Η ελεημοσύνη του χωρικού

Κάποτε ένας χωρικός άκουσε στην εκκλησία, ότι αν δώσεις ελεημοσύνη, θα λάβεις εκατονταπλάσια από τον Θεό. Είπε λοιπόν στην γυναίκα του να δώσουν ως ελεημοσύνη το μοναδικό βόδι, που είχαν και ο Κύριος θα τους επέστρεφε 100 βόδια για την καλή τους πράξη. Δεν δίστασε δε καθόλου να δώσει το βόδι του, έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη στον Κύριο.
Έδωσε λοιπόν το βόδι και περίμενε την ανταπόδοση από τον Θεό. Περνούσε ο καιρός και τα 100 βόδια δεν ερχόταν. Ένα πρωί λοιπόν αποφάσισε να ανέβει στο γειτονικό βουνό, για να βρει τον Θεό και να τον ρωτήσει, πότε θα του έδινε τα 100 βόδια, που άκουσε στο κήρυγμα του ιερέα. Ανεβαίνοντας στο βουνό συνάντησε έναν ασκητή.
« Πού πηγαίνεις; » ρώτησε ο ασκητής.
« Πάω να βρω τον Θεό, να τον ρωτήσω πότε θα μου στείλει τα εκατό βόδια , για την ελεημοσύνη που έκανα. »
« Όταν Τον συναντήσεις, » είπε ο ασκητής, « ρώτησέ Τον και για μένα. Είμαι στο βουνό και ζω ασκητικά εδώ και σαράντα χρόνια. Κέρδισα τελικά την Βασιλεία των Ουρανών; »
« Ευχαρίστως να Τον ρωτήσω » αποκρίθηκε ο χωρικός και συνέχισε τον δρόμο του. 
Λίγο πιο πάνω συνάντησε έναν γέρο άντρα με λευκή γενειάδα.
« Ποιόν ψάχνεις; » ρώτησε ο γέροντας.
« Άκουσα στην εκκλησία, ότι αν κάνω ελεημοσύνη, θα πάρω εκατονταπλάσια από τον Θεό. Ψάχνω λοιπόν τον Θεό, να μου πει πότε θα με ανταμείψει, για την ελεημοσύνη μου. »
« Γύρνα στο σπίτι σου και σκάψε κάτω από το δέντρο στην αυλή σου. Θα βρεις ένα τσουκάλι με λίρες. Μη το πεις πουθενά, μόνο συνέχισε να βοηθάς τον κόσμο και δεν θα στερηθείς τίποτα στη ζωή σου. »
« Σε ευχαριστώ γέροντα. Και κάτι ακόμα. Ερχόμενος να σε βρω, συνάντησα έναν ασκητή και μου ζήτησε να σε ρωτήσω, αν μετά από σαράντα χρόνια πνευματικών αγώνων και άσκησης, κέρδισε τελικά την Βασιλεία των Ουρανών. »
« Να πεις σε αυτόν τον ασκητή, ότι κι άλλα σαράντα χρόνια να κάτσει στο βουνό, δεν θα κερδίσει την Βασιλεία των Ουρανών. Τον ασκητή αυτόν του δίνω κάθε μέρα ένα παξιμάδι εδώ και σαράντα χρόνια. Σήμερα , ξέροντας ότι θα έρθεις, του έδωσα δύο παξιμάδια , ένα για αυτόν και ένα για σένα. Αυτός όμως αντί να σου δώσει το ένα , τα κράτησε και τα δύο για τον εαυτό του , χωρίς να έχει εμπιστοσύνη σε μένα. Εσύ όμως χωρίς δισταγμό έδωσες το βόδι σου, πιστεύοντας σε αυτό, που άκουσες στην εκκλησία. »

Οι 27 προκαταλήψεις

Η προκατάληψη της οικογένειας. 
