Ο γιος του επιστήμονα

Ένας επιστήμονας, που τον απασχολούσαν τα προβλήματα της ανθρωπότητας, ήταν αποφασισμένος να βρει τρόπους για να τα μειώσει. Περνούσε τις ημέρες του στο εργαστήριο, ψάχνοντας απαντήσεις στα ερωτήματά του και λύσεις στα προβλήματα.
Μια μέρα ο επτάχρονος γιος του μπήκε στο εργαστήριό του και διέκοψε την εργασία του πατέρα του , θέλοντας να περάσει λίγο χρόνο μαζί του. Ο επιστήμονας, εκνευρισμένος από τη διακοπή, ζήτησε από το αγόρι, να πάει να παίξει κάπου αλλού. Βλέποντας ότι ήταν αδύνατο να το πετύχει, ο πατέρας σκέφτηκε κάτι άλλο, που θα μπορούσε να διασκεδάσει τον γιο του. Βρήκε τυχαία ένα περιοδικό, το οποίο είχε ένα χάρτη του κόσμου. Με ένα ψαλίδι έκοψε τον χάρτη σε πολλά κομμάτια και τα έδωσε στον γιο του λέγοντας:
« Καθώς σου αρέσει να παίζεις με τα παζλ, θα σου δώσω έναν χάρτη του κόσμου όλο χωρισμένο σε κομμάτια, για να τον συναρμολογήσεις, χωρίς τη βοήθεια κανενός. »
Υπολόγιζε ότι ο μικρός θα χρειαζόταν πολλές ημέρες για να συνθέσει το χάρτη, αλλά δεν έγινε έτσι. Είχαν περάσει μόνο λίγες ώρες , όταν άκουσε τη φωνή του γιου του να τον φωνάζει ήρεμα:
« Μπαμπά, μπαμπά, έκανα τα πάντα, κατάφερα να το τελειώσω. »
Στην αρχή ο πατέρας δεν πίστεψε στο παιδί. Σκέφτηκε ότι ήταν αδύνατο στην ηλικία του, να έχει καταφέρει να συνθέσει ένα χάρτη, που δεν είχε δει ποτέ του. Δύσπιστος ο επιστήμονας σήκωσε το βλέμμα του από τις σημειώσεις του με τη βεβαιότητα, ότι μικρός λανθασμένα ανασύνθεσε τον χάρτη. Προς έκπληξή του, ο χάρτης ήταν ολοκληρωμένος χωρίς κανένα λάθος. Όλα τα κομμάτια είχαν τοποθετηθεί στην κατάλληλη θέση .
Πώς ήταν δυνατό; Πώς το παιδί τα κατάφερε;
-Παιδί μου, δεν ήξερες πώς ήταν ο κόσμος, πώς τα κατάφερες;
-Μπαμπά, δεν ήξερα πώς ήταν ο κόσμος, αλλά όταν έβγαλες το χάρτη του περιοδικού για να τον κόψεις, είδα στην πίσω σελίδα ένα ανθρώπινο πρόσωπο. Έτσι γύρισα τα κομμάτια ανάποδα και άρχισα να συνθέτω τη μορφή του ανθρώπου, που ήξερα πως είναι. Όταν κατάφερα να ανασυνθέσω τον άνθρωπο, γύρισα τη σελίδα και είδα ότι είχα ανασυνθέσει τον κόσμο.
Υπάρχει πάντα η άλλη όψη, σε ότι βιώνουμε σε αυτόν τον κόσμο. Κάθε φορά που συναντάμε μια πρόκληση ή μια αινιγματική κατάσταση, ας κοιτάξουμε μήπως βλέποντάς την από άλλη οπτική γωνία (« από την πίσω σελίδα » ), ανακαλύψουμε έναν εύκολο τρόπο αντιμετώπισης του προβλήματος.

