον Γιουσούφ, αν δηλαδή δεν έχει κάνει καμία αρνητική σκέψη γι’ αυτόν, τότε καμιά από τις τρύπες του δε θα είναι κενή. Έτσι, μη βρίσκοντας μέρος για να φωλιάσει, το μαύρο πουλί του Γιουσούφ αναγκαστικά θα επιστρέψει στην αρχική του φωλιά, κουβαλώντας μαζί του το κακό, με το οποίο είχε φορτιστεί, κακό το οποίο καταλήγει στον Γιουσούφ.
Όμως ας υποθέσουμε ότι και ο Αλή έχει στείλει μια κακή σκέψη. Κάνοντας κάτι τέτοιο, ελευθερώνει μια τρύπα στον τοίχο του, στην οποία μπορεί να φωλιάσει πλέον το μαύρο πουλί του Γιουσούφ, εκπληρώνοντας την καταστροφική αποστολή του. Την ίδια στιγμή το μαύρο πουλί του Αλή πετάει προς τον Γιουσούφ και βρίσκοντας την άδεια τρύπα φωλιάζει κάνοντας τα ίδια. Έτσι, τα δύο μαύρα πουλιά φέρνουν σε πέρας το έργο τους, που είναι η καταστροφή του στόχου τους.
Όμως μόλις η αποστολή τους έχει ολοκληρωθεί, το καθένα επιστρέφει στη βάση του, γιατί όπως είναι γνωστό από τα πανάρχαια χρόνια, καθετί επιστρέφει στην πηγή του. Έτσι στο τέλος, ο δημιουργός μιας κακής σκέψης, πλήττεται ταυτόχρονα από το μαύρο πουλί του εχθρού του αλλά και από το δικό του, που επιστρέφει στη φωλιά του.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα άσπρα πουλιά. Εάν στέλνουμε μόνο καλές σκέψεις στον εχθρό μας, ενώ ο ίδιος απευθύνει αρνητικές σκέψεις σε μας, τότε τα μαύρα του πουλιά μη βρίσκοντας μέρος σε μας να φωλιάσουν, θα επιστρέφουν σε εκείνον που τα έστειλε. Όσο για τα άσπρα πουλιά, που κουβαλούν αγαθές σκέψεις και στέλνουμε στον εχθρό μας, εάν δεν βρίσκουν άδεια τρύπα εκεί να φωλιάσουν, θα επιστρέψουν σε μας φορτισμένα με όλη τη θετική ενέργεια, που κουβαλούν.
Έτσι αν στέλνουμε μόνο καλές σκέψεις, αυτές θα επιστρέφουν δυναμωμένες σε μας και θα αγγίζουν βαθιά τον πυρήνα της ύπαρξής μας.
Να γιατί πρέπει πάντα να ευλογούμε και να επιθυμούμε το καλύτερο τόσο για τους εχθρούς, όσο και για τους φίλους μας. Με αυτό τον τρόπο, η ευλογία όχι μόνο πηγαίνει προς τον απέναντι, εκπληρώνοντας τον κατευναστικό της σκοπό, αλλά επίσης επιστρέφει σε μας κάποια μέρα με όλο το καλό, με το οποίο είχε φορτιστεί.

Μονομαχία με τον φόβο

Μονομαχία με τον φόβο
Ήταν κάποτε μια νεαρή πολεμίστρια. Ο δάσκαλός τής είπε, ότι έπρεπε να μονομαχήσει με το φόβο. Η ίδια δεν ήθελε να το κάνει. Φαινόταν πολύ επιθετικός ο φόβος . Ήταν τρομακτικός και έμοιαζε εχθρικός. Αλλά ο δάσκαλος επέμενε, ότι έπρεπε να το κάνει και της έδωσε οδηγίες για τη μάχη.
Η μέρα έφτασε. Η μαθήτρια πολεμίστρια στάθηκε από τη μια πλευρά και ο φόβος από την άλλη. Η νεαρή γυναίκα ένιωθε πολύ μικρή και ο φόβος φαινόταν τεράστιος και άγριος. Ο καθένας είχε τα όπλα του.
Η νεαρή σηκώθηκε και πήγε προς το φόβο, έκανε τρεις βαθιές υποκλίσεις και ρώτησε:
« Μπορώ να έχω την άδεια να πολεμήσω με σένα; »
Ο φόβος απάντησε :
« Σ’ ευχαριστώ, που μου δείχνεις τόσο σεβασμό και ζητάς την άδεια. »
Τότε η νεαρή είπε:
« Πώς μπορώ να σε νικήσω; »
Ο φόβος απάντησε:
« Τα όπλα μου είναι, ότι μιλάω γρήγορα και έρχομαι πολύ κοντά στα μούτρα σου. Τότε παραλύεις και κάνεις, ότι κι αν σου πω. Αν δεν κάνεις ότι σου λέω, δεν έχω δύναμη. Μπορείς να με ακούσεις, να με σεβαστείς, ακόμη και να σε πείσω, αλλά αν δεν κάνεις ότι σου λέω, δεν θα έχω καμιά δύναμη ».
Με αυτόν τον τρόπο η νεαρή πολεμίστρια έμαθε, πώς να νικάει το φόβο.