Όλοι μας έχουμε την προδιάθεση, να πιστεύουμε αυτόματα τις πληροφορίες, που μας παρέχουν μέλη της οικογένειάς μας και στενοί φίλοι. Από τότε που γεννιόμαστε, ο εγκέφαλός μας βασίζεται σε αυτά τα άτομα, γι’ αυτό και τείνουμε να αποδεχόμαστε τον κόσμο, χωρίς να ελέγχουμε τα γεγονότα.
Η προκατάληψη της εξουσίας. 
Τείνουμε να πιστεύουμε τους ανθρώπους, που κατέχουν θέσεις ισχύος και γοήτρου. Τους θεωρούμε πιο αξιόπιστους, χωρίς να ελέγχουμε τις πηγές τους.
Η προκατάληψη της γοητείας. 
Θεωρούμε πιο αξιόπιστους τους πιο ψηλούς και γοητευτικούς ανθρώπους, επειδή ο εγκέφαλός μας έλκεται από αυτό, που τον ευχαριστεί αισθητικά. Οι πιο ευπαρουσίαστοι άνθρωποι έχουν περισσότερες πιθανότητες, να μας πείσουν.
Η προκατάληψη της επιβεβαίωσης. 
Έχουμε την τάση να δίνουμε έμφαση σε πληροφορίες, που στηρίζουν τα πιστεύω μας, ενώ υποσυνείδητα αγνοούμε ή απορρίπτουμε πληροφορίες, που τα αντικρούουν. Από τη στιγμή που τα πιστεύω μας έχουν ενσωματωθεί στο νευρικό μας κύκλωμα, στοιχεία που αντιτίθεται σε αυτά, δεν μπορούν πολλές φορές να εισβάλλουν στις υπάρχουσες διαδικασίες του εγκεφάλου.
Η προκατάληψη της αυτοεξυπηρέτησης. 
Σε συνδυασμό με την προκατάληψη της επιβεβαίωσης εμφανίζουμε επίσης την τάση, να συντηρούμε πεποιθήσεις, που ευνοούν τα προσωπικά μας συμφέροντα και τους προσωπικούς μας στόχους.
Η προκατάληψη της ομάδας. 
Υποσυνείδητα υιοθετούμε ευνοϊκή μεταχείριση για τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας μας και σπάνια αμφισβητούμε τα πιστεύω τους, επειδή ο εγκέφαλός μας είναι έτσι κατασκευασμένος, ώστε να αναζητά τη συμφωνία με τους γύρω του.
Η προκατάληψη για άτομα εκτός ομάδας. 
Γενικά, απορρίπτουμε ή υποτιμούμε τα πιστεύω ανθρώπων, που δεν ανήκουν στην ομάδα μας, κυρίως όταν οι πεποιθήσεις τους διαφέρουν αισθητά από τις δικές μας. Επιπλέον έχουμε τη βιολογική προδιάθεση να αναστατωνόμαστε, όταν ερχόμαστε σε επαφή με ανθρώπους διαφορετικού εθνοτικού και πολιτιστικού υποβάθρου , έστω κι αν είναι μέλη της ομάδας μας.
Η προκατάληψη της κοινωνικής συναίνεσης. 
Όσο περισσότερο οι άλλοι συμφωνούν μαζί μας, τόσο περισσότερο πιστεύουμε, ότι οι πεποιθήσεις μας είναι αληθινές. Αντίθετα όσο περισσότερο διαφωνούν οι άλλοι μαζί μας, τόσο πιθανότερο είναι να καταπιέσουμε και να αμφισβητήσουμε τα ίδια μας τα πιστεύω , ακόμα κι όταν είναι σωστά.
Η προκατάληψη του πλήθους. 
Αυτή η προκατάληψη αντικατοπτρίζει την τάση μας, να υιοθετούμε το σύστημα πεποιθήσεων της ομάδας, στην οποία ανήκουμε. Όσο περισσότεροι άνθρωποι μας περιβάλλουν, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες να τροποποιήσουμε τα πιστεύω μας, για να ταιριάζουν με τα δικά τους.
Η προκατάληψη της προβολής. 