Ο ιερέας στο ταχυφαγείο

Ο ιερέας μόλις είχε τελειώσει το συμβούλιο με την εκκλησιαστική επιτροπή. Είχε βραδιάσει πια. Μπήκε στο αμάξι του και πήρε τον δρόμο για το σπιτικό του. Ήταν πολύ κουρασμένος. Σωματικά αλλά και ψυχικά. Όλη την ημέρα άκουγε τα προβλήματα του κόσμου προσπαθώντας να καθοδηγήσει, προσπαθώντας να μην αποκάμει ο ίδιος με αυτά που άκουγε, δίνοντας συγχρόνως συγχώρεση και ελπίδα.
Καθώς είχε διασχίσει σχεδόν όλη την διαδρομή για το σπίτι του, ξαφνικά πάτησε φρένο μπροστά σε ένα μαγαζί, που πουλούσε σάντουιτς. Κατέβηκε και με δυο-τρία γρήγορα βήματα, μπήκε μέσα στο κατάστημα. Στο κατάστημα δεν υπήρχε άλλος πελάτης. Δύο κοπέλες πίσω από τον γκισέ και ένας νεαρός, ο οποίος μάλλον πήγαινε τις παραγγελίες στα σπίτια.
«Θα ήθελα παρακαλώ, δύο σάντουιτς με γύρο και δύο με σουβλάκι…» είπε ο ιερέας. Οι δύο κοπέλες κοιτάχτηκαν στα μάτια, με διάθεση να αστειευτούν. Ο ιερέας κατευθύνθηκε προς το ψυγείο με τα αναψυκτικά και πήρε δύο. Τα τοποθέτησε δίπλα στην ταμειακή μηχανή. Σε λίγο ετοιμάστηκε κι η παραγγελία του.
«Τι οφείλω παρακαλώ…», απευθύνθηκε στην κοπέλα που κτυπούσε τα πλήκτρα τις ταμειακής βαριεστημένα. Αντί όμως για την τιμή της παραγγελίας ο ιερέας δέχτηκε μία ερώτηση :
« Πάτερ, ξέρετε τι ημέρα είναι σήμερα; Μήπως ξεχάσατε; »
Ο ιερέας παραξενεύτηκε :
« Τι ημέρα είναι; »
« Είναι Παρασκευή πάτερ, δεν είναι νηστεία; Εσείς δήθεν πρέπει να μας δείχνεται το καλό παράδειγμα και όχι να τρώτε κρέατα τέτοια ημέρα. »
Ο ιερέας χαμήλωσε το κεφάλι του. Έβγαλε από το πορτοφόλι του το ποσό, που είδε να αναγράφεται πάνω στην ταμειακή μηχανή.
« Κρατήστε τα ρέστα. Θα ήθελα να προσεύχεστε για μένα, είμαι ένας ταλαίπωρος άνθρωπος γεμάτος 
πάθη, » είπε και βγήκε από το μαγαζί.
Η κοπέλα παρατήρησε, ότι ο ιερέας βγαίνοντας από το μαγαζί τους, δεν κατευθύνθηκε προς το αυτοκίνητό του. Γεμάτη ικανοποίηση για την παρατήρηση που έκανε προηγουμένως η ταμίας , ακολούθησε με το βλέμμα τον ιερέα και αναρωτήθηκε φωναχτά : 
« Μα που πάει; » κοιτώντας την άλλη κοπέλα, η οποία είχε σαστίσει με το όλο σκηνικό.
Ο ιερέας με γοργό βήμα σε λίγα δευτερόλεπτα βρέθηκε, στο σημείο που ήθελε. Δίπλα σε έναν κάδο σκουπιδιών.
« Αδελφέ, μπορώ να σε απασχολήσω λίγο ; » ήταν τα λόγια του ιερέως προς τον μελαψό άνδρα, ο οποίος έψαχνε μέσα στα σκουπίδια. Ο άνδρας άφησε τις σακούλες που είχε στο χέρι του. Κατευθύνθηκε προς τον ιερέα. Στάθηκε ακριβώς μπροστά του. Ο ιερέας δεν είπε κάτι άλλο. Άπλωσε τα χέρια του, προτείνοντας τις σακούλες με τα σάντουιτς και τα αναψυκτικά.
Ο μελαψός άνδρας δεν άπλωσε τα δικά του. Μάλλον δεν πίστευε, ότι αυτό του συμβαίνει. Ένα μικρό παιδάκι, μάλλον ο γιος του, το οποίο στεκόταν δίπλα του άπλωσε τα μικρά και αδύνατα χεράκια του και πήρε τις σακούλες και άρχισε να τις περιεργάζεται. Ο ιερέας με ένα νεύμα συγκατάβασης γύρισε και απομακρύνθηκε. Φτάνοντας στο αυτοκίνητό του, το οποίο το είχε αφήσει μπροστά στο σαντουιτσάδικο, τον περίμενε μια έκπληξη. Η ταμίας , η οποία του είχε κάνει την παρατήρηση, είχε βγει έξω για να δει που πήγε και φυσικά τα είχε δει όλα.
« Πάτερ….συγνώμη… » 
Δεν πρόλαβε όμως να ολοκληρώσει. Ο ιερέας της έπιασε τα χέρια και διακόπτοντάς την είπε: 
« Μην στεναχωριέσαι, να προσεύχεσαι για μένα, καλό σου βράδυ. »
Τα μάτια της κοπέλας βούρκωσαν, δύο τρία δάκρυα κύλισαν στα μάγουλά της, καθώς έβλεπε το αυτοκίνητο του ιερέως, να χάνεται μέσα στην βροχερή νύχτα.
Από το απέναντι πεζοδρόμιο περνούσαν τώρα ο μελαψός άνδρας με το μικρό παιδάκι του, γελώντας και τρώγοντας αυτά, που τους πρόσφερε ο ιερέας. Η κοπέλα μπήκε μέσα στο μαγαζί.
« Είσαι καλά; » την ρώτησε η συνάδελφός της.
« Μεγάλο κακό το να κρίνουμε γρήγορα και επιπόλαια, μόνο από αυτά που βλέπουμε, » είπε με τρεμάμενη φωνή !