Συχνά υποθέτουμε, χωρίς να το επαληθεύουμε, ότι τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας μας έχουν παρόμοια πιστεύω, παρόμοιες ηθικές αξίες και βλέπουν τον κόσμο μέσα από τα μάτια μας. Η CIA περιγράφει αυτή την προκατάληψη ως τη νοοτροπία « όλοι σκέφτονται όπως εμείς » και τη θεωρεί μια από τις πιο επικίνδυνες,  επειδή οι διαφορετικοί πολιτισμοί και οι διαφορετικοί τύποι ανθρώπων δεν σκέφτονται όπως εμείς.
Η προκατάληψη της προσμονής. 
Όταν ψάχνουμε για πληροφορίες, ή όταν κάνουμε κάποια έρευνα, έχουμε την τάση να
« ανακαλύπτουμε,» αυτό ακριβώς που ψάχνουμε. Στην ιατρική οι διπλά τυφλές μελέτες έχουν σκοπό, να εξαλείψουν αυτή τη διαβρωτική προκατάληψη.
Η προκατάληψη των « μαγικών αριθμών. » 
Οι αριθμοί επηρεάζουν τα πιστεύω μας εξαιτίας των ισχυρών ποσοτικών λειτουργιών του εγκεφάλου. Όσο πιο μεγάλος και υποβλητικός είναι ένας αριθμός, τόσο μεγαλύτερη είναι και η συναισθηματική του αντίδραση. Κι αυτή με τη σειρά της ενδυναμώνει την εμπιστοσύνη μας στην πληροφορία, που προσδιορίζεται ποσοτικά.
Η προκατάληψη της πιθανότητας. 
Μας αρέσει να πιστεύουμε, ότι είμαστε πιο τυχεροί από τους άλλους και ότι μπορούμε να καταπολεμήσουμε τις ανισότητες (άτομα με κατάθλιψη τείνουν να πιστεύουν το αντίθετο). Αυτή η αισιοδοξία είναι επίσης γνωστή ως η προκατάληψη του τζογαδόρου.
Αν στρίψεις ένα νόμισμα, και φέρεις κορώνα 9 φορές στη σειρά, οι περισσότεροι άνθρωποι θα στοιχηματίσουν πολλά λεφτά ότι την επόμενη φορά θα είναι γράμματα. Φυσικά, οι πιθανότητες παραμένουν ίδιες κάθε φορά που στρίβεις ένα νόμισμα: πάντα υπάρχουν 50 τοις εκατό πιθανότητες να φέρεις γράμματα. Επίσης, όλοι κουβαλάμε «μαγικές» προκαταλήψεις από την παιδική μας ηλικία. Έτσι, πολλοί ενήλικες, κυρίως οι τζογαδόροι, έχουν πάνω τους διάφορα φυλαχτά (ένα τετράφυλλο τριφύλλι, ένα λαγοπόδαρο, ένα νόμισμα), που υποτίθεται ότι τους φέρνουν τύχη.
Η προκατάληψη της αιτίας-αποτελέσματος. 
Ο εγκέφαλός μας έχει την προδιάθεση να κάνει συνειρμούς ανάμεσα σε δύο γεγονότα, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ τους. Αν πιεις κάποιο βότανο και σου περάσει το κρυολόγημα, τότε αποδίδεις την ανάρρωσή σου στο βότανο αυτό, έστω κι αν σε αυτό συνέβαλαν στην πραγματικότητα δεκάδες άλλοι άσχετοι παράγοντες.
Η προκατάληψη της ευχαρίστησης. 
Τείνουμε να πιστεύουμε, ότι οι ευχάριστες εμπειρίες αντικατοπτρίζουν μεγαλύτερες αλήθειες απ’ ότι οι δυσάρεστες εμπειρίες. Εν μέρει, επειδή τα κέντρα ευχαρίστησης του εγκεφάλου βοηθούν στον έλεγχο της δύναμης των αντιλήψεων, των αναμνήσεων και των σκέψεων.
Η προκατάληψη της προσωποποίησης. 
Δείχνουμε ιδιαίτερη προτίμηση, στο να δίνουμε αρετές έμψυχων όντων σε άψυχα αντικείμενα. Επίσης, συνηθίζουμε να δίνουμε ανθρώπινη μορφή ή μορφή ζώου σε αφηρημένα ερεθίσματα (σκιές, συγκεχυμένους θορύβους, κ.λπ.). Αυτή η αντιληπτική και γνωστική λειτουργία πυροδοτεί διάφορες δεισιδαιμονίες.
Η προκατάληψη της αντίληψης. 
Ο εγκέφαλός μας υποθέτει αυτόματα, ότι οι αντιλήψεις και τα πιστεύω μας αντιπροσωπεύουν αντικειμενικές αλήθειες για τον εαυτό μας και τον κόσμο. Εξ ου και η έκφραση «Αν δεν το δω, δεν το πιστεύω».
Η προκατάληψη της επιμονής. 
Όταν πιστεύουμε σε κάτι, επιμένουμε ότι είναι αληθινό, ακόμη κι όταν έχουμε στη διάθεσή μας στοιχεία, που λένε το αντίθετο. Και όσο περισσότερο συντηρούμε ορισμένες πεποιθήσεις, τόσο πιο βαθιά εντυπώνονται στο νευρικό μας κύκλωμα.
Η προκατάληψη της ψευδούς μνήμης. 
Ο εγκέφαλός μας τείνει να συγκρατεί για περισσότερο χρονικό διάστημα ψευδείς απ’ ότι αληθείς μνήμες. Επίσης, είναι εύκολο να εμφυτεύσεις ψευδείς μνήμες σε άλλους, όταν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες και οι πληροφορίες είναι αληθοφανείς.
Η προκατάληψη της θετικής μνήμης. 
Όταν αναπολούμε το παρελθόν, τείνουμε να ωραιοποιούμε τα γεγονότα και να τους δίνουμε μια πιο θετική δύναμη από την πραγματική.
Η προκατάληψη της λογικής. 
Έχουμε την τάση να πιστεύουμε επιχειρήματα, που μας φαίνονται πιο λογικά. Επίσης, συνηθίζουμε να αγνοούμε πληροφορίες, που δεν μας φαίνεται ότι βγάζουν νόημα. Όπως έχει πει ο Γουίλιαμ Τζέημς: «Κατά κανόνα, δεν πιστεύουμε τα γεγονότα και τις θεωρίες, που φαίνονται άχρηστες».
Η προκατάληψη της πειθούς. 
Όταν διαφωνούμε για κάποιο θέμα, πιστεύουμε συνήθως εκείνον, που έχει πιο δραματικά και συναισθηματικά επιχειρήματα για μια άποψη. Ο εγκέφαλός μας τείνει να συντονίζεται με τους καλούς ομιλητές, με αποτέλεσμα αν κινδυνεύουμε, να πιαστούμε αιχμάλωτοι των συναισθημάτων και των πεποιθήσεών τους.
Η προκατάληψη του πρώτου. 
Δίνουμε περισσότερο βάρος και θυμόμαστε πιο εύκολα ονόματα και πληροφορίες, που αναγράφονται πρώτα σε μια λίστα.
Η προκατάληψη της αβεβαιότητας. 
Ο εγκέφαλός μας δεν συμπαθεί την αβεβαιότητα και την αοριστία. Γι’ αυτό, από το να μην είμαστε σίγουροι, προτιμάμε είτε να πιστεύουμε είτε να μην πιστεύουμε.
Η προκατάληψη των συναισθημάτων. 
Τα δυνατά συναισθήματα συνήθως παρεμποδίζουν τη λογική και την ορθή κρίση. Ο θυμός έχει την τάση, να μας δημιουργεί την πεποίθηση, ότι έχουμε δίκιο και το σωστό με το μέρος μας. Η αγωνία υπονομεύει αυτήν ακριβώς την πεποίθηση, ενώ η κατάθλιψη επισκιάζει τις αισιόδοξες πεποιθήσεις.
Η προκατάληψη της δημοσιότητας. 