Η επιθυμία του βασιλιά

Κάποτε ένας βασιλιάς συγκάλεσε στο ανάκτορό του όλους τους μάγους του βασιλείου του και τους είπε:
« Θέλω να είμαι το παράδειγμα για τους υπηκόους μου. Να φαίνομαι ισχυρός και δυνατός, ήρεμος και απαθής στις αντιξοότητες της ζωής. Κάποιες φορές όμως θα συμβεί, να είμαι λυπημένος και μελαγχολικός για κάποιο λόγο ή εξαιτίας ματιάσματος. Άλλες φορές μια ξαφνική χαρά ή μια μεγάλη επιτυχία μπορεί, να με οδηγήσουν σε κατάσταση έξαλλου ενθουσιασμού. Αυτό δεν με ευχαριστεί. Με κάνει να νιώθω σαν το άχυρο, που το χτυπούν τα κύματα της μοίρας. Κάντε μου ένα φυλαχτό, που να με κρατά μακριά από αυτά τα συναισθήματα και τις μεταπτώσεις της διάθεσης, ευχάριστες και μελαγχολικές. »
Οι μάγοι, ο ένας μετά τον άλλο δήλωσαν αδυναμία, να εκπληρώσουν την επιθυμία του βασιλιά. Θα μπορούσαν να κάνουν φυλαχτά όλων των ειδών για τους αστόχαστους, τους ανόητους, τους ευκολόπιστους, αλλά ήταν δύσκολο και συνάμα επικίνδυνο, να κοροϊδέψουν τον βασιλιά.
Ο βασιλιάς ήταν έτοιμος να εκραγεί από την οργή του, όταν παρουσιάστηκε μπροστά του ένας γέρο-σοφός, που του είπε:
« Μεγαλειότατε, αύριο θα σας φέρω το δαχτυλίδι, που κάθε φορά που θα το κοιτάτε, αν είστε λυπημένος θα νιώθετε ανακουφισμένος, αν είστε ενθουσιασμένος θα ηρεμείτε, καθώς θα διαβάζετε μία φράση, που θα είναι ανεξίτηλα χαραγμένη πάνω του. »
Την επόμενη μέρα, ο γέρο-σοφός επέστρεψε στο παλάτι και μέσα σε απόλυτη σιωπή, καθώς ο καθένας ήταν περίεργος να μάθει τη μαγική φράση, παρέδωσε στο βασιλιά το δαχτυλίδι. Εκείνος, αφού το πήρε στο χέρι του, το περιεργάστηκε και διάβασε τη χαραγμένη πρόταση:« Και αυτό θα περάσει ! »

Πως κρατάμε τον φίλο κοντά μας

Ο Γιωργάκης, ένα δωδεκάχρονο αγόρι, ενώ περπατούσε στην αμμουδιά με τη μαμά του ξαφνικά τη ρώτησε:
« Μαμά, πώς μπορώ να κρατήσω ένα φίλο, όταν τελικά τον βρω; »
Η μητέρα του για μια στιγμή σάστισε με το αναπάντεχο της ερώτησης του γιου της. Με μια γρήγορη κίνηση έσκυψε και πήρε στη φούχτα της όση άμμο μπορούσε. Την έκλεισε στις παλάμες της δυνατά, αλλά εκείνη γλιστρούσε σιγά-σιγά και διέφευγε ανάμεσα από τα δάχτυλά της. Όσο την έσφιγγε δυνατότερα στις παλάμες της, για να την συγκρατήσει, τόσο περισσότερη ποσότητα άμμου γλιστρούσε και έπεφτε κάτω ! Στον κίνδυνο να χάσει όλη την άμμο, άνοιξε τις παλάμες της. Η άμμος αυτοστιγμεί σταμάτησε να διαρρέει!
Ο Γιωργάκης κοιτούσε απορημένος με ορθάνοιχτα τα παιδικά του μάτια. Τέλος δίνοντας ένα φιλί στη μαμά του, ξεφώνισε γεμάτος ενθουσιασμό:
« Τώρα κατάλαβα. Όταν νιώθει λεύτερος! »