Οι εκδότες βιβλίων, εφημερίδων και περιοδικών προτιμούν να εκδίδουν έργα με αίσιο τέλος, ενώ απορρίπτουν έργα με αρνητική έκβαση. Έτσι, μια έρευνα, που δεν έχει επίδραση στον κόσμο, έχει λιγότερες πιθανότητες να δημοσιευθεί σε σχέση με ένα εύρημα με θετικά αποτελέσματα. Μια άλλη διάσταση αυτής της προκατάληψης είναι η τάση των αναγνωστών, να θεωρούν αυτόματα αλήθεια ότι δημοσιεύεται, ακόμη κι αν αποτελεί δημοσίευμα του κίτρινου τύπου.
Η προκατάληψη του τυφλού σημείου. 
Τελευταία, αλλά πολύ σημαντική, είναι η προκατάληψη που οι επιστήμονες αποκαλούν 
« προκατάληψη του τυφλού σημείου. » Οι περισσότεροι άνθρωποι αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν, πόσες γνωστικές προκαταλήψεις έχουν στην πραγματικότητα ή πόσο συχνά πέφτουν θύμα αυτών τους των προκαταλήψεων Οι διαφημιστές και οι πολιτικοί έχουν πλήρη επίγνωση αυτών των τυφλών σημείων και στοχεύουν επίτηδες στις δικές μας προκαταλήψεις, για να πουλήσουν τα προϊόντα ή τις ιδέες τους. Ως ένα βαθμό, όλοι μας χειραγωγούμε τους άλλους, προκειμένου να τους πείσουμε, να ενστερνιστούν τα δικά μας πιστεύω. Το κάνουν οι γονείς με τα παιδιά τους, οι δάσκαλοι με τους μαθητές τους, οι ερευνητές με τους συναδέλφους τους, οι εραστές μεταξύ τους. Δυστυχώς, συχνά το κάνουμε, χωρίς να συνειδητοποιούμε τα ενδιαφέροντα και τις ανάγκες του άλλου.

Ο αγνωστικιστής προσήλυτος

Ένας αγνωστικιστής σκέφτηκε να γίνει χριστιανός και θέλησε να εξετάσει τις εκδοχές του χριστιανισμού, για να επιλέξει. Βρίσκει λοιπόν τρεις ιερείς έναν ορθόδοξο, έναν προτεστάντη κι έναν παπικό. Τους λέει τις προθέσεις του κι εκείνοι συμφωνούν να τον 
'' ξεναγήσουν '' στις εκκλησίες τους.
Πάει ο αγνωστικιστής με τον προτεστάντη μια Κυριακή, μπαίνει στο ναό και βλέπει τους ανθρώπους τακτοποιημένους με τα καλά τους ρούχα, ο καθένας στο κάθισμα του, μπροστά από τον κάθε πιστό μια Καινή Διαθήκη, η χορωδία να λέει τους ύμνους αρμονικά, τα πάντα να λάμπουν από καθαριότητα και μετά το τέλος όλοι του φερθήκαν ευγενικά με πολύ καλούς τρόπους.
Την επόμενη Κυριακή συνεννοήθηκε με τον παπικό να πάει στο δικό του ναό. Μπαίνει μέσα, πλένει τα χέρια, ρίχνει το κέρμα ν ανάψει το λαμπάκι αντί για κερί και κάθεται. Ούτε εκεί όρθιοι, όλοι στα καθίσματά τους με τάξη και αρμονία. Άκουσε και την εγκύκλιο του Πάπα, είδε και τις φωτογραφίες του, που δέσποζαν ακόμα και εντός του ναού. Πέρασε η ώρα, τέλειωσε η λειτουργία ,τον καλοδεχθήκαν, τον κέρασαν κι έφυγε.
Την τρίτη Κυριακή κανόνισε να πάει στην ορθόδοξη εκκλησία. Μπαίνει μέσα και βλέπει άλλους να μιλάνε μεταξύ τους, πολλούς όρθιους γιατί δεν έφθαναν τα καθίσματα, τη νεωκόρο να μαλώνει με μια κυρία γιατί της έσβησε γρήγορα το κερί που άναψε, άκουγε τα μωρά να τσιρίζουν και να μη τα παρατηρεί κανείς, ο παπάς να φωνάζει στον ψάλτη να τελειώσει τα τεριρέμ κλπ. Μόλις τελείωσε η λειτουργία άρχισαν και τα μνημόσυνα, όπου άλλοι έβγαιναν στην εκκλησία κι άλλοι έμπαιναν με θόρυβο και φασαρία.
Ο ορθόδοξος απογοητεύτηκε από την εικόνα, που είδε ο προσήλυτος αγνωστικιστής. 
Την επόμενη εβδομάδα συναντήθηκαν όλοι για να μάθουν τι αποφάσισε ο προσήλυτος. Όταν βρεθήκαν όλοι μαζί, τους λέει:
« Στην προτεσταντική εκκλησιά είδα μεγάλη τάξη και ευγένεια.
Στην παπική είδα μεγάλη αφοσίωση στον πνευματικό σας αρχηγό και τις οδηγίες του ιερέα σας.
Στην ορθόδοξη εκκλησιά είδα τέτοιο μπάχαλο, που δεν το περίμενα ! »
Ο ορθόδοξος σκυθρώπιασε απογοητευμένος, ενώ οι άλλοι δυο αναθάρρησαν. Και καταλήγει ο αγνωστικιστής:
« Θα γίνω ορθόδοξος ! »
« Μα πώς; » αναρωτιούνται οι άλλοι.
« Ακούστε, » λέει ο προσήλυτος. « Τα δικά σας δικαιολογούνται με την τάξη, που έχει ο ένας και την πειθαρχία, που έχει ο άλλος. Τούτο εδώ  και δείχνει τον ορθόδοξο,  δεν δικαιολογείται αλλιώς. Με τέτοιο μπάχαλο, μόνο αν έχεις τον Θεό μαζί σου διατηρείσαι 2000 χρόνια! »

Στρείδι και μαργαριτάρι

Τι κάνει το στρείδι για να κατασκευάσει ένα μαργαριτάρι;
Στην αρχή πέφτει μέσα στο όστρακο ένας κόκκος άμμου κι αυτός ο κόκκος είναι μία δυσκολία για το στρείδι, που το ερεθίζει.
« Α λέει, πως θα απαλλαχτώ από αυτή τη δυσκολία; Με πληγώνει, με πονάει, τι να κάνω; »
Και να που αρχίζει να σκέφτεται, μέχρι την ημέρα που θα καταλάβει, ότι ποτέ δεν θα καταφέρει να βγάλει από μέσα του αυτόν τον κόκκο άμμου, αλλά μπορεί να τον σκεπάσει με τρόπο, ώστε να γίνει λείος, γυαλιστερός και βελούδινος.
Και όταν πετύχει, γίνεται ευτυχισμένο και λέει :
« Α! Νίκησα μια δυσκολία. »
Χιλιάδες χρόνια τώρα, το μαργαριτοφόρο στρείδι διδάσκει την ανθρωπότητα, οι άνθρωποι όμως δεν κατάλαβαν το μάθημα.
Και ποιο είναι αυτό το μάθημα ;
Ότι αν καταφέρουμε και περιβάλλουμε τις δυσκολίες μας και ότι άλλο μας στεναχωρεί, με μία φωτεινή, απαλή, ιριδόχρωμη ύλη, θα έχουμε απίστευτα πλούτη.
Λοιπόν στο εξής, αντί να παραπονιόμαστε και να βασανιζόμαστε χωρίς να πετυχαίνουμε τίποτα, ας προσπαθήσουμε να καταφέρουμε να εκκρίνουμε αυτή την ειδική ουσία, που μπορεί να περιβάλλει τις δυσκολίες μας.