"Φάρμακα" άμεσης βοήθειας

Εμπόδια; Επιμονή
Προβλήματα; Ήρεμη δράση
Δυσκολίες; Αποδοχή
Προσβολές; Συγχώρεση
Παθήσεις; Υπομονή
Μνησικακία; Λήθη
Ασυνειδησία; Αυτοενθύμηση
Έριδες; Ειρήνευση
Παρεξηγήσεις; Κατανόηση
Αποτυχία; Επανεκκίνηση
Συγκρούσεις; Ανοχή
Μοναξιά; Μοναχικότητα
Επίκριση; Σιωπή
Αναστάτωση; Ηρεμία
Κόπωση; Ανανέωση
Αμφιβολία; Αυτοπεποίθηση
Δυσπιστία; Εμπιστοσύνη
Αντιπαλότητα; Ενεργή μη βία
Φόβος; Θάρρος
Αλαζονεία; Μετριοπάθεια
Θυμός; Αυτοπαρατήρηση
Θλίψη; Συμπόνια
Μίσος; Αγάπη

Ο αποτελεσματικότερος πειρασμός

Θέλησε ο διάβολος να κερδίσει έναν μεγάλο ασκητή. Έστειλε λοιπόν τον καλύτερο μαθητή του, να εφαρμόσει πάνω στον ασκητή , ότι πειρασμό είχε διδαχτεί.
Έπιασε λοιπόν ο μαθητής να σκανδαλίζει τον γέροντα, πρώτα με πειρασμούς γαστριμαργίας, μα δεν πέτυχε τίποτε, ύστερα πορνείας, μα και δω δεν κατάφερε τίποτε. Έπειτα σκέφτηκε τη φιλαργυρία, τζίφος , τη λύπη, το θυμό , την οργή, συνέχιζε ο μικρός διαβολάκος να αποτυγχάνει , ο ασκητής έμενε ακλόνητος. Έτσι ο μαθητής επέστρεψε απογοητευμένος στο δάσκαλό του:
« Δεν μπορώ να πετύχω τίποτε μ’ αυτόν τον 
γέροντα, » παραδέχτηκε αποκαρδιωμένος.
Ο διάβολος γέλασε με εκείνο το σατανικό γέλιο, που σπέρνει τον τρόμο, σε όσους δεν κρατιούνται γερά από το χέρι του Θεού:
« Είσαι νέος ακόμα και ξέχασες την πιο αποτελεσματική μέθοδο απ’ όλες, την κενοδοξία και την υπερηφάνεια! Γύρνα λοιπόν πίσω και φρόντισε να του δημιουργήσεις οπαδούς ! »

Ασκήσεις ηρεμίας

Ο δρόμος ήταν γεμάτος παιχνιδάδικα. Το παιδί που κρατούσε ο πατέρας από το χέρι τσίριζε αδιάκοπα, παρ’ όλο που μόλις πριν λίγο, του είχε αγοράσει παιχνίδι. Φαίνεται, πως ήθελε και κάτι άλλο. Κι έκλαιγε και τσίριζε και τράβαγε τον πατέρα του προς τα εκεί, που ήθελε αυτό. Εκείνος, διατηρώντας την ψυχραιμία του, ψιθύριζε σιγανά και ευγενικά:
-Ήρεμα, Αντωνάκη. Μη θυμώνεις, Αντωνάκη. Συγκρατήσου, Αντωνάκη.
Η κυρία που ερχόταν πίσω τους, σχεδόν αγανάκτησε με το κακομαθημένο παιδί. Και θαύμασε τον πατέρα για την αυτοσυγκράτησή του. Θέλησε μάλιστα, να τον ενθαρρύνει:
-Κύριέ μου, του λέει κάποια στιγμή. Οφείλω να σας συγχαρώ, για την ηρεμία σας. Εγώ, αν το παιδί ήταν δικό μου, δεν θα μπορούσα να συγκρατηθώ. Θα του έδινα δυο-τρεις στον ποπό, να τις θυμάται.
Ύστερα στράφηκε προς το παιδί:
-Δεν κάνουν έτσι τα καλά παιδιά, Αντωνάκη. Ούτε κλαίνε μέσα στον δρόμο, ούτε στενοχωρούν τον μπαμπά τους.
Εκείνο σταμάτησε για λίγο να τσιρίζει. Κοίταξε την περαστική γυναίκα κι ύστερα της είπε:
-Δεν με λένε Αντωνάκη, όμως, Γιάννη με λένε. Ο μπαμπάς μου είναι ο Αντωνάκης…