Όταν βρεθούμε μπροστά σε ένα οδυνηρό γεγονός, ή συναντήσουμε ανθρώπους με αρνητική 
συμπεριφορά , αντί να μεμψιμοιρήσουμε, ας το αντιμετωπίσουμε λέγοντας:
« Θεέ μου τι τύχη, ακόμη ένας κόκκος άμμου, να η προοπτική για την δημιουργία ακόμη ενός μαργαριταριού ! »
Αν κρατάμε στην επίγνωσή μας αυτή την εικόνα του μαργαριτοφόρου στρειδιού, ίσως να πετυχαίνουμε να γαληνεύουμε και να ηρεμούμε μέσα μας , ακόμη κι όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι σε αντίξοες συνθήκες.

Ο γέρο-πωλητής αυγών

Ένας ηλικιωμένος κύριος με σκαμμένο από 
ρυτίδες πρόσωπο , με τα πολλά χρόνια να βαραίνουν την πλάτη του , σε μια γωνιά του δρόμου άπλωσε για πώληση την πραμάτειά του , που ήταν ταπεινά αυγά.
Μία κυρία εμφανώς ευκατάστατη, που πέρασε από μπροστά του , ρώτησε:
« Πόσο κάνουν τα αυγά; »
Ο γέρος πωλητής απάντησε:
« 30 λεπτά το ένα αυγό, κυρία. »
Του είπε:
« Θα πάρω 10 αυγά και θα σου δώσω 2,50 Ευρώ, διαφορετικά θα φύγω. »
Ο γέρος πωλητής απάντησε:
« Εντάξει, πάρτε τα στην τιμή που θέλετε. Και ίσως μου φέρει γούρι η επίσκεψη σας, γιατί σήμερα δεν έχω πουλήσει ούτε ένα αυγό μέχρι τώρα. »
Η κυρία πήρε τα αυγά και έφυγε, με χαμόγελο ικανοποίησης να διαγράφεται στο πρόσωπό της. Έκανε παζάρι και έγινε αυτό που ήθελε αυτή . Έβαλε τα αυγά στο διθέσιο αυτοκίνητο της και πήγε στο απέναντι εστιατόριο με τη φίλη της. Εκεί παρήγγειλαν, για να γευματίσουν. Και παρόλο που πήραν πολλά πιάτα, έφαγαν τόσο λίγο , που τα πιάτα που άφησαν πάνω στο τραπέζι, ήταν σχεδόν ανέγγιχτα.
Αφού τελειώσανε το γεύμα τους η κυρία ζήτησε τον λογαριασμό. Ήταν €37,30 και έδωσε €40,00, λέγοντας στον σερβιτόρο να κρατήσει τα ρέστα.
Αυτό το περιστατικό ήταν αρκετά φυσιολογικό για τον σερβιτόρο, αλλά έδειχνε επώδυνο για τον φτωχό πωλητή αυγών, που κοιτούσε από μακριά , όλα όσα διαδραματίστηκαν στο εστιατόριο. Του κακοφάνηκε, που η κυρία εξήντλησε όλη της τη '' τσιγγουνιά '' σε αυτόν , ενώ φάνηκε τόσο γαλαντόμα στον σερβιτόρο.
Αλήθεια φαίνεται πως συμβαίνει συχνά, να δείχνουμε πάντα την δύναμη μας, όταν βλέπουμε έναν φτωχότερο άνθρωπο, που εμφανώς του λείπουνε τα αναγκαία , ενώ γινόμαστε απλόχεροι, σε όσους δεν έχουν και τόσο ανάγκη την γενναιοδωρία μας;
Κάποτε κάποιος έγραψε :
« Ο πατέρας μου αγόραζε απλά πράγματα από φτωχούς πλανόδιους σε τιμή μεγαλύτερη από την αντίστοιχη σε καταστήματα , παρόλο που δεν τα χρειαζόταν. Μερικές φορές μάλιστα συνήθιζε να τους δίνει πολύ παραπάνω χρήματα, από όσα αυτοί ζητούσαν.
Με παραξένεψε αυτή η συνήθεια του και έτσι τον ρώτησα, γιατί το κάνει αυτό.
Ο πατέρας μου απάντησε , ότι το κάνει επειδή το θεωρεί σαν μια πράξη φιλανθρωπίας , τυλιγμένη σε αξιοπρέπεια. »

Παγωτό με αμύγδαλα

Τον καιρό που τα παγωτά ήταν πιο φθηνά απ’ ότι σήμερα, ένα παιδάκι δέκα ετών μπήκε στο ζαχαροπλαστείο και κάθισε σ’ ένα τραπέζι. Η σερβιτόρα τον πλησίασε , φέρνοντάς του ένα ποτήρι νερό και περίμενε την παραγγελία.
« Πόσο κάνει ένα παγωτό σοκολάτα και με αμύγδαλα από επάνω; » τη ρώτησε το παιδί.
« Εξήντα δραχμές, » απάντησε εκείνη.
Το παιδί έβγαλε από την τσέπη μία χούφτα νομίσματα και άρχισε να μετράει.
« Και πόσο κάνει χωρίς αμύγδαλα; » ρώτησε πάλι σχεδόν ντροπιασμένος.
Άλλοι πελάτες περίμεναν να δώσουν παραγγελία και η κοπέλα άρχισε να χάνει την υπομονή της.
« Σαράντα πέντε δραχμές, » του είπε κάπως απότομα.
Το παιδί άρχισε να μετράει πάλι τα νομίσματα και είπε αποφασιστικά :
« Θέλω ένα παγωτό σοκολάτα, χωρίς αμύγδαλα από 
επάνω. »
Η σερβιτόρα του έφερε τη παραγγελία μαζί με την απόδειξη και έφυγε.
Το παιδί έφαγε το παγωτό, πλήρωσε στο ταμείο και έφυγε.
Όταν η σερβιτόρα ήρθε να καθαρίσει το τραπεζάκι , παρατήρησε πως δίπλα στο άδειο μπωλ και το ποτήρι με το νερό, βρίσκονταν όμορφα τακτοποιημένα, νομίσματα αξίας δεκαπέντε δραχμών.
Η σερβιτόρα κάθισε αποκαμωμένη στο τραπέζι με βουρκωμένα μάτια , πιάνοντας τα μαλλιά της με τα χέρια της . Αντιλήφθηκε πως η καθυστέρηση στην παραγγελία δεν είχε σαν αιτία, το ότι το παιδί δεν είχε τα χρήματα για παγωτό με αμύγδαλα , αλλά στο ότι επιθυμούσε το παιδί να της αφήσει φιλοδώρημα , στερώντας από το ίδιο την χαρά να απολαύσει το παγωτό του όπως το επιθυμούσε ! Επιπλέον το παιδί παράβλεψε την αγενή συμπεριφορά της απέναντί 
του .

Τελευταίος δημιουργήθηκε ο άνθρωπος

Κάποτε μια ομάδα σοφών συγκεντρώθηκε, για να συζητήσει για το έργο της Δημιουργίας. Ήθελαν να μάθουν, γιατί ο Θεός άφησε για την έκτη μέρα τη δημιουργία του ανθρώπου.
« Σκέφτηκε πρώτα να οργανώσει καλά το Σύμπαν, ώστε να χαιρόμαστε όλα τα θαυμάσια, που έχουμε στη διάθεσή μας, » είπε ένας από αυτούς.
« Πρώτα απ' όλα θέλησε να κάμει μερικές δοκιμές στα ζώα, έτσι ώστε να μην κάνει τα ίδια λάθη μαζί μας, » υποστήριξε κάποιος άλλος.
Καθώς πλησίασε ένας σοφός γέροντας να τους χαιρετήσει, άδραξαν την ευκαιρία και τον ρώτησαν:
« Γέροντα, κατά τη γνώμη σου, γιατί ο Θεός άφησε την τελευταία ημέρα για να δημιουργήσει τον άνθρωπο; »
« Είναι πολύ απλό, » σχολίασε ο σοφός γέροντας.
« Όταν φουσκώνουμε από υπερηφάνεια και έπαρση, να θυμόμαστε ότι ακόμη και ένα απλό κουνούπι, είχε προτεραιότητα στο έργο της δημιουργίας του κόσμου από τον Θεό. »